[นิยาย] เมื่ออดีตชาติ ฉันเคยขายชาติมาแล้วค่ะตอน 37

ตอน 37

ตอนที่ 37

ความกระหายที่แผดเผาตามรังควานเซร่าอย่างไม่ลดละ ริมฝีปากที่รุ่มร้อนด้วยพิษไข้พึมพำถึงสิ่งที่ตนต้องการ

“น้ำ…… น้าม……”

ริมฝีปากแห้งผากขยับเปิดปิดร้องหาน้ำ นั่นเพราะในสภาวะที่สติเลอะเลือน เธอเข้าใจผิดคิดว่าสิ่งที่ตนเพิ่งดื่มเข้าไปเมื่อครู่คือน้ำ

แม้สติสัมปชัญญะจะพร่าเลือน แต่เซร่าก็ยังไม่ลืมสัมผัสอันแสนเคลิบเคลิ้มที่ช่วยดับกระหายให้ชุ่มคอได้ชั่วครู่ และในวินาทีนี้ น้ำสักอึกที่จะช่วยคลายความกระหายของเธอก็ช่างเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งยวด

รู้สึกราวกับกำลังนอนล้มพับอยู่กลางทะเลทรายที่พระอาทิตย์ไม่มีวันลับขอบฟ้า หากปล่อยไว้แบบนี้ เธอเองก็คงจะค่อยๆ แห้งเหี่ยวตายไปเหมือนกับต้นไม้แห้งกรัง

อุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงจนเกินไปกลืนกินประสาทสัมผัสของเซร่าไปทีละอย่าง เริ่มต้นจากเสียง ตามด้วยกลิ่นไม้จางๆ และสัมผัสของผ้าปูที่แนบชิดกับผิวเนื้อ ต่างค่อยๆ แหลกสลายและจางหายไปตามลำดับ

เซร่าถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่ทุกสิ่งด้านชาไปหมด

สิ่งเดียวที่ยังคงรู้สึกได้คือสัมผัสแปลกประหลาดที่เกาะกุมอยู่ระหว่างขา กระแสไฟฟ้ายิบๆ ซาบซ่านแล่นเป็นเส้นตรงจากระหว่างขาขึ้นมาจนถึงใต้สะดือ

รู้สึกดีจัง…… แม้จะไม่ใช่สัมผัสที่เธอเคยรู้จักมาก่อนเลยก็ตาม แต่เซร่ากลับยินดีกับมันจนลอบผ่อนลมหายใจอย่างพึงพอใจ ยิ่งเจ็บปวดก็ยิ่งเกาะเกี่ยวความเสียวซ่านที่ช่วยให้ลืมความทรมานนั้นเอาไว้แน่น

กระแสไฟฟ้าที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรงจนหัวชาดิกเริ่มค่อยๆ สงบลง ความหฤหรรษ์ที่ค่อยๆ มอดดับไปทำให้เซร่ารู้สึกเสียดาย เธอจึงออกแรงหนีบขาสองข้างที่ยังคงกระตุกสั่นเบาๆ เข้าหากันแน่น

โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างกายที่ขมิบตอดรัดความว่างเปล่าอย่างน่าเวทนานี้ต้องการสิ่งใด เซร่าทำได้เพียงครวญครางด้วยความเสียดายสัมผัสที่กำลังจางหายไป

ตอนนั้นเอง มืออันเย็นเยียบข้างหนึ่งก็คว้าหมับเข้าที่เอวของเซร่า เธอถูกดึงรั้งขึ้นมาทั้งอย่างนั้น ใบหน้าที่คว่ำอยู่จึงมุดจมลึกลงไปกับเตียงโดยธรรมชาติ

ท่าทางที่จุดศูนย์ถ่วงเทไปข้างหน้าทำให้การหายใจยิ่งติดขัดและลำบากขึ้น

‘ท่านี้…… ไม่ชอบเลย อึดอัด ชะมัด-’

เซร่าขมวดคิ้วพลางครางหงุดหงิดอย่างหัวเสีย ทั้งที่ไร้สติแต่เธอก็ยังรู้ว่าท่านี้ดื่มน้ำไม่ได้

“อือ...อื้อ……”

เซร่าที่พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเป็นระลอกขยับริมฝีปาก มันเป็นเสียงร้องขอน้ำ ทว่าก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เปล่งออกมานั้นเป็นภาษาที่ฟังรู้เรื่องหรือไม่

ทันใดนั้น สัมผัสแปลกปลอมอันไม่คุ้นเคยก็แทรกตัวชำแรกเข้าไปที่เบื้องล่าง สิ่งของขนาดมหึมาที่เทียบกับนิ้วมือไม่ได้เลยกำลังแหวกเนื้อในที่ปิดสนิทแล้วกระแทกยัดส่วนหัวผลุบเข้ามา

“ฮึก……?”

เซร่าที่รับรู้ถึงความผิดปกติสะดุ้งตัวโหยง ในพริบตานั้นเรี่ยวแรงที่ขากลับเหือดหายไปหมด ทว่าเธอก็บิดเอวสะบัดมันออกตามสัญชาตญาณ สัมผัสแปลกปลอมที่อุดแน่นอยู่เบื้องล่างชั่วครู่จึงหลุดพรวดออกไป

ทว่าไม่ทันไร มือเย็นเฉียบก็เอื้อมตามมาคว้าสะโพกที่พยายามหลบหนีลากกลับมาที่เดิม

“อื้อ……!”

เซร่าส่งเสียงหงุดหงิดอย่างแผ่วเบา

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องแย่สักหน่อย”

มือเย็นเยียบลูบไล้สะโพกลงมาพลางกระซิบอะไรบางอย่างอีกครั้ง แม้คราวนี้จะฟังไม่ได้ศัพท์เช่นกัน แต่จู่ๆ ใจก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“อา……อือ มะ ไม่…….”

เซร่าที่สังหรณ์ใจไม่ดีส่ายหน้าไปมาโดยไม่รู้ตัว ไม่นะ แบบนี้มันไม่ใช่แล้ว แม้จะไม่มีเหตุผลอันสมควร แต่นาทีนี้เธอรู้สึกว่าต้องปฏิเสธไว้ก่อน

ในวินาทีที่เซร่าซึ่งเมาพิษไข้กำลังพร่ำเพ้อพลางส่ายหน้าปฏิเสธอยู่นั้นเอง―

“……!”

ในที่สุด เบื้องล่างก็ถูกแหวกแยกออก ความแปลกปลอมเมื่อครู่นี้แทรกดันส่วนหัวเข้ามาอีกครา ระหว่างกลีบเนื้อร้อนระอุที่เคยแนบสนิทกัน

คราวนี้ทั้งลึกและรุนแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่

“……!”

ลมหายใจของเซร่าพลอยติดขัดตามไปด้วยจนต้องสูดหายใจเฮือกใหญ่ ปากทางที่ถูกฝืนแหวกออกเต็มตื้นไปด้วยสิ่งแปลกปลอมอันหนักหน่วง เสาเนื้อแข็งขืนที่แทรกเข้ามานั้นเย็นเยียบ เซร่าที่สติพร่าเลือนจึงพลันจินตนาการไปไกลอย่างไร้สาระว่ากำลังถูกท่อนไม้ตอกตรึงอยู่หรือไม่

ทว่าร่างกายที่ถูกพิษไข้เล่นงานคงจะพังไปแล้วกระมัง ทั้งที่ปากทางรู้สึกหนักหน่วงแทบรับไม่ไหว แต่ส่วนลึกใต้สะดือกลับเต้นตุบๆ ราวกับกำลังคลั่งไคล้ ราวกับกำลังร่ำร้องขอให้สอดแทรกเข้ามาลึกถึงตรงนี้

แม้จะรู้สึกผิดต่อร่างกายตัวเอง แต่เซร่าก็ไม่อาจปล่อยให้ท่อนไม้นั้นทะลวงผ่านระหว่างขาของเธอได้

ไสหัวไปนะ! เซร่าที่จนมุมเกร็งช่วงล่างแน่น

“อึก―”

คำเตือนของเธอได้ผลงั้นหรือ ผนังแข็งแกร่งที่แนบชิดกับต้นขาด้านหลังสั่นสะท้านขึ้นมา ทว่ามีเพียงแค่นั้น ท่อนไม้ที่หยุดชะงักการรุกคืบไปชั่วครู่กลับเริ่มแทรกตัวลึกเข้ามา ลึกเข้ามาอีกครั้ง

ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฝืนต่อจิ๊กซอว์สองชิ้นที่ไม่มีทางเข้ากันได้ให้ลงล็อก

ผิดกับความรู้สึกขัดแย้งในใจของเธอ ผนังภายในที่เปียกชุ่มกลับยินดีชี้นำผู้บุกรุกเข้าสู่ส่วนลึก แม้เธอจะพยายามบิดเอวหนีเพื่อชะลอการรุกรานเพียงใด ทว่าท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงถูกรวบจับและลากกลับมาเท่านั้น

“อ๊า อ๊าาา……!”

การสอดใส่ทวีความลึกซึ้งยิ่งขึ้น แม้ประสาทสัมผัสจะทื่อชาเหมือนมีหมอกลงจัด แต่ก็ยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บแปลบ แท้จริงแล้วเพิ่งจะรองรับส่วนปลายเข้าไปได้เท่านั้น ทว่าในความรู้สึกของเซร่ากลับเหมือนมีอะไรบางอย่างแทรกดันเข้ามาอย่างไม่รู้จบ

กระนั้นก็คงยังไม่ถึงคราวตาย ท่อนไม้ที่เหมือนจะทะลวงลึกขึ้นมาถึงลำคอพลันชะงักหยุดลงกลางคันโดยไม่อาจล่วงล้ำเข้ามาได้มากกว่านั้น

ส่วนปลายที่ถูกขัดขวางการรุกคืบถูไถอยู่ตรงจุดนั้นสองสามครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ถอยร่นออกไปช้าๆ ราวกับยอมแพ้

นึกว่าพอสิ่งที่ฝังแน่นหลุดออกไปแล้วจะโล่งใจ ทว่าผนังภายในที่พลันว่างเปล่ากลับทำให้ตระหนักได้ว่ามันถูกขยายออกกว้างเพียงใด ส่วนลึกระหว่างขากลับปวดหนึบๆ ราวกับรู้สึกเสียดายสิ่งนั้น

“อือ อื้อออ…….”

เอวของเซร่าสั่นระริกกับความรู้สึกปั่นป่วนที่ถาโถม

ทันใดนั้น เพียะ!

“อ๊า!”

ท่อนไม้ที่ถอยร่นไปจนถึงปากทางกระหน่ำแทงทะลวงเซร่าอย่างรุนแรง ความแปลกปลอมที่ตอกอัดเข้ามาอย่างไร้ความปรานีทะลุผ่านจุดที่เคยติดขัดไปไกลโพ้นจนฝังมิดลึกถึงใต้สะดือของเซร่าในคราวเดียว

“อ๊ะ ฮึก เจ็บ!”

พร้อมกันนั้นความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วขึ้นมาจากจุดที่มิอาจเอ่ยถึงได้ เซร่าที่กรีดร้องออกมาด้วยความทรมานอันแปลกประหลาดที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิตเบิกตากว้างขึ้นทันที

เปลือกตาที่เปิดขึ้นอย่างแรงกลับหนักอึ้งในชั่วพริบตา ตรงปลายสายตาอันพร่ามัวมองเห็นพนักหัวเตียงอยู่ไกลลิบ ช่างเป็นเรื่องประหลาดแท้ๆ ทั้งที่เธอนอนอยู่นิ่งๆ แน่ๆ แต่ร่างกายกลับสั่นไหวโยกคลอนไม่หยุด

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เซร่าที่จ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาคล้ายอึดอัดกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ฝังแน่นอยู่ระหว่างขา

หนีก่อนดีกว่า สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดที่ตื่นขึ้นกระซิบบอกเธอ เซร่าเค้นพลังเหนือมนุษย์เหยียดสองแขนที่หนักอึ้งราวกับพันชั่งออกไปคว้าผ้าปูเตียงที่อยู่ไกลออกไปเอาไว้

ต่อให้ต้องคลานหนีไปเธอก็จะทำ

“ชู่ว เด็กดี”

จังหวะนั้นเอง แผ่นหลังก็พลันหนักอึ้งขึ้นมาก่อนจะมีแขนสองข้างโผล่พรวดมาจากด้านหลัง

“ฮื่อออ!”

การสอดใส่ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นตามแรงนั้นทำให้เสียงครางปนประท้วงหลุดรอดออกมาจากปากของเซร่า

สัมผัสที่ลูบไล้ขึ้นมาตามลำแขนของเธอกรีดกรายผ่านผิวเนื้อไปอย่างเชื่องช้าราวกับงู มือหนาใหญ่ที่เลื่อนผ่านหลังมือแทรกสอดเข้าไปตามซอกนิ้วที่กำแน่นของเซร่าอย่างนุ่มนวล

ทั้งที่ไม่ได้ออกแรงมากมายอะไร แต่มือของเธอกลับคลายออกอย่างง่ายดายจนน่าประหลาด นิ้วมือที่มีข้อกระดูกชัดเจนกดทับลงบนหลังมือของเซร่าพลางสอดประสานกันแน่น

“ฮ่า…”

ร่างอันร้อนผ่าวที่ทาบทับอยู่บนตัวเซร่าพ่นเสียงครางที่ละม้ายคล้ายเสียงถอนหายใจออกมา เขาแนบชิดร่างกายเข้ากับสะโพกของเธอพลางขยับถูไถไปมาด้านหน้าและด้านหลังราวกับจะทดสอบสัมผัสของผนังภายใน

“อื้อออ…”

ท่อนไม้ที่ฝังแน่นอยู่ลึกกวาดกวัดไปทั่วด้านใน มันควานไปทั่วท้องของเซร่าตามใจชอบราวกับต้องการจะขยายเส้นทางอันคับแคบให้กว้างขึ้น ทุกครั้งที่บางสิ่งที่แข็งแกร่งตรงปลายส่วนนั้นดันหน้าท้องของเธอจนยกขึ้น กระแสไฟสายเล็กๆ ก็แล่นริ้วลงไปตามเรียวขา

จากนั้นก็ เพียะ!

ท่อนไม้ที่ถอยร่นออกไปได้ครึ่งหนึ่งพลันกระแทกปักลึกเข้ามาจนสุดอีกครั้ง! ตึง! การทิ้งน้ำหนักกดลงมาทำให้มันฝังลึกยิ่งกว่าเดิมโดยไม่จำเป็นเลยสักนิด

“อ๊าส์!”

เสียงครางที่ไม่รู้ว่าเป็นเสียงกรีดร้องหรือเสียงครวญครางกันแน่ระเบิดออกมาจากปากของเซร่า

เธอที่กำหมัดแน่นสั่นสะท้านไปทั้งหัวไหล่ จุดที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะมีสิ่งใดล่วงล้ำเข้ามาได้ถูกรุกล้ำชำแรก ความรู้สึกแปลกปลอมอันหนักหน่วงก็เรื่องหนึ่ง ทว่าแม้สติจะพร่าเลือน ตัวตนอันหนักอึ้งที่กำลังดิ้นพล่านอยู่ระหว่างขาก็ยังแจ่มชัดจนสัมผัสได้

หากมีเพียงแค่ความเจ็บปวดก็คงจะดีกว่านี้แท้ๆ แต่เธอกลับต้องสับสนเพราะความรู้สึกตื่นเต้นวาบหวิวที่เกาะกุมอยู่ในท้องนอกเหนือจากความเจ็บ เอวที่เกร็งจนแข็งทื่อเริ่มชาดิก

พอคิดว่าเจ็บมันก็เจ็บ ทว่าพอคิดว่าไม่ใช่ ส่วนลึกในท้องก็เต้นตุบๆ ร่างกายที่รับรู้สองความรู้สึกพร้อมๆ กันยืนอยู่บนเส้นแบ่งโดยไม่รู้ว่าจะต้องจัดหมวดหมู่อารมณ์นี้ไปไว้ที่ไหนจนสับสนวุ่นวายไปหมด

เซร่าครวญครางออกมาอย่างสับสนในสถานการณ์น่าเวทนาที่ไม่อาจหลบหนีไปทางไหนได้

ดินแดนลี้ลับที่ไม่เคยมีผู้ใดล่วงล้ำทำให้จอมเวทมนตร์ดำผู้เก่งกาจกลายเป็นคนสมองว่างเปล่า เซร่าไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นอะไร ทว่ายิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า มีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้ได้อย่างแน่ชัด

“ฮึก อื้อออ อ๊า…”

นั่นคือความจริงที่ว่า แม้จะเจ็บปวด แต่ร่างกายของเธอกลับยิ่งปรารถนาสัมผัสอันชวนกระหายนี้มากขึ้นไปอีก

“ตอดแน่นชะมัด”

ระหว่างที่เธอเผลอขยับสะโพกขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว เสียงจากเหนือศีรษะก็ดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง ลมหายใจแผ่วเบาพัดผ่านศีรษะของเซร่าราวกับเขากำลังหัวเราะ

“รู้สึกดีงั้นเหรอ?”

จุ๊บ จุ๊บ สัมผัสนุ่มหยุ่นประทับลงบนลำคอระหงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากเย็นเยียบที่แตะโดนผิวเนื้อร้อนรุ่มยิ่งกระตุ้นประสาทสัมผัสที่ไวต่อความรู้สึกให้เตลิดเปิดเปิง

“ฮือ…”

แม้แต่ลมหายใจที่ปัดผ่านผิวหนังแผ่วเบาก็กลายเป็นสิ่งกระตุ้นเร้าจนเซร่าต้องครางกระเส่า จากนั้น ปลายลิ้นเปียกชื้นก็เลียตวัดขึ้นมาตามใบหูที่เปิดโล่ง

สัมผัสนี้ก็แปลกพิลึก ลิ้นเปียกแฉะทำให้ยอดอกทั้งสองข้างที่ถูกทับอยู่ด้านล่างรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก

“อ๊ะ! อ๊อก! อึก! ฮึก!”

ในวินัยนั้น ร่างที่เคยทาบทับอยู่เหนือเซร่าอย่างเนิบช้าก็เริ่มกระหน่ำกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างไม่ปรานีปราศรัย

เพียะ เพียะ สะโพกเปียกเยิ้มถูกบดขยี้จนส่งเสียงดังลั่นอย่างเหนอะหนะ

“อ๊ะ ฮือ อื้อ อ๊า!”

สอดรับกับเสียงเสียดสีที่ดังกังวานจนน่าอาย เซร่าหวีดร้องครวญครางเสียงสั่นสะท้าน

ทุกครั้งที่ท่อนเอ็นหนาใหญ่ครูดลึกเข้าไปในช่องท้อง พลังชีวิตก็ราวกับจะถูกขูดรีดจนเรี่ยวแรงทั่วร่างเหือดหาย ปากของเธออ้าค้างโดยอัตโนมัติขณะที่เสียงครางอ้อแอ้เล็ดลอดออกมา เซร่าไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้าจึงซุกหน้าลงกับผ้าปูที่นอนอีกครั้งพลางรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ปั่นป่วนอยู่ในท้อง

‘แปลก…จัง…… แปลก…ไปหมดแล้ว’

ผิวเนื้อภายในที่ร้อนผ่าวขมิบรัดแน่นก่อนจะเริ่มสั่นระริก สัมผัสเปียกชื้นเบื้องล่างช่วยให้แท่งเนื้อที่สอดเข้าออกในร่องสวาทลื่นไหลได้อย่างง่ายดายยิ่งขึ้น

แจ๊ะ แจ๊ะ เสียงเฉอะแฉะดังแว่วมาอย่างชัดเจน แม้จะแผ่วเบา ช่องท้องที่ร้อนวูบวาบพลันอ่อนระทวยราวกับจะละลาย

“ทำไมรัดแน่นขนาดนี้? จะเสร็จอีกแล้วเหรอ?”

ทว่าตรงกันข้ามกับความคิดของเซร่า ผนังเนื้อด้านในที่โอบรัดแท่งเนื้อกลับหลั่งน้ำหวานออกมาราวกับทะลักทลายในทุกจังหวะที่ถูกแทงทะลวง พร้อมกับตอดรัดเสาเนื้อที่แทรกตัวเข้ามาอย่างตะกละตะกลาม

“ไม่เสร็จบ่อยไปหน่อยเหรอ? ของจริงน่ะยังไม่ได้เริ่มเลยนะ—”

เสียงเคล้าเสียงหัวเราะดังลงมาจากเหนือศีรษะ เธออยากรู้ว่าเขาพูดอะไร แต่สำหรับหูที่ร้อนผ่าวกลับได้ยินเป็นเพียงเสียงพึมพำอู้อี้เท่านั้น

ด้วยความเสียดายที่ไม่รู้เรื่อง เธอจึงเผยอริมฝีปากออก แต่แล้วร่างที่ทาบทับเซร่าอยู่ก็กดน้ำหนักทั้งตัวลงมาบดขยี้เธอจนจมมิด

ร่างนุ่มนิ่มที่ถูกกักขังอยู่ใต้กล้ามเนื้อกำยำสูดหายใจเข้าอย่างยากลำบาก เซร่าที่หายใจหอบกระเส่าดิ้นขลุกขลักคล้ายจะบอกให้เขาถอยออกไป

ยิ่งเธอทำแบบนั้น ร่างที่คร่อมอยู่ก็ยิ่งกดน้ำหนักลงมาราวกับสัตว์ร้ายตัวมหึมาที่ปีนขึ้นมาบนหลังแล้วรบเร้าจะเล่นด้วย

เซร่าจึงดันสะโพกไปข้างหลังเต็มแรง เพื่อหวังจะให้เขาถอยห่างออกไปเสียที

“ฮ่า… แม่งเอ๊ย”

ทันใดนั้น ร่างที่ทาบทับอยู่บนแผ่นหลังก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงคราหนึ่ง

“อ๊ะ!”

ใบหูถูกขบกัดในทันที เขาบดเคี้ยวราวกับจะกลืนกินเข้าไป ทั้งยังคอยดูดดึงจ๊วบจ๊าบ และหอบหายใจอย่างสะกดกลั้นราวกับกำลังข่มใจต่อสิ่งใดอยู่

ความเสียวซ่านอันน่าขนลุกแล่นปราดตั้งแต่ข้างกกหูลงไปจนถึงหัวไหล่

“ฮะ… อ๊า…”

เซร่าที่ทานทนความจั๊กจี้ไม่ไหวขดตัวบิดเร่าราวกับงู กรรร์ ในขณะเดียวกันข้างหูก็ได้ยินเสียงคำรามดุร้ายคล้ายสัตว์ป่าขู่ก้องในลำคอ และแล้ว……

กรอด สัตว์ร้ายที่กัดฟันแน่นเริ่มกระแทกกระทั้นเอวสอบเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งแต่เพียงฝ่ายเดียว ราวกับว่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่การหยอกเล่น