คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 2 · ชุดแดงของท่านแม่

ตอน 2
ชุดแดงของท่านแม่

ทาเลียจ้องมองเข้าไปในกระจก ใบหน้าของผู้หญิงที่เธอเห็นมาจนจำเจตั้งแต่ลืมตาดูโลกปรากฏอยู่ที่ตรงนั้น

หากจะมีจุดที่แตกต่างกันอยู่บ้าง ก็คงเป็นเด็กสาวในกระจกที่มีแววตาประหม่าและริมฝีปากที่แห้งผาก แทนที่จะเป็นรอยยิ้มอันสง่างามและดวงตาหยาดเยิ้มที่แฝงไปด้วยความเสน่หา

ทาเลียจ้องมองใบหน้าตัวเองด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะหันไปถามพี่เลี้ยง

“ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?”

“ดูเหมือนนางฟ้าเลยเพคะ”

พี่เลี้ยงที่คอยหวีผมให้เธออย่างไม่หยุดหย่อนตอบพลางยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

“ฝ่าบาททรงถอดแบบมาจากท่านเซเนเวียร์ไม่มีผิดเพคะ พอแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างพิถีพิถันแบบนี้แล้ว เหมือนได้เห็นท่านเซเนเวียร์ตอนอายุสิบแปดเลย”

ทาเลียปัดมืออวบอูมที่กำลังยุ่มย่ามกับเส้นผมของเธอออกอย่างแรง ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาเพราะความไม่รู้จักกาลเทศะของพี่เลี้ยงที่คิดว่าการบอกว่าเธอเหมือนใครบางคนนั้นคือคำชม

“หวีพอแล้ว ไปเอาชุดมา”

พี่เลี้ยงทำหน้าเหมือนสุนัขที่ถูกเจ้าของเตะ ก่อนจะเดินเตาะแตะไปที่หีบใบใหญ่

ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาไม่ชอบใจ ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามและเชื่องช้าขนาดนี้นะ

หญิงวัยกลางคนรื้อค้นในหีบอย่างกุกกัก ก่อนจะหยิบชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงออกมาพลางลอบสังเกตท่าทีของเธอ

“ดูนี่สิเพคะ นี่คือชุดเดรสที่ท่านเซเนเวียร์สวมตอนก้าวเท้าเข้าสู่พระราชวังเป็นครั้งแรก ดูเหมือนท่านจะเตรียมไว้ให้องค์หญิงนะเพคะ”

ทาเลียทำสีหน้าเอือมระอา

“พี่เลี้ยงจำได้กระทั่งว่าเมื่อนานมาแล้วเสด็จแม่ใส่อะไรด้วยเหรอ?”

“แน่นอนสิเพคะ! ใครจะไปลืมวันนั้นได้ ท่านเซเนเวียร์ในตอนนั้นดูไม่ใช่คนบนโลกนี้เลย ความงามของท่านทำเอาหม่อมฉันตื้นตันจนน้ำตาแทบไหล แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ทรงไม่อาจละสายตาจากท่านได้เลยนะเพคะ”

พี่เลี้ยงทอดถอนใจด้วยสีหน้าเพ้อฝันราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา

ทาเลียรอบกลืนเสียงหัวเราะเยาะลงคอ ผู้หญิงคนนี้คิดว่าการพบกันของทั้งคู่คือโศกนาฏกรรมรักแห่งศตวรรษหรืออย่างไร?

ในตอนนั้นองค์จักรพรรดิมีจักรพรรดินีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาถึง 6 ปีอยู่แล้ว แถมในตอนนั้นพระนางยังกำลังจะประสูติพระบุตรด้วยซ้ำ การพบกันของเซเนเวียร์และองค์จักรพรรดิจึงเป็นเพียงการคบชู้ที่น่ารังเกียจ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย

แม้หลังจากที่จักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์องค์ก่อนสิ้นพระชนม์ และเซเนเวียร์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินีอย่างเป็นทางการแล้วก็ตาม แต่ผู้คนก็ยังไม่ลืมความจริงข้อนั้น ตราบใดที่เธอยังมีตัวตนอยู่ ผู้คนย่อมไม่มีวันลืมบาปอันไร้ยางอายที่คนทั้งคู่ก่อขึ้นเด็ดขาด

ทาเลียกลืนคำประชดประชันที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ก่อนจะกระชากชุดเดรสมาจากมือของพี่เลี้ยง

“ถ้ามีเวลามาพูดเรื่องไร้สาระก็รีบแต่งตัวให้ฉันให้เสร็จสักที”

“เพคะ หม่อมฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้”

พี่เลี้ยงช่วยสวมชุดเบลีโอผ้ากำมะหยี่อันประณีตให้แก่เธอ

ทาเลียจัดทรงผมพลางจ้องกระจกอีกครั้ง เมื่อสวมชุดของแม่ เธอก็ยิ่งดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นมากขึ้นไปอีก

หรือว่ากลิ่นอายแห่งราคะอันเข้มข้นจนน่าใจหายกำลังเริ่มผุดพรายออกมาจากตัวเธอแล้ว? ทาเลียจ้องมองส่วนบนของทรวงอกที่เริ่มนูนเด่นพ้นขอบคอเสื้อรูปสี่เหลี่ยมที่คว้านลึก

แม้จะไม่อาจเรียกได้ว่าดูสง่างาม แต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่ามันเป็นรูปลักษณ์ที่ยั่วยวนอย่างถึงที่สุด

ทาเลียเผลอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตามความเคยชิน แต่ก็รีบละมือออกเพราะกลัวเครื่องสำอางจะเลอะเทอะ อย่างน้อยวันนี้เธอก็อยากดูสวยกว่าใครเพื่อน หากเป็นไปได้... เธออยากจะดูสวยกว่าเสด็จแม่ด้วยซ้ำ

ฉันอยากให้ทุกคนมองมาที่ฉันคนเดียว เพื่อที่ผู้คนจะได้ไม่ต้องไปชายตามองยัยไอล่านั่น

ความหิวกระหายอย่างแรงกล้าฉายชัดอยู่ในดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่สะท้อนในกระจก มันไม่ใช่สายตาที่องค์หญิงแห่งจักรวรรดิพึงมี แต่มันเหมือนสายตาของพวกขอทานตามท้องถนนมากกว่า

ทาเลียหยิบเชิงเทียนบนโต๊ะขึ้นมาแล้วฟาดใส่ภาพผู้หญิงในกระจกอย่างไม่ยั้งมือ เสียงโครมครามดังสนั่นพร้อมกับรอยร้าวที่ขยายตัวเหมือนใยแมงมุมบนพื้นผิวกระจก พี่เลี้ยงที่กำลังจัดชายกระโปรงให้ถึงกับตกใจจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น

ทาเลียโยนเชิงเทียนลงบนพื้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันเบื่อกระจกบานนี้แล้ว ไปเอาบานใหม่มา”

พี่เลี้ยงเงยหน้ามองเธอด้วยใบหน้าที่ซีดขาว ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วพยุงตัวลุกขึ้น จากนั้นก็สวมเสื้อคลุมหรูหราที่ประดับด้วยขนสัตว์ลงบนไหล่ของเธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทาเลียจ้องมองเงาร่างของตัวเองที่แตกกระจายเป็นรูปร่างนับสิบชิ้นบนกระจก ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังเดินจากไป

เมื่อก้าวพ้นห้องออกมา เธอเห็นอัศวินองครักษ์ที่เซเนเวียร์ส่งมา ยืนตัวตรงแน่วอยู่สุดทางเดิน เธอเมินเฉยชายหนุ่มที่จ้องมองมาด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วเดินลงบันไดไป

หน้าตำหนักแยกมีรถม้าสี่ล้อขลิบทองและทหารองครักษ์แปดนายยืนสแตนด์บายรออยู่ ดูเหมือนเซเนเวียร์จะไม่ต้องการให้บุตรีคนโตของนางดูต่ำต้อยจนเกินไป

‘คงอยากให้ฉันไปทำให้พวกศัตรูทางการเมืองของตัวเองรู้สึกหงุดหงิดใจล่ะสินะ’

เธอเหยียดริมฝีปากยิ้มหยันพลางก้าวขึ้นรถม้า ในตอนนั้นเอง อัศวินองครักษ์คนใหม่ที่เข้ามาเพื่อปิดประตูรถม้าก็เอ่ยออกมา ราวกับกำลังขับพ่นเอาบางอย่างที่ร้อนรุ่มในลำคอออกมา

“วันนี้... ทรงงดงามมากจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

เสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาทำเอาขนทั้งร่างลุกซันขึ้นมาในพริบตา

ทาเลียตวัดสายตาคมปราบจ้องมองเขาเขม็ง เธอไม่ต้องการคำเยินยอจากผู้ชายคนนี้

“อย่าพูดไร้สาระ ออกรถได้แล้ว”

ชายหนุ่มปิดประตูรถม้าด้วยใบหน้าละอาย

ในไม่ช้าม้าก็เริ่มเคลื่อนที่ เธอเอนหลังพิงเบาะลึกพลางมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีสีราวกับเลือดผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่สะบัดไหว

หากงานเลี้ยงคืนนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแบบนั้นก็คงดีสินะ อยากให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่จนทุกอย่างพังพินาศไปให้หมดเลย

เธอกระวนกระวายจนเผลอเอามือแตะริมฝีปาก เมื่อเห็นสีแดงติดอยู่ที่ปลายนิ้วก็รีบลดมือลงทันที

ประสาทของเธอเหมือนกำลังถูกแผดเผา แต่ทว่าในตำหนักใหญ่กลับมีเพียงท่วงทำนองอันไพเราะและแสงไฟอันเจิดจ้าเล็ดลอดออกมา ขัดกับอารมณ์ของเธออย่างยิ่ง

เมื่อก้าวลงจากรถม้า ทาเลียขมวดคิ้วพลางมองไปยังทางเดินกว้างที่มุ่งสู่ห้องโถงจัดเลี้ยงและสวนที่พราวระยับด้วยการตกแต่ง ขุนนางนับร้อยในชุดผ้าไหมทยอยก้าวเดินไปตามบันไดหินอ่อนเพื่อเข้าสู่โถงของตำหนักใหญ่

เธอเมินเฉยอัศวินที่ตามมาเอสคอร์ตพลางก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้างานเลี้ยง ผู้คนที่จำเธอได้ต่างพากันแหวกทางให้โดยอัตนัย

มันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว เพราะพระราชวังคือบ้านของเธอ เธอไม่มีความคิดที่จะไปเข้าแถวรอเหมือนแขกคนอื่นๆ แม้แต่นิดเดียว

ทาเลียเอ่ยกับมหาดเล็กที่แสดงท่าทีลนลานอย่างราบเรียบ

“ฉันมาเพื่อร่วมยินดีในวันเกิดของพวกพี่น้อง”

มหาดเล็กเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

ทาเลียตวาดกลับอย่างหงุดหงิด

“มัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบประกาศการมาถึงของฉันสักที?”

เมื่อนั้น ชายที่หลบอยู่ข้างเสาก็รีบตะโกนก้องอย่างลนลาน

“องค์หญิงสอง ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เสด็จเข้าสู่ขบวนงานพ่ะย่ะค่ะ!”

ในพริบตา ความเงียบเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านไปทั่วโถงอันโอ่อ่า

เธอก้าวเท้าเข้าสู่บรรยากาศงานเลี้ยงที่ฉาบไปด้วยสีทองอร่ามพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง เธอรู้สึกได้ถึงสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่กระพริบ

ทาเลียซึมซับเอาความตกตะลึง ความโกรธแค้น ความประหม่า และความชื่นชมที่ถูกรีดออกมาอย่างไม่เต็มใจเหล่านั้นพลางก้าวเดินอย่างแช่มช้า ทันใดนั้นผู้คนก็เริ่มพากันถอยห่างออกไปจากเธอราวกับน้ำลด

ทำอย่างกับฉันเป็นโรคระบาดเลยแฮะ

ทาเลียพึมพำในใจพลางยกยิ้มอย่างประสงค์ร้าย

ในตอนนั้นเอง ใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางหน้า

“มาที่นี่มีธุระอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เธอจ้องมองใบหน้าของชายผู้นั้นนิ่ง เขาคือหนึ่งในพวกผู้ชายหน้าโง่ที่คอยติดตามไอล่า พี่สาวต่างมารดาผู้สูงส่งของเธอ

ทาเลียแสร้งทำเป็นยิ้มยั่ว เธอเห็นแม่ใช้มนตร์เสน่ห์ล่อลวงผู้ชายแบบนั้นมาเป็นพันครั้งจนจำขึ้นใจ

“ฉันมาในที่ที่ฉันไม่ควรมาเหรอ?”

ใบหน้าที่แข็งทื่อด้วยความระแวดระวังของชายคนนั้นแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยท่าทางที่สับสน

ทาเลียก้าวประชิดเขามากกว่าที่เขาถอยออกไปพลางเชิดคางขึ้นสูง

“ที่นี่วังของพ่อฉัน และงานเลี้ยงวันนี้ก็จัดให้พี่น้องของฉัน การที่ฉันอยู่ที่นี่มันผิดตรงไหน?”

เมื่อเธอจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา ชายผู้นั้นก็นิ่งงันไปราวกับถูกแช่แข็ง

เธอเห็นรูจมูกกว้างของเขาขยับเขยื้อน ดูเหมือนเขากำลังสูดกลิ่นน้ำมันดอกกุหลาบที่พี่เลี้ยงบรรจงชโลมลงบนเส้นผมของเธอทีละเส้น

แววตาที่พร่ามัวราวกับมึนเมาด้วยสุราฤทธิ์แรง ทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจและขยะแขยงอย่างรุนแรงไปพร้อมๆ กัน ทาเลียเดินผ่านชายที่ทำได้เพียงยืนปากสั่นเหมือนคนโง่คนนั้น มุ่งหน้าสู่ใจกลางโถงจัดเลี้ยงต่อไป

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 2

สรุปตอน 2

ทาเลียแต่งกายด้วยชุดสีแดงที่ทำให้เธอดูเหมือนเซเนเวียร์ผู้เป็นแม่ ก่อนก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงวันเกิดของพี่น้องต่างมารดาท่ามกลางสายตาที่ไม่ต้อนรับ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 3 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 1กลับหน้าเรื่อง
ตอน 1ตอน 3