คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 1 · บทนำ

ตอน 1
บทนำ

ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังรัวเป็นจังหวะ กาเร็ธซึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนพลางจ้องมองไปยังสระน้ำ หันไปมองทางสถาปัตยกรรมทางเดินยาวที่เชื่อมต่อกับสวน

บาร์คัสในชุดเต็มยศของอัศวินหลวงที่สวมใส่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย กำลังเดินออกมาจากทางเดินอาเขตอันยาวเหยียดนั้น ภาพลักษณ์ของเขาดูคล้ายกับงูที่กำลังแหวกว่ายอย่างเชื่องช้าอยู่ภายใต้ผืนน้ำอันลึกและมืดมิด

บางครั้งเขาก็รู้สึกสงสัยถึงเหตุผลนั้น

เส้นผมสีบลอนด์อ่อนราวกับสีของผ้าลินินที่ซีดจาง ดวงตาสีฟ้าประกายเงิน ผิวพรรณขาวราวกับรูปปั้นปูนพลาสเตอร์...

เหตุใดชายผู้มีสีสันจืดจางราวกับกระดาษหนังเก่าแก่คนนี้ ถึงได้แผ่ซ่านบรรยากาศที่ดูเย็นยะเยือกและมืดมนได้ถึงเพียงนี้

ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา กาเร็ธมักจะรู้สึกขุนลุกซู่ที่สันหลังอย่างไม่มีสาเหตุเสมอ

“ฝ่าบาท”

ชายหนุ่มวางมือบนอกพร้อมทำความเคารพ กาเร็ธโบกมือไล่อย่างรุนแรงด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“เลิกพิธีรีตองที่ไร้ประโยชน์นั่นเสียที”

แม้จะสังกัดอยู่ในหน่วยองครักษ์หลวง แต่ในไม่ช้าชายผู้นี้จะต้องสืบทอดตำแหน่งต่อจากแกรนด์ดยุคเพื่อปกครองดินแดนตะวันออก เขาไม่ใช่บุคคลที่มีสถานะต่ำต้อยพอที่กาเร็ธจะปฏิบัติด้วยอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ถึงกระนั้น กาเร็ธกลับเชิดคางส่งสัญญาณให้เขาเหมือนดั่งปฏิบัติต่อลูกน้องชั้นต่ำ

“จะให้ฉันต้องเงยหน้ามองไปถึงเมื่อไหร่ นั่งลงสิ”

แม้จะเป็นท่าทีที่เสียมารยาทเพียงใด แต่ใบหน้าของชายหนุ่มกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เขาไม่ได้ดูหงุดหงิด และก็ไม่ได้นอบน้อมอย่างขี้ขลาด ชายหนุ่มผู้นิ่งเฉยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อน

องค์รัชทายาทจ้องมองเครื่องหน้าที่ประณีตราวกับไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์นั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ แม้ภายนอกจะดูไม่ต่างจากปกติ แต่อ่านได้ไม่ยากว่าในตอนนี้เขากำลังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

หรือว่างานจะติดขัด? กาเร็ธหรี่ตาลงพลางโยนคำถามเชิงคาดคั้นออกไป

“การสอบสวนเป็นอย่างไรบ้าง? อย่าบอกนะว่าล้มเหลวในการสืบหาตัวผู้อยู่เบื้องหลัง?”

“สืบทราบทุกอย่างเท่าที่จะสืบได้แล้วพะยะค่ะ”

ชายหนุ่มผู้ดึงส่วนบนสุดของเสื้อแขนยาวที่ติดกระดุมอย่างมิดชิดลงด้วยมือข้างเดียว ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แต่เกรงว่ามันคงไม่ใช่คำตอบที่ฝ่าบาททรงต้องการ”

กาเร็ธเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

“พูดมาให้ละเอียด”

“ตัวยาที่ผสมอยู่ในจอกเหล้าขององค์หญิง ไม่ได้มาจากตำหนักจักรพรรดินีพะยะค่ะ”

“ถ้างั้นมาจากที่ไหน?”

“เป็นยาที่เภสัชกรหลวงจ่ายให้กับสาวใช้ที่ทำงานในตำหนักใหญ่พ่ะย่ะค่ะ เดิมทีมันไม่ใช่ยาที่ถูกจัดว่าเป็นเสมือนยาพิษด้วยซ้ำ เห็นว่ามีเพียงผลข้างเคียงที่ทำให้เกิดอาการอาเจียนและปวดท้องหากรับประทานในปริมาณมากในคราวเดียว จึงไม่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษ”

“งั้นจะบอกว่าสาวใช้ในตำหนักใหญ่จู่ๆ ก็เกิดหน้ามืดตามัว แอบใส่ยาลงในจอกของน้องสาวฉันงั้นเหรอ?”

องค์รัชทายาทระเบิดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ แต่เส้นเลือดที่ลำคอหนาของเขากลับเต้นตุบด้วยความตึงเครียด นั่นคือสัญญาณว่าองค์รัชทายาทกำลังโกรธจัดจนถึงขีดสุด

ทว่าสายตาของบาร์คัสที่จ้องมองกาเร็ธซึ่งใบหน้าแดงฉานด้วยความโกรธแค้นนั้น กลับแห้งแล้งอย่างไร้ที่สิ้นสุด

“ไม่ใช่ฝีมือของสาวใช้โดยตรงพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วใครล่ะที่เป็นคนร้าย!”

เขาเริ่มหมดความอดทนและขึ้นเสียงดัง

“อย่าลีลา สรุปมาเลย! ถ้าไม่ใช่แผนของจักรพรรดินี และไม่ใช่ความผิดพลาดของสาวใช้ แล้วใครหน้าไหนมันกล้ามาเล่นตลกกับจอกเหล้าของน้องสาวฉัน?”

“เป็นฝีมือขององค์หญิงสองพ่ะย่ะค่ะ”

คำตอบที่หลุดออกมาอย่างราบเรียบทำให้กาเร็ธที่กำลังฟึดฟัดอยู่ถึงกับชะงัก

“นังนั่นเหรอ?”

ใบหน้าขององค์รัชทายาทบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว ยามที่เขาเอ่ยถึงจักรพรรดินี องค์รัชทายาทเปรียบเสมือนลาวาที่เดือดพล่าน แต่ยามที่เอ่ยถึงลูกนอกสมรสที่ผู้หญิงคนนั้นพามาด้วย เขากลับดูเหมือนคนที่กำลังคาบอะไรบางอย่างที่โสโครกที่สุดในโลกเอาไว้ในปาก เสียงกัดฟันดังกรอดเล็ดลอดออกมาจากกรามที่ขบเม้มแน่น

“ถ้าเป็นนังผู้หญิงสติไม่ดีนั่นก็เป็นไปได้อยู่แล้ว พอนึกถึงเรื่องน้องสาวฉัน นังนั่นก็คงหึงหวงจนตาบอดมองไม่เห็นหัวนอนปลายเท้า...”

แม้จะเป็นคำสบถหยาบคายที่พวกสถลชนมักใช้กัน แต่บาร์คัสกลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ กาเร็ธที่จ้องมองชายหนุ่มเขม็งยังคงไม่ยอมถอดใจและลากจักรพรรดินีเข้ามาเกี่ยว

“ถึงอย่างนั้นจะให้ปักใจเชื่อว่าเรื่องนี้ เซเนเวียร์... นังนั่นไม่มีส่วนรู้เห็น มันก็ยังเร็วไปไม่ใช่เหรอ? มีความเป็นไปได้ตั้งมากมายที่ผู้หญิงคนนั้นจะเสี้ยมสอนลูกสาวให้ทำ...”

“หากเป็นเช่นนั้นจริง คงไม่ใช้ยาที่เป็นเหมือนของเล่นพรรค์นี้ แต่คงเลือกใช้ยาพิษที่ร้ายแรงของจริงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาสีซีดเผือดของเขาประกายวาววับท่ามกลางความมืด

“หากเป็นจักรพรรดินี ย่อมไม่มีทางทิ้งร่องรอยให้ถูกจับได้จากการจัดการที่หละหลวมเช่นนี้แน่”

กาเร็ธเงียบเสียงลงเพราะหาข้อโต้แย้งไม่ได้ แม้จะรู้สึกเคืองที่ถูกพูดขัดกลางคัน แต่ความรู้สึกเหยียดหยามที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของชายหนุ่มกลับทำให้กาเร็ธรู้สึกพึงพอใจ

สำหรับเขาแล้ว การที่ชายหนุ่มผู้เฉยเมยต่อทุกสิ่งคนนี้ แสดงท่าทีแข็งกร้าวต่อ ‘ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา’ รอยด่างพร้อยของราชวงศ์ คือสิ่งที่น่าพึงพอใจเหนือสิ่งอื่นใด มันทำให้เขารู้สึกย้ำเตือนอีกครั้งว่าชายผู้นี้อยู่ข้างเขา... อยู่ข้างพวกเรา

“นั่นสินะ... ถ้าเป็นเซเนเวียร์ย่อมไม่มีทางทำเรื่องโง่ๆ ที่จะทำให้สถานะของตัวเองสั่นคลอนแบบนี้”

กาเร็ธที่อารมณ์เริ่มเย็นลงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น

“ทาเลีย นังนั่นคงหาเรื่องใส่ตัวซะแล้วสิ ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าสักวันนังนั่นต้องก่อเรื่อง”

เขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนสมัยที่ยังเป็นเด็กเกเรในอะคาเดมี่

“ชัดเลย มันคงเสียสติเพราะนายถูกน้องสาวฉันแย่งไปล่ะสิ ที่ผ่านมานังลูกนอกสมรสที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่นชี้นิ้วสั่งทายาทแกรนด์ดยุคตามใจชอบเพื่อโอ้อวดตัวขนาดไหนกันล่ะ? พออัศวินองครักษ์ที่ตัวเองเห็นเป็นแค่ของเล่นกำลังจะได้กลายเป็นคู่ครองขององค์หญิง ‘ตัวจริง’ เข้าให้ ด้วยนิสัยเสียๆ แบบนั้นก็คงจะสติแตกจนกู่ไม่กลับแล้วล่ะ”

ชายหนุ่มไม่ได้โต้ตอบอะไร บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน เป็นคนที่ไม่พูดอะไรเกินความจำเป็น ดังนั้นความเงียบของเขาจึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด

ทว่าในบางครั้ง กาเร็ธกลับรู้สึกว่าความนิ่งเงียบของชายคนนี้มันช่างขัดหูขัดตาจนทนไม่ได้ และตอนนี้ก็คือหนึ่งในนั้น เขาจ้องมองบาร์คัสเขม็งเพื่อบีบคั้นเอาคำตอบ

“อย่างไรก็เถอะ ครั้งนี้นังนั่นคงหนีไม่พ้นบทลงโทษ ถ้าโชคดีอาจจะยัดข้อหาพยายามวางยาพิษให้ได้...”

“คงไม่เป็นไปตามที่ฝ่าบาททรงปรารถนาพะยะค่ะ”

เขาขัดจังหวะองค์รัชทายาทเป็นครั้งที่สอง แววตาของกาเร็ธดุร้ายขึ้นมาทันที ทว่าดวงตาของชายหนุ่มที่จ้องมองว่าที่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิกลับนิ่งสงบ

“ประการแรก มีเพียงหลักฐานจากสถานการณ์เท่านั้น แต่ไม่มีหลักฐานที่เป็นวัตถุพยานที่ชัดเจน ถ้าผู้หญิงคนนั้นตั้งใจจะปากแข็งปฏิเสธ ก็คงไม่ง่ายนักที่จะพิสูจน์ว่าหล่อนคือคนร้ายในครั้งนี้”

“เรื่องนั้นเราก็แค่เอาตัวสาวใช้ที่ให้ยามาเป็นพยาน...!”

“ฝ่าบาททรงคิดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะว่าคำให้การของสาวใช้แค่คนเดียว จะสามารถลากตัวบุตรีคนโตของเซเนเวียร์ขึ้นสู่แท่นพิจารณาคดีได้?”

ในขณะที่กาเร็ธกำลังอ้ำอึ้งหาคำโต้แย้งไม่ได้ ชายหนุ่มก็เอ่ยต่ออย่างใจเย็น

“ประการที่สอง ต่อให้พิสูจน์ได้แจ่มแจ้งว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือขององค์หญิงสอง แต่ด้วยข้อหาเพียงแค่ใส่ยาที่ทำให้ปวดท้องก็ยากที่จะลงโทษอย่างหนักได้ หากผู้หญิงคนนั้นอ้างว่าเป็นเพียงการล้อเล่นขำๆ อย่างมากที่สุดก็คงจบเพียงแค่การกักบริเวณพ่ะย่ะค่ะ”

“ล้อเล่นขำๆ งั้นเหรอ?”

กาเร็ธที่ยอมฟังอยู่นาน ในที่สุดก็ระเบิดอารมณ์ออกมา เขาผุดลุกขึ้นแล้วกระชากคอเสื้อของว่าที่แกรนด์ดยุคเอาไว้แน่น

“นายรู้ไหมว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นเมียนายต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คนขนาดไหน! น้องฉันที่ไม่เคยทำตัวกิริยาไม่เรียบร้อยเลยสักครั้ง กลับต้องอาเจียนออกมาแล้วล้มพับลงในห้องจัดเลี้ยง! ไอล่าต้องเจ็บปวดทรมานขนาดไหน แต่นายกลับบอกว่ามันเป็นการล้อเล่นขำๆ งั้นเหรอ...!”

ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำในวันนั้น ใบหน้าสีทองแดงขององค์รัชทายาทเห่อแดงจนสังเกตเห็นได้แม้ในความมืด เขาขบฟันแน่นจนเสียงลมหายใจฟืดฟาดดังออกมา

“ใช่ ตอนนั้นฉันมัวแต่วุ่นวายจนมองข้ามไป แต่ตอนที่ไอล่าล้มลงไป ฉันเห็นชัดๆ ว่านังทาเลียมันยืนหัวเราะอยู่ไกลๆ! นังลูกนอกสมรสโสโครกที่ต่อให้ฉีกกระชากแข้งขาให้ตายไปก็ยังไม่สาแก่ใจคนนั้น บังอาจมาทำกับน้องสาวฉัน...!”

“ฝ่าบาท”

กาเร็ธเผลอปล่อยมือออกโดยไม่รู้ตัว แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ขึ้นเสียงเลยสักนิด แต่ในพริบตาเดียวเหงื่อกาฬกลับผุดขึ้นที่แผ่นหลัง กาเร็ธก้าวถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งพลางสังเกตท่าทีของบาร์คัส

ชายหนุ่มจัดระเบียบเสื้อผ้าที่ยับย่นด้วยมือที่มั่นคงและใจเย็น

“ผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่ในฐานะที่ฝ่าบาทต้องทรงใส่ใจถึงเพียงนี้พ่ะย่ะค่ะ”

น้ำเสียงนั้นช่างราบเรียบ ราวกับกำลังเอ่ยถึงข้อเท็จจริงที่ว่าเมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน ความมืดมิดย่อมมาเยือน

“สิ่งที่หล่อนทำได้ก็มีเพียงการกลั่นแกล้งด้วยเรื่องแย่ๆ พรรค์นี้เพื่อให้ผู้คนเดือดร้อนเท่านั้น ท่านผู้ซึ่งจะเป็นผู้ปกครองจักรวรรดิ จะมามัวเสียหัวใจไปกับการเล่นตลกที่ไร้สาระแบบนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

เขาเอ่ยราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กน้อย

หากเป็นปกติ กาเร็ธคงระเบิดอารมณ์ใส่ที่บังอาจมาสั่งสอนเขา แต่เพราะเขารู้ตัวดีว่าเป็นฝ่ายล้ำเส้นไปก่อน กาเร็ธจึงได้แต่เงียบงัน

ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แม้จะเป็นการเสียมารยาทที่ลุกออกไปโดยไม่ขออนุญาตจากองค์รัชทายาท แต่การกระทำของชายผู้นี้กลับดูเป็นธรรมชาติราวกับสายน้ำที่ไหลริน

“กระหม่อมได้ส่งตัวยาที่ใช้ปรับสมดุลภายในร่างกายไปถวายองค์หญิงแล้ว นอกจากนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป กระหม่อมจะควบคุมดูแลเหล้าและอาหารทุกอย่างที่จะขึ้นโต๊ะเสวยขององค์หญิงอย่างเข้มงวดพ่ะย่ะค่ะ”

“สรุปคือจะให้ฉันปิดเรื่องแล้วปล่อยผ่านไปงั้นเหรอ?”

“หากฝ่าบาทจะทรงยืนกรานสืบหาความจริงเพื่อลงโทษองค์หญิงสองให้ได้ กระหม่อมก็จะไม่ห้ามพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมอยากจะขอถอนตัวจากเรื่องนี้”

คำตอบที่ดูไม่แยแสทำให้กาเร็ธใบหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนบาร์คัสจะพยายามปัดเรื่องนี้ให้เป็นเพียงการกลั่นแกล้งของเด็กสาวที่ไม่รู้จักโตที่ถูกความหึงหวงครอบงำเท่านั้น

จริงอย่างที่เขาว่า หากองค์รัชทายาทและทายาทแกรนด์ดยุคแห่งตะวันออกมัวแต่มาหัวเสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเช่นนี้ มีแต่จะทำให้พวกเขาสูญเสียเกียรติเท่านั้น

ทว่ากาเร็ธกลับรู้สึกต่อต้านความเย็นชาของเขาอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพียงเพราะท่าทีที่เมินเฉยต่อเรื่องของน้องสาวเขาเท่านั้น กาเร็ธจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

“อย่าบอกนะว่านายกำลังเข้าข้างนังนั่นอยู่?”

ชายหนุ่มที่กำลังหันหลังกลับทางเดิมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรายสายตาเย็นเยียบมาทางหัวไหล่

จังหวะเดียวกับที่สายลมจากริมทะเลสาบพัดโชยมา ทำให้เส้นผมสีบลอนด์เทาของเขาปลิวไสวอย่างนุ่มนวล ทว่าความประทับใจที่มีต่อชายหนุ่มกลับไม่ได้ดูอ่อนโยนลงเลยสักนิด รอยยิ้มที่คมปราบราวกับใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดีปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา นั่นเป็นสีหน้าที่แสดงออกมาเป็นครั้งแรกบนใบหน้าที่เคยนิ่งสงบราวกับสวมหน้ากาก

“กระหม่อมน่ะหรือจะเข้าข้างหล่อน?”

บาร์คัสหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา ราวกับพิ่งได้ยินเรื่องตลกขบขัน ทว่าในดวงตาสีฟ้าของชายหนุ่มกลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่แหลมคม

กาเร็ธถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขารู้อยู่แล้วว่าชายคนนี้เกลียดชังทาเลีย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีความเป็นอริรุนแรงถึงขนาดนี้

เขาเป็นชายที่ถูกพวกนักบวชกำจัดอารมณ์รักโลภโกรธหลงออกไปอย่างหมดสิ้นไม่ใช่หรือ? ในความเป็นจริง กาเร็ธไม่เคยเห็นเขาแสดงอารมณ์ออกมาเลยตลอดระยะเวลากว่าสิบปี

ทาเลียไปทำเรื่องพรรค์ไหนไว้กันแน่ ถึงทำให้ชายที่นิ่งราวกับหินสลักคนนี้ยอมแยกเขี้ยวออกมาได้ถึงขนาดนี้

กาเร็ธจ้องมองเขาอย่างขุดคุ้ยด้วยความสนอกสนใจ

สมัยที่บาร์คัสยังเป็นอัศวินองครักษ์ของทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เขาได้ยินมาว่าชายคนนี้ถูกผู้หญิงคนนั้นดูหมิ่นเหยียดหยามสารพัด แต่เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าบาร์คัสจะได้รับผลกระทบจากเรื่องเหล่านั้น

เขาเป็นชายที่สูงส่งเกินกว่าจะถูกกระทบกระเทือนด้วยอารมณ์ฮิสทีเรียของเด็กสาวที่ไม่รู้จักโตไม่ใช่หรือ สำหรับเขาแล้ว ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา น่าจะเป็นเพียงตัวตลกที่น่ารำคาญใจเท่านั้น เขาเคยคิดเช่นนั้น... แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นอย่างนั้นเสียแล้ว

บาร์คัสนัยน์ตาสีฟ้าวาวโรจน์อย่างเย็นชาไร้ไออุ่นพลางเอ่ยรอดไรฟัน

“กระหม่อมเพียงแค่ไม่ต้องการจะข้องแวะกับผู้หญิงคนนั้นอีกเป็นครั้งที่สองก็เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินกลับไปตามทางเดิม ราวกับไม่มีอะไรจะพูดอีก

กาเร็ธเฝ้ามองแผ่นหลังของเขาที่เดินห่างออกไปอย่างเงียบเชียบราวกับงูน้ำที่เคลื่อนผ่านทะเลสาบ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

‘ทาเลีย ไม่รู้เหมือนกันว่าแกไปทำอะไรไว้ แต่สำหรับฉันแล้วมันเป็นเรื่องดีทีเดียว’

ในเมื่อชายที่จะต้องมาเป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา เกลียดพยาบาทศัตรูของเขาเช่นนี้ พันธมิตรของพวกเขาก็ยิ่งจะแน่นแฟ้นขึ้นไปอีกไม่ใช่หรือ?

กาเร็ธลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 1

สรุปตอน 1

กาเร็ธองค์รัชทายาทพบบาร์คัสเพื่อฟังผลสืบสวนคดีลอบวางยาในจอกเหล้าขององค์หญิงไอล่า และรู้สึกพอใจเมื่อพบว่าบาร์คัสเกลียดชังทาเลียไม่ต่างจากเขา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 2 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
กลับหน้าเรื่อง
ตอนแรกตอน 2