ตอน 35
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของโรดี้ที่เคยปั้นสีหน้าหยิ่งยโสผ่อนคลายลง
‘สมแล้วที่เป็นยูบาร์ คนที่อ่อนโยนและใจกว้างที่สุดในบรรดาพระเอกทั้งสี่คน……’
อาจเป็นเพราะสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเธอ ยูบาร์จึงทำสีหน้าพิลึก
“สีหน้าทำไมถึง…… กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ”
“สีหน้าฉันเป็นยังไงล่ะ”
ยูบาร์ทำหน้ากังขา
“สีหน้าเหมือนกำลังซาบซึ้งครับ”
โรดี้พยายามควบคุมสีหน้าของตัวเองอีกครั้ง
“เปล่า ไม่ใช่เลยสักนิด”
“ครับ?”
“ฉันจะไปซาบซึ้งได้ยังไงกัน แล้วเหตุผลที่เลือกค่ำคืนแห่งความมั่งคั่งก็เป็นการตัดสินใจเพื่อผลประโยชน์ของฉันล้วนๆ ไม่ได้เป็นห่วงยูบาร์เป็นพิเศษเลยสักนิดนะ……!”
“…….”
ยูบาร์ทำสีหน้าราวกับไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับลูกดื้ออันน่ารักของอีกฝ่าย
อะแฮ่ม โรดี้กระแอมไอแล้วตั้งสติ
ดูเหมือนว่าพอได้คุยกับคนที่ทำให้ผ่อนคลายได้หลังจากไม่ได้ทำมานาน สติของเธอคงหลุดลอยไปชั่วขณะ
‘จะให้คาแรกเตอร์หลุดจนเกินงามไม่ได้เด็ดขาด’
โรดี้พยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“คุณนอยเอนสบายดีไหม”
เขาพยักหน้า
“เพราะคุณเลยครับ ผมเพิ่งเคยรู้เป็นครั้งแรกว่าท่านพ่อเป็นคนที่หัวเราะเก่งขนาดนั้น”
หัวคิ้วของยูบาร์ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย
“ก็นะ ด้วยเหตุผลนั้นงานทุกอย่างเลยตกมาอยู่ที่ผมคนเดียวจนยุ่งเป็นบ้าเลยครับ”
“ได้ยินว่าการพบกันในวันนี้ก็เป็นเพราะนายรีบกลับมาจากการไปทำงานข้างนอกด้วยนี่”
“ยังไงผมก็ต้องกลับมาที่สาขาเมืองหลวงอยู่แล้ว ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ ว่าแต่ทำไมถึงไปค้นพบเหมืองหินเวทมนตร์เข้าได้ล่ะครับ”
“อ่า……”
โรดี้เล่าเหตุการณ์ที่ตนประสบมาในช่วงที่ผ่านมาให้เขาฟังอย่างกระชับ
เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ยูบาร์ก็ทำสีหน้าประหลาดใจ
“เก่งจริงนะครับที่ซื้อที่ดินซึ่งมีหินเวทมนตร์ฝังอยู่ได้อย่างแม่นยำขนาดนี้”
เขาเอ่ยเสริมด้วยสีหน้าเปี่ยมความอยากรู้อยากเห็น
“ไปได้ข้อมูลมาจากที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ”
โรดี้ยิ้มกว้าง
“เรื่องนั้นเป็นความลับ”
ยูบาร์หรี่ตาลงก่อนจะยักไหล่
ตัวเขาเองก็ทำธุรกิจจนมีความลับมากมาย จึงดูไม่มีความคิดที่จะซักไซ้ไล่เลียงจนเกินพอดี
“เอาเถอะครับ ดีเลย…… แล้วเงื่อนไขสัญญาคุณต้องการแบบไหนล่ะครับ”
โรดี้ปรับเรื่องส่วนแบ่งเป็นอันดับแรก ก่อนจะปรึกษาเรื่องเงื่อนไขสัญญาที่เหลือ
“อย่างแรก งานที่เกี่ยวข้องกับการขุดเหมืองหินเวทมนตร์ทั้งหมด อยากให้ค่ำคืนแห่งความมั่งคั่งเป็นฝ่ายรับผิดชอบ”
“แล้วมีอะไรอีกไหมครับ”
“ต้องส่งสมุดบัญชีเล่มจริงมาให้โดยไม่มีข้อยกเว้นด้วย”
“นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้วครับ แล้วต่อไปล่ะครับ”
คำถามย้อนกลับมานั้นทำให้โรดี้เริ่มเลิกลั่ก
‘ต้องตั้งเงื่อนไขอะไรเพิ่มอีกเนี่ย’
“คือ…… รายงานแผนการล่วงหน้าด้วยว่ามีแผนจะเอาหินเวทมนตร์ไปขายที่ไหน ฉันอยากรู้ว่าเอาไปใช้ทำอะไร”
ยูบาร์แสดงสีหน้าสงสัยใคร่รู้
“ทำไมถึงอยากรู้ล่ะครับ”
“ก็ถ้าถูกเอาไปใช้กับเรื่องพิลึกๆ มันจะไม่ดีน่ะสิ”
สิ้นคำนั้น อีกฝ่ายก็หัวเราะคิกออกมา
“ไหนว่าเป็นนางร้ายไงครับ ทำไมถึงต้องกังวลว่าหินเวทมนตร์จะถูกเอาไปใช้ในเรื่องไม่ดีด้วยล่ะครับ”
น้ำเสียงกึ่งล้อเลียนนั้นทำให้โรดี้รีบแก้ตัวพัลวัน
“เปล่าซะหน่อย ทั้งหมดก็เพื่อตัวฉันเองต่างหาก! ถ้าเกิดมีข่าวลงว่าหินเวทมนตร์จากเหมืองของฉันถูกเอาไปใช้ในเรื่องเลวร้าย ฉันก็พลอยโดนด่าไปด้วยน่ะสิ!”
เขาตอบรับราวกับยอมเข้าใจให้แบบเสียไม่ได้
“ครับๆ…… เข้าใจแล้วครับ มีอะไรที่ต้องการเพิ่มเติมอีกไหมครับ”
โรดี้ใคร่ครวญคิดคำนวณดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ยอมแพ้ไปในที่สุด
“ไม่มีแล้วล่ะ”
“ใจกว้างกว่าที่คิดนะครับเนี่ย”
โรดี้เอ่ยขู่สำทับเพื่อไม่ให้ตัวเองดูเป็นเหยื่อหมูในอวย
“เพราะคู่ค้าคือนายหรอกนะถึงได้ยอมใจดีด้วยน่ะ ถ้าเป็นสมาคมการค้าอื่นล่ะก็ไม่มีทางซะหรอก”
เขาเอ่ยถามกลับทันควัน
“งั้น ทำไมถึงมอบเงื่อนไขที่ดีขนาดนี้ให้แค่ผมคนเดียวล่ะครับ”
“กะ…ก็ โอกาสที่จะได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้าสมาคมการค้าค่ำคืนแห่งความมั่งคั่งน่ะ มันประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้ยังไงล่ะ”
“ขอบคุณสำหรับการประเมินที่ดีนะครับ”
“ถ้าขอบคุณจากใจจริงล่ะก็ ต่อไปก็คอยช่วยเหลือเรื่องชีวิตตามที่ฉันต้องการอย่างต่อเนื่องสิ”
ยูบาร์เอียงคอสงสัย
“ต้องการชีวิตแบบไหนหรือครับ”
โรดี้เปิดเผยเป้าหมายอันแสนเกียจคร้านของตัวเองอย่างผึ่งผาย
“นอนกินบ้านกินเมืองไปตลอดชีวิตไงล่ะ”
ยูบาร์ผู้ซื่อตรงและขยันขันแข็งไม่แพ้ริเคนส์เผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมาทันที
“…….”
“แน่นอนว่ายิ่งเงินเยอะมันก็ยิ่งดีแหละนะ แต่แค่เหมืองหินเวทมนตร์ที่ค้นพบครั้งนี้ก็เท่ากับฉันมีเงินไว้ใช้ไปตลอดชีวิตแล้ว ทีนี้ก็ต้องมองหาความปลอดภัยและความสะดวกสบายบ้างสิ”
เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“……มีใครคิดคุกคามความปลอดภัยของคุณหรือครับ”
“ทันทีที่ตัวคนเดียวไร้คนหนุนหลังหาเงินก้อนโตได้ อันตรายมันก็มีอยู่เกลื่อนกลาดแล้วล่ะ การที่คนอื่นจะรู้ว่าเจ้าของเหมืองหินเวทมนตร์คือฉันมันก็แค่เรื่องของเวลา เดี๋ยวพวกไฮยีน่าก็คงแห่กันมารอบทิศทางแน่”
“เรื่องนั้นก็จริงครับ”
“ก่อนอื่นเลย มีความเป็นไปได้สูงมากที่ตระกูลดยุคเอวองต์จะจ้องเอาชีวิตฉัน”
เนื่องจากโรดี้พูดออกมาราวกับเป็นเรื่องของคนอื่น ยูบาร์จึงนึกขึ้นได้ช้าไปจังหวะหนึ่งว่าตระกูลดยุคเอวองต์คือตระกูลหลักที่ขับไล่เธอออกมา
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“……ทั้งที่เป็นสายเลือดเดียวกันแท้ๆ เนี่ยนะหรือครับ”
“เพราะเป็นสายเลือดเดียวกันนั่นแหละถึงได้จ้องจะฮุบ ถ้าฉันตายไป ทรัพย์สินทั้งหมดจะตกไปเป็นมรดกของใครกันล่ะ”
โรดี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างยิ่ง แต่ยูบาร์ก็พอจะคาดเดาความหมายที่แฝงอยู่ข้างในนั้นได้เป็นอย่างดี
“เข้าใจแล้วครับ อย่างไรเสียภายในสมาคมการค้า ผมจะสั่งกำชับให้ปิดปากเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ครับ”
“ขอบใจนะ”
“ไม่ถึงขนาดต้องขอบคุณหรอกครับ การปกป้องข้อมูลของคู่ค้าถือเป็นเรื่องพื้นฐานอยู่แล้วนี่ครับ อีกอย่าง ในฐานะเพื่อนก็ถือเป็นเรื่องสมควรทำด้วย……”
ท้ายประโยคคงทำให้เขารู้สึกเขินอาย น้ำเสียงจึงแผ่วเบาลงเล็กน้อย
“เอาเป็นว่า เรามาเริ่มร่างสัญญาตกลงกันเถอะครับ”
“ตกลง”
ยูบาร์เรียกพนักงานใต้บังคับบัญชาเข้ามาเพื่อเตรียมเนื้อหาที่จำเป็นสำหรับหนังสือสัญญา
“จริงสิ ทำไมถึงยอมมอบสิทธิการทำเหมืองให้พวกเราล่ะครับ”
“จะให้คอยควบคุมดูแลการขุดเหมืองเพียงเพื่อแลกกับเศษเงินเพิ่มขึ้นอีกไม่กี่สตางค์น่ะ ฉันขี้เกียจทำหรอก…… นั่นก็นับเป็นงานเหมือนกันนะ”
“มันไม่ใช่เศษเงินไม่กี่สตางค์เลยนะครับ”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ”
ยูบาร์ส่งสายตาราวกับเอือมระอาในความไม่ได้เรื่องของเธออย่างยิ่ง
“นี่ตั้งใจจะเกาะกินอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำงานทำการจริงๆ สินะครับ”
“ส่งสายตาแบบนั้นมาก็ไร้ประโยชน์น่า ฉันตั้งใจจะทำให้เรื่องที่ต้องลงมือจัดการด้วยตัวเองเหลือน้อยที่สุดต่างหาก”
“ถึงอย่างนั้นผมก็แนะนำให้ก่อตั้งสมาคมการค้าขนาดเล็กขึ้นมาสักแห่งนะครับ การที่บุคคลธรรมดาถือครองเงินทุนมหาศาลขนาดนี้มันอันตรายเกินไปครับ แถมอาจมีเจ้าหน้าที่ตรวจสอบจากพระราชวังหลวงเข้ามาตรวจสอบจนยิ่งยุ่งยากกว่าเดิมได้ด้วยนะครับ”
โรดี้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แค่ได้ฟังก็รู้สึกได้ทันทีว่าคงมีเอกสารที่ต้องยื่นอย่างมหาศาลแน่นอน
“อา ให้ตายสิ……”
พอเธอส่งเสียงโอดครวญ ยูบาร์จึงรีบเอ่ยเสริมขึ้นมาทันที
“ไหนบอกว่าอยากให้เรื่องน่ารำคาญใจเหลือน้อยที่สุดไงครับ ทั้งหมดนี้ก็เป็นขั้นตอนเพื่อสิ่งนั้นแหละครับ”
“ฉันไม่เคยสร้างสมาคมการค้ามาก่อนเลยนี่นา”
“ในเมื่อคุณมอบเงื่อนไขสัญญาอันแสนผ่อนปรนให้ขนาดนี้ เรื่องให้คำแนะนำแค่นี้ผมช่วยได้ครับ เดี๋ยวจะจัดคนคอยช่วยงานประกบคุณให้ด้วยนะครับ”
โรดี้ตอบกลับไปทันควัน
“ฉันไม่ปฏิเสธความหวังดีหรอกนะ”
ยูบาร์อธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับขนาดทรัพย์สินที่เธอจะได้ครอบครองเมื่อก่อตั้งสมาคมการค้าขึ้นมา
เธอที่กำลังดีดลูกคิดรางแก้วในหัวยอมรับเลยว่าเรื่องราวมันบานปลายใหญ่โตเกินกว่าที่คิดไว้มาก
“ให้ตายสิ ฉันไม่ได้อยากได้เงินเยอะแยะขนาดนี้สักหน่อย”
คงไม่คาดคิดว่าจะมีคนบ่นเพราะเงินเยอะเกินไป ยูบาร์จึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างเซ่อซ่า
“หา?”
เธอตอบกลับไปตามตรง
“ฉันแค่กะว่าจะซื้อตึกสักสองสามหลังแล้วจ้างคนมาดูแลต่างหาก แน่นอนว่าตัวฉันก็จะดื่มด่ำกับอิสรภาพและใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสุขสบาย”
เมื่อได้ยินคำพูดอันแสนเรื่อยเฉื่อย ยูบาร์ก็แค่นหัวเราะออกมา
“ไม่มีทางทำได้หรอกครับ ส่วนตัวผมขอแนะนำให้ซื้อบรรดาศักดิ์ไปเลย แล้วก้าวเข้าสู่แวดวงสังคมชั้นสูงด้วยครับ”
พอได้ยินคำว่าแวดวงสังคมชั้นสูง โรดี้ก็ทำหน้าเอือมระอาในทันที
“ทำไมล่ะ”
“ก็เพื่อความปลอดภัยยังไงล่ะครับ ยิ่งสร้างเส้นสายไว้มากเท่าไหร่ โอกาสที่จะได้รับการปกป้องก็ยิ่งสูงขึ้น ยิ่งกับพวกขุนนางที่ถือเรื่องหน้าตาด้วยแล้วยิ่งใช่เลยครับ”
ยูบาร์กล่าวเสริมอย่างใจดี
“ในกรณีของคุณ เดิมทีก็มีชาติกำเนิดเป็นขุนนางอยู่แล้ว แรงต่อต้านที่ได้รับจากแวดวงสังคมก็น่าจะน้อยลงด้วย อีกอย่าง หากตั้งสมมติฐานว่าตระกูลดยุคเอวองต์กำลังหมายหัวอยู่ เส้นสายก็ยิ่งสำคัญเข้าไปใหญ่ครับ”
“…….”
ในแง่เหตุผลเธอเข้าใจได้ในทันที ทว่าความรู้สึกต่อต้านโดยสัญชาตญาณมันห้ามกันไม่ได้จริงๆ
‘ถ้าโชคร้าย ฉันอาจจะได้เจอคนของตระกูลเอวองต์อีกน่ะสิ’
อย่าบอกนะว่าจะต้องเห็นหน้านังบัดซบนิลลา เอวองต์ ด้วยน่ะ
อาจเป็นเพราะความทรงจำของโรดี้ ‘ตัวจริง’ หัวของเธอถึงได้ปวดแปลบขึ้นมา
ยูบาร์ชำเลืองมองสีหน้าซีดเผือดของเธอ พลางทำหน้าตาเป็นห่วง
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าถ้าฉันซื้อบรรดาศักดิ์ขึ้นมาจริงๆ คำเย้ยหยันถากถางที่เคยเที่ยวพ่นใส่คนอื่นไว้ในแวดวงสังคมเมื่อก่อน มันจะไม่ย้อนกลับมาหาตัวหรือไง”
ในอดีต โรดี้ตัวจริงเคยใช้สถานะท่านหญิงแห่งตระกูลดยุคไปรังแกขุนนางชั้นผู้น้อยไว้ไม่ใช่น้อยๆ เลยนี่นา
บรรดาศักดิ์ที่ใช้เงินซื้อได้อย่างมากที่สุดก็แค่ระดับไวเคานต์เท่านั้น ต่อให้พยายามแทบตายก็ไม่มีทางไต่ไปถึงระดับเคานต์ขึ้นไปได้หรอก
‘ต้องมีพวกที่จ้องจะแก้แค้นฉันอยู่เพียบแน่ๆ’
เธอยักไหล่
“คนเราถึงได้ต้องใช้ชีวิตเป็นคนดีไงล่ะ ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเป็นเวรกรรมก็คงต้องทำใจยอมรับ”
‘ก็นะ ถึงความจริงจะไม่ใช่เวรกรรมที่ฉันเป็นคนก่อไว้เองก็เถอะ’
ยูบาร์เอ่ยขึ้นราวกับจะปลอบใจ
“หากสร้างผลงานได้ การจะได้รับบรรดาศักดิ์ระดับเคานต์ขึ้นไปก็คงเป็นไปได้อยู่นะครับ”
“ไปสอยดาวบนฟ้ายังดูมีความเป็นไปได้มากกว่าอีกมั้ง……”
แน่นอนว่าการที่คนซึ่งมีชาติกำเนิดเป็นลูกนอกสมรสอย่างเธอจะได้รับบรรดาศักดิ์เคานต์นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เขาพยักหน้าเห็นพ้องพลางนึกถึงสังคมขุนนางหัวโบราณคร่ำครึ
“นั่นก็จริงครับ”
“ขอบใจสำหรับคำแนะนำอย่างละเอียดนะ เรื่องซื้อบรรดาศักดิ์น่ะ…… ไว้ฉันจะลองเก็บไปคิดเป็นหนึ่งในตัวเลือกดูแล้วกัน”
แม้ใจจริงจะตั้งใจว่าจะหลีกเลี่ยงให้ถึงที่สุดก็เถอะ
หลังจบบทสนทนา ทั้งสองคนก็จัดการเรื่องสัญญาจนเสร็จสิ้น
“ถ้าอย่างนั้น อีกสามวันข้างหน้าผมจะเริ่มรับมอบหมายงานเกี่ยวกับการกำกับดูแลการทำเหมืองนะครับ”
“เข้าใจแล้ว”
ยูบาร์เอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“ถ้าเรื่องนี้จัดการลุล่วงไปด้วยดี คุณก็จะได้กลายเป็นหญิงโสดผู้มั่งคั่งแล้วนะครับ”
“ก็คงงั้น”
เมื่อได้ยินคำตอบอันแสนสบายอารมณ์ ยูบาร์ก็เริ่มบ่นอุบ
“คุณต้องคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นอันดับแรกเลยนะครับ จะให้ผมแนะนำกองทหารรับจ้างดีๆ ให้ไหมครับ”
โรดี้แย้มยิ้มอย่างขี้เล่น
“ว้าว จะให้ฉันเรียกว่าท่านยูบาร์ดีไหมเนี่ย”
เขาหลุดขำหึพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“พอเถอะครับ”
โรดี้เก็บรายชื่อกองทหารรับจ้างที่ยูบาร์ยื่นให้มาเป็นอย่างดี
เพราะแม้ตอนนี้ทางมักเซตาจะจัดคนคุ้มกันให้ แต่ในภายหลังเธอก็จำเป็นต้องจ้างทหารรับจ้างแยกต่างหากอยู่ดี
“เป็นข้อตกลงที่ดีมากเลยครับ”
“ฉันเองก็เหมือนกัน เป็นข้อตกลงที่ดีมากเลยล่ะ”
ด้วยเหตุนี้ เรื่องเกี่ยวกับเหมืองหินเวทมนตร์จึงคลี่คลายลงได้ในระดับหนึ่ง
[นิยาย] ชีวิตนางร้ายเริ่มต้นด้วย 0 โกลด์จบตอน 35
อ่านตอน 36 ต่อ อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 188
ความคิดเห็นตอนนี้
กำลังโหลดความเห็น...