[นิยาย] แด่ปวงเทพธิดา แด่ไซคีตอน 15

ตอน 15

บทที่ 4 ลมตะวันตก

พิธีวิวาห์ของเจ้าหญิงดูราวกับการส่งดวงวิญญาณของผู้ล่วงลับสู่ยมโลก

ราษฎรผู้โศกเศร้าต่างเดินตามขบวนของเจ้าหญิงไปอย่างไม่ขาดสาย ทว่าขบวนที่มาถึงตีนเขากลับลดลงไปกึ่งหนึ่ง จากกึ่งหนึ่งนั้นก็ลดลงไปอีกกึ่งหนึ่งเมื่อถึงไหล่เขา และในที่สุดเมื่อถึงยอดเขา ก็เหลือคนอยู่ไม่ถึงสิบคน

ขบวนอันน่าเวทนาที่หลงเหลือเพียงเหล่านางกำนัลผู้คอยรับใช้เจ้าหญิงมาแต่วัยเยาว์และทหารอีกสามนาย แม้แต่สิ่งนั้นก็คงมิอาจได้รับอนุญาตอีกต่อไป

เจ้าหญิงองค์โตผู้ขึ้นเขามาพร้อมกันแทนกษัตริย์และพระราชินี ในที่สุดสีหน้าที่เคยเด็ดเดี่ยวมาตลอดก็พลันบิดเบี้ยวลง

เสียงร่ำไห้อันโศกเศร้าของเหล่านางกำนัลยังคงดังก้องรบกวนโสตประสาทของเจ้าสาว เจ้าหญิงมิได้หันกลับไปมอง ทว่าเฝ้าทอดสายตามองขอบหน้าผาอย่างเงียบงัน

ราวกับว่าเมื่อทุกคนต่างโศกเศร้าเพราะนาง นางจึงกลับสูญสิ้นหนทางที่จะโศกเศร้าไปเสียแทน

“…จะเป็นเช่นนี้มิได้”

“…….”

“การส่งเจ้าไปเช่นนี้ ไม่สิ ข้าทนเห็นเจ้าต้องไปตายอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้ไม่ได้หรอก”

ในที่สุดเจ้าหญิงองค์โตก็เอื้อมมือออกไปจับน้องสาวไว้

มงกุฎดอกไม้ที่นางหลั่งน้ำตาพลางออกไปเก็บดอกไม้ตามทุ่งหญ้าและร้อยเรียงข้ามคืนมิได้ต่างอันใดกับดอกไม้บนหลุมศพ ดอกไม้ป่าสีม่วงที่นางโปรดปรานที่สุดสั่นไหวอยู่เหนือร่างในวาระสุดท้ายของน้องสาว

จะมีฝันร้ายใดเลวร้ายยิ่งไปกว่านี้อีกเล่า

“ข้าจะปล่อยเจ้าไปเช่นนี้… ได้อย่างไรกัน”

“ท่านพี่…”

“ได้โปรดเถิด อย่าไปต่อเลยนะ อย่างไรเสียทั้งหมดก็เป็นเรื่องเหลวไหล เป็นจริงอย่างที่เสด็จแม่ตรัส”

“…….”

“สิ่งที่สถิตอยู่ในปากของนังพิทิอานั่นจะเป็นท่านฟีบัสจริงๆ หรือ ท่านจะทรงโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ! นังนั่นคงมิใช่ผู้รับใช้ของฟีบัสด้วยซ้ำ บนปลายลิ้นของนางคงมีเพียงวิญญาณร้ายอันชั่วช้าสิงสู่อยู่ ก็แค่วิญญาณร้ายริษยาเจ้าเท่านั้น”

แรงดึงอันร้อนรนทำให้ร่างของเจ้าหญิงหันกลับไป เมื่อเห็นใบหน้าอันสง่างามของพี่สาวเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา สีหน้าอันสงบนิ่งของเจ้าหญิงก็พลันหม่นหมองลงในที่สุด

“อสูรกายอะไรนั่นจะไม่มีวันปรากฏตัวขึ้นมาหรอก ใต้ภูเขานี้จะมีอสูรกายใหญ่โตปานนั้นอยู่ที่ใดกัน! ทหารส่วนตัวของสามีข้าค้นหาทั่วบริเวณจนถึงรุ่งสางแล้ว ใต้ภูเขาไม่มีสิ่งใดเลย ไม่มีผิดแน่ นี่มันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี…”

“หากคำทำนายแห่งเดลฟีเป็นเรื่องเท็จจริงๆ ข้าก็คงจะปลอดภัยค่ะ”

“…….”

“และหากมิใช่เรื่องเท็จ ข้าก็คงจะได้สามีที่วิเศษมิใช่หรือคะ”

“…กลับวังกันเถิด… ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ”

“ในที่สุดมันก็จบลงแล้วค่ะท่านพี่ ตอนนี้ข้ารู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำ”

“…….”

“เพราะฉะนั้น ได้โปรดอย่าหลั่งน้ำตาเพื่อข้าให้เปล่าประโยชน์กันเลยนะคะ”

เจ้าหญิงแย้มยิ้มพลางส่งขบวนที่เหลือกลับไป แม้แต่พี่สาวที่ไม่ยอมจากไปจนถึงที่สุดก็ถูกทหารช่วยกันดึงตัวออกไป

ครั้นถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอย่างแท้จริง ความสิ้นหวังอันเงียบงันจึงเข้าเกาะกุมจิตใจของนาง เจ้าหญิงยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่แห้งผาก

“เจ้าช่างทำใจได้เยือกเย็นถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน” พระมารดาของนางบางครั้งก็ร่ำไห้พลางทำสีหน้าหวาดหวั่น หรือไม่ก็คอยสังเกตดูว่าลูกสาวของตนยังคงมีสติดีอยู่หรือไม่ กระทั่งตัวนางเองก็ยังประหลาดใจ

‘…เช่นนี้เรียกว่าสงบนิ่งจริงหรือ’

ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วแต่น้ำตาสักหยดยังไม่ไหลริน นี่คือความเยือกเย็นจริงหรือ ตัวตนที่แท้จริงของความสง่างามสูงส่งสมเป็นเจ้าหญิงที่เสด็จพ่อและเหล่าขุนนางต่างพากันชื่นชมทุกเมื่อเชื่อวันนั้น เจ้าหญิงเองกลับมิอาจล่วงรู้ได้เลย

ทั้งความสูงส่งหรือความสง่างาม นางล้วนไม่ประสีประสาเลยสักนิด เจ้าหญิงเพียงแค่ยอมจำนนหลังผ่านความหวาดกลัวมาเท่านั้น

ทั้งสถานการณ์และหัวใจของตน ไม่มีสิ่งใดที่ไม่แปลกประหลาดเลย

‘บางทีการแอบร้องไห้ทุกค่ำคืนอาจทำให้น้ำตาเหือดแห้งไปแล้วก็เป็นได้’

ยามนึกถึงสีหน้าโศกเศร้าของพระราชาและพระราชินีที่มาส่งบุตรสาวในยามรุ่งสางก่อนออกจากพระราชวัง หัวใจของนางก็เจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก ทว่ามีเพียงแค่นั้น

ยามนึกถึงใบหน้าที่แหลกสลายของพี่สาวก็เช่นเดียวกัน

‘……หรือไม่เช่นนั้น ก็คงเสียสติไปแล้วจริงๆ อย่างที่เสด็จแม่กล่าวไว้’

แม้แต่ความกระวนกระวายก็ยังสงบนิ่งราวกับเป็นเรื่องของผู้อื่น เจ้าหญิงผู้ยืนนิ่งเงียบอยู่ใกล้ริมหน้าผาเป็นเวลานาน ค่อยๆ ก้าวไปยังขอบหน้าผา ชำเลืองมองลงไปเบื้องล่างบ้าง และกวาดสายตามองไปรอบทิศทางทั่วทุกซอกทุกมุมบ้าง

ต่างจากท่าทีสงบเยือกเย็นตอนส่งพวกคนเหล่านั้นกลับไป ท่วงท่าของนางในยามนี้ดูไม่สะทกสะท้านและกระสับกระส่ายอยู่ไม่น้อย

เมื่อไม่มีสายตาใดจับจ้อง ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องแสร้งทำเป็นสูงส่งน่าเวทนาเพื่อปลอบประโลมความโศกเศร้าของผู้อื่นอีกต่อไป เจ้าหญิงค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าผาอย่างระมัดระวังแล้วมองลงไปด้านล่าง

ถึงเพียงนี้แล้วอสูรกายอาจจะกำลังปีนหน้าผาขึ้นมาหรือไม่ นางตัวสั่นเทาด้วยความกลัวอยู่ชั่วครู่ ทว่าในสายตาที่รวบรวมความกล้าขึ้นมามองกลับไม่มีสิ่งใดปรากฏ

‘กำลังแอบมองข้าจากที่ไหนสักแห่งอยู่หรือเปล่านะ’

ครั้นเกิดความกระวนกระวายใจขึ้นมาจึงหันมองไปทั่ว ทว่าสิ่งที่โอบล้อมรอบกายนางมีเพียงสายลมอ่อนที่พัดผ่านสันเขาขึ้นมาเท่านั้น

เสียงกอหญ้าและต้นไม้เล็กที่เติบโตตามซอกผาหินไหวลู่ไปตามลม เสียงนางผ่อนลมหายใจกังวลออกมาอย่างเชื่องช้า… ชายเสื้อที่ตัดเย็บจากผ้าป่านเนื้อหยาบไร้เครื่องประดับประดาใดๆ ราวกับเตรียมไว้สำหรับพิธีศพพัดพลิ้วไหว

เจ้าหญิงยังคงเชื่อมั่นในคำทำนายแห่งเดลฟีอย่างไม่คลอนแคลนต่างจากพี่สาว ทว่านางมิเคยนึกฝันถึงภาพที่ตนเองถูกทิ้งไว้ตามลำพังเช่นนี้และต้องเฝ้ารออสูรกายอย่างไร้จุดหมาย

หรือว่า บางที

ยามโพล้เพล้ นี่เป็นครั้งแรกที่ความคลางแคลงใจพาดผ่านเข้ามาในจิตใจของเจ้าหญิง

‘…หากคำทำนายเป็นเรื่องเท็จขึ้นมาแม้เพียงหนึ่งในหมื่นเล่า……’

เมื่อคิดเช่นนั้น ความกังวลอันแสนเรื่อยเปื่อยกลับผุดขึ้นมาก่อนความหวังเรื่องความเป็นความตายเสียอีก

ผู้คนคงจะขึ้นมาอีกครั้งและพบว่าตนเองยังอยู่ตามลำพัง ทั้งยังจะได้รู้ว่าไม่มีอสูรกายบ้าบออันใดตั้งแต่แรก การวิวาห์ก็ไม่มี พิธีศพก็ไม่มี―ยิ่งไปกว่านั้น หากทั่วทั้งอาณาจักรต่างคร่ำครวญและจมอยู่ในความโศกเศร้ากับการวิวาห์ของนาง แต่นางกลับเดินกลับไปอย่างปลอดภัยดีแล้วละก็…

‘……คงจะชวนให้กระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก…’

เพียงแค่จินตนาการก็รู้สึกอับอายแล้ว

เป็นเพราะเอือมระอากับเรื่องความเป็นความตายไปแล้ว หรือเพราะเสียสติจนไม่รู้ประสีประสาถึงความหนักเบาของเรื่องราวกันแน่ เจ้าหญิงจินตนาการถึงอนาคตที่แสนจะกระอักกระอ่วนใจอย่างแท้จริง พลางเดินวนเวียนไปมาอย่างไร้ซึ่งกิริยาอันสง่างาม แล้วทรุดตัวนั่งลงตรงนั้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

เพราะนางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ยอมกระอักกระอ่วนใจชั่วครู่ยังดีกว่าต้องตายตกไป

หากเป็นเช่นนั้น การที่ภาวนาให้ตนต้องอับอายขายหน้าก็คงอยู่เพียงชั่วครู่ ดวงตะวันซึ่งพาดผ่านแนวสันเขาอันไกลโพ้นได้ลับลาไปแล้ว อสูรกายผู้ไม่รู้ความนัดหมายยังคงไม่โผล่แม้แต่เงามาให้เห็น ครั้นแสงสว่างเลือนลับ ความหวังที่ผุดขึ้นมาชั่วขณะก็พลอยมืดดับลงไปด้วย

ในที่สุด แม้กระทั่งแสงยามสายัณห์ก็เลือนหายไปในหลืบราตรี เจ้าหญิงผู้ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิดพึมพำออกมา

“…จะไม่มีใครมาจริงๆ หรือ”

ถึงจะเอ่ยถามไป ย่อมไม่มีคำตอบใดสะท้อนกลับมา เจ้าหญิงผู้คู้กายกอดเข่านั่งลง หลับตาลงเพื่อหลบเลี่ยงหน้าผาสูงชันแห่งราตรี

ไม่ว่าจะลืมตาหรือหลับตา สิ่งที่ประจักษ์มีเพียงความน่าสะพรึงกลัว ยอดเขาที่เหลือเพียงเสียงสายลมวิปริต ความหวาดกลัวว่าสัมผัสเย็นเยียบในห้วงฝันจะจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน และอนาคตอันโหดร้ายเมื่อความมืดที่บดบังอสูรกายตนนั้นเลือนหายไป…

ความคิดที่มิอยากนึกถึง มักจะลงเอยด้วยการทำให้เฝ้าคิดถึงแต่สิ่งนั้นเพียงเพราะจิตมุ่งมั่นว่า ‘ไม่อยากนึกถึง’ ทุกสิ่งที่มิปรารถนาจะคิดถึงต่างเข้าครอบงำจิตใจของนาง

แม้จะเคยชินกับความเดียวดาย ทว่านี่กลับเป็นความอ้างว้างอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อน ทั้งที่รู้ว่าจะต้องตายในไม่ช้า แต่กลับไม่รู้เวลาที่แน่นอน และจำต้องทนรับความไม่รู้อันมืดบอดที่ไม่เห็นสิ่งใดเลย

“…หากจะต้องบั่นทอนจิตใจกันเช่นนี้ สู้ทำให้มันจบสิ้นไปโดยเร็วเสียยังดีกว่า…”

เจ้าหญิงผู้ซุกหน้าลงกับหัวเข่าพลางพร่ำบ่นอย่างรันทดใจ เงยหน้าขึ้นราวกับฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันใด

‘หรือว่าจุดจบนี้ ตัวข้าจะต้องเป็นผู้กำหนดให้มันสิ้นสุดลงเองกันนะ’

ย่อมมีห้วงเวลาที่ความคิดตระหนักรู้กระจ่างชัดมาเยือนทุกคน และเมื่อถูกความตระหนักรู้อันแปลกใหม่นั้นเข้าครอบงำแล้ว ไม่ว่าถูกหรือผิด ใครก็ตามย่อมถูกพันธนาการด้วยความหมกมุ่นว่าจะต้องลงมือทำในทันที ทุกคนล้วนเป็นเช่นนั้น

เจ้าหญิงเองก็มิใช่ข้อยกเว้น

“เช่นนั้นหากข้า… กระโดดลงไปตรงนั้นล่ะก็…”

นางจ้องมองเลยขอบหน้าผาไปด้วยดวงตาเป็นประกาย ความคิดนั้นเปี่ยมด้วยความหวัง จึงมิใช่ว่านางปรารถนาจะตายอย่างแน่นอน

เพียงแต่ความมั่นใจว่าหากกระโดดลงไปแล้ว ‘บางสิ่งจะต้องเปลี่ยนไป’ ได้เข้าครอบงำหัวสมองทั้งหมดของนาง…

“…มันจะไม่สูงเกินไปหรือ”

เจ้าหญิงผู้ก้าวไปจนถึงริมหน้าผาอย่างไม่ลังเลเผยสีหน้าลำบากใจออกมาเล็กน้อย แม้จะชัดเจนว่าความลำบากใจนั้นมิอาจล้มเลิกแผนการทั้งหมดได้ก็ตาม เจ้าหญิงครุ่นคิดอย่างรอบคอบ

คำทำนายของฟีบัสไม่มีทางเป็นเท็จอย่างเด็ดขาด หากเป็นเช่นนั้นนางก็ไม่มีทางตายก่อนจะได้เป็นภรรยาของอสูรกายมิใช่หรือ หากวาจาแห่งเดลฟีถูกต้องเสมอ ไม่ว่านางจะทำประการใดก็ตาม…

‘…ต่อให้กระโดดลงไปแล้วตายตกอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องเสียเปรียบอยู่แล้ว ดีกว่าต้องมานั่งรอเจ้าบ่าวประหลาดทั้งคืนอย่างน่าเบื่อหน่ายโดยไม่รู้ว่าจะต้องตายเมื่อใด…’

ความรู้สึกต่อความตายที่เลือนรางลงยังไม่เพียงพอ เจ้าหญิงผู้หลงผิดถึงขั้นนำความเบื่อหน่ายและความตายมาวางไว้บนตราชั่งเดียวกันถอนหายใจเข้าลึก

ไม่ว่าจะทางใด ชีวิตในบ้านเกิดเมืองนอนของตนก็จบสิ้นลงแล้ว

การยอมรับชะตากรรมมิจำเป็นต้องน่าสังเวชและน่าเวทนาเสมอไป ไม่ว่าอย่างไร เมื่อคิดว่าตนจะไม่รอคอยอย่างไร้จุดหมายอีกต่อไปแล้ว เจ้าหญิงก็ก้าวเท้าออกสู่อากาศธาตุโดยไม่รีรอ

อสูรกายประหลาดที่มีศีรษะเป็นแพะ ลำตัวเป็นงู ติดปีกอินทรี และเดินด้วยสองขาผุดวาบขึ้นมาในหัวพร้อมๆ กันนั้น

หากเจ้าสิ่งนั้นคือสามีตามโชคชะตาของตนจริงๆ คงจะช่วยรับตัวไว้ก่อนที่จะร่วงตกไปกระมัง หากว่าปีกคู่นั้นมิได้มีไว้เพียงเพื่อประดับล่ะก็นะ

นางหลับตาลงเพื่อหลีกหนีภาพตนเองที่กำลังร่วงหล่น แม้จะตระหนักได้ว่าความคิดที่ว่าตายเสียแต่ตอนนี้ยังดีกว่าต้องไปตายภายหลัง—ช่างเป็นการด่วนสรุปที่ประหลาดเพียงใด ทว่ามาถึงตอนนี้แล้วสิ่งนั้นก็หาใช่เรื่องสำคัญไม่

อย่างไรเสียหากทุกอย่างจะจบสิ้นลงแล้วล่ะก็…

“…ช่างเป็นหญิงที่อันตรายยิ่งนัก”

คล้ายกับว่านางได้ยินเสียงหนึ่งแว่วผ่านสายลมมาเข้าหู เจ้าหญิงเบิกตากว้างขึ้นทันควัน ร่างที่เคยร่วงดิ่งแหวกอากาศธาตุอย่างรุนแรง บัดนี้กลับลอยนิ่งอยู่เหนือสายลมอ่อนอันเหลือเชื่อตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจทราบได้

ถึงกระนั้น บนใบหน้าของเจ้าหญิงกลับมิได้ผุดความโล่งใจขึ้นมาแม้แต่น้อย นั่นเป็นเพราะมีเพียงนางเท่านั้นที่หยุดนิ่งอยู่กลางอากาศราวกับถูกหยุดเวลาไว้

“…….”

“ไม่อาจรออีกเพียงชั่วประเดี๋ยวได้เลยหรือ”

สุรเสียงตำหนิของบุรุษมิใช่สิ่งที่นางคิดไปเอง ทว่าก็ยังคงมองไม่เห็นสิ่งใดอยู่ดี ไม่เห็นสิ่งใดเลย…

เจ้าหญิงที่ลอยเคว้งอยู่กลางเวหาพลันหน้าซีดเผือดแล้วหมดสติไป