คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 4 · คำสาปกลางงานเลี้ยง

ตอน 4
คำสาปกลางงานเลี้ยง

ชายหนุ่มผู้เกลียดการตกเป็นเป้าสายตาเกินความจำเป็นคนนั้นยกมือขึ้นห้ามมหาดเล็กที่กำลังจะประกาศชื่อของเขา ก่อนจะก้าวลงบันไดมาด้วยท่าทางสง่างามและผ่าเผย

ทว่าแม้จะพยายามเพียงใด ทุกคนในงานต่างก็จับจ้องไปที่บาร์คัสอยู่ดี กระทั่งรัศมีของว่าที่จักรพรรดิเยี่ยงองค์รัชทายาทก็ยังดูหมองหม่นลงเมื่อเขาปรากฏตัว

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยความกระหาย กวาดสายตาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขายังสวมชุดพิธีการของหน่วยองครักษ์หลวงอย่างประณีตไม่มีที่ติเช่นเคย จุดเดียวที่ต่างไปจากปกติคือ ภายใต้เสื้อคลุมหรูหราของกองอัศวิน แทนที่เขาจะสวมเกราะสีทองอันเป็นสัญลักษณ์ของกองอัศวินโรเอ็ม เขากลับสวมแผ่นเกราะหน้าอกสีดำสลักลวดลายม้าสีหมึก

นั่นหมายความว่า เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ในฐานะทายาทแห่งเชียคาน แกรนด์ดยุค และในฐานะคู่หมั้นของไอล่า

เป็นไปตามที่ทาเลียคาดไว้ บาร์คัสมุ่งตรงไปยังใจกลางโถงนัดหมายที่กาเร็ธและไอล่ายืนอยู่ทันที

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”

เขาทำความเคารพกาเร็ธด้วยกิริยาที่พอเหมาะพอดี ไม่มากไม่น้อยไปกว่าที่ควร ก่อนจะหันไปหาไอล่าที่กำลังส่งยิ้มอย่างเอียงอายมาให้

ปลายนิ้วของทาเลียสั่นระริก เธอจิกกำจอกเหล้าแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เมื่อบาร์คัสยื่นมือออกไปหา ‘องค์หญิงสายเลือดบริสุทธิ์’ และไอล่าวางมือตอบรับอย่างเรียบร้อย ในตอนนั้นเองความเจ็บปวดราวกับลำไส้ถูกบิดทึ้งก็เข้าจู่โจมทาเลียทันที

อย่าจับนะ อย่าแตะต้องบาร์คัสเด็ดขาด

เธออยากจะตะโกนออกไปเช่นนั้นทั้งที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่น้อย ทาเลียต้องกัดริมฝีปากตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ทำกิริยาที่อับอายขายหน้าออกมา

“เดินออกจากงานเลี้ยงไปตอนนี้เลยจะดีกว่าไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

ชายข้างกายที่คอยสังเกตสีหน้าเธอเอ่ยแนะนำอย่างระมัดระวัง เมื่อชายคนที่ดูเหมือนจะชอบความวุ่นวายเป็นชีวิตจิตใจพูดเช่นนั้นออกมา เธอก็ได้สติทันที เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะล่าถอยกลับไปอย่างน่าเวทนาและต่ำต้อย

ทาเลียปรับสีหน้าทล่มทลายให้กลับมาเป็นปกติในพริบตา ก่อนจะก้าวข้ามโถงจัดเลี้ยงไปด้วยฝีเท้าอันสง่างาม ผู้คนที่รายล้อมองค์รัชทายาท องค์หญิงหนึ่ง และบุตรชายผู้สูงศักดิ์แห่งตะวันออกต่างพากันแหวกทางให้โดยธรรมชาติ

ลึกๆ แล้วพวกเขาก็คงคาดหวังจะให้เกิดเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นขึ้นเช่นกัน และทาเลียก็ตั้งใจจะสนองตัณหาของพวกเขาให้สมบูรณ์แบบ

“สวัสดีค่ะ พี่ชายที่เคารพ และ... พี่สาวที่รัก”

เธอแสร้งทำเป็นเมินเฉยต่อตัวตนของบาร์คัส แล้วเอ่ยทักทายเพียงแค่สองคนนั้นอย่างเชื่องช้า หากเธอต้องเผชิญหน้ากับดวงตาของเขาตรงๆ เธอเกรงว่าสายใยแห่งสติที่พยายามดึงรั้งไว้จะขาดสะบั้นลง

เธอหันหลังให้บาร์คัสพลางตรึงสายตาไว้ที่ใบหน้าของไอล่าเพียงผู้เดียว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดสี

“ดีใจด้วยนะคะที่สุขภาพกลับมาแข็งแรงดีแล้ว เมื่อวันก่อน... พี่แสดงภาพลักษณ์ที่ไม่ค่อยน่าดูออกมาเสียเท่าไหร่นี่คะ”

“ขอบใจนะที่อุตส่าห์เป็นห่วง”

ไอล่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุนละไมที่ดูไร้ซึ่งเงามืดใดๆ แฝงอยู่

ในพริบตานั้น ทาเลียรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัว

ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางไม่รู้ว่าคนที่แอบใส่ยาลงในจอกเหล้าคือน้องสาวต่างมารดา แต่ถึงอย่างนั้น สายตาที่มองมากลับไม่มีร่องรอยของความโกรธแค้นเลยแม้แต่นิดเดียว มันเป็นสายตาที่มองราวกับว่าเธอเป็นเพียงวัตถุธรรมดาสามัญที่หาพบได้ทั่วไป

เหมือนจอกเหล้า จาน หรือเชิงเทียนที่ตั้งเกลื่อนกลาดอยู่ในห้องโถง... มนุษย์ที่ไหนจะไปถือโกรธสิ่งของพวกนั้นกันเล่า

ท่าทีที่สงบนิ่งจนดูเหมือนเฉยเมยนั้นทำให้ความเสียดายอย่างลึกซึ้งโถมเข้ามาในใจทาเลีย

เธอควรจะให้ยาร้ายแรงกับผู้หญิงคนนี้มากกว่ายาที่ทำให้แค่อาเจียน ต่อให้เธอต้องถูกลงทัณฑ์อย่างโหดเหี้ยม หรือต้องถูกแผดเผาอยู่ในไฟนรกตลอดกาลเพราะมันก็ตาม...

เมื่อเทียบกับพี่สาวแล้ว พี่ชายที่แสดงออกถึงความโกรธแค้นอย่างดิบเถื่อนยังดูจะมีความเป็นมนุษย์มากกว่าเสียอีก

“แกกล้าดียังไงถึงโผล่มาที่นี่”

กาเร็ธโน้มตัวเข้าหาเธอพลางขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน แววตาที่เป็นประกายฉายชัดถึงความรังเกียจขณะกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“แถมยังแต่งตัวชั่วช้าแบบนี้อีก! แม่แกสั่งให้ทำตัวเป็นหญิงแพศยามาอ่อยข้าราชบริพารผู้ภักดีของฉันงั้นเหรอ?”

“พูดว่าชั่วช้าแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยมั้งคะ”

ทาเลียสะบัดชายกระโปรงแผ่ออกอย่างตั้งใจโอ้อวด

“เดรสตัวนี้คือชุดที่ท่านแม่สวมในวันที่พบองค์จักรพรรดิเป็นครั้งแรกเชียวนะคะ เป็นชุดที่มีความหมายลึกซึ้งมากทีเดียว”

ในพริบตานั้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโถง

เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นลุกวูบขึ้นในดวงตาทั้งสองข้างขององค์รัชทายาท แต่น่าเสียดายที่ทาเลียเป็นคนที่ชอบเล่นกับไฟอย่างยิ่ง

“เสด็จพ่อของเราต้องทรงโปรดชุดนี้มากแน่ๆ พี่ไม่คิดอย่างนั้นเหรอคะ?”

ไหล่ขององค์รัชทายาทยกขึ้นสูง ดูเหมือนเขาจะทนไม่ไหวจนเกือบจะยกมือขึ้นฟาดใบหน้าเธอ

ทว่าพี่สาวผู้เฉลียวฉลาดของเขาไม่มีทางยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้น ไอล่าวางมือลงบนวงแขนของกาเร็ธเพื่อห้ามปรามในจังหวะที่ลงตัวพอดี ก่อนจะหันมาส่งยิ้มอันบริสุทธิ์ให้กับน้องสาวต่างมารดา

“นั่นสินะ มันเหมาะกับเธอมากจริงๆ”

น่าทึ่งที่น้ำเสียงของหล่อนไม่มีความประสงค์ร้ายเจือปนเลยแม้แต่น้อย มันเป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับเล่าข้อเท็จจริงที่ตาเห็น ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ทาเลียรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นจนคลั่ง บางทีผู้หญิงคนนี้อาจจะคิดว่าการตอบโต้แรงผลักดันเสื่อมๆ ของลูกนอกสมรสผู้ไร้ค่า คือการลดตัวลงไปทำลายเกียรติของตนเองก็ได้

ไอล่าส่งสายตาเป็นสัญญาให้น้องชายฝาแฝดใจเย็นลง ก่อนจะขยับเข้าใกล้คู่หมั้นของตน หล่อนพิงกายลงกับสีข้างของเขาเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุขเหนือสิ่งอื่นใด

“ยังไงก็ขอบใจนะที่อุตส่าห์มา วันนี้เป็นวันที่มีความหมายมากสำหรับเรา... โดยเฉพาะกับพี่ พี่อยากจะได้รับคำอวยพรจากคนให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้น่ะจ้ะ”

มืออันบอบบางของไอล่าวางลงบนแขนของชายที่ยืนนิ่งสงบดั่งเงารอยอย่างนุ่มนวล

ทาเลียจ้องมองมือนั้นด้วยสายตาที่อยากจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น หากเธอต้องเห็นเขากำลังส่งยิ้มให้ไอล่าแม้เพียงนิดเดียว เธอคงไม่อาจรักษาความเย็นชาเอาไว้ได้

ไอล่าเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับขนนก

“ในที่สุด วันแต่งงานอย่างเป็นทางการของเราสองคนก็ถูกกำหนดขึ้นแล้ว เมื่อฤดูกาลแห่งสายลมเริ่มต้นขึ้น พี่จะต้องเดินทางไปยังตะวันออกเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเชียคาน แน่นอนว่าก่อนหน้านั้นพี่ต้องออกเดินทางแสวงบุญเพื่อรับพรจากเหล่านักบุญเสียก่อน พี่ต้องรีบออกเดินทางก่อนที่อากาศจะร้อนไปกว่านี้ วันนี้เลยอาจเป็นวันสุดท้ายที่พี่จะได้เจอเธอก็ได้นะ”

หล่อนช่างเสแสร้งแสดงสีหน้าเสียดายออกมาได้แนบเนียนเหลือเกิน

“ดีใจจริงที่ได้เจอก่อนจะจากวังไป อย่างน้อยๆ พี่ก็อยากจะกล่าวคำลาเป็นครั้งสุดท้าย”

จากนั้นไอล่าก็พิงไหล่ลงกับบาร์คัสเบาๆ และเอ่ยทิ้งท้ายอย่างนุ่มนวลราวกับต้องการจบบทสนทนา

“ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงที่เราจัดขึ้นให้เต็มที่นะจ้ะ”

ไอล่าที่ประดับรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยเมตตาไว้ที่มุมปากค่อยๆ หันตัวกลับ ทาเลียที่จ้องมองภาพนั้นนิรินทร์ก็โพล่งออกมาทันที

“วันสุดท้ายงั้นเหรอคะ... ถ้าอย่างนั้น น้องก็อยากจะอวยพรให้อนาคตของพี่อย่างเต็มที่เลยค่ะ”

เมื่อเธอก้าวเท้าเข้าหาไอล่า ชายหนุ่มที่เฝ้าสังเกตการณ์สงครามประสาทของสองหญิงสาวอย่างเงียบเชียบก็ปฏิกิริยาตอบโต้ทันที ภาพที่เขาเอื้อมแขนออกไปปกป้องคู่หมั้นของตนทำให้ทัศนวิสัยของทาเลียกลายเป็นสีแดงฉานด้วยความคลั่งแค้น

ทาเลียรีบสาดไวน์ใส่หน้าอกของไอล่าก่อนที่บาร์คัสจะเข้าขวางได้ทัน

ไวน์สีเข้มย้อมลงบนชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่ประดับด้วยไข่มุกจนกลายเป็นสีแดงฉาน ไหลอาบลงไปถึงชายกระโปรง ดูคล้ายกับร่างที่ถูกแทงทะลุหัวใจจนเลือดสาดกระจาย

“น้องจะสวดอ้อนวอนทุกวัน ขอให้พี่มีสภาพแบบนี้ในเร็ววันนะคะ”

คำสาปแช่งอันน่าสะพรึงกลัวทำเอาทุกคนในงานต่างพากันสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง

ใบหน้าของไอล่าที่เคยนิ่งสงบกลับซีดเผือดลงทันที สีหน้าของหล่อนที่ดูหวาดกลัวจากใจจริงนั้นดูตลกเสียจนทาเลียเกือบจะระเบิดหัวเราะออกมา

แต่ความสุขนั้นช่างสั้นนัก มืออันแข็งแกร่งข้างหนึ่งคว้าหม่อมข้อมือของเธอแล้วกระชากอย่างรุนแรง แรงนั้นบังคับให้ทาเลียต้องเผชิญหน้ากับชายที่เธอพยายามหลบเลี่ยงมาโดยตลอดอย่างไม่อาจขัดขืน

ดวงตาสีฟ้าที่ทอประกายซีดเผือดคู่นั้น กำลังจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยความโกรธแค้นอันเย็นยะเยือกพุ่งพล่านออกมา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 4

สรุปตอน 4

บาร์คัสมาร่วมงานในฐานะทายาทแกรนด์ดยุคเชียคานและคู่หมั้นของไอล่า ทาเลียเอ่ยคำสาปแช่งใส่ไอล่ากลางงานจนบาร์คัสกระชากข้อมือเธอด้วยความโกรธเย็นเยียบ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 5 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 3กลับหน้าเรื่อง
ตอน 3ตอน 5