ทาเลียจ้องมองเข้าไปในกระจก ใบหน้าของผู้หญิงที่เธอเห็นมาจนจำเจตั้งแต่ลืมตาดูโลกปรากฏอยู่ที่ตรงนั้น
หากจะมีจุดที่แตกต่างกันอยู่บ้าง ก็คงเป็นเด็กสาวในกระจกที่มีแววตาประหม่าและริมฝีปากที่แห้งผาก แทนที่จะเป็นรอยยิ้มอันสง่างามและดวงตาหยาดเยิ้มที่แฝงไปด้วยความเสน่หา
ทาเลียจ้องมองใบหน้าตัวเองด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะหันไปถามพี่เลี้ยง
“ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?”
“ดูเหมือนนางฟ้าเลยเพคะ”
พี่เลี้ยงที่คอยหวีผมให้เธออย่างไม่หยุดหย่อนตอบพลางยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“ฝ่าบาททรงถอดแบบมาจากท่านเซเนเวียร์ไม่มีผิดเพคะ พอแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างพิถีพิถันแบบนี้แล้ว เหมือนได้เห็นท่านเซเนเวียร์ตอนอายุสิบแปดเลย”
ทาเลียปัดมืออวบอูมที่กำลังยุ่มย่ามกับเส้นผมของเธอออกอย่างแรง ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาเพราะความไม่รู้จักกาลเทศะของพี่เลี้ยงที่คิดว่าการบอกว่าเธอเหมือนใครบางคนนั้นคือคำชม
“หวีพอแล้ว ไปเอาชุดมา”
พี่เลี้ยงทำหน้าเหมือนสุนัขที่ถูกเจ้าของเตะ ก่อนจะเดินเตาะแตะไปที่หีบใบใหญ่
ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาไม่ชอบใจ ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามและเชื่องช้าขนาดนี้นะ
หญิงวัยกลางคนรื้อค้นในหีบอย่างกุกกัก ก่อนจะหยิบชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงออกมาพลางลอบสังเกตท่าทีของเธอ
“ดูนี่สิเพคะ นี่คือชุดเดรสที่ท่านเซเนเวียร์สวมตอนก้าวเท้าเข้าสู่พระราชวังเป็นครั้งแรก ดูเหมือนท่านจะเตรียมไว้ให้องค์หญิงนะเพคะ”
ทาเลียทำสีหน้าเอือมระอา
“พี่เลี้ยงจำได้กระทั่งว่าเมื่อนานมาแล้วเสด็จแม่ใส่อะไรด้วยเหรอ?”
“แน่นอนสิเพคะ! ใครจะไปลืมวันนั้นได้ ท่านเซเนเวียร์ในตอนนั้นดูไม่ใช่คนบนโลกนี้เลย ความงามของท่านทำเอาหม่อมฉันตื้นตันจนน้ำตาแทบไหล แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ทรงไม่อาจละสายตาจากท่านได้เลยนะเพคะ”
พี่เลี้ยงทอดถอนใจด้วยสีหน้าเพ้อฝันราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา
ทาเลียรอบกลืนเสียงหัวเราะเยาะลงคอ ผู้หญิงคนนี้คิดว่าการพบกันของทั้งคู่คือโศกนาฏกรรมรักแห่งศตวรรษหรืออย่างไร?
ในตอนนั้นองค์จักรพรรดิมีจักรพรรดินีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาถึง 6 ปีอยู่แล้ว แถมในตอนนั้นพระนางยังกำลังจะประสูติพระบุตรด้วยซ้ำ การพบกันของเซเนเวียร์และองค์จักรพรรดิจึงเป็นเพียงการคบชู้ที่น่ารังเกียจ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้นเลย
แม้หลังจากที่จักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์องค์ก่อนสิ้นพระชนม์ และเซเนเวียร์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินีอย่างเป็นทางการแล้วก็ตาม แต่ผู้คนก็ยังไม่ลืมความจริงข้อนั้น ตราบใดที่เธอยังมีตัวตนอยู่ ผู้คนย่อมไม่มีวันลืมบาปอันไร้ยางอายที่คนทั้งคู่ก่อขึ้นเด็ดขาด
ทาเลียกลืนคำประชดประชันที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ก่อนจะกระชากชุดเดรสมาจากมือของพี่เลี้ยง
“ถ้ามีเวลามาพูดเรื่องไร้สาระก็รีบแต่งตัวให้ฉันให้เสร็จสักที”
“เพคะ หม่อมฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้”
พี่เลี้ยงช่วยสวมชุดเบลีโอผ้ากำมะหยี่อันประณีตให้แก่เธอ
ทาเลียจัดทรงผมพลางจ้องกระจกอีกครั้ง เมื่อสวมชุดของแม่ เธอก็ยิ่งดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นมากขึ้นไปอีก
หรือว่ากลิ่นอายแห่งราคะอันเข้มข้นจนน่าใจหายกำลังเริ่มผุดพรายออกมาจากตัวเธอแล้ว? ทาเลียจ้องมองส่วนบนของทรวงอกที่เริ่มนูนเด่นพ้นขอบคอเสื้อรูปสี่เหลี่ยมที่คว้านลึก
แม้จะไม่อาจเรียกได้ว่าดูสง่างาม แต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธได้ว่ามันเป็นรูปลักษณ์ที่ยั่วยวนอย่างถึงที่สุด
ทาเลียเผลอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตามความเคยชิน แต่ก็รีบละมือออกเพราะกลัวเครื่องสำอางจะเลอะเทอะ อย่างน้อยวันนี้เธอก็อยากดูสวยกว่าใครเพื่อน หากเป็นไปได้... เธออยากจะดูสวยกว่าเสด็จแม่ด้วยซ้ำ
ฉันอยากให้ทุกคนมองมาที่ฉันคนเดียว เพื่อที่ผู้คนจะได้ไม่ต้องไปชายตามองยัยไอล่านั่น
ความหิวกระหายอย่างแรงกล้าฉายชัดอยู่ในดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่สะท้อนในกระจก มันไม่ใช่สายตาที่องค์หญิงแห่งจักรวรรดิพึงมี แต่มันเหมือนสายตาของพวกขอทานตามท้องถนนมากกว่า
ทาเลียหยิบเชิงเทียนบนโต๊ะขึ้นมาแล้วฟาดใส่ภาพผู้หญิงในกระจกอย่างไม่ยั้งมือ เสียงโครมครามดังสนั่นพร้อมกับรอยร้าวที่ขยายตัวเหมือนใยแมงมุมบนพื้นผิวกระจก พี่เลี้ยงที่กำลังจัดชายกระโปรงให้ถึงกับตกใจจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น
ทาเลียโยนเชิงเทียนลงบนพื้นแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฉันเบื่อกระจกบานนี้แล้ว ไปเอาบานใหม่มา”
พี่เลี้ยงเงยหน้ามองเธอด้วยใบหน้าที่ซีดขาว ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วพยุงตัวลุกขึ้น จากนั้นก็สวมเสื้อคลุมหรูหราที่ประดับด้วยขนสัตว์ลงบนไหล่ของเธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทาเลียจ้องมองเงาร่างของตัวเองที่แตกกระจายเป็นรูปร่างนับสิบชิ้นบนกระจก ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังเดินจากไป
เมื่อก้าวพ้นห้องออกมา เธอเห็นอัศวินองครักษ์ที่เซเนเวียร์ส่งมา ยืนตัวตรงแน่วอยู่สุดทางเดิน เธอเมินเฉยชายหนุ่มที่จ้องมองมาด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วเดินลงบันไดไป
หน้าตำหนักแยกมีรถม้าสี่ล้อขลิบทองและทหารองครักษ์แปดนายยืนสแตนด์บายรออยู่ ดูเหมือนเซเนเวียร์จะไม่ต้องการให้บุตรีคนโตของนางดูต่ำต้อยจนเกินไป
‘คงอยากให้ฉันไปทำให้พวกศัตรูทางการเมืองของตัวเองรู้สึกหงุดหงิดใจล่ะสินะ’
เธอเหยียดริมฝีปากยิ้มหยันพลางก้าวขึ้นรถม้า ในตอนนั้นเอง อัศวินองครักษ์คนใหม่ที่เข้ามาเพื่อปิดประตูรถม้าก็เอ่ยออกมา ราวกับกำลังขับพ่นเอาบางอย่างที่ร้อนรุ่มในลำคอออกมา
“วันนี้... ทรงงดงามมากจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
เสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาทำเอาขนทั้งร่างลุกซันขึ้นมาในพริบตา
ทาเลียตวัดสายตาคมปราบจ้องมองเขาเขม็ง เธอไม่ต้องการคำเยินยอจากผู้ชายคนนี้
“อย่าพูดไร้สาระ ออกรถได้แล้ว”
ชายหนุ่มปิดประตูรถม้าด้วยใบหน้าละอาย
ในไม่ช้าม้าก็เริ่มเคลื่อนที่ เธอเอนหลังพิงเบาะลึกพลางมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มีสีราวกับเลือดผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่สะบัดไหว
หากงานเลี้ยงคืนนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแบบนั้นก็คงดีสินะ อยากให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่จนทุกอย่างพังพินาศไปให้หมดเลย
เธอกระวนกระวายจนเผลอเอามือแตะริมฝีปาก เมื่อเห็นสีแดงติดอยู่ที่ปลายนิ้วก็รีบลดมือลงทันที
ประสาทของเธอเหมือนกำลังถูกแผดเผา แต่ทว่าในตำหนักใหญ่กลับมีเพียงท่วงทำนองอันไพเราะและแสงไฟอันเจิดจ้าเล็ดลอดออกมา ขัดกับอารมณ์ของเธออย่างยิ่ง
เมื่อก้าวลงจากรถม้า ทาเลียขมวดคิ้วพลางมองไปยังทางเดินกว้างที่มุ่งสู่ห้องโถงจัดเลี้ยงและสวนที่พราวระยับด้วยการตกแต่ง ขุนนางนับร้อยในชุดผ้าไหมทยอยก้าวเดินไปตามบันไดหินอ่อนเพื่อเข้าสู่โถงของตำหนักใหญ่
เธอเมินเฉยอัศวินที่ตามมาเอสคอร์ตพลางก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังประตูทางเข้างานเลี้ยง ผู้คนที่จำเธอได้ต่างพากันแหวกทางให้โดยอัตนัย
มันเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว เพราะพระราชวังคือบ้านของเธอ เธอไม่มีความคิดที่จะไปเข้าแถวรอเหมือนแขกคนอื่นๆ แม้แต่นิดเดียว
ทาเลียเอ่ยกับมหาดเล็กที่แสดงท่าทีลนลานอย่างราบเรียบ
“ฉันมาเพื่อร่วมยินดีในวันเกิดของพวกพี่น้อง”
มหาดเล็กเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
ทาเลียตวาดกลับอย่างหงุดหงิด
“มัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบประกาศการมาถึงของฉันสักที?”
เมื่อนั้น ชายที่หลบอยู่ข้างเสาก็รีบตะโกนก้องอย่างลนลาน
“องค์หญิงสอง ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เสด็จเข้าสู่ขบวนงานพ่ะย่ะค่ะ!”
ในพริบตา ความเงียบเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านไปทั่วโถงอันโอ่อ่า
เธอก้าวเท้าเข้าสู่บรรยากาศงานเลี้ยงที่ฉาบไปด้วยสีทองอร่ามพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง เธอรู้สึกได้ถึงสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่กระพริบ
ทาเลียซึมซับเอาความตกตะลึง ความโกรธแค้น ความประหม่า และความชื่นชมที่ถูกรีดออกมาอย่างไม่เต็มใจเหล่านั้นพลางก้าวเดินอย่างแช่มช้า ทันใดนั้นผู้คนก็เริ่มพากันถอยห่างออกไปจากเธอราวกับน้ำลด
ทำอย่างกับฉันเป็นโรคระบาดเลยแฮะ
ทาเลียพึมพำในใจพลางยกยิ้มอย่างประสงค์ร้าย
ในตอนนั้นเอง ใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางหน้า
“มาที่นี่มีธุระอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เธอจ้องมองใบหน้าของชายผู้นั้นนิ่ง เขาคือหนึ่งในพวกผู้ชายหน้าโง่ที่คอยติดตามไอล่า พี่สาวต่างมารดาผู้สูงส่งของเธอ
ทาเลียแสร้งทำเป็นยิ้มยั่ว เธอเห็นแม่ใช้มนตร์เสน่ห์ล่อลวงผู้ชายแบบนั้นมาเป็นพันครั้งจนจำขึ้นใจ
“ฉันมาในที่ที่ฉันไม่ควรมาเหรอ?”
ใบหน้าที่แข็งทื่อด้วยความระแวดระวังของชายคนนั้นแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยท่าทางที่สับสน
ทาเลียก้าวประชิดเขามากกว่าที่เขาถอยออกไปพลางเชิดคางขึ้นสูง
“ที่นี่วังของพ่อฉัน และงานเลี้ยงวันนี้ก็จัดให้พี่น้องของฉัน การที่ฉันอยู่ที่นี่มันผิดตรงไหน?”
เมื่อเธอจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา ชายผู้นั้นก็นิ่งงันไปราวกับถูกแช่แข็ง
เธอเห็นรูจมูกกว้างของเขาขยับเขยื้อน ดูเหมือนเขากำลังสูดกลิ่นน้ำมันดอกกุหลาบที่พี่เลี้ยงบรรจงชโลมลงบนเส้นผมของเธอทีละเส้น
แววตาที่พร่ามัวราวกับมึนเมาด้วยสุราฤทธิ์แรง ทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจและขยะแขยงอย่างรุนแรงไปพร้อมๆ กัน ทาเลียเดินผ่านชายที่ทำได้เพียงยืนปากสั่นเหมือนคนโง่คนนั้น มุ่งหน้าสู่ใจกลางโถงจัดเลี้ยงต่อไป
ทาเลียแต่งกายด้วยชุดสีแดงที่ทำให้เธอดูเหมือนเซเนเวียร์ผู้เป็นแม่ ก่อนก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงวันเกิดของพี่น้องต่างมารดาท่ามกลางสายตาที่ไม่ต้อนรับ
กำลังโหลดความเห็น...