[นิยาย] เมื่ออดีตชาติ ฉันเคยขายชาติมาแล้วค่ะตอน 38

ตอน 38

ตอนที่ 38

“ฮ่า! ฮึก อือ อา…”

เซร่าที่ถูกกระแทกแทงลึกเข้ามาจนดิ้นไม่หลุดกรีดร้องครางปนสะอื้น

ทุกครั้งที่สัตว์ร้ายทุ่มน้ำหนักทั้งตัวโถมบดขยี้เข้ามาจนเอวแทบพังทลาย เธอทำได้เพียงพ่นลมหายใจที่ขาดห้วงออกมาเพื่อประคองชีวิต

ท่วงท่าที่ถูกกดจนแบนราบทำให้รู้สึกได้อย่างแจ่มชัดถึงส่วนปลายที่แข็งแกร่งจนเจ็บปวดกำลังกระแทกกระทั้นปากมดลูกดังปักๆ เป็นครั้งคราวที่สัตว์ร้ายคุมเรี่ยวแรงไม่อยู่แล้วโถมลึกเข้ามาเป็นพิเศษ จนหน้าท้องที่แนบติดกับพื้นเตียงกระเพื่อมไหว

เป็นแบบนี้แล้วชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกตอกตรึงด้วยเสาเข็มจริงๆ สัตว์ร้ายตรึงเซร่าไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ แล้วสาวแทงตามอำเภอใจในจุดที่อ่อนไหวและลึกซึ้งซึ่งแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่คุ้นเคย

ยามที่ร่างกำยำอันบวมเป่งด้วยมัดกล้ามกดทับบั้นท้ายของเธอราวกับการลงทัณฑ์ ท่อนเนื้อแข็งขึงดั่งกระบองเหล็กก็บดขยี้แน่นราวกับจะทะลวงเข้าไปในส่วนลึกของเซร่าให้แหลกลาญ เมื่อนั้นภายในท้องของเซร่าก็สั่นสะท้านหวีดหวิวราวกับเสียงระฆังกังวาน บีบรัดตอดรัดเข้าไปข้างใน ข้างใน ลึกขึ้นเรื่อยๆ

ขั้นตอนนั้นเริ่มต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าวนเวียนไม่รู้จบ เอน็อคกระหน่ำแทงย้ำที่เดิมซ้ำๆ อย่างไม่ลดละราวกับช่างตีเหล็กที่กำลังทุบเหล็กกล้าเผาไฟแดงก่ำ

ทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น เซร่ารู้สึกราวกับมีประกายไฟปะทุเปรี๊ยะๆ ออกมาจากจุดที่ถูกกระหน่ำตี ร่างกายของเธอบีบรัดตอดรัดหลายต่อหลายระลอกเข้าหาจุดเดียวนั้น

สัมผัสที่หดเกร็งจนท้องน้อยปวดหนึบช่างหมิ่นเหม่ ชวนให้รู้สึกคล้ายกับมีใครสักคนกำลังน้าวสายธนูจนตึงเปรี๊ยะเพื่อเล็งไปยังจุดอ่อนของเธอ

ช่างย้อนแย้งที่คนน้าวสายธนูก็คือตัวเธอเอง และคนที่จะต้องถูกยิงก็เป็นตัวเธอเองเช่นกัน ความตื่นเต้นอันขัดแย้งที่ไม่อยากโดนลูกศรแทงทะลุแต่ก็ใคร่รู้ว่าหากยิงออกไปแล้วจะเกิดสิ่งใดขึ้นแผ่ซ่านความร้อนผ่าวจนสะท้านยะเยือกไปทั่วไขสันหลังของเซร่า

แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ ระหว่างนั้นผนังเนื้อด้านในที่ถูกกระตุ้นเร้าอย่างไม่เว้นวรรคก็หลั่งน้ำหวานออกมาไม่หยุด เสียงน้ำรักเหนียวหนืดที่เอ่อท้นอยู่ข้างในเกาะติดส่วนปลายแล้วยืดย้อยก่อนจะถูกบดบี้ดังลั่นอย่างโจ่งแจ้ง

“อื้อ! อึ อือ อือออยท์……!”

เสียงครางของเซร่าค่อยๆ ลากยาวขึ้นทีละน้อยตามความหฤหรรษ์ที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ

ทว่าในที่สุด ธนูที่เธอเหนี่ยวรั้งไว้จนถึงที่สุดก็หลุดมือ

“ฮืออ๊าาา……!”

ลูกธนูที่หลุดจากสายพุ่งตรงเข้าปักกลางมดลูกของเธออย่างแม่นยำ เซร่าส่งเสียงหวีดร้องครวญครางยาวเหยียดดั่งสัตว์ป่าที่ถูกล่า

“ฮึก อือ ฮื่อออ!”

เซร่าที่ซุกหน้าฝังลงกับผ้าปูเตียงหดเข่าชิดคู้ตัวเป็นก้อนกลม ปลายเท้าจิกเกร็ง ร่างกายทุกส่วนแข็งทื่อราวกับจะบดขยี้สิ่งที่สอดคาอยู่ระหว่างขาให้แหลกคามือ

อาการกระตุกเกร็งที่เริ่มปะทุจากเนื้อนุ่มส่วนลึกด้านในแผ่ขยายไปทั่วร่าง เซร่าที่ลอยละล่องสู่ห้วงสุขสมสั่นเทิ้มไปทั้งตัวราวกับกำลังเหน็บหนาวในยามที่กรีดครางระบายเสียงอันเย้ายวนออกมาเป็นห้วงๆ

สัมผัสแรก การสอดใส่ครั้งแรก จุดสุดยอดครั้งแรกเกิดขึ้นพร้อมกันในคราวเดียว ทว่าสมองที่หลอมละลายจนพร่าเลือนด้วยพิษไข้และความเสียวซ่านกลับไม่อาจคิดสิ่งใดได้อีก

“ต้องหายใจด้วยสิ” “อื้อ…”

เธอทำได้เพียงเผยอริมฝีปากเพื่อตะกละตะกลามสูดกลืนลมหายใจที่ถูกเป่ารดเข้ามาอย่างเร่งรีบ ช่วงเวลาแห่งการดับกระหายที่ปรารถนามาเนิ่นนาน เซร่าอ้าปากรับเอาเรียวลิ้นรสหวานล้ำเข้ามาอย่างเต็มที่

“เอาล่ะ ทีนี้มาเริ่มกันอีกรอบดีไหม?”

เพิ่งจะรู้สึกว่าพอประทังความกระหายไปได้แท้ๆ ร่างก็ถูกพลิกกลับมาพร้อมกับน้ำเสียงที่เอ่ยปลอบประโลม

ขาทั้งสองข้างถูกจับแยกออกจากกันอีกครั้ง

“ฮื่อ…”

เซร่าที่ปล่อยให้เขาชักนำไปตามใจครางงอแงเสียงแผ่ว ร่างกายที่ได้ปลดเปลื้องทั้งจุดสุดยอดและการดับกระหายไปพร้อมกันกำลังเข้าสู่ช่วงพักผ่อนอย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือเย็นเยียบที่เกาะกุมตั้งแต่ข้อเท้าค่อยๆ ลูบไล้ขึ้นมาตามเรือนร่างของเซร่า

เย็นจัง สบายตัวดีชะมัด

ขณะที่พึมพำความรู้สึกอันแสนเรียบง่ายตามสัญชาตญาณ เซร่าก็ค่อยๆ หลับตาลง

◆ ◆ ◆

สัมผัสได้ว่าพิษไข้ที่น่ารำคาญใจค่อยๆ ลดลงทีละน้อย

‘จริงจังเลย นึกว่าจะตายห่าไปแล้วนะเนี่ย……’

เซร่าที่กำลังค่อยๆ ได้สติตระหนักว่าร่างกายของตนไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว แม้สภาพร่างกายจะเทียบไม่ได้เลยกับช่วงเวลาปกติที่สมบูรณ์พร้อมที่สุด แต่เมื่อเทียบกับตอนที่ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไร้เรี่ยวแรงแล้ว ก็นับว่าดีถมเถไป

“อื้อ…”

เสียงละเมอเล็ดลอดออกจากปากโดยไม่ตั้งใจ ตัวก็ไม่ได้พลิกไปมาแต่ทำไมถึงมีเสียงออกมาได้กันนะ แม้จะสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเซร่ากลับอยากรู้มากกว่าว่าเขาใช้ยาอะไร ร่างกายของเธอถึงได้ดีขึ้นขนาดนี้

หลังจากกระอักเลือดแล้วหมดสติไป ดูเหมือนเธอจะได้ยินแว่วๆ เรื่องที่ตนกำลังจะตาย ทว่าทั้งคนที่พูดคำนั้นและเรื่องราวหลังจากนั้น ความทรงจำกลับเลือนรางเหลือเกิน

รู้สึกเหมือนว่า... ลืมเรื่องสำคัญมากๆ ไปเรื่องหนึ่งเลยแฮะ……

“ฮื่อ…”

พอรู้สึกเสียดาย เสียงก็เล็ดลอดออกมาอีก วันนี้ละเมอหนักเป็นพิเศษแฮะ เซร่าคิดว่าเพราะป่วยจนมีอาการแปลกๆ สารพัดโผล่มาจึงปล่อยผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ

เธอรวบรวมสติอีกครั้งเพื่อคุ้ยหาความทรงจำที่ขมุกขมัวราวกับมีหมอกลง ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดกระจ่างชัดขึ้นมาให้จับต้องได้ มีเพียงความรู้สึกหงุดหงิดใจที่คว้าจับไม่ได้เสียที

คงไม่ใช่ความทรงจำที่สำคัญอะไรกระมัง เซร่าที่คิดเช่นนั้นจึงตัดสินใจไม่ขุดคุ้ยความทรงจำที่ถูกลืมเลือนไปขึ้นมาให้เสียเวลา

อย่างที่เธอเคยพูดไว้เสมอ สิ่งสำคัญไม่ใช่กระบวนการแต่เป็นผลลัพธ์ต่างหาก เซร่าจึงชอบผลลัพธ์ที่กระโดดข้ามกระบวนการและมอบให้เธอราวกับของขวัญนี้อย่างยิ่ง

‘ได้ขนาดนี้ก็ไม่เลวแล้ว’

อาจเพราะหายป่วยแล้วละมัง เมื่อเทียบกับอาการโคม่าทรมานเจียนตายก่อนหน้านี้ สภาพร่างกายก็นับว่าไม่เลวเลย ไม่สิ ออกจะรู้สึกผ่อนคลายหมดเรี่ยวหมดแรงจนนับว่าสบายตัวมากด้วยซ้ำ เซร่าที่ถูกโอบล้อมด้วยความเคลิบเคลิ้มอันน่ารื่นรมย์พ่นลมหายใจอย่างพึงพอใจราวกับแมวครางครืดคราด

ประสาทสัมผัสที่เคยกวัดแกว่งคว้าความว่างเปล่าอยู่ไกลๆ ค่อยๆ ชัดเจนแจ่มชัดขึ้นมา และแล้ว……

“หือ……?”

เซร่าพลันตระหนักได้ว่าขาของตนกำลังอยู่ในท่าทางที่อึดอัดอย่างยิ่ง ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนนอนดิ้นสักเท่าไร แต่ทำไมถึงได้มาอยู่ในท่าที่ขากางอ้ากว้างจนต้นขาด้านในตึงเปรี๊ยะขนาดนี้กัน ซ้ำร้ายขาข้างหนึ่งยังชี้โด่ขึ้นฟ้าเหมือนถูกจับแขวนห้อยหัวไว้กลางอากาศอีกต่างหาก

จะว่าไป รู้สึกเหมือนในท้องมันแน่นอึดอัดพิกลชอบกลแฮะ……

ในจังหวะที่คิดว่ามีเรื่องผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายของตน

เพียะ! ประกายไฟแล่นแปลบปลาบขึ้นระหว่างเรียวขาพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกันอันเหนียวหนับ

“ฮะ… อ๊าง!”

เซร่าที่กรีดร้องครางออกมาโดยสัญชาตญาณเบิกตากว้างโพลง

“อื้อ… อือ…”

ทันทีที่ลืมตา ท้องน้อยก็พลันเกร็งแน่นจนขาสั่นระริก เมื่อเป็นเช่นนั้น ส่วนที่ควรจะแนบสนิทกลับไม่ได้แนบชิด ทว่ากลับรู้สึกได้ชัดเจนถึงสัมผัสที่กำลังขมิบรัดสิ่งแปลกปลอมทื่อตันเอาไว้แน่น

“ฮะ… ฮึก ตรงนี้มัน… ทำไม…”

แฮ่ก แฮ่ก เซร่าที่หอบหายใจถี่กระชั้นก้มสายตามองลงไปด้วยตาที่เบิกโพลง

และภาพแรกที่ได้เห็นหลังจากเฉียดความตายมาได้นั่นก็คือ……

“ตื่นแล้วเหรอ”

เอน็อคที่ขึ้นมาคร่อมอยู่บนตัวเธอกำลังแย้มยิ้มอย่างหมดจดงดงาม

“……!”

กับเสาเนื้อสีแดงก่ำที่กำลังแหวกเนินเนื้ออวบอูมแล้วตอกตรึงฝังแน่นเข้ามาภายในกายของเธอ

“ตื่นช้ากว่าที่คิดไว้อีกนะ”

เอน็อคที่หอบหายใจด้วยความตื่นเต้นยังคงขยับสะโพกโยกคลอนโดยไม่ยอมผ่อนแรงลงเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่เขาทำเช่นนั้น ท่อนเอ็นที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดจนน่าขนลุกก็มุดทะลวงเข้าไปหว่างขาของเซร่าได้อย่างลื่นไหล การกระทำอันลามกอนาจารที่เผยให้เห็นคาตาอย่างหน้าตาเฉยทำให้เซร่าตกตะลึงไปไม่น้อย

ทุกครั้งที่หว่างขาถูกครูดถูอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกอ่อนระทวยอันแสนรื่นรมย์ที่เคยรู้สึกตอนหลับใหลก็พลันแล่นมาจุกรวมกันที่หน้าท้องจนปั่นป่วนเสียวซ่าน

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?! เซร่าที่เพิ่งมารู้สึกตัวถึงสถานการณ์ในภายหลังแผดเสียงลั่น

“นะ… ฮึก นี่มันอะไรกัน!”

‘สิ่งนี้’ ที่ทำให้เธอตกตะลึง แม้ในตอนนี้จะมอบความรู้สึกอึดอัดคับแน่นจากสิ่งแปลกปลอมให้อย่างเหลือล้นแล้วก็ตาม ทว่าส่วนที่ยังเข้าไปไม่หมดและหลงเหลืออยู่ภายนอกก็ยังมีอยู่อีกมากโข

“อะไรกันน่ะเหรอ พูดแบบนี้คนฟังเขาก็น้อยใจแย่สิ”

เธอคิดว่าปฏิกิริยาของตนนั้นช่างสุภาพเรียบร้อยมากแล้วเมื่อเทียบกับสถานการณ์อันน่าตกตะลึง ทว่าเอน็อคกลับดุว่าเธอพูดจารุนแรงเกินไปเสียนี่ น้อยใจ? เมื่อกี้เขาพูดว่าน้อยใจงั้นเหรอ? เซร่าที่อึกอักพูดไม่ออกกับการเลือกใช้คำที่ไม่เข้าท่าได้แต่แหงนมองเขาด้วยสายตาที่วิญญาณหลุดลอย

“ทั้งที่เมื่อกี้ยังกอดฉันแน่นบอกว่าชอบอยู่แท้ๆ”

เอน็อคที่สบตากับเธอแย้มยิ้มอย่างน่ารักน่าชังพลางงับเข้าที่ตาตุ่มของเซร่าดังงับ

“ฮื้อ… อ๊าง!”

เพียงเท่านั้นสะโพกที่ถูกกระตุ้นก็ดีดเด้งขึ้นมาราวกับคันศรอย่างกะทันหัน เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเอง ความรัญจวนที่สะสมไว้เนิ่นนานเท่ากับช่วงเวลาที่หลับใหลก็พุ่งเข้าเกาะกุมเซร่าพร้อมกันในคราวเดียว มือหลายร้อยข้างที่ยื่นออกมาจากจุดที่เชื่อมต่อกับเอน็อคต่างบีบนวดคลึงเค้นภายในกายของเซร่าตามอำเภอใจ

ทว่าสวนทางกับปฏิกิริยาของร่างกาย สติสัมปชัญญะที่เพิ่งจะรับรู้ถึงการสอดใส่กลับหวีดร้องโวยวายว่าสิ่งแปลกปลอมที่ฝังตรึงอยู่หว่างขานั้นมันแน่นคับจนเกินจะรับไหว

“ฉันไปทำ… ฮึก… แบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”

เซร่าพยายามสะกดกลั้นร่างกายที่สั่นสะท้านอย่างยากลำบาก ก่อนจะแผดเสียงแหลมสูงสวนกลับไปในเวลาต่อมา พลางเกร็งบีบแน่นจนปลายเท้างองุ้มเพื่อผลักดันไม่ให้ท่อนเอ็นของเอน็อครุกล้ำลึกเข้ามาข้างในมากไปกว่านี้

ทว่าด้วยผนังด้านในที่เปียกชุ่มจนเยิ้ม ท่อนเอ็นของเอน็อคจึงเลื่อนไถลถอยร่นออกไปได้อย่างง่ายดาย

“เมื่อกี้นี้ไง”

ราวกับมองไม่เห็นความโกรธเกรี้ยวของเซร่า เอน็อคปรายตามองลงมาที่เธออย่างหยิ่งยโส

“แค่ฉันแตะริมฝีปากลงไป เธอก็ดูดดึงจ๊วบจ๊าบแทบจะกลืนกินฉันทั้งตัวแล้วไม่ใช่เหรอ”

คำพูดที่พ่นออกมาแต่ละอย่างช่างน่าดูชมเสียนี่กระไร ไอ้บ้านี่กำลังใส่ร้ายคนที่เพิ่งรอดตายจากอาการป่วยเจียนตายแบบนี้ได้ยังไงกัน

ในตอนที่เซร่าซึ่งมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากกำลังจะอ้าปากเอาเรื่องอย่างจริงจังนั่นเอง―

“ฮะ… อ๊าส์?!”

พั่บ! เอน็อคกระแทกสะโพกสวนเข้ามาอย่างรุนแรงราวกับรอคอยจังหวะนั้นอยู่แล้ว การรุกคืบเพียงครั้งเดียวหลังจากถอยร่นไปจนถึงปากทางเข้า ส่วนปลายที่บวมเป่งอย่างดุดันจนสัมผัสได้ถึงรูปทรงได้แหวกเปิดช่องทางคับแน่นที่พยายามขับไสตนออกอย่างฝืนใจ แล้วตอกกระแทกหัวบานเข้าไปจนมิดลึก

“……!”

เซร่าที่ถูกแทงทะลวงลึกเกินกว่าที่คาดคิดสะโพกสั่นระริก ดวงตาทั้งสองที่เบิกโพลงร่วงหล่นลงมองยังจุดที่เชื่อมประสานกัน เนินเนื้ออวบอูมของเธอแนบชิดติดสนิทกับหว่างขาของเอน็อค สัมผัสสากระคายของขนลับที่เสียดสีกับเนินเนื้อเกลี้ยงเกลาไร้ขนของเธอนั้นแจ่มชัดจนเกินไป

“……?!”

ช่างเป็นภาพที่ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ไม่อาจคุ้นชินได้ลงคอ ของพรรค์นั้นเข้าไปหมดเลยงั้นเหรอ ยิ่งเพราะรู้ดีว่าท่อนเอ็นของเอน็อคมันทั้งใหญ่ ยาว หนา และมีหน้าตาน่าสะพรึงกลัวเพียงใดก็ยิ่งตระหนก เมื่อคิดว่าเสาเนื้อหน้าตาน่ากลัวจนขยาดนั้นกำลังฝังตรึงอยู่หว่างขาของตน ส่วนลึกที่เดิมทีก็ปวดแปลบอยู่แล้วจึงคล้ายจะยิ่งเจ็บแสบแล่นพล่านขึ้นมามากกว่าเดิม

“โอ้ คราวนี้เข้าไปได้หมดเลยแฮะ”

ราวกับตัวเองก็รู้สึกประหลาดใจที่สอดใส่เข้าไปได้หมดจดจนมิดโคน เอน็อคเบิกตากว้างพลางอุทานด้วยความทึ่ง

ฮา… เขาพรูลมหายใจแผ่วต่ำแล้วลองขยับสะโพกตื้นๆ เพื่อสะกิดแทงส่วนลึกเป็นการหยั่งเชิง เฮือก เซร่าสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ น้ำหนักที่รุกไล่เข้ามาในช่องทางที่เปิดอ้ารับโดยที่เธอเองก็ไม่ทันรู้ตัวนั้นหนักหน่วงเอาการ

“อึก อั่ก น-นาย……!”

ท้องไส้ที่โอบรับท่อนเอ็นยาวเหยียดเข้าไปทั้งลำรู้สึกแน่นตึงและหนักอึ้ง แม้จะเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิตจนไม่อาจบรรยายออกมาได้ดีนัก แต่หากมีใครมาบอกว่าเรื่องเมื่อครู่จะทำให้ช่องทางเบื้องล่างของเธอไม่มีวันหุบสนิทได้อีก เธอก็คงพยักหน้ายอมรับอย่างเห็นพ้องว่าคงเป็นเช่นนั้นจริงๆ

“หืม เรียกฉันทำไมเหรอ”

ทั้งที่เป็นคนทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้แท้ๆ แต่เอน็อคกลับกะพริบตาปริบๆ ตีหน้าซื่อได้อย่างหน้าด้านๆ

เอน็อคที่รอคอยเซร่าราวกับจะบอกว่ามีอะไรก็พูดมาสิ เมื่อเห็นว่าเธอไม่สามารถต่อประโยคได้ในทันที เขาก็ดำเนินสิ่งที่ตนเองต้องทำต่อไปอย่างใจเย็น

มือข้างหนึ่งจับเอวของเซร่าไว้ ส่วนมืออีกข้างยึดเรียวขาเพรียวบางที่พาดอยู่บนบ่าแน่น เอน็อคกระแทกกระทั้นสะโพกเสยขึ้นมาอย่างทรงพลังตั้งแต่เริ่มแรก

เพียะ! เพียะ! เสียงเนื้อกระทบกันเหนอะหนะดังลั่นเมื่อร่างสองร่างที่มีความแข็งแกร่งต่างกันบดเบียดและผละออกจากกัน เนื่องจากเป็นร่างกายที่เคยแตะถึงจุดสุดยอดไปแล้วหนหนึ่ง แม้ภายในของเซร่าจะคับแคบจนไร้เหตุผล แต่ก็ลื่นชุ่มชื้นเพียงพอที่จะให้ขยับเคลื่อนไหวได้

“ฮา…”

เอน็อคที่ดื่มด่ำกับสัมผัสนั้นพรูลมหายใจเจือความชื่นชมออกมา ปากทางเข้าที่ถูกหยอกเย้าคลายตัวจนนุ่มนวลอยู่นานกลับหดรัดคับแคบลงอีกครั้งในชั่วพริบตา ในขณะที่เนื้อในซึ่งถูกฝืนดันเข้าไปกลับค่อยๆ คลายการต่อต้านและยอมโอบรับเขาไว้แต่โดยดี

มันให้ความรู้สึกราวกับถูกโอบรัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบเสมือนจะยอมรองรับเขาไว้อย่างไร้ขีดจำกัดแม้เขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วสอดแทรกกายเข้าไปต่อเรื่อยๆ ความร้อนในท้องน้อยของเขาเดือดพล่านขึ้นมาจากการต้องสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบที่อยากจะกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างโหดเหี้ยมเพื่อทดสอบสิ่งนั้น

ในทางกลับกัน ทุกคราที่ท่อนเอ็นของเขาบดเบียดเสียดสีผนังเนื้อเยื่ออันบอบบาง เซร่าแทบจะทนไม่ไหวกับความเสียวซ่านแปลบปลาบภายในจุดที่ถูกทิ่มแทงอย่างไร้ทิศทาง ความซ่านสยิวอันหนาวเยือกราวกับบาดแผลถูกคว้านกรีดแล่นปราดลงไปจนถึงปลายนิ้วเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อ๊ะ ฮึก ดะ-เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งขยับนะ!”

เซร่าที่เข้าใจผิดว่าสัมผัสนั้นคือความเจ็บปวดร้องตะโกนโวยวายว่าเจ็บอย่างไม่ลืมหูลืมตา เมื่อเห็นเธอดิ้นพล่านราวกับปลาโดนเกลือ เอน็อคจึงเอียงคออย่างแปลกใจ

“……เจ็บเหรอ ไม่น่าเป็นไปได้นี่……”

เขาที่หยุดการเคลื่อนไหวจ้องมองเซร่าด้วยสีหน้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดเธอถึงเจ็บปวด จากนั้นก็ชักท่อนเอ็นเนื้อที่สอดลึกเข้าไปออกมาจนเกือบสุดให้เหลือเพียงส่วนปลายค้างไว้ ราวกับต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง

“อ๊า…”

เอน็อคที่มองดูแก่นกายของตนพยักหน้าหงึกหงักราวกับเพิ่งกระจ่างแจ้งในที่สุด ก่อนจะเบือนสายตากลับมามองเซร่าแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ

“ครั้งแรกงั้นเหรอ”