[นิยาย] สายใยรักของน้องชายข้างบ้านตอน 25

ตอน 25

ความกังวลที่ว่าความกระอักกระอ่วนจะยืดเยื้อกลายเป็นเรื่องไร้ความหมาย เพราะยังไม่ทันถึงหนึ่งสัปดาห์ดี เธอก็คุ้นชินกับการมีอยู่ของฮวีแทเสียแล้ว

ในค่ำคืนที่ปวดเมื่อยไปทั้งกระดูกเพราะการทำงานล่วงเวลา ติ๊ดๆๆ พอประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงเตือนอันสดใส อวลไออุ่นก็พวยพุ่งเข้ามาปะทะทันที

ภาพของแสงไฟสว่างไสวและความอบอุ่นที่รอต้อนรับตนแทนที่จะเป็นความมืดมิดและความหนาวเหน็บ นับเป็นความสุขสบายที่ไม่อาจจินตนาการได้เลยเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

ใจกลางของความเปลี่ยนแปลงนั้นมีอีฮวีแทอยู่ ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและไร้ซึ่งสุ้มเสียง ทว่าร่องรอยของเขากลับแทรกซึมไปทั่วทุกมุมบ้านอย่างเอาใจใส่ ผ้าขนหนูผืนใหม่ที่แห้งสนิทนุ่มฟู ร่มที่วางไว้ตรงประตูหน้าราวกับล่วงรู้อากาศล่วงหน้า และกลิ่นหอมน่าอร่อยของมื้อเย็นที่ลอยมาแตะจมูกอยู่ในตอนนี้

อูฮียิ้มออกมาบางๆ โดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกเหมือนได้หนุ่มหอยทากในนิทานพื้นบ้านมาคอยปรนนิบัติ และในขณะเดียวกันก็ผุดความคิดพิลึกขึ้นมาว่า ทุกคนคงแต่งงานกันเพราะเหตุนี้สินะ

“พี่ กลับมาแล้วเหรอครับ”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังมาจากในครัว อูฮีก็พยักหน้าพลางถอดรองเท้าส้นสูงออก ความเหนื่อยล้าของเท้าและความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันถาโถมเข้ามาพร้อมกันในคราวเดียว

“อา เหนื่อยจังเลยยยย มื้อเย็นวันนี้มีอะไรเหรอ”

เธอส่งเสียงครวญครางพลางทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีแกงกิมจิควันกรุ่นวางอยู่

“ว้าว กลิ่นหอมจัง นายมีอะไรที่ทำไม่เป็นบ้างเนี่ย”

แม้จะได้ยินคำชมของอูฮี แต่ฮวีแทก็เพียงยิ้มบางๆ โดยไม่เอ่ยตอบอะไรพลางวางจานที่ถืออยู่ในมือลงบนโต๊ะอาหาร อูฮีหยิบตะเกียบขึ้นมาทันทีโดยไม่ลังเลเมื่อเห็นรูปลักษณ์อันน่ารับประทานของไข่ม้วนสีเหลืองทอง และตอนที่คีบชิ้นที่ยังอุ่นๆ ส่งเข้าปากนั่นเอง ลิ้นที่คาดหวังถึงรสชาติเค็มกลมกล่อมที่คุ้นเคยกลับต้องประหลาดใจกับรสหวานที่ไม่ได้คาดคิด

“เอ๊ะ? ทำไมไข่ม้วนหวานแบบนี้ล่ะ นี่สูตรญี่ปุ่นเหรอ”

พอเธอถาม มือของฮวีแทที่กำลังจะตักข้าวก็ชะงักค้างกลางอากาศ เขาลดสายตาลงต่ำเล็กน้อยแล้วถามขึ้น

“ของที่อยู่ในกระปุกใส นั่นไม่ใช่เกลือเหรอครับ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อูฮีก็เคี้ยวไข่ม้วนรสหวานตุ้ยๆ พลางส่ายหน้า เขาคงจำสลับกันระหว่างกระปุกเกลือกับกระปุกน้ำตาลทรายขาวที่วางอยู่ข้างๆ กันอย่างแน่นอน เธอรับรู้ได้ว่าเขากำลังชำเลืองมองมาทางตนด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก

“นั่นมันน้ำตาลทรายขาวต่างหากล่ะ ว้า อีฮวีแทก่อเรื่องแล้วไง”

“สูตรญี่ปุ่นครับ”

“ว้าว หน้าด้านจังนะ”

ในที่สุดทั้งสองคนก็สบตากันแล้วหัวเราะร่า ระหว่างรับประทานอาหาร บทสนทนาถามไถ่ว่าแต่ละคนใช้เวลาในวันนี้อย่างไรบ้างก็ดังขึ้นเป็นระยะ

ไข่ม้วนรสหวานไม่ได้แย่อย่างที่คิด และมื้อเย็นที่ได้ร่วมโต๊ะกับฮวีแทก็สนุกสนานกว่าที่คิดไว้ มันคือความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในแบบที่เธอไม่เคยกล้าคิดฝันเลยยามอยู่คนเดียว

ข้อดีของการอยู่ร่วมกับใครสักคนไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

ฮวีแท บัตรเครดิตที่พี่ขอทำใหม่เห็นว่าจะมาส่งตอนประมาณ 11 โมง รบกวนช่วยรับแทนหน่อยได้ไหมอะTT

ทันทีที่ส่งข้อความไป ข้อความตอบกลับก็ส่งมาแทบจะพร้อมกัน

ได้ครับ

ขอบใจน้า

เรื่องที่ตอนอยู่คนเดียวต้องคอยลางานครึ่งวันหรือไหว้วานห้องรปภ.อยู่ตั้งหลายหน ก็คลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย

พี่อยากกินอะไรครับ

พี่ว่าเธอเหนื่อยเกินไปแล้วนะ

วันนี้สั่งมากินกันเถอะ

ขาหมูเป็นไง

ร้านอร่อยแถวบ้านเราขายแต่ชุด 3~4 คนตลอดจนฉันซื้อกินไม่ได้สักที

ถ้ากินกับเธอน่าจะกินหมดแน่เลย 555

กินหมดสบายๆ ครับ

เท่จัง 555

ตัวใหญ่ก็เลยกินจุจริงๆ ด้วยสินะ

ครับ เผาผลาญเปลืองไปหน่อย

ถึงจะถลุงเงินในบัญชีพี่จนเกลี้ยงก็ยอม กินเยอะๆ เลยนะ

เตรียมตัวพร้อมเสมอครับ

5555

เดี๋ยวเลิกงานแล้วจะซื้อเข้าไป รอแป๊บนะ

ครับ กำลังรอแค่พี่อยู่เลย

รีบมานะ

เมื่อเห็นข้อความสุดท้าย อูฮีก็เผลอยิ้มจนมุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอิ่มเอมที่ได้รับจากความจริงง่ายๆ เพียงว่ามีใครบางคนกำลังรอตนอยู่นั้นยิ่งใหญ่กว่าที่คิด ป้ายร้านขาหมูที่เคยมองผ่านไปทุกครั้งเพราะรู้สึกหนักเกินไปถ้ากินคนเดียว วันนี้กลับดูน่าดีใจเป็นพิเศษ

ยิ่งเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า การมีอยู่ของเขาก็ยิ่งซึมซาบเข้าสู่วิถีชีวิตประจำวันของอูฮี ในยามเช้าพอลืมตาตื่น เสียงกุกกักที่แว่วมาจากห้องครัวก็ช่วยปลุกให้ตื่น และหลังเลิกงานก็มีไออุ่นที่คอยต้อนรับเธออยู่

ในช่วงที่การใช้ชีวิตของทั้งสองคนเริ่มเข้าสู่ช่วงที่มั่นคงยิ่งขึ้น ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ก็เริ่มก่อตัว

“อือ...”

เป็นตอนที่กำลังรับประทานอาหารกับฮวีแทเหมือนเช่นเคย เสียงครางด้วยความทรมานเล็ดลอดออกจากปากของอูฮีโดยไม่รู้ตัว สายตาของฮวีแทที่นั่งอยู่ตรงข้ามเบนมามองเธออย่างเงียบเชียบ

“เป็นอะไรครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น อูฮีส่งยิ้มเจื่อนๆ พร้อมกับส่ายหน้า

“หืม อ๋อ... สงสัยจะนอนตกหมอนน่ะ มันตึงๆ เมื่อยๆ ไม่หายเลย”

“นอนไม่หลับเหรอครับ”

“เปล่าหรอก แค่ท่านอนคงมีปัญหาน่ะ พี่เป็นพวกถ้าหลับแล้ว ต่อให้ใครมาแบกไปก็ไม่รู้เรื่องเลย คุณภาพการนอนก็เลย...”

เขาตัดบทอูฮีที่รีบพูดเสริมเพราะกลัวว่าเขาจะเป็นห่วงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ผมรู้”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อูฮีเงยหน้าขึ้นมองเขา เขายังคงจ้องมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เช่นเดิม

“หืม”

“ถ้าพี่หลับไปแล้วครั้งหนึ่งก็ไม่มีทางตื่นเลยนี่ครับ”

“อา... จริงด้วย นายคงรู้อยู่แล้วสินะ”

อูฮียิ้มเก้อเขินขณะนึกถึงความทรงจำอันเลือนรางในวัยเด็กที่เคยนอนเตียงเดียวกัน เขากล่าวต่อราวกับกำลังแบ่งปันความทรงจำเดียวกันนั้น

“ครับ ถ้าผมคุยด้วยอยู่ข้างๆ แล้วไม่ตอบก็แปลว่าหลับไปแล้วจริงๆ... ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ตื่นเลยสักนิด”

“อ้าว เคยชวนคุยด้วยหรือ”

“ครับ”

“พูดว่าอะไรบ้างล่ะ”

“อืม...”

ฮวีแทหลุบตาลงราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง

“อืม... นานเกินไปจนผมจำไม่ได้แล้วครับ”

บทสนทนาถึงความหลังจบลงอย่างจืดชืดเพียงเท่านั้น ฮวีแทที่หยุดกินข้าวลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินมาทางด้านหลังของเธอ เงาร่างที่ทาบทับลงมาโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้อูฮีเผลอหดไหล่ มืออันแข็งแกร่งและอบอ้าวโอบกุมไหล่ของเธอเอาไว้

“ผ่อนคลายหน่อยครับ”

“อ๊ะ ไม่ต้องนวดให้ก็ได้นะ”

“ผมนวดเก่งนะ ตรงไหนปวดที่สุดครับ”

จากคำถามแผ่วเบาของเขา เธอไม่อาจพูดออกไปได้เลยว่ารู้สึกปวดระบมบริเวณหน้าอก อูฮีจึงพยายามทำเป็นปกติแล้วพูดปัดไป

“ก็แค่... ปวดไปหมดทั้งตัวนั่นแหละ”

“ยืดไหล่ขึ้นหน่อยครับ”

สัมผัสจากมือของฮวีแทดูเป็นมืออาชีพกว่าที่คิดไว้ เมื่อเขาค้นพบกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งได้อย่างแม่นยำและช่วยคลึงให้ เสียงครางด้วยความเจ็บปนสบายก็หลุดรอดออกมาโดยไม่รู้ตัว

“อา... ตรงนั้นเบาๆ หน่อย...”

มือของเขาดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะช่วยนวดให้เบาลงตามคำขอ เมื่อการนวดสิ้นสุดลง ไหล่ที่เคยหนักอึ้งก็เบาสบายราวกับโกหก

“ว้าว ฮวีแท นวดเก่งจังเลยนะ”

“ตอนเป็นนักกีฬาผมได้รับการนวดบ่อยน่ะครับ”

“อา จริงด้วยสิ”

“นวดได้ทั้งตัวเลยนะ ถ้าต้องการก็บอกได้เลยครับ”

“โอ้ มีความสามารถรอบด้านจริงๆ ไม่ต้องซื้อเก้าอี้นวดแล้วมั้งเนี่ย”

ฮวีแทเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้กับมุกตลกของเธอเท่านั้น

หลังจากวันนั้น สัญญาณเตือนที่ผิดปกติจากร่างกายก็ยังคงเกิดขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะดีขึ้นชั่วคราวจากการนวดของฮวีแท แต่บางครั้งทั่วทั้งร่างก็คันยุบยิบอย่างไม่มีสาเหตุ อูฮีปัดทุกอย่างทิ้งไปว่าเป็นแค่ปัญหาสุขภาพเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

แล้วในคืนหนึ่ง

คืนนั้นเธอจมดิ่งสู่ห้วงนิทราลึกเป็นพิเศษ ร่างกายอ่อนยวบยาบและสติสัมปชัญญะดั่งจมลงสู่ก้นบึ้งทะเลลึกอันไกลโพ้น ท่ามกลางความมืดมิดที่เส้นแบ่งระหว่างความจริงกับความฝันเลือนราง เธอรู้สึกถึงร่องรอยเหมือนมีใครบางคนกำลังกดทับร่างของตนไว้ น้ำหนักที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ความร้อนรุ่มที่โอบล้อมทั่วทั้งร่าง

‘...ใครกัน...’

ริมฝีปากขยับไม่ได้ แม้จะพยายามขยับตัว แต่ก็หนักอึ้งเหมือนนุ่นที่ชุ่มไปด้วยน้ำ กลิ่นกายที่ไม่คุ้นตาปนอยู่ในกลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยมาแตะปลายจมูก

ไม่นานนัก เสียงกระซิบแผ่วเบาคล้ายความฝันก็ดังก้องข้างใบหู ถ้อยคำที่จับใจความไม่ได้ มีเพียงความรู้สึกวาบหวามประหลาดที่สัมผัสได้จากน้ำเสียง ขนลุกซู่บนผิวเนื้อที่เสียงนั้นพัดผ่าน ความร้อนรุ่มอันเกียจคร้านที่ไม่อาจต้านทานได้แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง

‘ใครน่ะ... ใครกัน...?’

ในวินาทีนั้น ใบหน้าที่ก้มมองเธออยู่ท่ามกลางความมืดก็ปรากฏขึ้น

แววตามืดครึ้มที่ยากจะหยั่งถึงความคิดข้างในเหมือนอย่างเคย

ฮวีแทเอง

“ฮะ... อึก...”

อูฮีสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงครางที่หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งและทั่วทั้งร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอหอบหายใจอย่างหนักขณะกวาดตามองไปรอบๆ ทว่าภายในห้องกลับจมอยู่ในความมืดอันเงียบสงัดเหมือนเช่นเคย ประตูยังคงปิดสนิท และไม่มีเสียงใดๆ ดังมาจากด้านนอกเลย

มันเป็นความฝันอย่างชัดเจน ฝันลามกอย่างร้ายกาจที่ไม่เคยฝันถึงมาก่อนในชีวิต

แต่จะปัดให้เป็นแค่ความฝัน ทุกสัมผัสกลับแจ่มชัดเกินไป เสียงของเขาที่ยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู สัมผัสจากมือของเขาที่คล้ายยังหลงเหลืออยู่บนผิวหนัง และ... อูฮีใช้มืออันสั่นเทาค่อยๆ ดึงกางเกงลงมาดู กางเกงชั้นในเปียกชุ่มจนมองเห็นได้จากภายนอก

“...บ้าไปแล้วจริงๆ มินอูฮี”

เสียงถอนหายใจอย่างดูถูกตัวเองเล็ดลอดออกมา ไม่ได้มีเซ็กซ์มานานแล้ว ความต้องการก็คงสะสมอยู่บ้างเป็นธรรมดา ถึงจะว่ากันว่าความฝันคือการสะท้อนของจิตใต้สำนึกก็เถอะ แต่ทำไมต้องเป็นฮวีแทด้วยเล่า

อูฮีครางออกมาด้วยความรู้สึกผิดและความอับอายที่พลุกพล่าน ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนมิดศีรษะ