เรื่องใหม่เดือนพฤศจิกายน 2569

รอยร้าวในชีวิตประจำวันอันมั่นคงของ ‘อูฮี’ เริ่มต้นขึ้นจากสายโทรศัพท์เพียงสายเดียว “…พี่ครับ ผมเองนะ ฮวีแท” การเลิกรากับแฟนเก่า และความว่างเปล่าที่เกาะกุมหัวใจหลังค่ำคืนวันไนต์สแตนด์อันหุนหันพลันแล่นที่บาหลี ท่ามกลางห้วงอารมณ์นั้น สายเรียกเข้าจาก ‘อีฮวีแท’ เด็กชายข้างบ้านในวัยเด็กที่บัดนี้เติบโตจนกลายเป็นนักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิกก็ดังขึ้น “…ถ้าไม่มีที่ไปจริงๆ จะมาพักที่บ้านพี่ก่อนไหมล่ะ?” “ไปครับ” น้ำเสียงเว้าวอนไร้ที่พึ่งพิงของเขาสะกิดความสงสารของอูฮีในที่สุด และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตร่วมชายคาอันแสนอันตราย… - “อยากลืมไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวผมทำให้ลืมเอง” อีกหนึ่งค่ำคืนที่ภาพตัดไปเพราะทนพิษบาดแผลจากการเลิกราไม่ไหว สิ่งที่รอคอยเธออยู่ยามลืมตาตื่นพร้อมอาการเมาค้างอย่างหนัก คือร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ของเขาที่นอนแนบชิดอยู่ข้างกาย พร้อมกับคำพูดอันหนักแน่นที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ “เมื่อวาน… พี่ขอคบกับผมเองนะ แล้วผมก็ตกลงแล้วด้วย” “สำหรับผม พี่เป็นคนแรกในทุกๆ เรื่องเลยนะ” เธอยังไม่ทันเฉลียวใจเลยสักนิด… ว่าบนใยแมงมุมที่ถูกถักทอไว้อย่างแยบยล ทุกสิ่งทุกอย่างได้เริ่มต้นขึ้นตามแผนของเขาตั้งนานแล้ว

มัจฉาเจ้าเล่ห์ในพงไพร [ ขอเสนอการหมั้นหมายระหว่าง ‘อาราเนส’ บุตรคนที่สามแห่งตระกูลลูดิก และ ‘ซาโรบัน’ แห่งตระกูลเรย์โกร ] สัญญาหมั้นหมายที่ผูกมัดไว้ด้วยบัญชาของกษัตริย์ สำหรับฉัน มันไม่ต่างอะไรกับกำแพงสูงตระหง่านที่คอยช่วงชิงสิ่งที่ฉันรัก และพรากอิสรภาพเพียงหยิบมือไปจนหมดสิ้น เด็กผู้ชายคนนั้นที่อยู่นอกกำแพงเอาแต่หัวเราะ คำพูดที่ฉันได้ยินจากปากเขาบ่อยที่สุดคงหนีไม่พ้นคำว่า ‘อย่าทำ’ “น่ารำคาญชะมัด” “มีมารยาทกับฉันหน่อยสิ เน็ต ฉันเป็นคู่หมั้นเธอนะ” แม้อิสรภาพที่ฉันครอบครองอยู่จะต้องตกเป็นของนายในสักวัน ทว่ารักเดียวของฉัน… มอบให้แก่คมดาบไปแล้ว ฉันเฝ้าปรารถนาและจินตนาการถึงสิ่งที่ไม่เคยได้รับอนุญาตให้สตรี พลางวาดฝันถึงวันที่ฉันจะพังกำแพงที่ขวางกั้นนี้ให้แหลกคามือ และทำให้ใบหน้ากวนประสาทนั่นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ทว่าเมื่อฉันเติบโตเป็นหญิงสาว และเขาเติบโตกลายเป็นชายหนุ่ม… ‘ซาโรบัน เรย์โกร’ กลับเริ่มมีบางอย่างที่ผิดแปลกไป “เน็ต หยุดอยู่ตรงนั้นแล้วมาคุยกันก่อน” “ไม่ ทำไมฉันต้องคุย? ฉันเกลียดนาย” “น่าเวทนาจริงๆ เลบนะที่ต้องมาสวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเคียงคู่กับผู้ชายที่เกลียดเนี่ย” เขายังคงยั่วโมโหให้ฉันเดือดดาลจนหัวแทบระเบิดเหมือนเคย ทว่า… “ถ้าชอบดาบขนาดนั้น ก็มาทำกับฉันสิ” “…ทำอะไร?” “ประลองดาบไง… เรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกดีน่ะ” เขายอมรับในอิสรภาพของฉันงั้นเหรอ หรือนี่จะเป็นแค่กับดักอีกชั้นกันแน่ ฉันไม่ได้แสนดีพอที่จะเชื่อใจนาย และนายก็เป็นไอ้สารเลวเกินกว่าจะปล่อยฉันไป ยิ่งเวลาผ่านไป ฉันก็ยิ่งหวาดกลัวหมอนั่น ทั้งประกายความร้อนรุ่มแปลกๆ ที่ผุดขึ้นในแววตา ทั้งน้ำเสียงอ่อนโยนที่เอ่ยดุด่า ไปจนถึงความจริงใจอันเยียบเย็นที่มีไว้ให้ฉันเพียงผู้เดียว… ทั้งหมดนั่นแหละ ฉันกลัว… กลัวว่าวันหนึ่งฉันจะไม่สามารถเกลียดนายได้อีกต่อไป และกลัวว่าจะสูญสิ้นเรี่ยวแรงในการพังทลายกำแพงอันแสนเจ้าเล่ห์ของนายไปตลอดกาล