ป่าแก้วแตกสลาย

ยามค่ำคืนล่าถอยไป ท้องฟ้าเหนือผืนป่าก็เริ่มสว่างไสวขึ้นทีละน้อย เวลาของเธอได้ร่วงหล่นลง และเวลาของเขากำลังสว่างขึ้น อลิเซีย ดับเบิลยู เอมิลไฮม์ ผู้ป่วยด้วยโรคตาบอดกลางวันชนิดที่เกิดขึ้นภายหลัง ผู้ที่เริ่มระบายสีสันอันหลากหลายลงบนโลกของเธอที่มีเพียงสีขาวดำ คือ เลอฮาน อาฟ เอสทริเซน ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังหลอกใช้ แต่เธอก็ยินดีที่จะตกเป็นเครื่องมือ เขาไม่เคยลังเล และเธอก็ยินยอมมอบให้โดยปราศจากความลังเลเช่นกัน สำหรับเขา... เธอเป็นเพียงเครื่องมือ และสำหรับเธอ... เขาก็เป็นเพียงเป้าหมายเท่านั้น ดังนั้นจึงรู้สึกโล่งใจ และชะล่าใจ จนถลำลึกลงไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังขาดใจตายเพราะความงดงามนั้น ในวินาทีที่ตระหนักได้ว่าตนไม่สามารถเป็นเป้าหมายของเธอได้อีกต่อไป เลอฮานก็กระโจนเข้าไปในป่า สู่ผืนป่าแก้วที่แตกสลายและปลิวว่อนราวกับเศษซาก