สายใยรักของน้องชายข้างบ้าน

รอยร้าวในชีวิตประจำวันอันมั่นคงของ ‘อูฮี’ เริ่มต้นขึ้นจากสายโทรศัพท์เพียงสายเดียว “…พี่ครับ ผมเองนะ ฮวีแท” การเลิกรากับแฟนเก่า และความว่างเปล่าที่เกาะกุมหัวใจหลังค่ำคืนวันไนต์สแตนด์อันหุนหันพลันแล่นที่บาหลี ท่ามกลางห้วงอารมณ์นั้น สายเรียกเข้าจาก ‘อีฮวีแท’ เด็กชายข้างบ้านในวัยเด็กที่บัดนี้เติบโตจนกลายเป็นนักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิกก็ดังขึ้น “…ถ้าไม่มีที่ไปจริงๆ จะมาพักที่บ้านพี่ก่อนไหมล่ะ?” “ไปครับ” น้ำเสียงเว้าวอนไร้ที่พึ่งพิงของเขาสะกิดความสงสารของอูฮีในที่สุด และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตร่วมชายคาอันแสนอันตราย… - “อยากลืมไม่ใช่เหรอครับ เดี๋ยวผมทำให้ลืมเอง” อีกหนึ่งค่ำคืนที่ภาพตัดไปเพราะทนพิษบาดแผลจากการเลิกราไม่ไหว สิ่งที่รอคอยเธออยู่ยามลืมตาตื่นพร้อมอาการเมาค้างอย่างหนัก คือร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ของเขาที่นอนแนบชิดอยู่ข้างกาย พร้อมกับคำพูดอันหนักแน่นที่ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ “เมื่อวาน… พี่ขอคบกับผมเองนะ แล้วผมก็ตกลงแล้วด้วย” “สำหรับผม พี่เป็นคนแรกในทุกๆ เรื่องเลยนะ” เธอยังไม่ทันเฉลียวใจเลยสักนิด… ว่าบนใยแมงมุมที่ถูกถักทอไว้อย่างแยบยล ทุกสิ่งทุกอย่างได้เริ่มต้นขึ้นตามแผนของเขาตั้งนานแล้ว