เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป
“[นิยาย] เมื่ออดีตชาติ ฉันเคยขายชาติมาแล้วค่ะ” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอน 57
ตอนที่ 57
การกลับไปท้าทายสิ่งที่เคยยอมแพ้ไปแล้ว ถือเป็นเรื่องที่โง่เขลาอย่างยิ่ง
ทุกการยอมแพ้ย่อมมีเหตุผลอันสมควร หากคิดว่าการยอมแพ้ในอดีตไม่มีเหตุผลอันสมควร นั่นก็แค่เพราะความทรงจำเลือนรางลงตามกาลเวลาเท่านั้น คงไม่ใช่ความผิดของอดีตหรอก
เรื่องที่เคยล้มเหลวไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้พยายามใหม่อีกหน ก็มีแต่จะได้ตระหนักซึ้งถึงกระดูกดำว่าทำไมถึงทำไม่สำเร็จ แล้วกลายเป็นผู้แพ้อีกรอบอยู่ดี
ความจริงอันเที่ยงแท้นั้น คนอื่นก็ไม่ใช่ ดันเป็นฉันเองที่ลืมมันไปเสียได้
แปะ เซร่าที่ก้าวขาจมลงไปในแอ่งน้ำสำนึกผิดในความโง่เขลาของตัวเองอย่างสุดซึ้ง
“……อ๊ะ เย็นเฉียบเลย”
เซร่าที่แสดงปฏิกิริยาตอบสนองช้าไปมากเซถลาพลางทรงตัว ความรู้สึกเปียกชื้นของน้ำน่าจะชวนให้หงุดหงิดแท้ๆ แต่เธอกลับไม่สนใจแล้วก้าวเดินต่อไป
แล้วไปได้ไม่ทันไร เธอก็เหยียบหินลื่นๆ พลาดจนไถลไปชนเข้ากับต้นไม้
“……โอ๊ย”
ทว่าคราวนี้ก็ยังคงแสดงปฏิกิริยาช้าอย่างประหลาด ก่อนจะเดินคอตกต่อไปอีก
ทั้งสองคนที่ขึ้นเขามาตั้งแต่รุ่งสางก่อนพระอาทิตย์ขึ้น และกำจัดเฮตาได้ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นสู่จุดสูงสุด กำลังลงเขาตามตะวันตกดิน
พอพายุหิมะสงบลงและพระอาทิตย์ลอยเด่น หิมะพันปีที่เอาแต่ทับถมเพราะเฮตาก็ละลายไปบางส่วนจนทางเดินเฉอะแฉะไปหมด ทางโคลนลื่นๆ อันตรายยิ่งกว่าทางหิมะเสียอีก
รอบทางดินที่เละเป็นโคลนมีโขดหินแหลมคมผุดขึ้นมาประปราย หากพลาดลื่นล้มขึ้นมาอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสได้
ทว่า
“อ๊าก!”
เซร่าที่เดินเฉออกนอกทางคราวนี้มองไม่เห็นกิ่งไม้ที่ห้อยต่ำกว่าหัว จึงเอาหน้าผากโขกเข้าไปอย่างจัง
“……?”
เอน็อคที่เดินนำหน้าหันกลับมามองเธอที่ทำพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสายตาแปลกๆ ถึงขั้นนี้น่าจะร้องโอดโอยแกล้งเจ็บเกินจริงได้แล้วแท้ๆ แต่เซร่ากลับทำสีหน้าครุ่นคิดราวกับคนที่วิญญาณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
‘แบบนี้สิยิ่งดี’
และอย่างที่เห็น เซร่ากำลังจดจ่อประสาทสัมผัสทั้งหมดไปกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการลงเขาเลยแม้แต่น้อย
หลังจากได้เห็นเขาฟันมังกรและเทือกเขาขาดเป็นสองท่อนในการโจมตีเพียงครั้งเดียว เธอก็ตัดความแค้นที่จะฆ่าเอน็อคเพื่อล้างแค้นทิ้งไปอย่างเด็ดขาด
‘เอน็อคที่ยังมีชีวิตอยู่มีประโยชน์ตั้งเยอะแยะนี่นา’
เธอเริ่มเค้นสมองคิดอย่างหนักแทนว่า หากเอน็อคยังมีชีวิตอยู่จะสร้างผลประโยชน์อะไรให้แก่เธอบ้าง
‘ถึงจะน่าหมั่นไส้ แต่ข้อแรกเลยคืออยู่ข้างหมอนั่นปลอดภัยที่สุด’
แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องที่ทำเพราะพลังบวกพวยพุ่งขึ้นมาฉับพลันหรอก แต่มันคือการหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองของคนที่ไม่อยากยอมรับความจริงว่าตัวเองอ่อนแอจนฆ่าเขาไม่ได้ต่างหาก
‘แถมยังไม่มีทางบาดเจ็บ ต่อให้เจ็บขึ้นมาก็รักษาได้อีก… แน่นอนว่าวิธีรักษามันจะไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่ก็เถอะ’
ตอนแรกคิดว่าจะยาก แต่พอเริ่มเค้นสมองดู ข้อดีของเอน็อคกลับมีมากกว่าที่คิดเสียอีก นับว่ายังโชคดีในความโชคร้าย
‘หน้าตาก็เจริญหูเจริญตาดี…’
นับว่ายังโชคดีในความโชคร้าย
‘ถ้ากล่อมดีๆ จะหลอกใช้หมอนี่ช่วยลดโทษทัณฑ์ของฉันได้ไหมนะ?’
แน่นอนว่าความโชคร้ายก็คือ ในระหว่างที่คิดประโยคสั้นๆ ไม่กี่ประโยคนี้ เซร่าสะดุดล้มไปแล้วถึงห้าครั้ง ใช่แล้ว ด้วยความที่มีสมาธิจดจ่ออย่างแรงกล้า ร่างกายของเธอจึงไม่สามารถทำสองอย่างพร้อมกันได้
“……เฮ้อ ให้ตายสิ―”
ในที่สุดเอน็อคที่หมดความอดทนจึงเดินย้อนกลับมาหาเซร่า เขาสาวเท้าเข้ามาอย่างฉับไวราวกับกำลังโมโห ก่อนจะอุ้มเซร่าที่ยังจมอยู่ในห้วงความคิดทั้งที่ยังนอนล้มอยู่อย่างนั้นลอยหวือขึ้นมา
เขาหนีบเธอไว้ข้างเอวราวกับสัมภาระน่ารำคาญชิ้นหนึ่งแล้วเริ่มออกเดินลงเขาอีกครั้ง
แน่นอนว่าเซร่าไม่ได้รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
‘เอาเถอะ ยอมแพ้ดีกว่า’
เธอเพียงแต่พยักหน้าหงึกหงักพลางประนีประนอมกับตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ
‘ใครจะไปฆ่าไอ้บ้านี่ลงกันเล่า สู้เอาไว้ข้างกายแล้วหลอกใช้ให้เป็นประโยชน์ยังดีเสียกว่า’
จิตสังหารที่ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของเธอไปตลอดหลายวันถูกตัดทิ้งไปโดยไม่เหลือเยื่อใย เซร่ายืนยันกับตัวเองว่าไม่มีหนี้สินอะไรที่ตนต้องชดใช้อีกต่อไปแล้ว
ในที่สุดเธอก็รู้สึกเป็นอิสระหลังจากหลุดพ้นจากหนี้สินที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเพียงอย่างเดียวได้อย่างสิ้นเชิง
พอยอมแพ้แล้วมันช่างสบายใจจริงๆ เซร่าที่กอบกู้ความสงบสุขกลับคืนมาได้ในที่สุดแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ
เหตุผลที่เธอรู้สึกสบายเป็นเพราะเอน็อคอุ้มเดินลงเขาให้แท้ๆ แต่นั่นไม่ใช่ความจริงที่สำคัญอะไรเลย สิ่งสำคัญคือการที่เซร่ารู้สึกพึงพอใจมากต่างหาก
ระหว่างนั้นเอน็อคที่ลงมาจากภูเขาอย่างรวดเร็วก็มาถึงคฤหาสน์ของบีเซ เขาเตะประตูใหญ่เปิดผางแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานที่เคยตรวจดูสัญญาทันที
กึก กึก รองเท้าบูตที่เปียกชุ่มไปด้วยหิมะทิ้งรอยเปื้อนสีเข้มไว้บนพื้นอันสะอาดสะอ้าน
เอน็อคไม่ใส่ใจและเดินต่อไป เขาดันประตูสีขาวบริสุทธิ์ที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งเข้าไปโดยไม่คิดจะเคาะ
“……?”
การปรากฏตัวของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญและบุกเข้ามาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ทำให้บีเซและพ่อบ้านหันมามองเขาด้วยแววตาตกตะลึง
เอน็อควางเซร่าลงอย่างลวกๆ แล้วโพล่งผลลัพธ์ใส่หน้าทันที
“ฉันฆ่าเฮตาตามที่เธอต้องการแล้ว”
สุรเสียงอันแจ่มชัดนั้นดังก้องไปทั่วห้องทำงาน
“…….” “…….”
ทั้งสองคนที่ยังไม่อาจเข้าใจคำพูดนั้นได้ในทันทีต่างชะงักค้างไปในท่าเดิมตอนที่เพิ่งเห็นเอน็อค
จ๋อกๆ น้ำชาในกาน้ำชาที่พ่อบ้านเอียงค้างไว้ยังคงรินไหลออกมาไม่หยุด ของเหลวสีน้ำตาลที่พลาดจังหวะหยุดไหลทะลักออกจากถ้วยชาจนเปียกชุ่มพรมราคาแพง
“……อะไรนะครับ” “……หาาา”
หลังจากนั้นอีกสักพักถึงจะมีปฏิกิริยาใดๆ ตอบกลับมาจากพวกเขา พ่อบ้านและคุณหนูที่สบตากันโดยสัญชาตญาณต่างหันมองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกันราวกับนัดไว้
“ท้องฟ้า……”
บีเซที่เห็นท้องฟ้าสีครามสดใสเนื่องจากพายุหิมะหยุดลงแล้วเบิกตากว้าง
“นี่ นี่เรื่องจริงเหรอ……?”
พลางแหงนหน้ามองพ่อบ้านราวกับจะถามหาความจริงของท้องฟ้าอันปลอดโปร่งนั้น
“…….”
พ่อบ้านพยักหน้าเงียบๆ สื่อความหมายว่าสิ่งที่บีเซคิดนั้นถูกต้องแล้ว
“อึก……”
บีเซที่ตกใจจนเผลอหลุดเสียงฮึกออกมาหยุดชะงักไปเหมือนตุ๊กตาเสียอีกครั้ง
“ดะ ดะ ดะ ดะ ได้ ได้ ยะ ยังไงกัน……”
เด็กสาวที่เอาแต่พูดติดอ่างอยู่ที่คำเดิมขยับปากพะงาบๆ ราวกับคนลืมวิธีพูด ใบหน้าที่ไม่อาจซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้ได้นั้นเริ่มจากแดงก่ำ ซีดเผือด แล้วเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ
ท้ายที่สุดก็มืดมนกลายเป็นสีเทา แม้จะมีคนที่ตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัดอยู่ตรงหน้า แต่เอน็อคกลับสั่งการอย่างไร้ความปรานีอย่างเย็นชา
“คราวนี้ เอาเงินมา” “ฮึก!”
ต่อหน้าความจริงอันไม่อาจดิ้นหลุดได้นั้น บีเซสะดุ้งสุดตัวผวาจนตัวลอย รูม่านตาที่สั่นระริกอย่างไร้จุดหมายราวกับเปลวเทียนที่จวนจะดับดูน่าเวทนายิ่งนัก
ขณะมองใบหน้าเล็กๆ ที่ความทุกข์ทรมานกำลังถาโถมใส่นับหมื่นครั้ง เซร่าก็ขยับริมฝีปากด้วยความเมตตา
เธอก็ยอมแพ้ซะเถอะ ยอมแพ้แล้วมันจะสบายใจขึ้นนะ…
“นะ นี่เป็นทรัพย์สินทั้งหมดแล้วค่ะ……”
บีเซที่รวบรวมเหรียญทอง เหรียญเงิน อัญมณี และทุกสิ่งอย่างที่มีอยู่ในบ้านทรุดตัวลงนั่งบนพื้นด้วยใบหน้าอิดโรย ถุงที่กวาดเงินทุกบาททุกสตางค์ที่มีอยู่ใส่ลงไปจนเกลี้ยงพองโตจนใหญ่พอๆ กับช่วงตัวท่อนบนของเซร่า
ถุงเงินที่ค่อนข้างหนักอึ้งใบนี้เป็นเงินที่มากพอจนเหลือเฟือสำหรับให้เซร่าและเอน็อคใช้เดินทางกลับไปยังกิลด์
“ขอแค่ให้เวลาอีกหน่อย จำนวนเงินที่ขาดไปฉันจะหาทาง……”
แต่น่าเสียดาย สำหรับบีเซแล้วมันยังไม่ใช่เงินที่เพียงพอ ราวกับเป็นเรื่องตลกของโชคชะตา เงินที่เธอมีอยู่ในมือทั้งหมดมีอยู่เพียง 3,750 โกลด์พอดีเป๊ะ
“เห็นแบบนี้ แต่ฉันก็มีฝีมือในการต่อยอดเงินอยู่นะคะ เงินแค่ 250 โกลด์ถ้าช่วยรอสักหนึ่งเดือน……” “จะให้ฉันมาที่นี่อีกทีในอีกหนึ่งเดือนงั้นเหรอ” “ถ้าลำบากใจ เดี๋ยวฉันส่งคนไปที่กิลด์ซิกนัสให้ก็ได้ค่ะ! คุณจะได้นั่งเฉยๆ รอรับเงินอย่างสบายใจด้วยไงคะ!”
บีเซที่คิดไม่ถึงเลยว่าเงินจะไม่พอกระสับกระส่ายเอ่ยปากขอเวลา ส่วนเอน็อคก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบรำคาญจะตายชัก แววตาของเขาไม่มีความอยากได้หรือสนใจเงินที่เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย หากปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ ดูท่าเขาอาจจะพูดว่าส่วนที่ขาดไปช่างมันแล้วสะบัดก้นจากไปเลยก็ได้
“ไม่ถูกนะ หนูน้อย”
ตอนนั้นเอง บุคคลใหม่ก็แทรกเข้ามาในบทสนทนา นั่นคือเซร่าที่ยอมรับความสบายของโลกความจริงและกลับมาเป็นปกติแล้ว
“250 โกลด์ของวันนี้กับ 250 โกลด์ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าน่ะ มันไม่เหมือนกันหรอกนะ”
เซร่าที่แทรกตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างบีเซกับเอน็อคเอ่ยสั่งสอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“250 โกลด์ที่จะได้รับในวันนี้น่ะ เป็นสิ่งล้ำค่าที่ไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้วนะจ๊ะ” “……คะ?”
ด้วยสังหรณ์ใจว่าเรื่องชักจะยุ่งยาก บีเซจึงมองเอน็อคด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ มันเป็นสายตาส่งสัญญาณว่าให้กันคนคนนี้ออกไปแล้วคุยกันดีกว่า ทว่าเอน็อคกลับเมินเฉย
“อย่าคิดว่าราคาเท่ากันแล้วมูลค่ามันจะเท่ากันสิ”
เซร่าจับศีรษะที่หันหนีให้หันกลับมามองตน แล้วเอ่ยปากพูดต่อ
หมายความว่าจะต้องเอาเงินส่วนที่ขาดอยู่มาให้ได้ ณ วินาทีนี้ให้จงได้ บีเซที่จนตรอกจึงพึมพำด้วยน้ำเสียงวิงวอนขอความเห็นใจ
“……แต่ว่า ตอนนี้ไม่ว่าจะทำยังไงก็หาเงินไม่ได้นี่คะ” “โอ้ งั้นก็ใช้สิ่งอื่นที่มีมูลค่าพอๆ กันมาชดใช้แทนก็สิ้นเรื่องจ้ะ”
เซร่าบอกว่าไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิดพลางเสนอแนะให้ชำระหนี้ด้วยวิธีอื่น บีเซจึงถามด้วยน้ำเสียงระแวง
“……นั่น มันคืออะไรเหรอคะ”
พอได้ยินคำถามที่รอคอย เซร่าก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย เธอเบนสายตาเฉียงลงเล็กน้อยแล้วกระซิบไปทางก้อนควันสีดำที่กำลังสั่นงันงกอยู่บนไหล่ของบีเซ
“อนาคตของเธอไง” “คะ?!” “จงใช้เวลาทั้งหมดที่เหลืออยู่ของเธอ เพื่อกิลด์ซิกนัสซะสิ” “คะ-ค๊าา?!”
บีเซแผดเสียงหลงในทันควันกับเงื่อนไขที่เหนือความคาดหมายไปไกลลิบ แม้อีกฝ่ายจะสะดุ้งตกใจแทบสิ้นสติ แต่เซร่าก็ไม่แยแสพลางหอบหายใจ แฮ่ก แฮ่ก ปนความตื่นเต้น
“ดีใช่ไหมคะ นายท่าน”
เซร่าที่ตีตราจองอนาคตของคนอื่นหันกลับไปมองเอน็อคด้วยสายตาขอความเห็นชอบ เอน็อคยักไหล่ทำนองว่าจะเป็นยังไงก็ช่าง แล้วคว้าถุงเงินเดินดุ่มๆ ออกไปเสียอย่างนั้น
เซร่าที่ได้รับการยินยอมโดยดุษณีดีอกดีใจเป็นล้นพ้น
“เหวอ สายตาเป็นอะไรเนี่ย……”
บีเซที่สบเข้ากับดวงตาที่รูม่านตาขยายไร้โฟกัสสะดุ้งโหยงจนตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะถูกมองเหมือนคนบ้า แต่เซร่าก็ยังยิ้มแป้นจนเห็นฟันขาวจั๊วะ
ลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้จุดโฟกัส เธอตรวจดูอนาคตที่เศษเสี้ยวอันแตกแยกเผยให้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่า หญิงสาวผู้มีสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจแม้ไม่ได้กินอะไรบิดมือที่จับไหล่อยู่เล็กน้อย แล้วใช้นิ้วจิ้มก้อนควันสีดำที่กำลังสะอึกสะอื้นอย่างจัง
“ฉันไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือหรอกนะ”
เซร่าเลียริมฝีปาก แพล็บ แล้วหัวเราะคิกคักอย่างชวนขนลุก
[นิยาย] เมื่ออดีตชาติ ฉันเคยขายชาติมาแล้วค่ะจบตอน 57
อ่านตอน 58 ต่อ อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 344
ความคิดเห็นตอนนี้
กำลังโหลดความเห็น...