คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 3 · ผู้มาเยือนที่ทางเข้า

ตอน 3
ผู้มาเยือนที่ทางเข้า

ดูเหมือนว่าพวกพี่น้องจะยังมาไม่ถึง เพราะปกติแล้ว กาเร็ธ ผู้เป็นองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิและพี่ชายต่างมารดาของเธอ มักจะยืนตระหง่านราวกับราชาอยู่ใจกลางงานเลี้ยง หรือไม่ก็บนที่นั่งชั้นสูงบนชั้นสองที่สามารถมองลงมาเห็นโถงทั้งหมดได้ในปราดเดียว

และไอล่าก็จะคอยเคียงข้างองค์รัชทายาทสายนั้นด้วยรูปลักษณ์ที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยเกียรติเหนือใคร

‘แต่คืนนี้อาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นสารรูปของไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา ก็ได้นะ’

เธอหยิบจอกเงินโกเบล็ตบนโต๊ะกลมตัวเล็กขึ้นมาพลางหัวเราะคิกคักในลำคอ

เมื่อนึกถึงภาพของไอล่าที่ใบหน้าซีดเผือดแล้วล้มพับลงใจกลางงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่วันก่อน ความพึงพอใจอันโหดเหี้ยมก็ผุดพรายขึ้นในใจ ภาพของพี่สาวที่ขย้อนไวน์ออกมาบนพื้นหินอ่อนนั้นดูราวกับหล่อนกำลังสำรอกหัวใจออกมาเองก็ไม่ปาน

ถ้าทำให้เป็นแบบนั้นได้จริงๆ ก็คงดี

ทาเลียใช้ปลายนิ้วที่ตะไบจนคมกริบกรีดลงบนผิวจอกโกเบล็ตจนเกิดเสียงดัง กี๊ด

ไม่รู้ว่าเธอสวดอ้อนวอนในใจไปกี่ครั้งยามที่จ้องมองพี่สาวต่างมารดานอนคุดคู้ชักกระตุกอยู่บนพื้น

ตายไปซะเลยสิ ไอล่า ได้โปรด อย่าลืมตาขึ้นมาอีกเลย

“ฝ่าบาท”

ขณะที่ทาเลียกำลังจมดิ่งอยู่กับห้วงความคิดอันดำมืด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นใกล้ตัวจนเธอต้องหันไปมอง

ชายหนุ่มในชุดพิธีการสีเขียวเข้มดูภูมิฐานยืนตัวตรงพลางวางมือข้างหนึ่งไว้บนอก เขาเป็นใบหน้าที่เธอคุ้นตา

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่กว่าเธอจะจำได้ว่าเขาคือคนที่มักจะปรากฏตัวในงานเลี้ยงที่แม่ของเธอเป็นเจ้าภาพบ่อยครั้ง

เธอนึกชื่อเขาไม่ออก จำได้ลางๆ เพียงว่าแม่เคยเรียกเขาว่าบอรอนเซเรียน

“ไม่ได้พบกันนานนะพ่ะย่ะค่ะ ยิ่งนานวันฝ่าบาทก็ยิ่งทรงงดงามขึ้นทุกที”

ชายหนุ่มที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมโน้มตัวลงก้มจูบบนหลังมือ ความรู้สึกขยะแขยงประหนึ่งมีหนอนตัวเฉอะแฉะมาสัมผัสจู่โจมเข้ามาทันที ทว่าทาเลียกลับแสร้งปั้นยิ้มตอบ

“เสด็จแม่สั่งให้คุณมาคอยดูแลฉันเหรอ?”

“องค์จักรพรรดินีทรงเป็นห่วงองค์หญิงเสมอพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มเอ่ยตอบรับเป็นนัย

“แต่ต่อให้ไม่มีคำขอจากองค์จักรพรรดินี กระหม่อมก็คงไม่อาจห้ามใจไม่ให้เข้ามาทักทายฝ่าบาทได้ ทรงลองมองไปรอบๆ สิพ่ะย่ะค่ะ”

เขาขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูราวกับจะบอกความลับยิ่งใหญ่

“ผู้ชายทุกคนที่นี่ต่างก็จ้องมองมาที่ฝ่าบาท พวกเขาอยากจะเดินเข้ามาจูบมืออันงดงามนี้และสาดคำเยินยอใส่ฝ่าบาทเหมือนที่กระหม่อมทำใจจะขาด แต่พวกเขาก็ต้องข่มใจงัดความปรารถนานั้นไว้ เพราะไม่มีใครอยากถูกองค์รัชทายาทหมายหัวหรอกพ่ะย่ะค่ะ”

“จะบอกว่านายไม่กลัวเหรอ?”

“กระหม่อมน่ะถูกพระองค์เกลียดขี้หน้ามาตั้งนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“เดชะบุญ คืนนี้กระหม่อมเลยได้รับมอบหมายให้มาปรนนิบัติฝ่าบาท ถือเป็นโชคร้ายที่กลายเป็นดีแท้ๆ”

ทาเลียไม่ชอบพวกผู้ชายที่เข้ามาเกาะแกะและแสดงความสนใจเกินงามแบบนี้ ไม่สิ ต้องบอกว่าเธอเข้าขั้นเกลียดเลยต่างหาก

แต่การมีโล่กำบังดีๆ สักคนไว้ข้างกายก็ยังดีกว่าต้องทนรับสายตาจิกกัดนับร้อยคู่เพียงลำพัง

ทาเลียยอมรับการเอสคอร์ตด้วยท่าทีราวกับกำลังบริจาคทาน

“เสด็จแม่ว่ายังไงบ้างล่ะ? ท่านขอให้คุณช่วยสงเคราะห์ลูกสาวคนโตที่น่าสงสารซึ่งมักจะทำตัวแตกแยกเหมือนแกะดำหรือเปล่า?”

“พระนางทรงบัญชาให้กระหม่อมช่วยให้องค์หญิงทรงสนุกกับงานเลี้ยงได้อย่างเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียกลั้นเสียงหัวเราะเยาะไม่ให้เล็ดลอดออกมา

ชายหนุ่มนำทางเธอไปยังหน้าเวทีที่จัดไว้หน้าระเบียงพลางเอ่ยต่อ

“และสั่งให้กระหม่อมคอยปรนนิบัติอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้ฝ่าบาททรงโดดเด่นยิ่งกว่าใครในงานเลี้ยงนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าผู้คนที่กำลังเต้นรำตามท่วงทำนองของพิณลิรา พลิวต์ และออร์แกน ต่างพากันชะงักและถอยห่างออกไปพลางส่งสายตาตำหนิมาให้ ทว่าท่านบารอนกลับไม่แยแส เขาโค้งคำนับให้เธออย่างสง่าผ่าเผยเป็นการประกาศศักดินา

“จะทรงให้เกียรติเต้นรำกับกระหม่อมสักเพลงได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

ทาเลียจ้องมองมือเรียวบางที่ไร้รอยด้านนั้นด้วยสายตาขยะแขยง

เธอไม่มีความปรารถนาจะสัมผัสตัวผู้ชายที่ไม่รู้จักแม้แต่น้อย ทว่าสายตาที่ทิ่มแทงและเสียงซุบซิบของผู้คนกลับปลุกปั่นความขัดขืนในใจขึ้นมา

ทุกคนคงอยากให้ฉันหายไปจากที่นี่สินะ หรือไม่ก็อยากให้ฉันซุกหัวอยู่แต่ในมุมมืด ทำตัวให้เงียบเชียบเหมือนไม่มีตัวตน

ฝันไปเถอะ ไม่มีทางหรอก

ทาเลียคว้ามือชายหนุ่ม เขาโอบแขนรอบเอวเธอราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว ก่อนจะเริ่มพริ้วไหวไปบนฟลอร์เต้นรำอย่างชำนาญ

แม้แต่ทาเลียที่เกลียดการสัมผัสตัวผู้อื่นถึงขั้นสุด ยังต้องทึ่งในฝีเท้าการเต้นรำที่ยอดเยี่ยมของเขา บารอนเซเรียนรู้วิธีการแสดงท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบตามจังหวะดนตรี และเขามีพรสวรรค์ในการทำให้คู่เต้นดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างแยบยล

เดิมทีทาเลียก็ชอบการเต้นรำอยู่แล้ว แต่ไม่มีครั้งไหนที่เธอรู้สึกว่าท่วงท่าของตัวเองดูสง่างามเท่านาทีนี้มาก่อน และดูเหมือนความรู้สึกนี้จะไม่ใช่แค่เธอที่สัมผัสได้เพียงลำพัง

เธอสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ผ่านหัวไหล่ของบารอนที่ช่วยหมุนตัวเธออย่างคล่องแคล่ว เห็นดวงตานับร้อยคู่ขยับเคลื่อนตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธออย่างพร้อมเพรียง ทุกคนต่างไม่อาจละสายตาไปจากลูกนอกสมรสของราชวงศ์ที่พวกเขาขยาดกลัวคนนี้ได้เลย

ทาเลียรู้สึกฮึกเหิม ก่อนหน้านี้เวลาเธอปรากฏตัวในงานพิธีการ ผู้คนมักจะแสร้งทำเป็นเมินเฉยแต่แอบจับจ้องทุกย่างก้าวของเธอ แต่นั่นเป็นเพียงการแสดงออกถึงความรังเกียจและความระแวดระวังเท่านั้น

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป พวกเขามองเธอเหมือนมองแม่ของเธอ สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสน่ห์เย้าพัวพันมาที่ร่างของเธอเหมือนกลุ่มด้ายที่พันกันยุ่งเหยิง

ราวกับว่าเธอได้กลายเป็นเซเนเวียร์ไปแล้ว... ตัวตนที่ทรงพลัง ตึงเครียด และงดงามที่สุดในโลก

ทว่าความหอมหวานของชัยชนะนั้นมีเพียงชั่วคราว จู่ๆ ดนตรีก็หยุดชะงักลง ก่อนที่เจ้าของงานเลี้ยงตัวจริงจะปรากฏกายออกมา

“องค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวรรดิ กาเร็ธ โรเอ็ม กือร์ทา และองค์หญิงหนึ่งแห่งจักรวรรดิ ไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา เสด็จแล้ว!”

สิ้นเสียงประกาศอันดังก้องของหัวหน้ามหาดเล็ก เชื้อพระวงศ์ทั้งสองก็ก้าวผ่านประตูงานเลี้ยงลงบันไดหินอ่อนมาด้วยท่าทางผ่าเผย และในพริบตาเดียว ทาเลียก็ถูกเบียดออกไปนอกสายตาของผู้คนทันที

บารอนเซเรียนยิ้มอย่างขื่นขันพลางนำทางเธอไปยังโซนระเบียงที่มีเหล้าและอาหารจัดเตรียมไว้

“น่าเสียดายที่ช่วงเวลาแห่งความสุขถูกรบกวนเสียได้”

บารอนพยายามแสร้งประสอเพื่อให้เธอคลายสีหน้าเคร่งเครียด แต่ไม่มีคำพูดใดเข้าหูเธอเลยแม้แต่คำเดียว

ทาเลียจ้องเขม็งไปยังไอล่าในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ดูเหมือนพี่สาวจะลืมเรื่องที่ตัวเองขายหน้าต่อหน้าฝูงชนเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนไปเสียหมดสิ้นแล้ว

เมื่อเห็นใบหน้าพริ้มเพราที่กำลังยิ้มอย่างสง่างามเคียงคู่กับน้องชาย ความโกรธแค้นก็แผดเผาขึ้นในช่องท้อง

ทาเลียจ้องมองผมสีดำขลับ ดวงตาสีเขียวมรกต และใบหน้าที่ราวกับสลักมาจากงาช้างของพวกเขาอย่างถี่ถ้วนทีละจุด

พวกเขามีกลิ่นอายความสง่างามและความภาคภูมิใจแบบเชื้อพระวงศ์ขนานแท้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เซเนเวียร์และเธอยังไงก็ไม่มีวันมีได้ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ตาม

เซเนเวียร์เป็นเพียงนางงูพิษที่ลากองค์จักรพรรดิหนุ่มผู้เคยถูกขานนามว่าจักรพรรดิผู้ทรงศักดิ์สิทธิ์ลงสู่ปลักของการคบชู้อันโสโครก และตัวเธอเองก็คือสิ่งปฏิกูลที่หลุดออกมาจากท้องของงูพิษตัวนั้น ต่อให้เซเนเวียร์จะให้กำเนิดพระโอรสแก่องค์จักรพรรดิอีกนับสิบคน ความจริงข้อนี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยน

ทาเลียลอบจ้องมองพี่น้องต่างมารดาที่ถูกรายล้อมด้วยความสนใจอย่างล้นหลาม ก่อนจะหันกลับไปยังโต๊ะที่มีแก้วไวน์วางอยู่ ทันใดนั้นเธอก็พบว่าผู้คนที่เคยจ้องมององค์หญิงและองค์รัชทายาทด้วยสายตาชื่นชม ต่างเริ่มหันมาเหล่มองเธอแล้วส่งสายตาแปลกๆ ให้กัน

เส้นประสาททั่วร่างขึงตึง เธออยากจะควักลูกตาพวกนั้นออกมาให้หมดนัก

อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับพวกนั้น

เธอสะกดกลั้นคำตะโกนนั้นไว้และพยายามแสร้งทำสีหน้าไม่ยี่หระอย่างสุดความสามารถ แต่คนข้างกายกลับไร้ซึ่งความรู้งาน เขากระซิบที่ข้างหูเธอว่า

“ดูเหมือนทั้งสองพระองค์จะตั้งใจเมินเฉยต่อการมีตัวตนของฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ จะทรงเอายังไงดี? จะก้าวเข้าไปเพื่อขอทักทายก่อนไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

เธอตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยยาพิษจ้องมองชายหนุ่ม

เขายกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

“นั่นคือเหตุผลที่ฝ่าบาทเสด็จมาที่นี่ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ทาเลียเม้มปากแน่น

เป็นอย่างที่เขากล่าว เธอปรากฏตัวที่นี่เพื่อต้องการทำลายอารมณ์ของพวกพี่น้องให้พังพินาศ เพื่อสร้างเสียงประสานที่ผิดเพี้ยนและน่าสะพรึงกลัวขึ้นในสถานที่ที่พวกเขาได้รับการยกย่องชมเชย และเซเนเวียร์เองก็คงปรารถนาเช่นนั้น

ในที่สุดเมื่อเตรียมใจพร้อม ทาเลียก็กำจอกเหล้าแน่นพลางหันกลับไปทางพี่น้องต่างมารดา ก่อนจะก้าวเดินผ่านฝูงชนไปอย่างผ่าเผย

ตอนนั้นเอง บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเข้างานเลี้ยง

ทาเลียหยุดนิ่งทุกการเคลื่อนไหว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับถูกลอบโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 3

สรุปตอน 3

ทาเลียรอจังหวะทำลายงานเลี้ยงของพี่น้องต่างมารดาด้วยความเคียดแค้น จนกระทั่งบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ปรากฏตัวที่ทางเข้างานและทำให้หัวใจเธอสั่นไหว

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 4 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 2กลับหน้าเรื่อง
ตอน 2ตอน 4