[นิยาย] สายใยรักของน้องชายข้างบ้านตอน 30

ตอน 30

แม้อูฮีจะไม่ตอบ แต่ยอนจุนก็ยังคงติดต่อมาอย่างสม่ำเสมอ ข้อความของเขาเริ่มต้นตั้งแต่คำทักทายยามเช้าไปจนถึงก่อนเข้านอน ราวกับแสงแดดที่ส่องลอดผ่านม่านที่ปิดสนิทเข้ามาจนได้ เขากำลังกลับเข้ามาเติมเต็มวันเวลาของอูฮีอีกครั้ง

ทำงานเหนื่อยจัง

เซลฟี่หน้ากระจกถูกส่งมาพร้อมข้อความออดอ้อน เห็นบอกว่าจะไปพบลูกค้าคนสำคัญ เขาจึงสวมชุดสูทดูเรียบร้อย ท่าทางที่ต่างจากสไตล์ปกติของเขาโดยสิ้นเชิงทำให้อูฮีซูมดูรูปอยู่หลายครั้ง

ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าอิดโรยสมกับคำว่าเหนื่อยจริงๆ พอกำลังสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า รูปถ่ายลอตเตอรี่ก็ถูกส่งมา

ซื้อลอตเตอรี่ที่ร้านสะดวกซื้อมาด้วยแหละ

เผื่อฟลุกน่ะ

เมื่อก่อนเขาเป็นคนที่ชอบเดาะลิ้นแล้วบ่นว่าเอาเงินไปทิ้งกับเกมที่ไม่มีทางถูกแท้ๆ แต่พอมาเป็นมนุษย์เงินเดือน เขากลับทำเรื่องที่ตัวเองเคยว่าเหมือนกันไม่มีผิด พอได้มาเป็นคนทำงานในสังคมเหมือนกันก็รู้สึกว่ามีเรื่องที่เข้าใจตรงกันมากขึ้น

อูฮีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความตอบกลับไป

จะกลับโซลเมื่อไหร่

เป็นคำถามที่มีระดับความใส่ใจกำลังพอดี ไม่ได้ดูสนใจจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้ดูเมินเฉย คำตอบถูกส่งกลับมาแทบจะในทันที

ถ้าเธอบอกว่าคิดถึง

คืนนี้ก็ไปหาได้เลยนะ

อูฮีหลุดขำออกมาให้กับความขี้โม้ชวนฝันนั้น ทั้งที่รู้ว่าเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร แม้จะเป็นบทสนทนาแรกหลังจากที่เจอกันคราวก่อน ทว่าความหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของคนรักก็อบอวลไปทั่วระหว่างคนทั้งสองแล้ว

ไม่เอาแบบนั้นสิ

เอาจริงๆ

เมื่ออูฮีเร่งเร้าอีกครั้ง เขาก็ตอบกลับมาทันควัน

งานเสร็จวันจันทร์หน้า

น่าจะถึงโซลวันอังคารมั้ง

อ่า

คิดถึงจัง

มินอูฮี

อูฮีพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า ‘ฉันก็เหมือนกัน’ ยังจำเป็นต้องเล่นตัวดึงเชิงอะไรกันอีกเหรอ ในเมื่อรับรู้ได้ว่าเขารักเธอ และเธอก็คิดถึงเขาเหมือนกัน เธออยากซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเหลือเกินหลังจากที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

‘เย็นวันอังคารมาเจอกันแป๊บหนึ่งไหม...’

นิ้วของอูฮีที่กำลังพิมพ์ข้อความชะงักไป ทุกครั้งที่พยายามจะก้าวเข้าหายอนจุน การมีอยู่ของฮวีแทก็ฉุดรั้งข้อเท้าเธอไว้ราวกับโซ่ตรวนเสมอ ถึงจะอธิบายเรื่องราวของฮวีแทไป ยอนจุนก็ไม่มีทางเข้าใจอยู่แล้ว เขาคงหาทางพาเธอออกจากบ้านหลังนี้ หรือไม่ก็ต้องไล่ฮวีแทออกไปอย่างแน่นอน

อูฮีเกลียดความวุ่นวายแบบนั้น หากพูดให้ถูกคือเธอไม่อยากให้ฮวีแทต้องเจ็บปวด ไม่อยากให้ยอนจุนต้องผิดหวังกับการตัดสินใจของเธอ และกลัวตัวเองที่จะไม่ได้เป็นทั้งพี่สาวที่ดีและคนรักที่ฉลาดเลยสักนิด

‘พี่ใจดีเกินไปจนผมน่าเป็นห่วงเลย’

ข้อความที่เคยได้รับจากฮวีแทผุดขึ้นมาในหัว การเป็นคนใจดีหมายถึงการมีจิตใจที่อ่อนแอ การไม่อาจเพิกเฉยต่อผู้อ่อนแอได้ และนั่นทำให้ต้องแบกรับภาระที่หนักหนาสาหัสที่สุดไว้ บางครั้งก็ตัดสินใจทำอะไรไม่ฉลาดจนคนอื่นมองว่าเป็นคนโง่ให้เขาหลอก บางทีคำว่า ‘ใจดี’ อาจเป็นข้อเสียที่ใหญ่หลวงที่สุดของอูฮีก็ได้

ระหว่างที่เธอกำลังลังเลที่จะตอบ หน้าจอแจ้งเตือนข้อความที่มีชื่อของฮวีแทก็เด้งแทรกขึ้นมาเหนือหน้าต่างแชตของยอนจุน

พี่

วันนี้กินไก่ทอดกันนะ

เงินผมเข้าแล้ว

น่าขันสิ้นดีที่ดารานักกีฬาเหรียญทองผู้เคยถ่ายโฆษณาและเกือบจะได้อยู่บ้านวิวแม่น้ำฮัน ต้องมาดีใจกับเงินบำนาญเพียงไม่กี่สตางค์แบบนี้ จะว่าไปแล้วเรื่องโกงเงินมัดจำบ้านเช่าเขาแก้ปัญหาไปถึงไหนแล้วนะ พอได้ยินน้ำเสียงหงอยๆ ที่บอกว่าจะหาทางจัดการเอง เธอก็เอาแต่หาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่าเดี๋ยวเขาจะอึดอัด แล้วปล่อยปละละเลยเกินไปหรือเปล่า

อายุเพิ่งจะยี่สิบสองปี จิตวิญญาณที่ยังไม่เติบโตเต็มที่และเรียนรู้โลกกว้างเพียงแค่ในสระว่ายน้ำ การจะปอกลอกและเอาเปรียบเด็กแบบนั้นมันช่างง่ายดายเหลือเกิน

ท้ายที่สุดแล้วปัญหามีเพียงข้อเดียว ต่อให้ฮวีแทจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ไป แต่เธอต้องมั่นใจก่อนว่าเขาอยู่ในสภาพที่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้ หรือไม่ก็ต้องกลับบ้านเดิมอย่างปลอดภัยเสียก่อนเธอถึงจะวางใจได้ ความสัมพันธ์กับยอนจุนเป็นเรื่องที่เอาไว้ทีหลัง

ไม่ต้องหรอก 555 พี่เลี้ยงเอง

เก็บเงินไว้เถอะ

วันนี้เงินเดือนพี่ก็ออกเหมือนกัน~

แม้เธอจะอวดความมั่นใจด้วยอิโมติคอนสวมแว่นกันแดด แต่ฮวีแทก็ยังยืนกราน

ผมจะเลี้ยงเอง

เดี๋ยวผมเตรียมไว้ให้

อย่ากลับช้าล่ะ

เขารู้สึกเกรงใจที่ต้องมาอาศัยอยู่บ้านเธอหรือเปล่านะ ฮวีแทไม่เพียงแต่รับหน้าที่ทำงานบ้านทั้งหมด แต่ยังพยายามหาทางใช้เงินด้วยการคอยซื้อของกินของใช้จำเป็นเข้าบ้านมาตลอด มิน่าล่ะเงินค่าโฆษณาตั้งมากมายถึงได้หมดเกลี้ยง เธอคิดว่าพอกลับไปคงต้องบ่นสั่งสอนเพื่อปรับทัศนคติเรื่องการใช้เงินให้ถูกต้องเสียหน่อยแล้ว

รับทราบ จะรีบเลิกงานตรงเวลาเลย

ข้อความตอบกลับจากฮวีแทส่งมาในทันที ทั้งที่ภาพลักษณ์ดูไม่น่าเป็นคนแบบนั้น แต่สมกับเป็นเด็กรุ่นใหม่จริงๆ เพราะเขาตอบข้อความเร็วเสมอ

ผมจะรอนะ

แล้วข้อความก็ส่งเข้ามาติดๆ กันอีก

สำหรับผมมันนานเกินไป

เวลานี้

◆ ◆ ◆

“กลับมาแล้วเหรอครับ”

ทันทีที่เปิดประตูหน้าบ้าน กลิ่นหอมกรุ่นของไก่ทอดก็ลอยมาแตะจมูก ทว่าเมื่อเห็นภาพในห้องนั่งเล่น อูฮีก็ตกใจจนเกือบจะทำกระเป๋าในมือร่วงลงพื้น

บนโต๊ะตัวเล็กหน้าโซฟามีไก่ทอดสารพัดชนิดและขวดเหล้าวางเรียงรายราวกับกำลังจัดงานเลี้ยง ไก่ทอดดูแล้วน่าจะถึงสี่ตัวและปริมาณเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่มากพอกัน ไก่ทอดน่ะฮวีแทที่กินจุคงจัดการหมดอยู่หรอก แต่เหล้าพวกนี้ใครจะไปกินหมดกันล่ะเนี่ย

“นาย... ทำไมซื้อเหล้ามาเยอะขนาดนี้เนี่ย”

“เห็นมันลดราคาน่ะครับ”

ฮวีแทตอบกลับมาอย่างราบเรียบขณะเดินถือแก้วมาวาง หลังได้ยินคำถามของอูฮีที่ตกใจจนตาโต

“ให้ตายสิ ถึงจะลดราคาก็เถอะ จะซื้อมาหมดนี่ได้ยังไงกัน นายนี่จริงๆ เลย...”

“รีบไปล้างมือแล้วมาเถอะครับ รอพี่นานจนเมื่อยแล้วเนี่ย ผมหิวข้าว”

อ่า ที่ว่าเวลานานเกินไปนั่น แค่หมายถึงหิวข้าวเลยรอไม่ไหวงั้นเหรอ เมื่อโดนเขาเร่ง อูฮีจึงหยุดบ่นแล้วรีบไปล้างมือกลับมา

“แต่ทำไมไม่จัดโต๊ะกินข้าว มาจัดตรงนี้ทำไมล่ะ”

“ถ้านั่งนานๆ เก้าอี้ตรงนั้นมันแอบเมื่อยน่ะครับ”

“สำหรับนายมันคงเตี้ยไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ จะนั่งนานเหรอ”

“ดื่มเหล้าก็ต้องนั่งนานอยู่แล้วสิครับ พรุ่งนี้พี่ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ด้วยนี่”

“อยากดื่มเหล้าเหรอเนี่ย”

“ครับ”

“โอ้ มีอยากดื่มเหล้าด้วย โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ”

พออูฮีพูดแซว ฮวีแทก็หัวเราะหึแล้วรินเบียร์ใส่แก้วให้เธอ ของเหลวสีทองและฟองสีขาวเอ่อล้นขึ้นมาตามขอบแก้ว เบียร์สักแก้วหลังเลิกงานเป็นอะไรที่น่าชื่นใจเสมอ

“เอาสิ ดื่มกัน”

อูฮีรับขวดที่ฮวีแทถืออยู่มาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วรินใส่แก้วให้เขาบ้าง จากนั้นจึงเขย่าแก้วเบียร์เบาๆ ชวนชนแก้ว ฮวีแทก็ยกแก้วเบียร์ที่เธอรินให้ขึ้นมา

เสียงแก้วกระทบกันดังกังวานใสไปทั่วห้องนั่งเล่น

ช่วงเวลาที่ได้กินไก่ทอดพลางดูทีวีไปด้วยช่างแสนสงบสุข รายการที่ฮวีแทเปิดคือรายการวาไรตี้เก่าๆ ที่อูฮีเคยดูคลายเครียดแบบไม่ต้องคิดอะไร

“ว้าว นายดูนี่ด้วยหรือ พี่เคยดูตั้งแต่ตอนเด็กๆ เลยนะ”

“ผมกับพี่อายุจะห่างกันสักกี่ปีเชียวครับ”

นั่นสินะ ก็ไม่ได้พูดผิดไปเลยสักนิด เพียงแค่เพราะเห็นกันมาตั้งแต่เด็กมากเลยรู้สึกว่าวัยต่างกันมากไปเอง ในจังหวะที่กำลังแทะไก่ทอดไปพลางหัวเราะเบาๆ กับฉากตลกที่ดูอีกทีก็ยังขำ ในชั่วพริบตาที่ความระแวดระวังทั้งหมดมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับฟองเบียร์

จู่ๆ ฮวีแทก็ยื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา

“พี่ครับ คนนี้... ใช่คนที่พี่บอกว่าเป็นแฟนเก่าหรือเปล่า”

“หืม มีอะไรนะ”

กำลังเป็นฉากที่ตลกมากพอดี อูฮีจึงละสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์อย่างยากลำบากแล้วเลื่อนสายตาไปยังหน้าจออันเย็นเฉียบที่ฮวีแทส่งมาให้

บนหน้าจอนั้นคือโซเชียลมีเดียของใครบางคน โพสต์ที่เพิ่งลงเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน และในนั้นก็มีใบหน้าที่คุ้นเคย ยอนจุนกำลังนอนหลับโดยเอาหัวชนกับผู้หญิงแปลกหน้า

หัวใจของอูฮีดิ่งวูบลงไปที่พื้น เสียงทุกอย่างบนโลกพลันเหือดหายไป เธอใช้นิ้วที่สั่นเทาเลื่อนดูรูปถัดไป ภาพของผู้หญิงคนนั้นกำลังยื่นริมฝีปากไปทางยอนจุนที่กำลังหลับด้วยท่าทางหยอกล้อปรากฏขึ้นมา รูปต่อมาคือมือของคนสองคนที่สวมแหวนที่ดูเหมือนแหวนคู่ ทั้งยังมีภาพที่เขาใส่ชุดสูทตัวเดียวกับที่ส่งให้เธอดูในวันนี้อีกด้วย

ข้อความในโพสต์มีเพียงอีโมติคอนรูปริมฝีปากสีแดงเท่านั้น อีโมติคอนสีแดงนั้นดูไม่ต่างไปจากหยดเลือดเลยสักนิด

เผื่อว่าจะมีจุดที่เธอเข้าใจผิดไปเอง อูฮีถึงขั้นแย่งโทรศัพท์ของฮวีแทมาถือไว้แล้วเข้าไปค้นดูรูปต่างๆ ในบัญชีของผู้หญิงคนนั้น นอกจากรูปนี้แล้ว ยังมีรูปถ่ายเซลฟี่สนิทสนมคู่กับยอนจุนอยู่อีกไม่น้อยเลย

มองจากมุมไหนก็ดูเหมือนคู่รักกันชัดๆ หากไม่ใช่แฟนกัน จะมีเหตุผลอะไรให้ต้องมานอนถ่ายรูปอยู่บนเตียงเดียวกันเล่า

ชั่วพริบตานั้นโลกทั้งใบก็มืดมนลงไป อูฮีหลับตาแน่นด้วยสติที่เริ่มเลือนรางไปโดยไม่รู้ตัว เสียงโทรทัศน์ที่กำลังหัวเราะเฮฮาอยู่เมื่อครู่พลันแตกพร่ากลายเป็นเพียงเสียงพึมพำที่แว่วมาจากที่ไกลๆ

เธอผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียดก่อนจะเค้นเสียงพูดออกมาได้ในที่สุด

“...คนนี้ ใครกัน”

น้ำเสียงที่ถามหาที่มาแหบพร่าอย่างน่าสมเพช ฮวีแทมองสำรวจสภาพของอูฮีประหนึ่งกำลังจับตาดูการทดลองก่อนจะตอบกลับมา

“ใช่จริงๆ ด้วยสินะครับ ผมก็ไม่ค่อยรู้จักหรอก คนรู้จักของคนรู้จักน่ะ พอดีเลื่อนดูผ่านๆ แล้วเห็นว่าหน้าคุ้นๆ”

‘ตั้งแต่คบกับเธอ ฉันไม่เคยไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นเลยนะ เรื่องจริงนะ’

‘ฉันตั้งใจจะแต่งงานกับเธอ แล้วก็ซื้อบ้านด้วยกัน’

คำพูดแสนอ่อนหวานที่เคยทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวแล่นผ่านเข้ามาในหัว คำพูดเหล่านั้นได้กลายเป็นเศษเสี้ยวอันแหลมคมที่คอยทิ่มแทงและกรีดลึกในหัวใจ

โกหกทั้งเพ

ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก

สำหรับนายมันคงง่ายมากเลยสินะ เพราะคงคิดว่าฉันจะต้องเชื่อทุกคำพูดของนายและยอมกลับไปหานายอีกอย่างแน่นอน

เธอรู้สึกรังเกียจตัวเองเหลือเกินที่มีความหวังขึ้นมาแม้จะเป็นเพียงช่วงสั้นๆ และยังโง่เง่าหลงเชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ฮวีแท พี่... คงจะโง่มากจริงๆ...”

ริมฝีปากของอูฮีที่พึมพำออกมาพลางใช้สองมือปิดหน้าไว้สั่นระริก เสียงสะอื้นที่พยายามกล้ำกลืนเอาไว้อย่างสุดชีวิตระเบิดออกมาในที่สุด

“ฮึก ฮือออ...”

ความรู้สึกถูกทรยศและความผิดหวังอันมหาศาลถาโถมเข้าใส่อูฮีราวกับเกลียวคลื่น เท่ากับความรู้สึกใจเต้น ความคาดหวัง และอนาคตที่เคยวาดฝันเอาไว้ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่กรีดผ่านเสียงเพลงประกอบอันอึกทึกของรายการวาไรตี้ไปอย่างน่าเวทนา

ในตอนนั้นเอง มือหนาข้างหนึ่งก็เอื้อมมาวางทาบลงบนแผ่นหลังของเธอ ไร้ซึ่งคำปลอบโยนใดๆ มีเพียงการลูบแผ่นหลังที่กำลังแหลกสลายของเธอลงอย่างช้าๆ และสม่ำเสมอ คล้ายต้องการบอกว่าเขาเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างดี

สัมผัสอันเงียบสงบและหนักแน่นนั้นทำให้อูฮีไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป และเริ่มส่งเสียงร้องไห้ออกมาเหมือนกับเด็กน้อย