[นิยาย] เมื่ออดีตชาติ ฉันเคยขายชาติมาแล้วค่ะตอน 122

ตอน 122

กองทัพกบฏกำลังยาตราทัพมุ่งหน้ามายังพระราชวัง

กษัตริย์ที่เรียกตัวเซร่ามาตะโกนขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนั้น

เซร่าที่ขังตัวเองไว้แต่ในห้อง ใช้ชีวิตไม่ต่างจากตายไปแล้วที่มีเพียงลมหายใจ ถูกลากถูลู่ถูกังมาราวกับสัมภาระ ได้แต่ยืนฟังคำพูดของเขาอยู่ฝ่ายเดียว

แม้ว่าขึ้นชื่อว่าเป็นจอมเวทหลวง แต่เซร่ากลับไม่ได้ทำความเคารพเมื่ออยู่ต่อหน้ากษัตริย์ ทว่าราชาผู้ซึ่งจิตใจล่องลอยไปอยู่ที่อื่นแล้วกลับดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องนั้นเลยสักนิด

“พวกสารเลวนั่น ชุบเลี้ยงให้อยู่บนแผ่นดินของข้าแท้ๆ!”

เขาตะเบ็งเสียงจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน สาดคำสบถด่าใส่กองทัพกบฏที่บังอาจลุกฮือขึ้นมาต่อต้านตน

ท่าทางที่หอบหายใจฟึดฟัดพลางทุบบัลลังก์ดังตึง ตึง ช่างดูไม่มั่นคงเสียเหลือเกิน

การหมกมุ่นอยู่กับลัทธิประหลาดมาหลายปี ทำให้ภาพลักษณ์อันอบอุ่นในอดีตของเขาเลือนหายไปจนหมดสิ้น ใต้ตาคล้ำลึก ผมหงอกแซมประปรายจนดูแก่ชรากว่าวัยจริง

กษัตริย์ที่พึมพำกับตัวเองผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างกะทันหันราวกับไม่อาจสะกดกลั้นโทสะของตนได้ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเซร่า

“เจ้าจงไปสั่งสอนพวกกบฏนั่นเสีย ให้รู้ว่าใครกันแน่คือเจ้าของประเทศนี้”

“…….”

นัยน์ตาที่เลื่อนลอยอยู่ในความว่างเปล่าค่อยๆ เคลื่อนกลับมามองกษัตริย์อย่างช้าๆ

แววตาสีม่วงอันแห้งผากนั้นช่างว่างเปล่าเสียจนแม้แต่กษัตริย์ที่กำลังอาละวาดยังต้องชะงักไปครู่หนึ่ง

เซร่าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละวัน ดูไร้ชีวิตชีวาราวกับเปลือกนอกที่วิญญาณหลุดลอยไปแล้ว

เธอขยับเปลือกตากะพริบตาอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากขยับเอ่ยออกมาราวกับเพิ่งเข้าใจคำพูดของกษัตริย์หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน

“……แล้วน้องของฉันล่ะคะ”

“น้อง?”

กษัตริย์ขมวดคิ้วราวกับจะถามว่านั่นมันเรื่องไร้สาระอะไรกัน

แววตาว่างเปล่าไหววูบด้วยความหม่นหมองต่อท่าทางที่ดูเหมือนจะลืมเลือนน้องของเธอไปจนหมดสิ้น

“ท่านบอกว่าถูกพวกกบฏลักพาตัวไปไม่ใช่เหรอคะ ถ้าหากฉันลงมือโดยพลการแล้วพวกนั้นทำร้ายเด็กคนนั้นขึ้นมา……”

เธอเอ่ยทวนเรื่องราวที่กษัตริย์เคยเล่าให้ฟังในอดีตออกมาทีละคำ

เอเดลที่อยู่ใต้การดูแลของกษัตริย์ถูกพวกกบฏอุกอาจลักพาตัวไป เนื่องจากเป็นแผนการที่ชั่วร้ายและวางแผนมาอย่างรัดกุม แม้แต่กษัตริย์เองก็จนปัญญาที่จะทำอะไรได้

นั่นคือข่าวร้ายที่เซร่าได้รับรู้ และเป็นเหตุผลที่เธอต้องพลัดพรากจากน้องอย่างกะทันหัน

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกช่วงเวลาของเธอก็กลายเป็นนรก

เด็กที่ดวงตามองไม่เห็นอยู่แล้ว เธอทั้งกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเป็นกังวลว่าเด็กคนนั้นอาจจะกำลังถูกทรมานอย่างทารุณอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ถูกจับตัวไป

ทั้งกลางวันและกลางคืน เธอปล่อยอีกา งู และสัตว์ปีกนานาชนิดออกตามหา แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าพวกสารเลวกบฏนั่นเอาน้องของเธอไปซ่อนไว้ที่ไหน ถึงไม่ได้เห็นแม้แต่เส้นผมสักเส้นเดียว

เวลาล่วงเลยไปเช่นนั้นถึงครึ่งปี

ยิ่งช่วงเวลาที่ไม่ได้พบหน้าเด็กคนนั้นยาวนานขึ้นเท่าไร เซร่าก็ยิ่งเหี่ยวเฉาลงไปเรื่อยๆ

หญิงสาวผู้มีพลังชีวิตแข็งแกร่งจนทนทานต่อการทดลองอันแสนทรมานได้ ทันทีที่สูญเสียครอบครัวที่ต้องดูแล เธอก็หมดสิ้นความปรารถนาในการมีชีวิตอยู่อย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้นในยามที่กองทัพกบฏผู้หมายปองชีวิตกษัตริย์บุกมาถึงหน้าประตูเมือง จิตใจของเธอก็สึกกร่อนจนแทบจะเรียกได้ว่ามหัศจรรย์นักที่ไม่เป็นบ้าไปเสียก่อน

ทุกครั้งที่เซร่าโซเซเพราะเรื่องของเอเดล กษัตริย์ก็จะยิ่งเคี่ยวเข็ญเธออย่างเกรี้ยวกราด

“นังโง่เอ๊ย! เพราะอย่างนั้นถึงยิ่งต้องฆ่าพวกมันไม่ใช่รึไง!”

เอาเวลาแบบนั้นออกไปข้างนอกแล้วฆ่าไอ้พวกกบฏนั่นให้ตายเพิ่มอีกสักตัวสิ

“ไม่รู้รึไงว่าข้าต้องปลอดภัยอยู่ พวกมันถึงจะไม่กล้าแตะต้องน้องของเจ้า!”

ปลิดชีพพวกมันเพื่อช่วยเหลือน้องสาวกลับมาซะ

“ลองคิดดูสิว่าหากการกบฏล้มเหลว พวกมันจะเอาอะไรมาแลกกับการร้องขอชีวิต! ก็ต้องเอาตัวน้องสาวของเจ้าที่ซ่อนไว้อย่างดีมาเป็นเดิมพันน่ะสิ!”

หลังจากบดขยี้พวกมันจนไม่เหลือชีวิตให้ปลิดชีพอีกต่อไปแล้ว จากนั้นค่อยไปชิงตัวเอเดลกลับคืนมาก็สิ้นเรื่อง

กษัตริย์คุยโวอย่างมั่นอกมั่นใจ

แต่มันจะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ

ในอดีตกษัตริย์ก็เคยบอกว่าจะยอมปล่อยตัวเธอกลับบ้านหากการทดลองจบลงด้วยดี แต่เขาก็ไม่เคยรักษาสัญญานั้น

ในอดีตกษัตริย์ก็เคยบอกว่าจะยอมให้พบหน้าน้องสาวหากทำตามที่เขาสั่งทุกอย่าง แต่เขาก็ไม่เคยรักษาสัญญานั้น

ในอดีตกษัตริย์ก็เคยรับประกันว่าจะคุ้มครองเอเดลเป็นอย่างดี แต่สัญญานั้นก็ไม่เคยถูกรักษา

ในอดีตกษัตริย์ก็เคยบอกว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาเอเดลที่ถูกลักพาตัวไป ทว่าก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาทำเช่นนั้นจริงๆ หรือไม่

จนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับเซร่าเลยแม้แต่ข้อเดียว

มีแต่คอยแย่งชิงไปราวกับเป็นเรื่องชอบธรรมอยู่ร่ำไป

เซร่าที่ความคลางแคลงใจเริ่มหยั่งรากลึกจึงไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งของกษัตริย์แต่โดยดี และเริ่มต่อปากต่อคำบ่อยครั้งขึ้น

และเหนือสิ่งอื่นใด เธอไม่อยากลงมือทำร้ายพวกกบฏที่จับตัวน้องสาวไป จนกลายเป็นการสร้างข้ออ้างให้พวกมันหันไปทำร้ายเอเดล

สำหรับเธอแล้ว ความปลอดภัยของน้องสาวย่อมสำคัญกว่าสวัสดิภาพของกษัตริย์และบ้านเมือง

“นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้วนะคะ… ถ้าป่านนี้ยังหาไม่เจอ อาจจะไม่ได้อยู่ในอาณาจักรนี้แล้วก็ได้…”

เมื่อเธอไม่ยอมรีบก้มหัวตอบรับแต่โดยดี กษัตริย์ก็กระทืบเท้าเสียงดัง ตึง! อย่างคุกคาม

“คนพิการตาบอดอย่างมันจะหนีไปไหนได้!”

คนพิการตาบอด

ทันทีที่ตระหนักได้ว่านั่นคือคำที่ใช้เรียกน้องชายของตน ภาพตรงหน้าของเซร่าก็พลันย้อมไปด้วยสีแดงฉาน

อย่ามาพูดแบบนั้นนะ!!!

‘เสียง’ ของเธอดังกึกก้องไปทั่วทั้งปราสาท

เปรี้ยง! เพดานสั่นสะเทือนราวกับจะถล่มลงมา ประหนึ่งมีอสุนีบาตฟาดกระหน่ำลงมาภายในพระราชวังเท่านั้น

“ฮี้ก!”

กษัตริย์ที่โดนพลังเวทของเซร่าซัดเข้าใส่ต่อหน้าต่อตากรีดร้องเสียงหลงเหมือนหมูโดนเชือดด้วยความตกใจสุดขีด

ถ้าแกพูดจาแบบนั้นอีกแค่คำเดียวละก็…

ขณะที่เซร่าซึ่งจ้องมองเขาเขม็งราวกับจะฆ่าให้ตาย กำลังจะสาดคำสาปแช่งออกไปด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเปี่ยมด้วยพลังเวทนั้นเอง

“แค่ก! อ่อก แค่ก!”

พลังเวทที่กำลังไหลเวียนไปตามวงจรกลับถูกบังคับให้ไหลย้อนกลับอย่างผิดธรรมชาติ

เซร่ายกมือกุมหน้าอกพลางไอโขลกออกมาเป็นเลือด

เมื่อพลังเวทของเธอสลายไป พระราชวังที่เคยสั่นสะเทือนก้องกังวานราวกับจะพังทลายก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

หลังจากนั้นเองที่มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้เบื้องหลังของเซร่าที่กำลังหอบหายใจรวยรินเจียนตาย

“แหม เซร่า…”

เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังกึก กึก ค่อยๆ ใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดลงตรงด้านหลังของเธอพอดี

“จะใช้ ‘เสียง’ กับฝ่าบาทไม่ได้นะจ๊ะ”

มือคู่หนึ่งตบลงบนไหล่ของเธอเบาๆ แสร้งทำเป็นอ่อนโยน

จากนั้นก็บีบไหล่ที่ผอมแห้งจนเหลือแต่กระดูกเพราะไม่ได้กินอะไรดีๆ มานานหลายเดือนแน่นราวกับจะบดขยี้ให้หักคามือ

“เห็นไหมว่าพระองค์ทรงหวาดกลัวอยู่น่ะ”

หญิงคนนั้นแนบริมฝีปากชิดติดใบหูของเซร่าแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงราวกับอสรพิษ

“…….”

เซร่ากลืนความเจ็บปวดลงคอไปเงียบๆ พลางกำหมัดแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

เพียงแค่ได้ยินเสียง เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร

ผู้หญิงคนนั้นนั่นเอง

ผู้หญิงที่เคยยื่นขนมปังให้เซร่าในฤดูหนาวปีนั้น

ผู้หญิงที่หลอกลวงแล้วนำเธอไปถวายแด่กษัตริย์ มอบชีวิตอันแสนทุกข์ทรมานเสียจนการตายยังดีกว่าให้แก่เธอ

นังสารเลวที่น่าชิงชังที่สุด

กรออด เซร่าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันราวกับอยากจะบดเคี้ยวนังผู้หญิงคนนั้นให้แหลกคามือ

“ปะ-ไปจัดการพวกกบฏเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฆ่าพวกมันให้หมด! ถอนรากถอนโคนไอ้พวกเวรตะไลน่ารำคาญพวกนั้นให้สิ้นซากไปเลย!”

ในระหว่างนั้น กษัตริย์ที่หลุดพ้นจากพันธนาการของ ‘เสียง’ ก็กลับมาวางก้ามตะคอกใส่เธออีกครั้ง

ชายวัยกลางคนที่กรีดร้องสั่งให้ฆ่าอย่างคุ้มคลั่งราวกับคนป่วยนั้น ดูเหมือนคนบ้าเสียสติมากกว่าจะเป็นกษัตริย์ของประเทศหนึ่ง

“…….”

ทว่าคราวนี้เซร่าไม่ได้ต่อปากต่อคำและลุกขึ้นยืน

แม้การพรากชีวิตคนจะยังคงเป็นเรื่องน่ารังเกียจและน่าหวาดกลัว ทว่าเธอกลับไม่อาจเอ่ยปากพูดอะไรได้เลย

เซร่าที่เติบโตมาโดยไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ที่ถูกต้อง ได้ตระหนักรู้เร็วเกินวัยว่าความกลัวของตนสามารถกลายเป็นอาวุธของคนอื่นได้

ต้วมเตี้ยม หญิงคนนั้นนำทางเซร่าที่กำลังก้าวเดินอย่างเซื่องซึม

ผู้หญิงที่พาเธอมาส่งถึงเส้นทางที่กองทัพกบฏจะบุกเข้ามาด้วยตัวเอง ชี้ไปยังประตูปราสาทที่มีแสงอาทิตย์อัสดงลอดผ่านพลางเอ่ยขึ้น

“หลังกำแพงปราสาทนั่น พวกสารเลวที่พรากน้องชายของเธอไปกำลังมาแล้วนะ”

“…….”

เซร่าเอาแต่ฟังคำพูดของหญิงคนนั้นราวกับซากศพที่ยังลืมตาอยู่

ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า

แค่ทำเหมือนอย่างเคยก็พอ

แค่พูดออกไปคำเดียวว่าจงตายเสีย ทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้วจ้ะ

เซร่าคิดว่าคำพูดนั้นช่างประหลาดเหลือเกิน

แค่ฆ่าทิ้งให้หมดเหมือนอย่างเคยงั้นเหรอ

เรื่องพรรค์นี้มันกลายมาเป็นชีวิตประจำวันของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ชีวิตของฉันมันเริ่มผิดพลาดไปตั้งแต่ตรงไหนกันแน่นะ……

แม้อยากจะแก้ไขให้ถูกต้อง แต่เธอก็ไม่รู้วิธีว่าต้องทำอย่างไร

อยากให้มีใครสักคนช่วยบอกเหลือเกิน

แต่ก็คงไม่มีใครหรอก เหมือนอย่างที่เป็นมาโดยตลอดนั่นแหละ

แม้ตัวเธอจะไม่มีใครคอยสั่งสอนเรื่องพรรค์นั้น แต่เธอก็อยากให้น้องชายของเธอมี

และเธอเองก็ปรารถนาที่จะเป็นคนคนนั้นให้น้อง

แต่ก่อนที่มันจะเป็นเช่นนั้น น้องชายก็ถูกแย่งชิงไป

นี่มันความผิดของใครกันแน่

“ดูนั่นสิ ศัตรูมากันแล้วนะ”

เพราะไอ้พวกนั้นเหรอ

“เอาล่ะ เซร่า”

เพราะพวกทหารที่อยู่นอกกำแพงปราสาทนั่นเหรอ

“ไป ฆ่ามันซะ”

หญิงสาวผู้กระซิบสั่งความตายอย่างเย้ายวนผลักแผ่นหลังของเซร่าไปข้างหน้า

ต๊อก ต๊อก หญิงสาวผู้ทอดทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในสนามรบหลบกายเข้าไปในพระราชวังอันปลอดภัย

แอ๊ด ประตูเมืองเปิดออก

ดวงตาที่มืดมิดไร้ประกายชีวิตจ้องมองไปยังศัตรูของตน

หญิงสาวผู้มีชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวังอันทรมานราวกับถูกเผาทั้งเป็นกำลังร่ำไห้โดยไร้น้ำตาสักหยด

◆ ◆ ◆

การแข่งขันรอบที่สามเริ่มต้นขึ้นแล้ว

เมื่อประตูด้านหน้าเปิดออก ร่างเงาสีดำทมิฬเบื้องหลังบานประตูก็ค่อยๆ คืบคลานก้าวเดินเข้ามาด้านใน

มันคือหุ่นดินเหนียวที่จำลองรูปร่างของมนุษย์และเป่าลมหายใจแห่งชีวิตด้วยเวทมนตร์ กองทัพดินเหนียวที่ถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตกระทั่งเส้นผมหรือแม้แต่แพขนตากำลังเดินทัพเข้ามาพลางเหยียบย่ำพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ให้แปดเปื้อนด้วยรอยเท้าเปื้อนดิน

“ชัยชนะต้องเป็นของข้า!”

ทันทีที่เห็นภาพเหล่านั้น หนึ่งในผู้เข้าร่วมแข่งขันก็พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกับทาสของตน

พริบตาที่เห็นว่าพวกหุ่นดินเหนียวถืออาวุธอยู่ในมือ เขาก็คาดเดาว่าเป้าหมายของการแข่งขันรอบที่สามคือการกำราบพวกมันให้ราบคาบ

อีกทั้งภายใต้การตัดสินใจที่ว่า หากทุกคนตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน คนที่แก้ปัญหาได้เป็นคนแรกย่อมเข้าใกล้ชัยชนะมากที่สุด เขาจึงวิ่งออกไปเพื่อให้เข้าถึงเป้าหมายได้ก่อนหน้าคนอื่นหนึ่งก้าว

กระทั่งตอนที่วิ่งไปได้ราวครึ่งทางบนถนนสีขาวที่ทอดยาวไปสู่ประตูเมือง ชายคนนั้นและทาสของเขายังคงมั่นใจในชัยชนะของตนอย่างเต็มเปี่ยม

จนกระทั่งจู่ๆ พื้นใต้ฝ่าเท้าก็ยุบฮวบลงไปและถูกพื้นดินกลืนกิน

“วะ ว้ากกก?!”

เมื่อชายคนนั้นเข้าใกล้ประตูเมืองได้ราวครึ่งทางพอดี ทิวทัศน์ที่กลับมาเหลวละลายอีกครั้งก็กลืนกินชายคนนั้นแล้วอันตรธานหายไป

ตกรอบ

“……ห้ามออกนอกตำแหน่งงั้นเหรอ”

ผู้เข้าแข่งขันอีกคนที่แอบมองภาพนั้นผ่านผนังกระจกจึงได้ล่วงรู้กฎข้อหนึ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน

เมื่อคิดว่าการเคลื่อนไหวอย่างรอบคอบคือสิ่งที่ดีที่สุด เขาจึงชักอาวุธออกมาแล้วยืนหันหลังชนกับทาส พลางจับจ้องกองทัพดินเหนียวที่กำลังเคลื่อนเข้ามาหาอย่างระแวดระวัง

ทันใดนั้น เขาก็เบิกตากว้างเป็นประกายเมื่อค้นพบความจริงอันน่าประหลาดใจอีกข้อหนึ่ง

“มะ…… ไม่โจมตีงั้นเหรอ?”

แม้ตอนนี้ระยะห่างจะร่นเข้ามาใกล้มากแล้ว แต่เหล่าทหารดินเหนียวกลับไม่ยอมกวัดแกว่งอาวุธเลยสักนิด

แปลกประหลาด ทั้งที่คิดว่าสถานการณ์นี้คือต้องสู้รบตบมือกับพวกมันแท้ๆ……

หญิงสาวทำสีหน้ามึนงง พลางมองดูทหารดินเหนียวที่เดินสวนผ่านตัวเธอไปยังทิศทางอื่น

ในตอนนั้นเอง แววตาของเธอก็พลันเปล่งประกายเมื่อสังเกตเห็นตัวตนหนึ่งซึ่งคลาดสายตาไปจนถึงตอนนี้

ตรงพื้นที่ด้านหลังที่เธอคอยคุ้มกันอยู่นั้น มีมนุษย์ดินเหนียวสีแดงกำลังนั่งอยู่

เมื่อดูจากเก้าอี้สุดหรูหราที่ทอประกายสีทองอร่ามแล้ว สิ่งนั้นคงจะเป็นบัลลังก์ไม่ผิดแน่

พอคิดว่ากษัตริย์กำลังนั่งอยู่ข้างหลัง เรื่องราวที่เคยติดอยู่ในเขาวงกตก็ปะติดปะต่อกันจนสมบูรณ์ได้ในพริบตา

อย่างนี้นี่เอง การแข่งขันนี้คือต้องปกป้องมนุษย์ดินเหนียวสีแดงตัวนั้นสินะ

หญิงสาวที่คำนวณทุกอย่างเสร็จสรรพจึงเอ่ยปากสั่งทาสของตนทันที

“อย่าให้พวกมันบุกเข้ามาข้างในได้นะ!”

“ขอรับ! นายท่าน!”

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้เข้าแข่งขันอีกคนที่แอบดูอยู่ข้างๆ จึงทำตามแบบเดียวกันเป๊ะ

“พะ พวกเราก็ฟันมันเลย!”

“รับทราบครับ!”

แม้จะเป็นกลยุทธ์ที่ลอกเลียนมา แต่ด้วยความคิดที่ว่าใครลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ชายคนนั้นจึงชักดาบออกมาฟันใส่มนุษย์ดินเหนียวอย่างรวดเร็ว

แกรก หุ่นดินเหนียวที่สัมผัสกับปลายดาบอันคมกริบแตกกระจายออกอย่างง่ายดาย

ทันทีที่เศษดินซึ่งฟุ้งกระจายในอากาศร่วงกราวลงมา เหล่าทหารดินเหนียวที่เอาแต่ก้าวเดินไปข้างหน้าก็หยุดชะงักลงอยู่กับที่

“…….”

ก่อนจะหันขวับกลับมามองชายผู้สังหารเพื่อนร่วมแถวของพวกมัน

ศีรษะนับหลายสิบที่หมุนกลับมาโดยไร้สุ้มเสียง ส่งผลให้ความขนพองสยองเกล้าแล่นวาบไปตามแผ่นหลังของชายหนุ่ม

“อะ อะไรวะเนี่ย!”

ในวินาทีที่เขาสะดุ้งตกใจพลางยื่นอาวุธออกไปข้างหน้าเพื่อตั้งรับแล้วก้าวถอยหลังไปนั้น

“ทำไมจู่ ๆ ถึงพุ่งเข้ามา……!”

พลทหารดินเหนียวที่มีดวงตาย้อมไปด้วยสีแดงก่ำพุ่งโถมเข้าใส่ผู้เข้าร่วมประลองพร้อมเพรียงกัน

“อ๊ากกก!”

ทีแรกดูเหมือนจะป้องกันไว้ได้เป็นอย่างดี ทว่าน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ

ผู้เข้าร่วมประลองกับทาสที่เริ่มตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ท้ายที่สุดก็ไม่อาจต้านทานเหล่าทหารดินเหนียวที่ซัดกระหน่ำเข้ามาดั่งระลอกคลื่น และถูกกลืนหายไปจนมิด

สถานการณ์ของผู้เข้าร่วมประลองอีกคนที่กระทำการแบบเดียวกันก็ไม่ได้ต่างกันเลย

ผู้เข้าร่วมประลองคนที่สองและคนที่สามที่ต่อสู้ขัดขืนจนถึงวินาทีสุดท้าย ในที่สุดก็ถูกหุ่นดินเหนียวกลบฝังและถูกฮุบกลืนดิ่งลงไปใต้พื้น

ตกรอบทั้งสองคน

“ดูเหมือนว่าจะฟันส่งเดชไม่ได้สินะ”

ด้วยเหตุนี้ นีร์ชาน ผู้เข้าร่วมประลองคนที่สี่ที่ยังเหลืออยู่ จึงได้ข้อมูลมาไว้ในมือมากพอสมควร

“จะให้ทำอย่างไรดีขอรับ นายท่าน”

“อันดับแรกขวางไม่ให้ไอ้พวกนั้นเข้ามาข้างใน”

“ดูเหมือนว่าถ้าไปแตะต้องมันถึงจะโจมตีเข้ามา งั้นก็รอจนกว่าพวกมันจะเข้ามากันหมดแล้วค่อย―”

นีร์ชานที่ทอดเสียงท้ายประโยคอย่างสบายอารมณ์ส่งสายตาไปยังเสาต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียง

มันหมายความว่าหากกองทัพเข้ามาจนหมด ก็จงผลักเสานั่นให้ล้มลงมาเพื่อกวาดล้างให้สิ้นซากในคราวเดียว

“ขอรับ!”

พวกทาสที่อ่านเจตนาของเขาออกขานรับเสียงดังฟังชัดก่อนจะแยกย้ายกันไป

สองคนไปขวางทางเข้าแคบ ๆ เอาไว้เพื่อไม่ให้พวกทหารดินเหนียวเข้ามาข้างในได้อีก

ส่วนอีกสองคนที่เหลือวิ่งไปยังจุดที่มีเสาตั้งอยู่ แล้วลงมือเตรียมการเบื้องต้นเพื่อให้มันล้มลงมาได้ทุกเมื่อตามที่นีร์ชานต้องการ

นีร์ชานเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้พลางรอคอยให้จังหวะเวลามาถึง

แม้ว่าพวกทาสที่ขวางทางเข้าไว้จะเหงื่อไหลไคลย้อยราวกับห่าฝนเพราะทหารดินเหนียวต่างเบียดเสียดทะลักเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน แต่การเดินทัพของเหล่าทหารที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ในที่สุดก็ถึงคราวสิ้นสุดลง

เมื่อทหารตัวสุดท้ายก้าวผ่านประตูเข้ามาและไม่มีใครโผล่มาอีกแล้ว นีร์ชานก็ยกมือขึ้นสูงทันที พวกทาสที่ได้รับสัญญาณจากเขาจึงออกแรงผลักเสาให้ล้มลง

โครมคราม! เสาขนาดมหึมาสองต้นโค่นล้มลงไปทางเหล่าทหารดินเหนียว

ฝุ่นดินของดินเหนียวที่แหลกละเอียดจนไม่เหลือซากฟุ้งกระจายขึ้นมาราวกับสายหมอก

เขาก้มมองเหล่าทหารดินเหนียวที่ถูกกวาดล้างอย่างราบคาบไร้ซึ่งความคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย พลางคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ

“แค่ใช้สมองสักนิดก็ง่ายจะตายชัก”

นีร์ชานที่เริ่มมีความมั่นใจจากการสะสางงานได้อย่างหมดจดมั่นใจว่าหากไม่มีอะไรผิดพลาด ชัยชนะต้องตกเป็นของตนอย่างแน่นอน

เขาโบกมือปัดเศษฝุ่นพายุทรายอันอบอ้าวออกไปพลางหันไปมองผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายที่เหลืออยู่เช่นเดียวกับตน

นึกอยากรู้ขึ้นมาว่าทางฝั่งนั้นจะสร้างผลงานได้ยอดเยี่ยมสักแค่ไหนกันเชียว

“……?”

ทว่าในวินาทีถัดมา นัยน์ตาสีทองที่กำลังจ้องมองผ่านผนังกระจกด้วยความตื่นเต้นกลับบิดเบี้ยวไปอย่างประหลาด

“……ทำไม ถึงไม่ยอมทำอะไรเลยล่ะนั่น”

ผู้หญิงที่อยู่หลังผนังกระจกบานนั้น

เซร่าเอาแต่ยืนเหม่อมองเหล่าทหารดินเหนียวที่เดินสวนผ่านเธอไปเฉยๆ