[นิยาย] สายใยรักของน้องชายข้างบ้านตอน 10

ตอน 10

เวลาไหลผ่านไปตามแรงเฉื่อยอย่างไม่ไยดี จนกระทั่งฮวีแทอายุสิบสามปี และอูฮีอายุสิบเจ็ดปี และในฤดูร้อนปีนั้น อูฮีก็ต้องย้ายบ้านอย่างกะทันหันเนื่องจากพ่อของเธอถูกสั่งย้ายไปประจำที่ต่างจังหวัด ทุกสิ่งเกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้มาเรียนพิเศษด้วยเช่นกัน

“เสียดายจัง~ ไปอยู่ที่นู่นก็ดูแลสุขภาพให้ดีนะ!”

“ใช่แล้ว ไปถึงแล้วก็ติดต่อมาบ้างล่ะ!”

“อื้อ พวกเธอก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ!”

หลังจากบอกลาเพื่อนๆ ด้วยความอาลัยอาวรณ์ เธอก็เดินออกจากตึกเรียนพิเศษ ระหว่างก้าวเท้าไปตามท้องถนนอันคุ้นเคยเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน สายลมอ่อนๆ ยามเย็นก็พัดผ่านหัวใจที่ว่างเปล่าของเธอไป

ตรงทางเข้าเขตอพาร์ตเมนต์ มีเงาร่างที่คุ้นตายืนอยู่ใต้แสงไฟสีส้มของเสาไฟริมทาง อูฮีจำได้ในทันทีว่าเป็นใคร ฮวีแท นั่นเอง

ดูเหมือนฮวีแทจะสังเกตเห็นอูฮีแล้วเช่นกัน เขาจึงสาวเท้าก้าวเข้ามาหา แม้ฝีเท้าจะดูปกติไม่ต่างจากทุกที แต่กำปั้นที่กำแน่นกับหัวไหล่ที่เกร็งแข็งกลับเผยให้เห็นความกระวนกระวายที่เขาพยายามสะกดกลั้นเอาไว้

“พี่ครับ”

ไม่ทันไรเขาก็มายืนประจันหน้าอยู่ตรงหน้าอูฮี ปลายผมของเขายังเปียกชื้นอยู่ราวกับเพิ่งซ้อมเสร็จมาหมาดๆ

เพียงเพราะเป็นช่วงสอบจึงไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน แผงอกและไหล่ของเขากลับกว้างขึ้นกว่าเดิมมาก และส่วนสูงก็พุ่งพรวดขึ้นมาจนระดับสายตาแทบจะเท่ากับเธอแล้ว ที่เขาว่ากันว่าเด็กผู้ชายโตวันโตคืนนั้นเป็นเรื่องจริงทีเดียว อูฮีตระหนักได้ในทันใดว่าเด็กน้อยผู้น่าสงสารและขี้กลัวคนนั้นไม่ได้อยู่ที่ไหนอีกแล้ว

แทนที่จะเอ่ยคำทักทาย ฮวีแทกลับจ้องมองอูฮีตรงๆ แล้วเอ่ยถาม

“เรื่องที่จะย้ายบ้าน จริงเหรอครับ”

น้ำเสียงของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย

อันที่จริงตอนที่เรื่องย้ายบ้านถูกกำหนดขึ้นมา คนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วงก็คือฮวีแท สำหรับตัวเธอเองแล้วไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็คงปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว แต่ฮวีแทมีนิสัยที่ทนรับการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยได้ยาก และในชีวิตประจำวันของเขา อูฮีก็ครองพื้นที่ส่วนใหญ่เอาไว้ เธอจึงพยายามแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรแล้วหัวเราะแห้งๆ พลางตอบไป

“อ่า... รู้เรื่องแล้วเหรอ พอดีพี่ก็กะว่าจะบอกอยู่นี่แหละ เพราะเรื่องงานของพ่อก็เลยจำเป็นต้องย้ายไปน่ะ พี่เองก็เสียดายเหมือนกัน”

ในวินาทีที่พูดคำนั้นออกไป อูฮีก็เห็นแววตาของฮวีแทไหววูบอย่างรุนแรง ดวงตาคู่นั้นที่เคยนิ่งสงบอยู่เสมอเริ่มสั่นคลอนอย่างน่าหวาดหวั่น

ชั่วขณะนั้น ความทรงจำอันแสนเนิ่นนานก็แล่นผ่านสมองของเธอราวกับประกายไฟ

เด็กน้อยที่ร้องไห้แทบขาดใจพลางมองดูสุนัขที่เลี้ยงไว้ค่อยๆ ตัวเย็นเฉียบลงไปบนโต๊ะตรวจ แววตาอันเปราะบางที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัวราวกับโลกทั้งใบพังทลายลงมานั้น ช่างซ้อนทับกับเด็กหนุ่มตรงหน้าในยามนี้ได้อย่างพอดิบพอดี

อูฮีเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ สิ่งที่เธอคิดว่าพอโตขึ้นความรู้สึกคงค่อยๆ จางหายไปนั้นกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย ดูเหมือนว่าการมีอยู่ของเธอจะยังคงมีความหมายต่อฮวีแทมากเกินกว่าที่คิดไว้เสียอีก

แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กขี้มูกโป่งจนถึงตอนนี้ พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันแทบทุกวันมาตลอดหกปี สำหรับฮวีแทที่ยังเด็ก การที่พี่สาวคนสนิทที่เขาพึ่งพาและเดินตามราวกับเป็นโลกทั้งใบต้องหายไปในชั่วข้ามคืน คงเป็นเรื่องที่ยากจะแบกรับไหว

อูฮีพยายามปรับน้ำเสียงและเลือกสรรคำพูดเพื่อปลอบโยนน้องชาย

“อย่าเสียดายไปเลยนะ ฮวีแท ไว้พอพี่โตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ พี่จะกลับมาที่ย่านนี้อีก ถึงตอนนั้นค่อยมาเจอกันก็ได้นี่นา”

“...ไว้คราวหน้า แล้วเมื่อไหร่ล่ะครับ”

คำถามที่โพล่งออกมาทำให้คำพูดของอูฮีพลันชะงักไป จะไปมั่นใจได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ส่งยิ้มขี้เล่นออกมาเพื่อหวังจะเปลี่ยนบรรยากาศอันหนักอึ้งลงไป

“อืม... ไว้ตอนที่ฮวีแทไปแข่งโอลิมปิกแล้วได้เหรียญทองเป็นไง ถึงตอนนั้นพวกเราก็น่าจะได้เจอกันอีกไม่ใช่เหรอ”

มันเป็นคำสัญญาในอนาคตอันแสนห่างไกลเพื่อปลอบใจน้องชายตัวน้อย เป็นคำสัญญาเบาหวิวไร้น้ำหนักไม่ต่างจากคำทักทายประเภท ‘ไว้ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อนะ’

“...เหรียญทองเหรอครับ”

ฮวีแททวนคำนั้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ฟังดูเหมือนคำถาม แต่เหมือนกำลังยืนยันเงื่อนไขในการพบกันมากกว่า อูฮีจึงเอ่ยเสริมขึ้น

“อื้ม ถึงตอนนั้นทั้งนายทั้งพี่ก็คงเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว จะไปทำอะไรที่ไหนก็มีอิสระแล้วนี่นา”

เมื่อได้ยินคำนั้น ฮวีแทก็นิ่งมองอูฮีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยื่นนิ้วก้อยของตนมาตรงหน้าเธอ

“สัญญาครับ ว่าเราจะต้องได้เจอกันอีก ว่าพี่จะกลับมาหาผมอีก”

ท่าทางจริงจังนั้นทำให้อูฮีไม่อาจทำเป็นเล่นได้ลงคอ เธอยินดีเกี่ยวก้อยตอบ โดยใช้นิ้วของตนโอบกระชับนิ้วที่ยังคงเล็กกระจิริดของเขาไว้

หลังจากสัญญากันเสร็จสิ้น อูฮีก็อ้าแขนออกทั้งสองข้าง ฮวีแทโผเข้าสู่อ้อมอกของเธอโดยไม่ลังเล แม้จะโตขึ้นมากแล้วแต่ร่างที่ยังคงเล็กอยู่ก็ซุกลงมาแนบชิดกับอกของเธอ

“ตั้งใจซ้อมนะ ต้องคว้าเหรียญทองมาให้ได้ล่ะ เข้าใจไหม”

ขณะที่อูฮีลูบหลังเขาเบาๆ พลางกระซิบ แขนของฮวีแทก็รัดเอวของเธอแน่นจนแทบแหลกคามือ แรงบีบมหาศาลจนแทบหายใจไม่ออกทำให้อูฮีเผลอกลั้นหายใจไปโดยไม่รู้ตัว เด็กน้อยซุกตัวเข้าหาแผงอกของเธออย่างแนบแน่น มันเป็นการกระทำที่แสนเศร้าสร้อยและเว้าวอน ประหนึ่งพยายามจะแทรกผ่านเนื้อและกระดูกเข้ามาหลอมรวมอยู่ในตัวเธอให้ได้

“ครับ... พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว พี่ต้องกลับมาหาผมให้ได้นะ สัญญากันแล้ว”

แม้จะตกใจกับพละกำลังอันล้นหลามอยู่ชั่วครู่ แต่อูฮีก็รีบกอดหลังของน้องชายตัวน้อยที่จะไม่ได้พบกันไปอีกนานแสนนานให้แน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“อื้ม รู้แล้วจ้ะ”

มีเพียงแสงจากเสาไฟถนนเท่านั้นที่สาดส่องลงมายังร่างของคนทั้งสอง

นั่นคือช่วงเวลาสุดท้ายของทั้งคู่ ก่อนที่เธอจะย้ายบ้านออกไป

นับตั้งแต่คำสัญญาครั้งสุดท้ายของพวกเขา กาลเวลาก็ได้ผลักดันให้คนทั้งสองก้าวขึ้นสู่ลู่วิ่งของตัวเอง

โลกของฮวีแทเริ่มต้นด้วยเสียงน้ำอันเย็นเฉียบในยามเช้าตรู่และจบลงท่ามกลางเสียงตะโกนของโค้ช มันคือการต่อสู้กับสถิติที่แย่งชิงกันในระดับ 0.1 วินาที ส่วนโลกของอูฮีคือนรกแห่งการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตารางเรียนที่อัดแน่นไม่เว้นแต่ละวันและห้องอ่านหนังสือที่ไฟไม่เคยมอดดับจนถึงรุ่งสาง ชีวิตของเธอก็กำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างดุดันเพื่อเป้าหมายเดียวที่เรียกว่าการสอบซูนึงเช่นกัน

การติดต่อหากันจึงคลาดเคลื่อนไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

พี่หลับหรือยังครับ

ยามที่ฮวีแทส่งข้อความหาเธอหลังจากฝึกซ้อมเสร็จด้วยร่างกายอันเหนื่อยล้า อูฮีก็มักจะเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในล็อกเกอร์ของห้องอ่านหนังสือและกำลังง่วนอยู่กับการทำโจทย์แบบฝึกหัด

ตอนนี้จบแล้วละมั้งคะ TT

เหนื่อยหน่อยนะ พรุ่งนี้ก็มีซ้อมเช้าตรู่อีกใช่ไหม

พอกาลเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงจนข้ามผ่านเที่ยงคืนและอูฮีตอบกลับไป ฮวีแทก็ผล็อยหลับลึกเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันรุ่งขึ้นไปเสียแล้ว บทสนทนาไม่สามารถดำเนินไปได้แบบเรียลไทม์ และตามหลังกันไปหนึ่งหรือสองวันอย่างล่าช้า มีเพียงบทสนทนาอันแห้งแล้งที่คอยถามสารทุกข์สุกดิบและตอบกลับเท่านั้นที่แทบจะเป็นสิ่งเดียวที่พิสูจน์ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เอาไว้ได้

“อ๊ะ จริงสิ เมื่อวานลืมตอบข้อความเลยนี่นา”

สำหรับอูฮีที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องอ่านหนังสือ การติดต่อของฮวีแทกลับกลายเป็นภาระเล็กๆ ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด แม้ฮวีแทจะไม่ได้แสดงความน้อยใจอะไรออกมาเลย แต่ความรู้สึกค้างคาคล้ายทำการบ้านไม่เสร็จก็คอยสะกิดใจเธออยู่เงียบๆ ดั่งเศษด้ายที่โผล่ออกมาจากเสื้อผ้า

“อะไรน่ะ ใครกันน่ะ”

“อ๋อ น้องข้างบ้านที่เคยอยู่แถวบ้านเก่าน่ะ ยังติดต่อกันอยู่น่ะ”

“น้องข้างบ้าน? ผู้หญิงหรือเปล่า”

“เปล่า ผู้ชาย”

“โอ้โห~ คนคุยล่ะสิเนี่ย”

ท่ามกลางเสียงแซวอย่างซุกซนของกลุ่มเพื่อน ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มที่เคยซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเธอพร้อมกับไหล่ที่สั่นเทาก็ผุดขึ้นมาในหัวของอูฮี เธอจึงหลุดหัวเราะหึออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เฮ้ยๆ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย”

“ก็บอกว่าทักมาทุกวันนี่นา อย่างนั้นหมอนั่นก็ต้องคิดอะไรกับแกไม่ใช่หรือไง”

“โอ๊ย เด็กน้อยชัดๆ เลย เด็กจริงๆ”

อูฮีโบกไม้โบกมือปฏิเสธอย่างระอาใจ อย่างน้อยสำหรับเธอนั้น ฮวีแทไม่มีทางกลายเป็นเป้าหมายความรักได้เลย เด็กที่เอาแต่เรียก ‘พี่ครับ พี่ครับ’ พลางเบียดกายเข้ามาใกล้ด้วยความหวาดกลัวจะกลายมาเป็นผู้ชายได้อย่างไรกัน เพราะแบบนั้นเธอถึงนอนหลับบนเตียงเดียวกันได้โดยไม่คิดอะไร และกอดเขาเอาไว้ได้โดยไม่ลังเลใจเลย

แม้จะไม่ใช่น้องชายแท้ๆ แต่ก็เป็นคนที่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ไม่ต่างกัน เป็นเด็กที่น่าสงสารอยู่นิดหน่อย น่าเป็นห่วงอยู่นิดหน่อย และรู้สึกเหมือนจะปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้

ใช่แล้ว เป็นเหมือนหมาจรจัดนั่นแหละ

“ห่างกันกี่ปีล่ะ”

“สี่ปี”

“กำลังดีเลยนี่ ห่างกันสี่ปีเขาว่าดวงสมพงษ์กันจนไม่ต้องดูหมอเลยนะ”

“โธ่เว้ย พวกแกแกล้งแซวกันชัดๆ เลย!”

“ทำไมล่ะ เด็กกว่าก็ดีออกนะ”

อูฮีแอบเบ้หน้าอย่างเอือมระอาให้กับคำพูดนั้น เธอยังเป็นนักเรียนอยู่แท้ๆ ถ้าเด็กกว่านี้ก็มีแต่พวกเด็กกะโปโลที่ยังไม่โตเต็มวัยเท่านั้นแหละ

“บ้าไปแล้วหรือไง เด็กกว่าอะไรกันล่ะ ฉันไม่ชอบคนเด็กกว่าหรอกนะ มีหวังต้องคอยตามดูแลทุกอย่างน่ะสิ นั่นมันเลี้ยงลูกแล้วไม่ใช่มีความรักสักหน่อย”

อย่างน้อยความรักสำหรับอูฮีก็ต้องเป็นคนที่เธอสามารถพึ่งพาได้ ต้องเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ และต้องคอยดูแลเธอได้ ในแง่นั้น ฮวีแทจึงไม่มีทางเป็นเป้าหมายความรักได้เลย อาจจะตลอดไปเลยด้วยซ้ำ

“อา ไม่ตอบข้อความเลยดีไหมเนี่ย”

“เด็กข้างบ้านคนนั้นน่ะนะ ไม่ต้องหรอก จะติดต่อกันอยู่ทำไมจนถึงป่านนี้ จะได้เจอกันอีกหรือไง”

“อืม... ก็ไม่รู้สิ เคยบอกว่าจะเจอกันทีหลังอยู่หรอก”

“นี่ แกคิดว่าจะมีวาสนาได้เจอกันจริงจังแค่ไหนเชียวกับไอ้คำทักทายแบบนั้นน่ะ ปล่อยเบลอไปเถอะ เดี๋ยวก็ค่อยๆ ขาดการติดต่อไปเองแหละ”

“อา... กลัวเขาจะน้อยใจนี่นา”

อูฮีลังเลแต่ก็ยังคอยตอบข้อความที่ทิ้งช่วงนานเหล่านั้นอยู่เป็นระยะ จุดสิ้นสุดของช่วงเวลาอันลังเลเช่นนั้นมาถึงในปีที่เธอขึ้นมัธยมปลายปีสาม

ด้วยมาตรการพิเศษของพ่อแม่ที่สั่งให้จดจ่ออยู่กับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย สมาร์ตโฟนของอูฮีจึงถูกเปลี่ยนเป็นโทรศัพท์มือถือสำหรับนักเรียนเตรียมสอบที่ทำได้เพียงโทรเข้าออกและรับส่งข้อความเท่านั้น ซ้ำยังได้เบอร์ใหม่อีกด้วย แม้จะยังติดค้างเรื่องฮวีแทอยู่ในใจ แต่เธอก็ตั้งใจไว้เลือนราง

ว่าหลังจากสอบเข้าเสร็จแล้ว จะต้องติดต่อกลับไปอีกครั้งให้ได้

ทว่าการสอบจำลองที่ถาโถมเข้ามาตรงหน้าและความเครียดจากการสอบเข้าอันน่าอึดอัดใจ กลับไม่ยอมเปิดช่องว่างเล็กๆ ให้ได้นึกถึงคำสัญญาอันไกลโพ้นในอดีตเลยแม้แต่น้อย

สุดท้ายแล้วจึงไม่มีคำบอกลาใดๆ และไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าว่าจะกลายเป็นครั้งสุดท้าย ฮวีแท เด็กหนุ่มที่เธอรู้สึกว่าติดค้างเหมือนเป็นหนี้ จึงหลุดหายไปจากชีวิตของอูฮีอย่างเงียบเชียบดั่งที่คั่นหนังสือเก่าๆ ชิ้นหนึ่ง