ตอน 37
น่าเสียดายที่การคาดเดาของโรดี้ผิดถนัด
วันถัดมา
“ท่านไคลูส ฟรูอิน่า มาขอพบครับ”
วันที่สอง
“ท่านไคลูส ฟรูอิน่า มาเยือนครับ”
วันที่สาม
“ท่านไคลูส ฟรูอิน่า มา―”
“อีกแล้วเหรอคะ?!”
เมื่อโรดี้ทำสีหน้าตกตะลึง คนรับใช้ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าเช่นกัน
“ให้ตายสิ……”
เธอเอามือกุมศีรษะที่ปวดตุบๆ แฟนเก่าที่เลิกรากันอย่างทุเรศทุรังยังไม่ตามตื๊อขนาดนี้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ไคลูสไม่ได้ยอมกลับไปแต่โดยดีเลย ดูท่าเขาคงจะอาละวาดไม่น้อยจนพวกคนรับใช้เริ่มเหนื่อยหน่ายกับการส่งเขากลับแล้ว
ในฐานะแขกอย่างโรดี้จึงอดไม่ได้ที่จะต้องเกรงใจกับบรรยากาศเช่นนี้
‘ด้วยนิสัยของไคลูส ถ้าปฏิเสธต่อไปอีก เขาอาจจะใช้เวทมนตร์ขึ้นมาก็ได้……’
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางจินตนาการไปถึงกรณีที่เลวร้ายที่สุด
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของโรดี้ คนรับใช้จึงเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง
“เอ่อ…… หากเป็นคนที่ไม่อยากพบจริงๆ จะปฏิเสธต่อไปก็ได้นะครับ ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ อีกอย่างพวกเราเองก็กังวลที่จะให้คนเสียมารยาทเช่นนี้เข้ามาในคฤหาสน์เหมือนกันครับ”
ตามปกติแล้วแทบไม่มีใครมาเยือนคฤหาสน์โดยไม่มีการนัดหมายล่วงหน้าเช่นนี้ พวกคนรับใช้เองก็ดูเหมือนจะเอือมระอาความไร้มารยาทซ้ำซากของไคลูสเต็มที
อึ่ก โรดี้กลืนเสียงครางลงคอก่อนจะมองคนรับใช้
“ไม่ค่ะ ครั้งนี้ให้เขาเข้ามาเถอะค่ะ”
เธอเสริมด้วยน้ำเสียงกังวล
“แต่ว่า อยากให้พวกคนรับใช้ช่วยรอสแตนด์บายอยู่หน้าประตูด้วยจะได้ไหมคะ”
คนรับใช้ที่สังเกตเห็นว่าเธอกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองจึงรีบตอบรับทันที
“ทราบแล้วครับ”
คนรับใช้กล่าวสำทับเหมือนให้คำมั่น
“หากเกิดปัญหาขึ้นผมจะรีบไปตามพวกท่านอัศวินมาทันที ไม่ต้องกังวลไปนะครับ!”
ถึงขั้นจะไปตามอัศวินมาเลยเหรอ
ดูท่าว่าไคลูสคงจะถูกหมายหัวเอาไว้อย่างหนักในคฤหาสน์มักเซตาแห่งนี้เสียแล้ว
โรดี้ส่งยิ้มอย่างขอบคุณแล้วเดินไปยังห้องรับแขกที่มีไคลูสอยู่
‘อา ไม่อยากไปเลย’
เมื่อมายืนอยู่หน้าประตู เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
‘หมอนี่นิสัยไม่ดีเอาซะเลยด้วยสิ’
น้ำเสียงที่ฟังดูดูถูกเหยียดหยามเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว และเขาก็ไม่เคยให้ความเคารพแม้แต่น้อยต่อคนที่ตนเองไม่ยอมรับ
ในหมู่ผู้เล่นเขาได้รับความนิยมมากทีเดียว เพราะเขาเข้าข่ายพวก ‘ซึนเดเระ’ เฉพาะกับนางเอกเท่านั้น
เห็นว่าคนชอบตรงที่ถึงแม้จะทำตัวเหมือนเด็ก แต่พอถึงเวลาสำคัญกลับเผยให้เห็นด้านที่เป็นผู้ใหญ่จนชวนให้หลงใหล อะไรทำนองนั้นน่ะนะ
‘แน่นอน ตอนเล่นเกมฉันก็สนุกกับมันอยู่หรอก’
นั่นมันน่ารื่นรมย์ก็เพราะมองจากมุมมองของซิโมเน่ล้วนๆ
‘การต้องมารับมือในฐานะนางร้ายมันคนละเรื่องกันเลยนี่นา’
โรดี้ที่คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย ในที่สุดก็หลับตาแน่นแล้วเปิดประตูเข้าไป
เมื่อเปิดประตูออก ก็เห็นชายหนุ่มผมบลอนด์ราวกับกักเก็บแสงแดดในฤดูร้อนเอาไว้
เขาเป็นหนุ่มรูปงามที่มีลายเส้นอันประณีตและดูเจิดจรัส สันจมูกโด่งคมรับกับหางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ขนตายาวที่กระพือไหวกำลังโอบล้อมดวงตาสีม่วงใสกระจ่างดั่งอเมทิสต์เอาไว้
ไคลูสที่ดูเข้ากันเป็นอย่างยิ่งกับสีหน้าบึ้งตึงแสนเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ตวัดสายตามาจ้องมองเธอเขม็ง
“ในที่สุดก็ได้พบกันเสียทีนะ”
มันเป็นน้ำเสียงที่ทั้งสง่างามทว่าก็ชวนให้ขนลุกในคราวเดียวกัน
“หาตัวยากเย็นเหลือเกิน นึกว่าเอาทองคำมาเคลือบหน้าไว้เสียอีกนะ โรดี้ เอวองต์”
เป็นไปตามคาด น้ำเสียงของเขาเหมือนคนที่โยนมารยาทขั้นพื้นฐานทิ้งลงคอไปหมดแล้ว
โรดี้ตอบกลับอย่างใจเย็นไปก่อน
“ฉันทิ้งชื่อของเอวองต์ไปตั้งนานแล้วค่ะ”
อีกฝ่ายเอ่ยประชดประชันกลับมา
“ถูกทิ้งมากกว่าล่ะมั้ง”
คำพูดนั้นทำให้โรดี้ประเมินสถานการณ์ทั้งหมดได้ในทันที
เป็นอย่างที่คิด ไคลูสเป็นศัตรูกับเธอ
‘งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องข่มนิสัยตัวเองไว้สินะ’
พักนี้คนรอบข้างต่างสุภาพใส่จนไม่มีเรื่องให้ต้องโมโหเลย
‘ไหนลองกลับมาทำตัวเป็นนางร้ายดูหน่อยเป็นไง?’
“ก็เอาสิ”
โรดี้นั่งลงตรงข้ามไคลูสทันทีพลางเชิดคางขึ้น
“มีธุระอะไรกับฉันล่ะ?”
คิ้วข้างหนึ่งของเขาเลิกขึ้นกับน้ำเสียงที่ห้วนลงในพริบตา
“ใจกล้าไม่เบานี่ เป็นแค่สามัญชนคิดจะไม่ใช้คำสุภาพกับขุนนางงั้นเหรอ?”
โรดี้ยิ้มกริ่ม
“ถ้าไม่พอใจท่าทีของฉันก็ไสหัวออกไปสิ เพราะคนที่เริ่มเสียมารยาทก่อนคือทางนั้นต่างหาก”
“ดูท่าคงไม่กลัวข้อหาลบหลู่เกียรติขุนนางเลยสินะ”
“ไม่เท่าไหร่นี่ เพราะตอนนี้ฉันคือแขกคนสำคัญของตระกูลดยุคมักเซตายังไงล่ะ”
ไคลูสกอดอกพลางจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยดวงตาสีม่วงดั่งอัญมณีแอเมทิสต์
โรดี้สบสายตานั้นตอบโดยไม่กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว
เดิมทีแม้ไคลูสจะมาจากตระกูลมาร์ควิส แต่เขาก็ไม่ใช่นิสัยที่จะมาคอยถือสาเรื่องระดับชนชั้นอะไรขนาดนั้น
‘แต่เหตุผลที่เขาจงใจยกเรื่องข้อหาลบหลู่เกียรติขุนนางขึ้นมาพูดก็เห็นชัดอยู่แล้ว’
ข่มขวัญกันตั้งแต่เริ่ม
‘ถ้าคิดในมุมกลับ นั่นก็หมายความว่าเขามีเหตุผลที่ต้องถ่อมาหาฉันถึงที่เพื่อข่มขวัญกันใช่ไหมล่ะ?’
โรดี้เอ่ยถาม
“ท่านไคลูส ฟรูอิน่า มีธุระอะไรกับฉันกันแน่? ฉันคิดว่าพวกเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นต้องมาเจอหน้ากันเป็นการส่วนตัวแบบนี้นะ”
ไคลูสตอบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ฉันก็ไม่ได้อยากมาเพราะอยากเจอนักหรอก”
“งั้นเหรอ?”
“ได้ยินว่าเธอครอบครองแร่หินเวทมนตร์อยู่นี่”
โรดี้ขมวดคิ้วมุ่น
“ข่าวลือแพร่ไปถึงขนาดนั้นแล้วเหรอเนี่ย”
ก็นะ คนงานตั้งเยอะแยะ จะปิดปากไปได้นานแค่ไหนกันเชียว
ไคลูสที่กำลังลังเลว่าจะพูดอะไรดีขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด
“ฉันจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน ทางหอคอยเวทมนตร์มีความประสงค์ที่จะซื้อที่ดิน ‘ดัมนาตุส’”
“อ๋อ”
โรดี้อุทานออกมาสั้นๆ
เพราะคำพูดเมื่อครู่ทำให้เข้าใจเหตุผลที่เขาพยายามดั้นด้นมาพบเธออย่างไม่ลดละได้ทั้งหมดแล้ว
“เจ้าหอคอยเวทมนตร์คงส่งนายมาเจรจากับฉันโดยตรงสินะ”
หินเวทมนตร์มีความสำคัญต่อพวกจอมเวทเป็นอย่างยิ่ง
เพราะตั้งแต่การวิจัยขั้นพื้นฐานไปจนถึงเวทมนตร์ขนาดใหญ่ ล้วนจำเป็นต้องใช้มันในสารพัดเรื่อง
‘คนที่จะสั่งให้ว่าที่เจ้าหอคอยเวทมนตร์คนต่อไปอย่างเขาเคลื่อนไหวได้ขนาดนี้ ก็มีแค่เจ้าหอคอยเวทมนตร์เท่านั้นแหละ’
เมื่อเห็นโรดี้มองทะลุปรุโปร่งได้ในพริบตา ไคลูสก็แสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
“หัวไวผิดคาดนะเนี่ย”
โรดี้แค่นหัวเราะ
ก็คงงั้น เพราะเขาคงเคยเห็นแต่ภาพลักษณ์ตอนที่เธออาละวาดในแวดวงสังคมชั้นสูง จะมีปฏิกิริยาแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอก
“แล้วเงื่อนไขล่ะคืออะไร?”
ไคลูสมีสีหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย คงไม่คิดว่าเธอจะตัดบทถามถึงเงื่อนไขทันทีแบบนี้
“50,000 โกลด์……”
“ตกไป”
เธอลุกขึ้นจากที่นั่งราวกับไม่มีอะไรต้องฟังอีกต่อไป
“เชิญหาทางกลับเองตามสบายนะคะ ท่านชายฟรูอิน่า”
ไคลูสทำหน้าเหวออย่างไม่อยากจะเชื่อ
“อะ อ้าว……?”
ก็นะ คนอย่างเขาคงไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้จากที่ไหนมาก่อนแน่
โรดี้เดินออกจากห้องรับแขกไปด้วยสีหน้าสะใจ
พอกลับมาถึงห้อง โรดี้ก็นั่งลงที่โต๊ะทำงานพลางข่มอารมณ์บูดบึ้งเอาไว้
‘ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเสียมารยาทชะมัด’
เธอไม่ได้คิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับไคลูสเป็นพิเศษเสียหน่อย
แต่ที่เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชาแบบนั้น เป็นเพราะเขาทำตัวไร้มารยาทเกินไปตั้งแต่แรกต่างหาก
‘ข้อแรกเลยนะ การไม่ส่งจดหมายมานัดหมายล่วงหน้านี่ก็น่าโมโหแล้ว’
เขาบุกมาที่คฤหาสน์มักเซตาแบบไม่บอกไม่กล่าว
แถมยังตั้งสามครั้งด้วย
‘มันไม่ต่างอะไรกับการแสดงออกทั้งตัวเลยว่า ไม่คิดจะให้เกียรติฉันที่เป็นคู่ค้าสักนิด’
มิหนำซ้ำ ข้อเสนอการค้าห่วยแตกพรรค์นั้นมันอะไรกัน
‘50,000 โกลด์งั้นเหรอ’
แน่นอนว่าโรดี้เคยซื้อดัมนาตุสซึ่งเป็นที่ดินรกร้างมาในราคา 8,000 โกลด์
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าที่ดินผืนนั้นจะยังมีมูลค่าแค่ 8,000 โกลด์อยู่นี่
‘เขาต้องคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหินเวทมนตร์เลย แล้วยื่นข้อเสนอส่งๆ มาแน่’
ตอนนี้ที่ดัมนาตุสมีมูลค่ามากกว่า 50,000 โกลด์หลายเท่าตัวซ่อนอยู่
แต่กลับกล้ายื่นข้อเสนอพรรค์นั้นมาเนี่ยนะ!
แม้จะไม่ได้ยินคำพูดนั้นตรงๆ แต่จากท่าทีที่ผ่านมาก็พอจะคาดเดาได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว
‘ว่าไคลูสมองฉันโง่เง่าเต่าตุ่นสิ้นดี’
คนแบบนี้ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เธอต้องให้เกียรติก่อนเลยสักนิด
“คุณหนูคะ”
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“เข้ามาสิคะ”
สาวใช้เปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวังแล้วเอ่ยถาม
“ท่านผู้สืบทอดตำแหน่งดยุคฝากมาถามความประสงค์ว่า จะร่วมรับประทานมื้อค่ำด้วยกันหรือไม่น่ะค่ะ”
“…….”
ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา โรดี้มักจะจัดการมื้อค่ำอยู่แต่ในห้องของตนเอง
เพราะหลังจากมีปากเสียงเล็กน้อยที่โต๊ะอาหาร การเผชิญหน้ากับริเคนส์จึงกลายเป็นเรื่องน่าอึดอัดใจ
‘ถ้าเลี่ยงไปมากกว่านี้คงเสียมารยาทแน่’
เธอไม่ได้คิดจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นเสียหน่อย ในเมื่อยังพึ่งพาอาศัยเขาอยู่ จะปล่อยให้เขารู้สึกว่าตนเองกำลังเมินเฉยใส่ไม่ได้
“ไปบอกว่าฉันจะตามไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
“รับทราบค่ะ”
โรดี้ลุกขึ้นจากที่นั่ง ตรวจดูความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายว่าไม่มีปัญหาอะไร จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังห้องอาหาร
ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในห้องอาหาร ริเคนส์ก็เอ่ยปากขึ้น
“ไม่เจอกันนานเลยนะ”
โรดี้ซ่อนความกระอักกระอ่วนไว้แล้วนั่งลงตรงข้ามเขา
“ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ท่านเซอร์ ช่วงนี้ฉันยุ่งอยู่กับการจัดการเอกสารเกี่ยวกับเหมืองจนหัวหมุนเลยค่ะ”
มันไม่ใช่คำโกหกเสียทีเดียว เพราะความจริงแล้วเธอก็ยุ่งจนหัวหมุนกับเอกสารสัญญาของค่ำคืนแห่งความมั่งคั่งจริงๆ
“…….”
เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของริเคนส์ที่มองมาอย่างนิ่งเฉย เขาคงกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ว่าคำพูดของเธอเป็นเรื่องจริงหรือไม่
“ปัญหาได้รับการแก้ไขเรียบร้อยดีแล้วงั้นหรือ?”
โรดี้ยักไหล่
“ก็พอสมควรค่ะ”
“ได้ยินว่าคุณชายไคลูส ฟรูอิน่าแวะมาหาด้วยนี่”
[นิยาย] ชีวิตนางร้ายเริ่มต้นด้วย 0 โกลด์จบตอน 37
อ่านตอน 38 ต่อ อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 188
ความคิดเห็นตอนนี้
กำลังโหลดความเห็น...