[นิยาย] เมื่ออดีตชาติ ฉันเคยขายชาติมาแล้วค่ะตอน 124

ตอน 124

เอสเตลลารู้สึกมึนงงไปหมดราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาดเข้าที่ศีรษะเมื่อได้เห็นโบราณวัตถุจากอดีตซึ่งไม่คิดว่าจะได้เห็นในที่แห่งนี้เลย ริมฝีปากอ้าค้างโดยไม่รู้ตัว และขนลุกซู่ไปตามสันหลัง แม้ว่าสมองของเขาจะยังไม่อาจทำความเข้าใจได้ทั้งหมด ทว่ากลับเกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาว่าจิ๊กซอว์ที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ต่อไม่ติดจนถึงตอนนี้กำลังลงล็อกเข้าที่แล้ว

ในขณะที่ตัวเขาซึ่งเป็นผู้จัดงานกำลังสับสนอยู่นั้น ความเคลื่อนไหวของผู้เข้าแข่งขันอีกฝั่งหลังกำแพงกระจกก็เริ่มโกลาหลขึ้นเช่นกัน

“จะ จู่ๆ ไอ้พวกนี้โผล่มาจากไหนกันวะ……!”

เหล่าทาสของนีร์ชานที่คิดว่าการแข่งขันจบลงไปแล้วต่างตื่นตระหนกอย่างยิ่งเมื่อกองทหารม้าโถมทะลักเข้ามาอย่างกะทันหัน

“……เฮ้อ-”

นีร์ชานได้แต่มองเหล่าอัศวินที่หลั่งไหลออกมาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อจนพูดไม่ออก

ลำพังกองทัพดินเหนียวชุดแรกที่รุกคืบมาอย่างเงียบเชียบก็น่าขนลุกอยู่แล้ว ทว่าภาพของเหล่าอัศวินประจำการที่สวมใส่อาวุธและชุดเกราะอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังควบขี่ม้าบุกทะลักเข้ามานั้น กลับแผ่กลิ่นอายความกดดันมหาศาลจนไม่อาจเทียบกันได้เลย

เมื่อเทียบกับจำนวนของนีร์ชานและเหล่าทาสที่มีอยู่เพียงห้าคน กองทหารม้าหลายสิบนายที่ควบตะบึงออกมาจากทุกทิศทุกทางนั้น ไม่จำเป็นต้องลงมือสู้ทีละคนก็รู้ผลลัพธ์ได้อย่างชัดเจนแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่สถานการณ์ฝั่งของนีร์ชานย่ำแย่กว่าฝั่งของเซร่า

“พะ พวกมันบุกเข้ามาแล้วครับ!”

เพราะทหารม้าที่ข้ามประตูปราสาทเข้ามาได้ชักดาบออกมาพร้อมเพรียงกันเมื่อสังเกตเห็นซากหุ่นดินเหนียวที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

“ท่านนีร์ชาน! จะทำอย่างไรดีครับ!”

บรรดาทาสที่มารวมตัวกันรอบตัวนีร์ชานต่างล้อมเขาไว้ราวกับจะปกป้อง

สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจอันไร้ขอบเขตพุ่งตรงไปที่นีร์ชาน เจ้านายของพวกเขาเคยแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างใจเย็นและเชี่ยวชาญในทุกวิกฤตเสมอมา เหล่าทาสที่เชื่อมั่นว่าผู้ที่ตนรับใช้อยู่นี้มีปัญญาอันล้ำเลิศต่างเฝ้ารอคำสั่งของเขาด้วยสีหน้าที่คาดหวังถึงปาฏิหาริย์

“นี่มัน ชักจะไหลไปในทิศทางพิลึกเสียแล้วสิ”

แต่น่าเสียดาย ต่อให้เป็นนีร์ชานก็ไม่มีทางที่จะมีหนทางอันชาญฉลาดอะไรได้

“ไม่เคยได้ยินข้อมูลเกี่ยวกับกองหนุนมาก่อนเลยแท้ๆ ……”

ถึงจะรู้สึกผิดต่อพวกทาสที่มองว่าเขาเป็นคนพิเศษ แต่เหตุผลที่เขาสามารถยื่นข้อเสนอในการแก้ปัญหาได้อย่างเหมาะสมถูกที่ถูกเวลาเสมอมาจนถึงตอนนี้นั้น ก็เป็นเพราะข้อมูลที่รวบรวมไว้ล่วงหน้าทั้งสิ้น กว่าจะรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอาร์เคดที่สะสมมาหลายร้อยปีได้ต้องใช้ทั้งเงินและเวลาไปมหาศาล แต่เขาก็ทำสำเร็จจนได้ และด้วยแรงขับเคลื่อนนั้นเองที่ทำให้นีร์ชานสามารถผ่านเข้าสู่การแข่งขันรอบสุดท้ายได้อย่างราบรื่น

“คงจะชนะยากแล้วล่ะ”

เขาที่ยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็วตัดใจจากชัยชนะไปอย่างหมดจด

ชิ หมดหวังแล้วสิ

นีร์ชานที่เดาะลิ้นด้วยสีหน้าเสียดายมองไปยังแผ่นหลังอันบอบบางที่แลเห็นผ่านกำแพงกระจก

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงเปลี่ยนไป แต่ที่แน่ๆ ก็คือมีบางสิ่งแปรเปลี่ยนไปเพราะสตรีผู้นั้น

‘แท้จริงแล้ว ตัวตนเป็นใครกันแน่?’

ทั้งที่ตอนเจอกันครั้งแรก คิดว่าเป็นเพียงคุณหนูไร้เดียงสาที่ไม่ประสีประสาเรื่องทะเลทรายแท้ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอกลับยิ่งไม่ธรรมดาขึ้นเรื่อยๆ

ประการแรกคือผู้คนรอบตัวของหญิงสาว

ชายผู้ช่วยนีร์ชานให้รอดพ้นจากนรก ทาสที่ผูกใจเจ็บบุรุษผู้นั้น หัวหน้ากิลด์ ในบรรดาผู้คนที่รายล้อมหญิงสาวไม่มีใครธรรมดาเลยสักคน

โดยปกติแล้วในกรณีแบบนี้ เจ้าตัวเองก็มักจะมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่เสียด้วยสิ

นีร์ชานที่ลอบสังเกตหญิงสาวอย่างปราดเปรียวเลียริมฝีปาก

“เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจแฮะ”

พลันเกิดแรงกระตุ้นให้อยากขุดคุ้ยตัวตนที่แท้จริงของสตรีผู้นั้นให้กระจ่างแจ้ง หากก่อนหน้านี้สนใจเพียงเพราะใบหน้างดงาม แต่เขากลับมีลางสังหรณ์ว่าความสนใจอีกรูปแบบหนึ่งกำลังจะผุดพรายขึ้นมา

“ท่านนีร์ชาน! อันตรายครับ!”

ในระหว่างนั้น เหล่าทาสที่ถูกกองทหารม้าปิดล้อมก็พากันกรูเข้ามาปกป้องนีร์ชาน

เหนือศีรษะของเหล่าทาสที่ตั้งท่าป้องกันอย่างร้อนรน ทหารบนหลังม้าดินเหนียวต่างพากันดาหน้าบุกตะลุยเข้ามาไม่หยุดหย่อน

“อึ อ๊ากกก!”

เหล่าทาสที่โดนกีบเท้าม้าดินเหนียวฟาดเข้าใส่แผดเสียงกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

การควบตะบึงของฝูงม้าคลุกเคล้าเข้ากับทรายดินเหนียวที่แตกกระจายบนพื้นจนก่อให้เกิดควันคละคลุ้ง เมื่อลมฝุ่นที่ตลบอบอวลสงบลง ณ ตรงนั้นก็ไม่เหลือทั้งม้า ทั้งอัศวิน หรือเหล่าทาสที่ถูกจู่โจมเลยแม้แต่อย่างเดียว

นีร์ชานตกรอบแล้วเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ ผู้เข้าแข่งขันที่หลงเหลืออยู่จึงมีเพียงหนึ่งเดียว

มีเพียงสตรีผมสีน้ำเงินเข้มผู้ชักนำให้เกิดสถานการณ์ทั้งหมดนี้ขึ้นเท่านั้น

“นี่มันอะไรกัน―”

เอสเตลลาทอดสายตามองธงแห่งจักรวรรดิโซเซอร์ที่โบกสะบัดอยู่ในลานประลองอาร์เคดอย่างเลื่อนลอย

เมื่อลวดลายอันคุ้นตาถูกแต่งแต้มลงในสถานที่อันคุ้นเคย จู่ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับให้ความรู้สึกแปลกตาไปเสียหมด

แม้อัศวินนับสิบนายจะควบตะบึงเข้ามาหาพวกตน ทว่ากลับไม่รู้สึกถึงวิกฤติตรงหน้าเลยสักนิด ราวกับจู่ๆ ก็มีเพียงตนเองที่ถูกตัดขาดออกจากพื้นที่แห่งนี้จนสัมผัสแห่งความเป็นจริงลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

สถานการณ์ที่เอสเตลลาคาดไม่ถึงไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น

กองทหารม้าที่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความบ้าคลั่งกลับหยุดชะงักลงตรงหน้าหญิงสาวอย่างเหลือเชื่อ

อัศวินที่ก้าวลงจากหลังม้าเหลือบมองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเดินเฉียดผ่านไปแล้วมุ่งหน้าเข้าไปยังท้องพระโรงที่มีราชาประทับอยู่

เหล่าอัศวินต่างเดินตามหลังเขาที่ก้าวไปข้างหน้า

ทันทีที่เหล่าอัศวินปรากฏตัว ผู้บุกรุก่อนหน้าที่ยึดครองท้องพระโรงอยู่ก็แยกออกเป็นสองฝั่งเพื่อเปิดทางให้

ตลอดช่วงเวลานั้น ไม่มีใครชักดาบที่เหน็บข้างเอวหรือแม้กระทั่งทำท่าทางข่มขู่เลยสักคนเดียว

มันเป็นการรุกรานอันสงบเงียบโดยปราศจากการใช้กำลังแม้แต่น้อย

เท่าที่เอสเตลลารู้ จักรวรรดิโซเซอร์เคยเข้ายึดครองเมืองโดยไร้การนองเลือดเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

“……ฉันได้ยินมาว่าอาณาจักรเฟย์เดนล่มสลายลงด้วยน้ำมือของแม่มดนี่”

ทว่ากระบวนการนั้นกลับแตกต่างไปจากสิ่งที่เขารู้โดยสิ้นเชิง

แม้จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานแสนนานมาแล้ว แต่เขากลับจำเรื่องนั้นได้อย่างแม่นยำ

เพราะการที่อาณาจักรซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 500 ปีต้องล่มสลายลงด้วยน้ำมือของคนเพียงคนเดียว เป็นเหตุการณ์ที่น่าตกตะลึงเอาการ

“สิ่งที่คุณรู้ก็อาจจะถูกแล้วล่ะ”

คนที่ช่วยดับความสับสนของเอสเตลลาก็คือเซร่า

เธอที่ตอบกลับอย่างเย็นชาบิดยิ้มที่มุมปากข้างหนึ่ง แม้ความจริงจะแตกต่างไปจากสิ่งที่คนอื่นรู้ แต่อาณาจักรเฟย์เดนก็ล่มสลายเพราะเซร่าจริงๆ

เพราะการที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย ราชบัลลังก์ของกษัตริย์จึงพังทลายลง

ต่อให้ทุกคนบนโลกใบนี้จะชี้นิ้วด่าทอเธอก็ไม่เป็นไร นั่นคือหนึ่งในการกระทำอันน้อยนิดที่นับว่าทำได้ดีในชีวิตของเซร่าที่มักจะทำแต่เรื่องโง่เง่าบัดซบมาโดยตลอด

“พวกเราก็ไปด้วยเถอะ เดี๋ยวจะพลาดฉากเด็ดน่าสนุกเอา”

เซร่าที่เดินก้าวตามอัศวินคนสุดท้ายหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรง

ความพึงพอใจอันบิดเบี้ยวแผ่ออกมาจากเธอผู้เน้นย้ำคำว่า ‘น่าสนุก’ สัมผัสได้ถึงความสบายใจของคนที่กุมความลับบางอย่างเอาไว้อีกครั้ง

แม้จะเป็นสมมติฐานที่เหลวไหลสิ้นดี แต่เอสเตลลาก็มั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งบางอย่างกับลูกศิษย์ของตน การที่เธอไม่ตกใจกับการปรากฏตัวของกองทหารม้าเลยแม้แต่น้อยยิ่งช่วยเพิ่มน้ำหนักให้กับสมมติฐานนั้น

“เธอทำได้ยังไงกันน่ะ?”

เซร่าที่เดินนำหน้าหยุดก้าวลงกะทันหันเมื่อได้ยินคำถามของเอสเตลลา

แทนที่จะหันกลับมาทั้งตัว เธอเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อยทำเป็นฟัง

“ตลอด 120 ปีที่ผ่านมา คนที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเหมือนเธอมันก็มีอยู่หรอก แต่ทุกครั้งกลับล้มเหลวกันหมดสิ้น แล้วทำไมเธอถึง-.”

“ไม่รู้สิคะ”

แม้จะมีการชี้ประเด็นที่ฟังดูมีเหตุผลยืดยาว เซร่าก็ไม่ได้กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว

ทั้งที่เมื่อครู่ยังดูใจเย็นอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับยักไหล่อย่างน่าหมั่นไส้ราวกับตัวเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวเหมือนกัน

“ฉันคงจะโชคดีล่ะมั้งคะ”

หลังจากกล่าวคำอธิบายส่งๆ ที่เอาไปอ้างกับเรื่องไหนก็ได้จบ เธอก็เร่งเร้าเอสเตลลาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

“อย่ามัวแต่ชักช้าอยู่เลย รีบเข้ามาเถอะน่า ไหนบอกว่าอยากรู้ไม่ใช่เหรอคะว่าลูกศิษย์ของคุณทิ้งอะไรไว้?”

“…….”

เอสเตลลาอยากจะทักท้วงเรื่องที่เธอพูดจาอ้อมค้อม แต่ก็เป็นจริงอย่างที่เซร่าว่า เพราะเขาก็สงสัยใคร่รู้ในสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จึงยอมเดินตามเธอไปแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น

ภายในท้องพระโรงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอดินเพราะแน่นขนัดไปด้วยเหล่าหุ่นดินเหนียวที่หลั่งไหลเข้ามาในช่วงที่ผ่านมา

กษัตริย์ที่ตัวสั่นงันงกอยู่หลังบัลลังก์ถูกพวกอัศวินลากตัวออกมาและจับคุกเข่าลงกับพื้น

บนบัลลังก์ที่กษัตริย์เคยประทับมีธงแห่งจักรวรรดิโซเซอร์ถูกปักแขวนไว้อย่างผึ่งผาย

กษัตริย์ที่หมอบกราบก้มหัวประหนึ่งลูกหนูอยู่ต่อหน้าแมวเอาแต่ถูมืออ้อนวอนขอชีวิตไปมา ร่างที่คุดคู้อย่างน่าสมเพชสั่นเทิ้มขึ้นลง และในแวบหนึ่ง ดูเหมือนสายตาของเขาจะสบเข้ากับเซร่าที่เพิ่งก้าวเข้ามาในท้องพระโรงพอดี

“……!”

กษัตริย์ผุดลุกขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งกระโจนตรงมาหาเธอ

พฤติกรรมอุกอาจกะทันหันของกษัตริย์ถูกพวกอัศวินที่ขนาบข้างคุมเชิงอยู่สยบลงในทันที

แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับกองทัพศัตรูกษัตริย์ก็ยังก้มหัวยอมจำนน แต่เมื่อหันมาทางเซร่า เขากลับเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยองแล้วดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง

พึ่บพั่บ พึ่บพั่บ มีเพียงเสียงกระเสือกกระสนดิ้นรนอันไร้น้ำยาของกษัตริย์เท่านั้นที่ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

กษัตริย์ที่ดิ้นพล่านจนเส้นเลือดที่คอปูดโปนดูเหมือนกำลังตะโกนอะไรบางอย่างออกมาสุดเสียง

ถึงแม้ในหูของเอสเตลลาจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่สำหรับเซร่าแล้ว คำพูดที่เขาคงกำลังพ่นออกมาในยามนี้กลับดังก้องในหัวของเธออย่างแจ่มชัด

เซร่า โรเซนบอมมันขายชาติ!

นังสารเลวเนรคุณนั่นมันทรยศข้า!

“ฮะๆๆ ฮ่าๆ! ดูสภาพที่ดิ้นพล่านนั่นสิ”

เซร่ากุมท้องหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง

ยิ่งเสียงหัวเราะของเธอดังขึ้นเท่าไร การขัดขืนของกษัตริย์ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเท่านั้น ราวกับกำลังเดือดดาลกับการกระทำของหญิงสาวที่ส่งเสียงเยาะเย้ยตน

เมื่อแรงดีดดิ้นกระโดดไปมาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จำนวนอัศวินที่เข้ามาช่วยกันควบคุมตัวกษัตริย์จึงเพิ่มจากสองคนเป็นสี่คน

เมื่อเห็นว่ากษัตริย์ที่คลุ้มคลั่งไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงได้ ในที่สุดพวกอัศวินจึงใช้กำลังเข้าจัดการ

ผลั่ก! เสียงทุบกระแทกดังกระทบทรายร่วนซุย

กษัตริย์ที่ถูกฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจังหมดสติไปในทันที ร่างทอดแขนขาอ่อนยวบลงราวกับหุ่นเชิดที่สายชักขาดผึง

ในเวลาเดียวกัน ดินเหนียวสีแดงที่สูญเสียรูปร่างก็ละลายพังทลายลงสู่เบื้องล่าง

ผืนทรายที่กองพะเนินบนพื้นเริ่มขยับดิ้นแล้วรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว กองดินที่กลิ้งม้วนขึ้นรูปด้วยตัวมันเองได้แข็งตัวกลายเป็นรูปทรงกล่องสี่เหลี่ยมเป๊ะในที่สุด

ครืนนน ฟ้าดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง บดขยี้เหล่าหุ่นดินเหนียวที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงกลางจนแหลกละเอียด

ทั้งพวกหุ่นผอมโซถือเครื่องมือการเกษตร ทั้งเหล่าอัศวินสวมชุดเกราะ ทั้งบัลลังก์ ทั้งพระราชวังสีงาช้าง และแสงอาทิตย์อัสดงสีแดงฉาน ทุกสิ่งมลายหายไปราวกับภาพลวงตาแล้วคืนสู่สนามประลองอันเวิ้งว้างมืดมิดดังเดิม

ณ ตำแหน่งที่เวทมนตร์เลือนหายไป มีเพียงกล่องสีแดงใบหนึ่งเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่

“ง่ายจัง”

เซร่าที่หยุดหัวเราะฉับพลันก้าวอาดๆ ตรงไปยังกล่องใบนั้น

เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ลังเลแล้วเป่าลมปาก ฟู่— เพื่อปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ออกไป

พลางเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

“แล้ว สรุปลูกศิษย์นายชื่ออะไรนะ”

ช่างถามได้เร็วเสียจริง

เอสเตลลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจนัก

“……ลีด”

“ฮืมม์”

หญิงสาวที่ได้ยินชื่อของลูกศิษย์ทำสีหน้ากึ่งสงสัยกึ่งฉงน

มันเป็นปฏิกิริยาของคนที่เพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต

หญิงสาวผู้กำลังใคร่ครวญชื่อนั้นพลิกกล่องไปมาพลางสังเกตดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ดูเหมือนเธอกำลังตรวจดูว่ามีเวทมนตร์อันตรายอะไรร่ายเอาไว้หรือไม่

เอสเตลลาที่เหลือบมองกล่องตามเธอจึงช่วยคลายความกังวลให้อย่างมีน้ำใจ

“วางใจเถอะ ไม่มีเวทมนตร์ประหลาดร่ายเอาไว้หรอก ที่ร่ายไว้บนกล่องมีแค่เวทมนตร์คงสภาพเท่านั้น”

“แหม เก่งเหลือเกินนะยะ”

คงจะขัดหูขัดตาละมั้ง เซร่าถึงได้ตวัดสายตาขุ่นเคืองมองค้อนใส่เขา หญิงสาวที่ประชดประชันอย่างเกินจริงเปิดกล่องออกดังแกร๊กโดยไม่คิดจะปรึกษาเอสเตลลาเลยสักนิด เนื่องจากอยู่ในตำแหน่งที่หันหน้าเข้าหากัน การทำแบบนั้นจึงทำให้เอสเตลลามองไม่เห็นของที่อยู่ข้างใน

“นี่ ถ้า

ท่าทีที่มองผู้ว่าจ้างเป็นไอ้งั่งตัวเบ้อเริ่มทำเอาเอสเตลลาตั้งท่าจะบ่นว่าสักคำ ทว่า

“……?”

เมื่อพลันเหลือบไปเห็นใบหน้าของหญิงสาว คำพูดก็หยุดชะงักลง

“…….”

หญิงสาวผู้เปิดกล่องออกอย่างอาจหาญเพื่อดูของข้างในกลับไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ

เอสเตลลาได้ประจักษ์กับตาตัวเองว่าอารมณ์ความรู้สึกที่ประกอบขึ้นเป็นมนุษย์นั้นสามารถถูกฟอกจนขาวโพลนได้รวดเร็วเพียงใด

หญิงสาวที่ไม่แม้แต่จะสะทกสะท้านยามกองทหารม้าบุกประชิด บัดนี้กลับหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดเพียงเพราะมองเข้าไปในกล่องที่ไม่สามารถทำร้ายเธอได้เลยแม้แต่น้อย

ปัง จู่ๆ หญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัวพลางรีบปิดกล่องลงราวกับถูกบางสิ่งไล่ล่า

“……นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า”

มีอะไรอยู่ข้างในกันแน่

ยิ่งมีปฏิกิริยาน่าสงสัยถึงเพียงนี้ ก็ยิ่งทำให้ใคร่รู้เนื้อหาที่ลูกศิษย์ทิ้งไว้มากขึ้นไปอีก

เพียงแค่ก้าวเท้าไปไม่กี่ก้าวก็สามารถตรวจสอบสิ่งนั้นได้ไม่ยาก ทว่าเอสเตลลากลับขยับตัวไม่ได้ราวกับขาทั้งสองข้างแข็งค้างไปแล้ว

สภาพของหญิงสาวดูย่ำแย่ถึงเพียงนั้น

เธอที่แข็งค้างไปในท่าปิดกล่องดูไม่ต่างอะไรจากซากศพที่หมดลมหายใจทั้งที่ยังเบิกตากว้าง

หากผลีผลามแตะต้องเข้า เกรงว่าเธออาจจะแหลกสลายกล

“…….”

“……?”

เมื่อไม่มีใครขยับเขยื้อนก่อน ทั้งสองจึงตกอยู่ในสถานการณ์คุมเชิงกันท่ามกลางความเงียบงันอยู่นานพอสมควร

ประตูสนามประลองเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคณะกรรมการดำเนินงานในช่วงเวลานั้นพอดี

“ขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะเลิศอาร์เคดด้วยครับ!”

“ยินดีด้วยจริงๆ ค่ะ!”

คณะกรรมการดำเนินงานที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมเสียงโห่ร้องยินดีแย้มยิ้มกว้างพลางกล่าวคำอวยพร

แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศสนามประลองอันเงียบสงัดราวกับแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบดังกึกก้องขึ้นมา

อย่างหมิ่นเหม่

◆ ◆ ◆

เอสเตลลากำลังเดินตัดผ่านใจกลางพระราชวังทองคำ

พิธีราชาภิเษกที่จัดขึ้นเพื่อผู้ชนะเลิศอาร์เคดปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบ

หญิงสาวผู้สวมมงกุฎช่อลอเรลทองคำขึ้นร่วมขบวนแห่รอบกิลด์ เนื่องจากเกียรติยศแห่งชัยชนะเป็นของเจ้านายเพียงผู้เดียว เอสเตลลาซึ่งอยู่ในบทบาททาสจึงไม่ต้องเข้าไปร่วมในบรรยากาศอันยาวนานและเอิกเกริกนั้น

‘ฉันคืนให้’

ก่อนจะขึ้นขบวนแห่ไป หญิงสาวผู้แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างงดงามได้ยัดกล่องที่ลูกศิษย์ทิ้งไว้ใส่อ้อมอกของเอสเตลลา

แม้เครื่องสำอางเข้มจะช่วยแต่งแต้มความมีชีวิตชีวาให้กับใบหน้าที่ซีดเผือด แต่สีหน้าที่แข็งทื่อกลับดูหม่นหมองสิ้นดีราวกับกำลังจัดงานศพให้ตัวเองอยู่คนเดียว

‘เท่านี้ภารกิจก็จบแล้ว’

หญิงสาวก้าวขึ้นขบวนแห่ไปด้วยสีหน้าที่หม่นหมองที่สุดในโลก

พวกเขาเพิ่งจะแยกจากกันเมื่อครู่นี้เอง

ทั้งที่สิ่งที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาอย่างยาวนานผลิดอกออกผลในที่สุด ทว่าความรู้สึกกลับยังคงตะขิดตะขวงใจชอบกล

แทนที่จะรู้สึกโล่งอกที่ในที่สุดก็จะได้ล่วงรู้พินัยกรรมของลูกศิษย์เสียที ภายในหัวกลับยิ่งยุ่งเหยิงสับสนหนักกว่าเดิม

ทั้งที่เกลียดเรื่องยุ่งยากแท้ๆ เรื่องพรรค์นั้นมันน่ารำคาญจะตายไป

เอสเตลลาถอนหายใจออกมาอย่างสับสนพลางก้มมองกล่องในอ้อมแขนด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“……เปิดไม่ออกนี่หว่า”

กล่องที่ผู้หญิงคนนั้นเปิดปิดได้สบายๆ กลับปิดปากเงียบสนิทราวกับโกหกทันทีที่ตกมาอยู่ในมือเขา

ลงไว้แค่เวทมนตร์คงสภาพกะผีอะไรล่ะ

พอดูดีๆ ตอนนี้ มันร่ายเวทมนตร์รักษาความปลอดภัยอันซับซ้อนสารพัดสารพันไว้หมดเลยต่างหาก

“รีด นายคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย”

เอสเตลลาพึมพำชื่อลูกศิษย์ที่มักจะทิ้งแต่สถานการณ์ยากลำบากไว้ให้เขาด้วยความขุ่นเคือง

แม้ภารกิจจะเสร็จสิ้นลงด้วยดี ทว่าเอสเตลลาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมลูกศิษย์ของตนถึงต้องยอมลงทุนลงแรงใช้เวทมนตร์ที่ยุ่งยากขนาดนั้นเพื่อทิ้งกล่องใบนี้ไว้ แต่สิ่งที่พอจะรู้ก็มีเพียงแค่ลูกศิษย์ของเขาทิ้งสิ่งนี้ไว้เพื่อใคร และสโนว์ก็เลือกส่งคนคนนั้นมาได้ตรงเผงทีเดียว

“พอกลับมาคงต้องลองคุยดูหน่อยแล้ว”

ในที่สุดเอสเตลลาที่ตระหนักได้ว่าสิ่งที่ตนทำได้ก็มีเพียงแค่ต้องรออีกแล้วจึงบ่นพึมพำออกมาอย่างหงุดหงิด

จะกลับ……มาใช่ไหมนะ

ดูจากสีหน้าแล้ว เหมือนพร้อมจะไปผูกคอตายกลางขบวนพาเหรดได้ทุกเมื่อเลยนี่สิ……

“เรื่องนั้นก็คงต้องรอจนกว่าจะได้เห็นนั่นแหละ”

สมองที่ถูกใช้งานอย่างหนักปฏิเสธที่จะคิดอะไรต่อไปอีกแล้ว

เอสเตลลาปัดกระแสความคิดที่เอาแต่จะหนักอึ้งทิ้งไป แล้วเปิดประตูห้องตัวเองออกโดยไม่คิดอะไร ก่อนจะ

“……?”

ปิดประตูกลับอย่างเงียบเชียบในทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงไออากาศมืดมนทะมึนที่พวยพุ่งออกมาทันทีที่เปิด

เข้าผิดห้องเหรอวะ

เอสเตลลากระตุกคิ้วพลางกวาดสายตาสำรวจรอบข้าง

ทว่าก็อย่างที่คิด เขาไม่มีทางมาผิดห้องแน่ๆ

ตาฝาดไปเองงั้นเหรอ

เอสเตลลาเอียงคออย่างสงสัยแล้วเปิดประตูออกอีกครั้ง

ทว่าก็อย่างที่คิด เขาไม่ได้ตาฝาดไปแต่อย่างใด

“ทำไมมันถึงได้ชื้นแฉะขนาดนี้เนี่ย”

เอสเตลลาขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์พลางกวาดตามองรอบห้องของตนอย่างหงุดหงิด

ห้องที่เคยเปล่งประกายระยิบระยับอยู่เสมอด้วยทองคำและอัญมณีอันวิจิตรตระการตาตามรสนิยมของเขา รวมถึงแสงแดดอันเจิดจ้า บัดนี้กลับชื้นแฉะและอึมครึมราวกับถ้ำที่ไร้แม้แต่แสงสว่างเพียงรำไร

เอสเตลลาที่สาวรอยย้อนหาต้นตอของบรรยากาศอันหดหู่ซึ่งอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ขมวดคิ้วมุ่นจนย่นยู่เมื่อพบชายคนหนึ่งที่นอนเกาะติดแน่นอยู่ราวกับตะไคร่น้ำสีดำมะเมื่อม

“เอน็อค ซอร์เซอร์ นายทำอะไรอยู่ในห้องฉันจนป่านนี้เนี่ย”

ต่อคำถามอันไร้ความอ่อนหวานของเจ้าของห้อง เอน็อคที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะก็พึมพำด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง

“กำลังรอให้ตัวเองกลายเป็นผงธุลีของโลกใบนี้อยู่น่ะสิ……”