“ฝ่าบาทยังคงไม่รู้จักสำเนียกเลยสินะ ว่ามีเส้นที่ไม่ควรข้ามอยู่”
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้สูงต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ ทว่าใบหน้าที่งดงามนั้นกลับบิดเบี้ยวและแข็งค้างด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับความอดทนถูกขูดรีดจนถึงขีดสุด
ทาเลียบิดแขนพยายามจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของเขา แต่ฝ่ามืออันหยาบกร้านของอัศวินที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักกลับเหนียวแน่นราวกับโซ่ตรวน บาร์คัสผู้ยืนขวางหน้าองค์รัชทายาทและไอล่าไว้ดั่งปราการที่ซื่อสัตย์ กระชากร่างของทาเลียให้เข้ามาใกล้ขึ้นก่อนจะเค้นเสียงพูดใส่หน้าเธอ
“ต้องให้ลงต่ำไปถึงไหนฝ่าบาทถึงจะพอใจ? แสดงความต่ำช้าออกมาจนถึงก้นบึ้งขนาดนี้แล้วยังไม่สาแก่ใจอีกเหรอ?”
“ฉันเนี่ยนะแสดงความต่ำช้าออกมา?”
ทาเลียเชิดคางขึ้นพลางแค่นหัวเราะเยาะอย่างแหลมคม
“ท่านชายแห่งเชียคานผู้สูงส่ง คุณคิดว่าคนอย่างคุณรู้จักก้นบึ้งของความเป็นมนุษย์ดีพอที่จะมาสั่งสอนฉันด้วยเหรอ? อย่ามาทำเป็นอวดดีหน่อยเลย”
เธอเบียดกายเข้าหาเขาพลางประดับรอยยิ้มหยาดเยิ้ม ต่างจากชายคนอื่นๆ ที่มักจะเคลิบเคลิ้มเพียงแค่สบตาหรือได้กลิ่นกาย บาร์คัสกลับไม่มีอาการหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาฉายเพียงความเหนื่อยหน่ายและรังเกียจอย่างที่สุด
ทาเลียรู้สึกอยากจะเอาเล็บที่อุตส่าห์ฝนมาอย่างดีทุกคืนปักลงไปในดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งคู่นั้นเหลือเกิน
“จากจุดที่นายยืนอยู่ ฉันมันก็คงดูต่ำต้อยมากสินะ แต่จำไว้เถอะว่ากว่าจะถึงจุดที่เลวร้ายที่สุดน่ะ มันยังอีกไกลนัก”
เธอกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ในแววตาของเขามีขุมนรกอันลึกล้ำซ่อนอยู่
อีกไม่นาน ผู้ชายคนนี้คงจะเป็นคนผลักเธอลงไปในนั้นเองกับมือ ถ้าเช่นนั้นก่อนจะร่วงหล่นลงไป อย่างน้อยเธอก็ขอฝากรอยเล็บยาวๆ ไว้บนอนาคตของพวกเขาสักหน่อยก็แล้วกัน มันถึงจะยุติธรรม
นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มของเธอวาวโรจน์ด้วยพิษร้าย บาร์คัสที่ก้มมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพยาบาทนั้นก็ทอแววตาที่เป็นอันตรายออกมาเช่นกัน ทว่าในขณะที่ทั้งคู่กำลังจ้องตาราวกับจะฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่ง เสียงที่แสนเว้าวอนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา
“บาร์คัส”
ชายหนุ่มที่จ้องทาเลียเขมิ่งราวกับจะทะลวงร่างให้พรุน หมุนตัวกลับไปหาคู่หมั้นของตนทันที
ไอล่ากำลังแสดงสีหน้าโศกเศร้าเสียจนใครที่ได้เห็นเป็นต้องปวดใจ หล่อนใช้นิ้วมือเรียวงามดึงชายเสื้อคลุมของบาร์คัสไว้อย่างระมัดระวังพลางเอ่ยขอร้อง
“ฉัน... ฉันอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ทีได้ไหมคะ?”
“...ตามบัญชาครับ”
บาร์คัสโอบไหล่ไอล่าไว้ด้วยแขนข้างหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินจากไป ตัวตนของทาเลียดูเหมือนจะถูกลบเลือนไปจากหัวจัดจำของเขาในทันที ตลอดทางที่เขาพาคู่หมั้นเดินออกจากงานเลี้ยง เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองข้ามไหล่กลับมาเลยแม้แต่นิดเดียว
ทาเลียรู้สึกได้ว่าความคลุ้มคลั่งที่เคยครอบงำเธอเมื่อครู่นี้มลายหายไปในพริบตา
ความว่างเปล่านั้นถูกถาโถมเข้ามาแทนที่ด้วยความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด และความริษยา ทว่าท่ามกลางความปวดร้าวราวกับลำไส้ถูกบิดจนขาด เธอก็ยังคงแสร้งปั้นหน้าเคร่งขรึมเอาไว้
ทาเลียพยายามปั้นรอยยิ้มอย่างผู้ชนะที่ดูสมจริงที่สุด แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังโซนระเบียงที่มีเหล้าและอาหารจัดเตรียมไว้ ผู้คนรอบข้างต่างพากันแหวกทางหนีราวกับเจอกับสิ่งที่น่ารังเกียจ
เธอไม่แยแสสิ่งใดและหยิบจอกเหล้าใบใหม่ขึ้นมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่ายังไม่ทันจะได้จิบเข้าปากแม้เพียงสองคำ บารอนเซเรียนที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ไกลๆ ก็รีบปรี่เข้ามาแย่งจอกไปจากมือเธอ
“กระหม่อมว่าพระองค์ควรออกจากงานเลี้ยงไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“ทำไมล่ะ?”
เธอเอ่ยถามอย่างไม่สะทกสะท้านพลางเอื้อมมือไปทางจานทับทิม
“ไม่ได้ยินที่องค์หญิงหนึ่งบอกเหรอว่าให้ฉันสนุกกับงานเลี้ยงให้เต็มที่ ฉันยังสนุกไม่พอเลยนะ”
“กระหม่อมขอยกย่องในความใจกล้าของพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ แต่ตอนนี้มีสัตว์ร้ายที่แสนอันตรายกำลังจ้องจะขย้ำพระองค์จากด้านหลังอยู่”
ท่านบารอนบุ้ยปากไปทางองค์รัชทายาท เป็นอย่างที่เขาว่า กาเร็ธกำลังมีสีหน้าเหมือนพร้อมจะชักดาบออกมานองเลือดได้ทุกเมื่อ
บนลำคอสีทองแดงที่กร้านแดดมีเส้นเลือดปูดโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อกรามที่ขบมือกำลังสั่นระริกเบาๆ ชัดเจนว่าเขากำลังสะกดกั้นอารมณ์ที่รอวันระเบิดอย่างสุดความสามารถ
หากเป็นยามปกติ เธอคงจะกระตุ้นพี่ชายคนนี้ให้ยิ่งคลั่งจนทำเรื่องต่ำช้าลงไปมากกว่าเดิม แต่ในตอนนี้เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงจะทำเช่นนั้นแล้ว
ทาเลียเลิกทำเป็นเก่งแล้ววางมือลงบนท่อนแขนของบารอนเซเรียน ทั้งคู่เร่งเดินออกจากงานเลี้ยงด้วยความเร็วที่พอเหมาะเพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่ากำลังวิ่งหนี
รถม้าจอดรออยู่ที่หน้าสวนแล้ว อัศวินองครักษ์รีบเปิดประตูให้ราวกับรอจังหวะอยู่ ทาเลียก้าวขึ้นบนแท่นเหยียบ แต่ขณะที่กำลังจะหย่อนตัวลงบนเบาะนุ่มๆ ใครบางคนก็กระชากร่างเธอไว้แล้วผลักกลับอย่างรุนแรง
ทาเลียทรุดลงไปกองกับพื้นรถม้าแล้วเงยหน้ามองขึ้นไป กาเร็ธยัดศีรษะพรวดเข้ามาในรถม้าแทนที่อัศวินองครักษ์ของเธอ พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตมาให้
“พวกเราอุตส่าห์ข่มใจทนกับการมีตัวตนของแกอย่างที่สุดแล้วนะ”
เขารามใส่พลางใช้มือหยาบที่เต็มไปด้วยรอยด้านบีบคอเธอไว้แน่น อัศวินองครักษ์ไม่กล้าแตะต้องตัวองค์รัชทายาท ได้แต่ตะโกนถามด้วยความตกใจว่าทำอะไรลงไป
กาเร็ธเมินอัศวินที่ส่งเสียงจู้จี้ชวนรำคาญแล้วออกแรงบีบคอเธอให้แน่นขึ้นไปอีก ทาเลียดิ้นรนตามสัญชาตญาณพลางใช้เล็บจิกและข่วนลงบนหลังมือของพี่ชายที่เส้นเลือดปูดขึ้นมาแต่ดูเหมือนว่าด้วยโทสะที่บดบังตา เขาจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
กาเร็ธก้มลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงกัดฟัน
“ทนมานานเหลือเกิน... ทนแล้วทนอีก ทนซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
นัยน์ตาสีเขียวสดขององค์รัชทายาทวาวโรจน์ราวกับกองไฟ
“เพราะงั้นอย่ามาสะกิดใจกันให้มันมากกว่านี้เลย น้องสาว เพราะคำว่าเกลียดที่พวกเรามีให้แกน่ะ มันก็ล้นปรี่จนแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว...”
ในที่สุดกาเร็ธก็ยอมปล่อยมือแล้วยืดตัวขึ้น
ทาเลียยกมือกุมลำคอพลางสูดอากาศหายใจเข้าไปอย่างรุนแรง เธอเริ่มไอโขลกจนหายใจไม่ทัน ในขณะที่ใบหน้าแดงก่ำและหอบหายใจอย่างหนัก เสียงอันชั่วร้ายขององค์รัชทายาทก็ทิ่มแทงเข้าสู่โสตประสาท
“จำใส่หัวเอาไว้เถอะ ทั้งเรื่องที่แม่แกเที่ยวชูคอทำตัวกร่าง หรือเรื่องที่ลูกนอกสมรสโสโครกอย่างแกมาเดินเสนอหน้าไปทั่ววังแบบนี้... ทั้งหมดน่ะมันก็แค่เป็นการชั่วคราวเท่านั้นแหละ”
จากนั้นเขาก็ใจดีปิดประตูรถม้าให้ด้วยตัวเองก่อนจะเดินจากไป
ทาเลียพยายามพยุงตัวที่สั่นเทาให้ลุกขึ้น ก่อนจะสังเกตเห็นว่าเล็บที่สู้อุตส่าห์ฝนมาอย่างดีหักไปสองเล็บ เธอขมวดคิ้วมองดูเลือดเหนียวข้นที่ซึมออกมาจากปลายนิ้วที่นิ้วฉีกขาด เธอค่อยๆ ลูบมันอย่างพึงพอใจแล้วพึมพำด้วยน้ำเสียงที่พร่าแห้ง
“...ต้องไว้ใหม่ซะแล้วสิ”
คราวนี้ต้องฝนให้คมกว่าเดิม จะได้ปักลงไปให้ลึกถึงกระดูกเลย
เสียงหัวเราะพ่นออกมาจากปากในสภาพที่ไร้เรี่ยวแรง
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองหัวเราะทำไม
อัศวินองครักษ์ที่ไม่ได้ความรีบเปิดประตูออกมาดูเพื่อเช็คว่าเธอปลอดภัยดีหรือไม่ เขาจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าว่างเปล่าและตกใจสุดขีด ในสายตาของเขา เธอคงจะดูเหมือนคนบ้าไปแล้วจริงๆ และบางทีเขาอาจจะคิดถูก เพราะเธอก็คิดว่าตัวเองนั้นเป็นบ้าไปตั้งนานแล้ว
เธอนอนเหยียดยาวลงบนพื้นรถม้าที่มืดสลัวพลางส่งเสียงหัวเราะคิกคักอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน
ทั่วทั้งพระราชวังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เนื่องจากในอีกไม่กี่วันข้างหน้า องค์หญิงหนึ่งและองค์รัชทายาทจะต้องออกเดินทางแสวงบุญ ซึ่งนั่นคือธรรมเนียมปฏิบัติที่ผู้สืบทอดเชื้อสายของจักรพรรดิดาเรียนผู้ยิ่งใหญ่ที่รวบรวมอาณาจักรให้เป็นหนึ่งเดียวจะต้องปฏิบัติเมื่อบรรลุนิติภาวะ
โดยปกติแล้ว ฝ่ายหญิงจะออกแสวงบุญก่อนเข้าพิธีแต่งงาน ขณะที่ฝ่ายชายจะออกเดินทางเมื่ออายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ ทว่าตามคำยืนยันขององค์รัชทายาทที่มองว่าทั้งสองคนเกิดวันและเวลาเดียวกัน การไปรับพรจากเทพเจ้าพร้อมกันจึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่สุด จึงมีการจัดเตรียมสัมภาระสำหรับคนทั้งคู่
กองอัศวินหลวงฝีมือดีที่สุดถูกจัดกำลังเพื่อคุ้มครองบุคคลที่มีสถานะสูงสุดเป็นรองเพียงองค์จักรพรรดิและจักรพรรดินี และแน่นอนว่าผู้ที่รับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุดในภารกิจครั้งนี้คือ บาร์คัส ในตำแหน่งแม่ทัพกององครักษ์ ด้วยเหตุนี้ ทาเลียจึงมักจะเห็นเขาเดินวุ่นวายเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยอยู่ที่ลานกว้างของปราสาทผ่านทางหน้าต่างพระตำหนักแยกอยู่บ่อยครั้ง
กระทั่งวันนี้ เขาก็ยังยืนตากฝนที่ตกลงมาปรอยๆ เพื่อตรวจสอบสภาพอาวุธ ม้า และอุปกรณ์การเดินทางต่างๆ ทาเลียหมอบลงกับขอบหน้าต่างพลางจ้องมองภาพนั้นโดยไม่กระพริบตา
บาร์คัสเงยหน้ามองฟ้าเพื่อคาดคะเนเวลา ภาพที่หยาดฝนสีเงินโปรยปรายลงมาปกคลุมใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยนฉายชัดอยู่ในจอประสาทตาของเธอ
วันที่เธอตกหลุมรักเขา... ฝนก็ตกลงมาแบบนี้เช่นกัน
ทาเลียหวนนึกถึงวันนั้น
บาร์คัสตำหนิทาเลียอย่างรุนแรงต่อหน้าทุกคน ต่อมาเธอแอบมองเขาตากฝนจากหน้าต่างพระตำหนักและหวนนึกถึงวันแรกที่ตกหลุมรักเขา
กำลังโหลดความเห็น...