เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป
“[นิยาย] สายใยรักของน้องชายข้างบ้าน” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
ตอน 17
“อื้อ... พอแล้ว... ยอนจุน...”
เพียงคำพูดสั้นๆ นั้น การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มก็แปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงราวกับรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว เขารวบขาทั้งสองข้างของเธอเกี่ยวเอวตนเองไว้แน่นแล้วทาบทับร่างกายลงมาแนบสนิท สิ่งที่สอดใส่ลึกเข้าไปย่ำยีช่องทางด้านในอันลื่นไหลอย่างไร้ความปรานี ของเหลวที่คั่งค้างอยู่ภายในเริ่มจับตัวกันเหนียวหนืดจนส่งเสียงเฉอะแฉะดังยิ่งขึ้น
แต่เดิมมันเคยรับมือยากขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมถึงได้รุนแรงขนาดนี้นะ เขากำลังโกรธฉันอยู่หรือเปล่า
คำถามเหล่านั้นไม่อาจหลุดรอดจากริมฝีปากได้และละลายหายไปกับเสียงคราง เขาถอนสะโพกออกไปข้างหลังจนสุดก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้ามา มอบแรงเสียดสีอันหนักหน่วงให้ พั่บ พั่บ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องระงมอย่างไม่ขาดสาย
อูฮีหลับตาแน่นพลางน้อมรับทั้งความสุขสมและความเจ็บปวดที่เขามอบให้อย่างเต็มที่ ท่อนเอ็นแข็งแกร่งกดทับบดขยี้ไปทั่วทุกซอกทุกมุมของมดลูกอยู่เนิ่นนาน จนร่างกายของเธออ่อนระทวยราวกับไอศกรีมที่กำลังละลาย
“อูฮี หน้าอกเธอ ใหญ่ขึ้นอีกหรือเปล่าเนี่ย”
มือของชายหนุ่มบีบเค้นเต้างามทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น แรงกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งทำให้หน้าอกไหวระริกและแกว่งไกวอย่างรุนแรง เมื่อเขาออกแรงบิดยอดอก ลมหายใจหอบกระชั้นก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน เสียงทึบหนักอันโจ่งแจ้งที่ดังก้องจากด้านในถูกกลืนหายไปใต้เสียงครางหวานหยดของเธอ
“ฮ่า... ไม่คิดเลยว่า จากตรงนั้นแล้ว มันจะยังใหญ่ขึ้นได้อีก...”
“อ๊ะ อื้อ... เจ็บ...”
“โตขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้ตอดรัดผมแน่นขนาดนี้... หืม?”
เขาใช้มือทั้งสองข้างยึดเอวคอดกิ่วของอูฮีไว้แน่นแล้วขยับสะโพกอย่างดุดันจนเตียงสั่นสะเทือน ช่องทางด้านในที่เคยถึงจุดสุดยอดไปแล้วครั้งหนึ่งและกำลังอ่อนยวบ ถูกแก่นกายของเขาแทรกทะลวงราวกับจะฉีกกระชาก มอบความสุขสมท่วมท้นให้แก่เธอ ผนังเนื้อนุ่มหยุ่นภายในแปรเปลี่ยนรูปทรงไปตามจังหวะเวลา รัดรึงสิ่งนั้นของเขาอย่างบ้าคลั่ง เนื้ออุ่นร้อนส่งเสียงเฉอะแฉะอันเหนียวหนึบดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฮึก ยอนจุน... ฉัน จะเสร็จ อีกแล้ว อื้อ ฮือ...”
อูฮีแอ่นสะโพกไปด้านหลังอย่างบ้าคลั่งพลางกำไหล่ของชายหนุ่มไว้แน่น ภายในกายของเธอเปิดรับตัวตนของเขาด้วยร่างกายทั้งหมด และโหยหาความสุขสมอันซาบซ่าน
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน อึก ถึงได้ร่านขนาดนี้?”
“อึก... อ๊ะ จะ จะเสร็จแล้ว ยอนจุน...”
“ยอนจุนเป็นคนทำให้เป็นแบบนี้งั้นเหรอ...”
ในวินาทีนั้น ไอความร้อนทั้งหมดก็เลือนหายไปจากน้ำเสียงของชายหนุ่ม มันเป็นเสียงพึมพำที่เย็นยะเยียบดุจน้ำแข็ง เขาคว้าคางของอูฮีที่ไหวระริกอย่างไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาตรึงไว้แล้วสบตาเธอตรงๆ
“อูฮี มองฉันสิ ฉันคือใคร”
ใบหน้าของเขาในสายตาที่พร่ามัวเหมือนจะชัดเจนแต่ก็ไม่ชัดเจน
“อื้อ ดีจัง... อ๊า...”
“ใช่ แล้วใครกันที่กำลังกระแทกของที่อูฮีชอบใส่ให้อยู่ ใครกัน หืม?”
การเคลื่อนไหวของเขาเดี๋ยวก็รุนแรง เดี๋ยวก็อ่อนโยน สลับสับเปลี่ยนจนสั่นคลอนตัวเธอไปหมด แรงขยับอันดุดันทำให้รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าร้อนผ่าวแล่นผ่านไขสันหลัง
เมื่อเสียงเสียดสีรุนแรงของเนื้อหนังที่พัวพันกันดังก้อง ความร้อนผ่าวที่พ่วงมากับความสุขสมก็ปะทุขึ้นทั่วทั้งร่างของอูฮี ทุกครั้งที่ความเสียวซ่านพุ่งทะยานสู่ขีดสุด ภายในของเธอก็ตอดรัดสิ่งมหึมานั้นแน่นยิ่งขึ้นหมายจะรีดเค้นทุกหยาดหยด
“อื้อ... ยอนจุน...”
“อึก... บัดซบเอ๊ย...”
ชายหนุ่มผู้กุมสะโพกที่ส่ายร่อนอย่างบ้าคลั่งด้วยแรงราคะกระแทกกระทั้นตัวเองเข้าไปอย่างดิบเถื่อนยิ่งขึ้น พร้อมกับประกบจูบริมฝีปากของเธออย่างตะกละตะกลาม เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากที่กำลังหอบหายใจรัวของเธอแล้วกวาดต้อนอย่างเปียกชื้น ก่อนจะปลดปล่อยทุกหยาดหยดของตนเองลงสู่ส่วนลึกที่สุดอีกครา
ร่างกายของอูฮีที่เผชิญกับจุดสุดยอดอันป่าเถื่อนอีกระลอกสั่นเทิ้มแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ชายหนุ่มถอนแก่นกายออกมาเล็กน้อยแล้วกระแทกกลับเข้าไปข้างในอย่างรุนแรงอีกครั้ง พลางหลั่งรดสายธารร้อนผ่าวออกมาไม่หยุดหย่อน ของเหลวที่อัดแน่นอยู่ภายในทำให้ทุกครั้งที่เขาขยับ ร่องรอยเหล่านั้นไม่อาจต้านทานแรงดันไหวจนไหลทะลักอาบต้นขาเป็นทาง
“อา พอแล้ว...”
ทันทีที่ริมฝีปากผละออกจากกัน เสียงอ้อนวอนปานจะขาดใจก็เล็ดลอดออกมาจากเรียวปากของอูฮี บทรักที่ดำเนินซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้อูฮีเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง แก่นกายที่คายหยาดหยดสุดท้ายออกมาจนหมดสิ้นถอนตัวออกจากอุโมงค์อันมืดมิด ของเหลวเหนียวข้นที่ทะลักล้นออกจากช่องทางที่ไร้สิ่งอุดกั้นเปรอะเปื้อนไปทั่วผ้าปูที่นอน
มือและเท้าของเธอที่ตะเกียกตะกายอยู่ท่ามกลางเศษซากของความสุขสมยันลงบนเตียงตามสัญชาตญาณ แล้วเริ่มคลานไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทว่าไร้เรี่ยวแรง ร่างกายที่อ่อนยวบยาบมันเยิ้มไปด้วยร่องรอยของเขาและเหงื่อไคล ส่วนล่างยังคงมีของเหลวสีขุ่นคล้ายน้ำนมไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ในตอนนั้นเอง มือของชายหนุ่มก็ยื่นออกมาข้างหน้าแล้วคว้าข้อเท้าของเธอที่กำลังคลานหนีไว้อย่างแน่นหนา ร่างของอูฮีถูกลากกลับไปหาเขาอย่างไร้ทางสู้ในชั่วพริบตา ชายหนุ่มถูสันจมูกลงบนกลางกระหม่อมของเธอที่ขยับไหวอย่างอ่อนแรง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำอันเปียกชื้นข้างใบหู
“พี่ครับ เมื่อกี้เหมือนลูกหมาเลย คลานต้วมเตี้ยม... น่ารักจัง”
พี่เหรอ คำเรียกที่แสนแปลกหูนั้นผุดขึ้นมาในห้วงสติ แต่ไม่นานก็แหลกสลายไปด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่แทรกผ่านร่องสะโพกเข้ามาจากด้านหลัง เขาทาบทับเรือนร่างมหึมาลงมาบดขยี้เธอจนมิดแล้วเริ่มกระหน่ำซอยเอวเข้ามา อูฮีที่ถูกน้ำหนักตัวของเขากดทับทำได้เพียงดิ้นรนไปมาอย่างไร้ประโยชน์
“พะ พอ... ยอนจุน ฮึก อา...”
“พวกลูกหมาก็ทำกันจากข้างหลังทั้งนั้นนี่ครับ”
การร่วมรักที่ทำท่าว่าเป็นการผสมพันธุ์ของสัตว์ป่าฝ่ายเดียวเพื่อให้อีกฝ่ายตั้งท้องสั่นสะเทือนไปถึงกระดูก แม้จะพยายามหุบขาเข้าหากันเพียงใด ร่างกายของอูฮีก็สั่นสะท้านไปด้วยความสุขสมระลอกใหม่ที่แทรกซึมเข้ามาตามช่องว่างอันคับแคบ อันที่จริงความเจ็บปวดได้เลือนหายไปจนแทบไม่รู้สึกแล้ว เพราะความเสียวซ่านได้กลบความทรมานไปเนิ่นนาน
ไม่นานทั่วทั้งร่างก็ถูกโอบล้อมด้วยความร้อนผ่าวอันแสนรื่นรมย์อีกครั้ง เธอรู้สึกได้ว่ามีของเหลวที่ไม่รู้ที่มาไหลทะลักออกมาจากช่องทางที่โอบรัดท่อนลำเอาไว้ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำสั่นสะเทือนไปทั่วร่างของเธอเสมือนเขารับรู้ถึงสิ่งนั้น
“พี่ครับ ชอบให้กระแทกเหมือนหมาแบบนี้สินะ... น่ารักจัง”
เสียงครางหวานสั่นพร่าระเบิดออกจากลำคอของอูฮีอีกครั้ง
“ฉัน อึก ไม่เอาแล้ว... พอที...”
“ไม่เป็นไรครับ อูฮี แลบลิ้นออกมาสิ”
เขาจับใบหน้าของเธอที่จมลงไปครึ่งหนึ่งบนเตียงให้หันกลับมาอย่างฝืนใจ แล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปากของเธอ มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการจูบ แต่กลับประหลาดและอ่อนโยนในแบบที่แม่สัตว์เลียขนให้ลูกน้อย
ณ ปลายทางของความสุขสมที่เรี่ยวแรงทั่วร่างมลายหายไป อูฮีก็ผล็อยหลับไปในทันที เป็นการหลับใหลที่ล้ำลึกและสมบูรณ์แบบเสียจนไม่รับรู้แม้กระทั่งว่าภายในของตนเองกำลังขมิบตอดรัดเพื่อปลดปล่อยจุดสุดยอดครั้งสุดท้ายออกมา
ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ความเจ็บปวดเจียนร่างจะแหลกสลายก็ถาโถมเข้าใส่อูฮี สะโพกที่ระบมปานถูกทุบตี ต้นขาด้านในที่ตึงเปรี๊ยะ หรือแม้แต่โคนลิ้นก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบ และเหนือสิ่งอื่นใด เธอไม่อาจทนต่อความกระหายน้ำที่คอแห้งผากแทบไหม้เกรียมได้
เมื่อฝืนลืมตาขึ้นข้างหนึ่งได้ เธอก็เห็นน้ำหนึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง อูฮีที่นอนครางโอดโอยอยู่นานพยุงท่อนบนขึ้นมาอย่างยากลำบากแล้วกระดกน้ำดื่มอึกๆ เมื่อน้ำเย็นชโลมลำคอ ทัศนวิสัยที่พร่ามัวจึงค่อยกระจ่างชัดขึ้นมา
เธอวางแก้วน้ำลงแล้วหันมองไปรอบๆ เตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่ ห้องพักที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์หรูหรา
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่ ที่แน่ๆ คือไม่ใช่โรงแรมที่เธอจองไว้
สายตาที่กวาดมองไปรอบๆ อย่างเร่งรีบพลันเลื่อนกลับมามองร่างกายของตนเอง ไม่รู้ว่าไปถอดทิ้งไว้ที่ไหน เสื้อผ้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า
อะไรกันเนี่ย...
ด้วยลางสังหรณ์อันเลวร้าย อูฮีจึงรีบใช้สองแขนปกปิดร่างกายของตนเองแล้วก้าวลงจากเตียงพลางกุมศีรษะที่หมุนเคว้ง เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยสติที่ยังเลือนราง แต่กลับไม่รู้สึกถึงร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ เงียบสงัด เป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีใครอยู่เลยสักคน
ตอนนั้นเองภาพของเธอก็สะท้อนอยู่ในกระจกเงาเต็มตัวตรงมุมหนึ่งของห้องพักโรงแรม ใบหน้าซีดเผือด ผมเผ้ายุ่งเหยิง แววตาว่างเปล่า สภาพที่บ่งบอกได้ถึงการดื่มหนักเมื่อคืนที่ผ่านมา จู่ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดก็แล่นเข้ามา เธอจึงค่อยๆ หันตัวกลับไปเพื่อส่องก้นที่ปวดระบมเป็นพิเศษกับกระจก
ความสงสัยอันเลือนรางพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกตกใจ บนบั้นท้ายมีรอยฝ่ามือขนาดใหญ่ของใครบางคนประทับอยู่เป็นสีแดงเด่นชัด
ยังไม่ทันที่จะได้ตกใจกับสิ่งนั้น ของเหลวสีขาวข้นก็ไหลเยิ้มหยดติ๋งๆ ผ่านร่องก้นลงมาตามต้นขา ของเหลวสีขาวเหนียวหนืดที่เปียกชุ่มช่วงล่างจนลื่นมือ
อูฮีที่เหม่อมองสิ่งนั้นอยู่ ใบหน้าก็พลันถอดสีจนขาวซีด เธอหลับตาลงแน่นในทันใด ขาสองข้างหมดแรงลงฉับพลันจนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น
“เวรเอ๊ย... ในที่สุดแกก็ก่อเรื่องจนได้นะ... นังบ้าเอ๊ย...”
อูฮีฟาดฝ่ามือลงบนแก้มของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งแก้มแสบร้อน สติก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นพร้อมกับตอกย้ำความผิดของตนเอง เมาจนไปมีอะไรกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้แถมยังไม่ป้องกันอีก เรื่องนี้จะไปโทษใครไม่ได้เลยนอกจากความรับผิดชอบของเธอเองชัดๆ ข้อดีข้อเดียวท่ามกลางความโชคร้ายนี้ก็คือ เธอกำลังกินยาคุมกำเนิดเพื่อเลื่อนประจำเดือนไว้สำหรับเล่นน้ำอยู่พอดี
จิตสำนึกสาวหัวโบราณในตัวด่าทอเธอรุนแรงยิ่งกว่าแม่เสียอีก
หลังจากลงโทษตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง อูฮีก็ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาว่างเปล่า แล้วหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยตรงมุมหนึ่งขึ้นมาสวมทีละชิ้น
ทันใดนั้น กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่พับไว้อย่างประณีตก็ร่วงหล่นลงมาจากระหว่างชุดชั้นใน เมื่อคลี่เศษกระดาษออก ลายมืออันเป็นระเบียบก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา
[ผมก็คิดถึงพี่มากเหมือนกันนะ รักนะครับ]
[นิยาย] สายใยรักของน้องชายข้างบ้านจบตอน 17
อ่านตอน 18 ต่อ อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 86
ความคิดเห็นตอนนี้
กำลังโหลดความเห็น...