คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 6 · เด็กหนุ่มในสวนหลังวัง

ตอน 6
เด็กหนุ่มในสวนหลังวัง

นั่นคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนที่เธอเพิ่งละทิ้งนามสกุลของตระกูลทาเรนมาพำนักอยู่ในพระราชวังได้ไม่ถึงครึ่งเดือน

ท่านแม่ปลาบปลื้มยินดีที่ในที่สุดชื่อของบุตรสาวก็ได้จารึกลงในพงศาวดารของราชวงศ์เสียที ทว่าทาเลียกลับเกลียดการที่ต้องมาอยู่ในสถานที่แปลกถิ่นเช่นนี้เหลือเกิน ความวิตกกังวลของเธอทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อความสนใจทั้งหมดของเซเนเวียร์มุ่งไปเพียงแค่การตกแต่งอามาตยสถานแห่งใหม่นี้ให้หรูหราอลังการ

พระราชวังในความเป็นจริงนั้นแตกต่างจากที่ท่านแม่เคยบรรยายไว้โดยสิ้นเชิง มันทั้งแห้งแล้งและน่าหวาดกลัว ไม่ว่าจะย่างกรายไปที่ใด สายตาที่จ้องมองมาก็แหลมคมราวกับจะทิ่มแทงให้ทะลุ แม้แต่เหล่าคนรับใช้ก็ยังเย็นชากว่าพวกบ่าวไพร่ในตระกูลทาเรนเสียอีก

เธอรู้สึกเหมือนเด็กที่สูญเสียที่พึ่งพิง ดังนั้นทุกครั้งที่มีโอกาส เธอจึงมักจะแอบหนีออกจากห้องมาเดินเตร่ไปตามบริเวณใกล้เคียงพระตำหนักแยกอยู่เสมอ

โดยเฉพาะแถวสวนหลังวังเป็นสถานที่ที่เธอไปบ่อยที่สุด เนื่องจากเซเนเวียร์ประกาศกร้าวว่าจะลบล้างร่องรอยของอดีตจักรพรรดินีให้สิ้นซาก หล่อนจึงสั่งให้ขุดถอนดอกไม้และต้นไม้ทั่วปราสาทออกไปจนหมด สวนแห่งนี้จึงมีสภาพยับเยินเหมือนผ่านสมรภูมิรบ

แม้บริเวณทางเข้าพระตำหนักใหญ่และพระตำหนักแยกจะเริ่มมีต้นกุหลาบและไม้พุ่มสีสันฉูดฉาดมาแทนที่ว่างบ้างแล้ว แต่สำหรับสวนหลังที่งานจัดสวนยังไม่เสร็จสิ้น กลับมีเพียงกองดินพะเนินเทินทึกวางระเกะระกะ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครย่างกรายมาที่นี่เลย

ยามที่ทาเลียรู้สึกเบื่อหน่ายเสียงซุบซิบหรือสายตาทิ่มแทงของผู้คน เธอจึงมักจะมานั่งเหม่อลอยอยู่ตรงมุมหนึ่งของสวนที่พังพินาศแห่งนี้

วันนั้นเธอก็ออกมาที่สวนหลังพระตำหนักแยกอีกครั้ง เพื่อหนีพี่เลี้ยงที่ชอบจุกจิกและเหล่านางกำนัลที่พยายามจะแต่งผมให้เธอด้วยการใช้หวีอันแหลมคมกดลงบนหนังศีรษะอย่างรุนแรง

เพราะฝนที่เริ่มโปรยปรายมาตั้งแต่ตอนเที่ยง ในสวนจึงไม่มีคนงานหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว ทาเลียนั่งยองอยู่ตรงมุมหนึ่งของสวนที่รกร้างเพียงลำพังพลางจ้องมองหยาดฝนที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไร้จุดหมาย

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบได้ ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงนกหวีดเบาๆ ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

ทาเลียกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังขอบเขตด้านนอกของตัวปราสาทท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดเธอไป ตรงจุดที่เมื่อเช้านี้ยังมีต้นไม้ใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ บัดนี้กลับมีเพียงหลุมลึกที่ถูกขุดทิ้งไว้

เธอก้าวเข้าไปใกล้กองดินที่ทับถมกันสูงแล้วก้มลงมองเบื้องล่าง นกตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ในบ่อโคลนพลางส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

‘พลัดตกจากต้นไม้หรือเปล่านะ?’

สภาพของนกตัวนั้นดูเหมือนจะตายได้ทุกวินาที

หยาดฝนที่หนักอึ้งซัดสาดลงบนร่างสีน้ำตาลที่เปียกโชกอย่างไม่หยุดหย่อน ก้อนโคลนเหนียวข้นสีแดงคล้ำราวกับน้ำมันดินกำลังดูดกลืนขาอันเรียวเล็กและปีกที่ดูซีดเซียวของมัน เสียงร้องของนกที่เคยดังต่อเนื่องอยู่พักหนึ่งก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพียงความสั่นสะเทือนที่แผ่วเบา

ทาเลียก้มลงมองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ สอดเท้าลงไปในหลุมโดยไม่รู้ตัว

มันเป็นการกระทำที่โง่เขลา แม้เธอจะพยายามก้าวเดินอย่างระมัดระวังเพียงใด แต่พื้นดินที่ชุ่มน้ำฝนจนกลายสภาพเป็นโคลนดูดก็ฉุดดึงรองเท้าของเธอลงไปในทันที

เธอพยายามบิดตัวเพื่อถอนเท้าออก ทว่ากลับเสียการทรงตัวแล้วลื่นไถลลงไปในบ่อโคลน

ทาเลียล้มฟุบลงเหนือพงหญ้าที่เป็นตม เธอสะบัดศีรษะอย่างหงุดหงิดเมื่อสัมผัสได้ถึงรสคาวของดินโคลนที่ซึมเข้ามาตามริมฝีปาก

ชุดกระโปรงสีเขียวที่พี่เลี้ยงเพิ่งตัดให้ใหม่ยับเยินไม่มีชิ้นดี แม้แต่ผมที่ถักเปียไว้อย่างเรียบร้อยก็มีโคลนพันกันไปหมด

ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เธอยันตัวลุกขึ้นพลางสบถออกมาเบาๆ

นกพรรค์นั้นจะเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่างสิ ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย...

ขณะที่เธอกำลังบ่นอุบอาบและพยายามจะปีนออกจากหลุม เสียงร้องแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันเป็นเสียงที่เบาบางเสียจนหากไม่เงี่ยหูฟังก็แทบไม่ได้ยิน แต่สำหรับทาเลีย มันกลับฟังดูราวกับเสียงกรีดร้องวอนขอชีวิต

สุดท้ายเธอก็ยอมก้าวเท้าลงไปในแอ่งน้ำสีดำอีกไม่กี่ก้าว จนกระทั่งเห็นปีกสีน้ำตาลอันซูบซีดที่จมอยู่ในโคลนและหัวกลมๆ เล็กๆ ที่ห้อยพับลงมา

‘...ตายไปแล้วเหรอ’

เมื่อเธอใช้มืออย่างระมัดระวังช้อนนกน้อยตัวนั้นขึ้นมา เธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงเต้นหยดสั่นไหวเบาๆ จากร่างเล็กที่เปียกปอน มันยังคงมีชีวิตอยู่

ทาเลียใช้สองมือโอบอุ้มร่างกายที่เริ่มเย็นชืดนั้นไว้พลางเป่าลมหายใจอุ่นๆ ให้ นกที่เคยแน่นิ่งเริ่มอ้าจะงอยปากสีน้ำตาลเล็กๆ พะงาบๆ และพยายามขยับปีกซูบซีดอย่างน่าเวทนา ดูเหมือนว่ามันกำลังเค้นแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อที่จะมีชีวิตรอด

ยามที่ได้เห็นภาพนั้น ความรู้สึกบางอย่างก็บีบรัดอยู่ในทรวงอก

ทาเลียไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไร เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดนกน้อยที่สูญเสียรังและถูกแม่ของมันทอดทิ้งให้ดิ้นรนอยู่ในโคลนตมซึ่งกำลังมาพักพิงอยู่ในกำมือของเธอนี้ ถึงทำให้เธอ_รู้สึกปวดใจได้ถึงเพียงนี้

เธอประคองนกตัวนั้นไว้อย่างถะนุถนอมแล้วนำมาแนบไว้ตรงลำคอซึ่งเป็นส่วนที่อบอุ่นที่สุดของร่างกาย ก่อนจะเงยหน้ามองทางเดินลาดชันที่เป็นดินโคลนลื่นๆ ด้วยแววตาอ้างว้าง

หยาดฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นทำให้กองดินอ่อนตัวลงยิ่งกว่าเดิม เธอทดลองก้าวเท้าดูสี่ห้าก้าวแต่ก็พบว่าไม่มีทางเดินวนกลับขึ้นไปได้เลย หากจะออกจากที่นี่ เธอคงต้องตะเกียกตะกายเหมือนสัตว์สี่เท้าขึ้นไปเท่านั้น

ทาเลียเม้มปากแน่น เธอทำใจทิ้งนกตัวเล็กๆ ที่เพิ่งช่วยชีวิตมาไม่ได้ และเธอก็ยอมสละเกียรติแห่งองค์หญิงเพื่อคลานเข่าเข้าหาโคลนตมเหมือนสัตว์เดรัจฉานไม่ได้เช่นกัน

ทาเลียจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บเนิ่นนาน

ในตอนนั้นเอง ท่ามกลางบรรยากาศสีขาวโพลนของม่านฝน เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

เขาดูตัวสูงมาก สวมชุดคลุมสีกรมท่าที่พวกนักบวชมักใช้กันพร้อมกับสวมฮู้ดปิดบังศีรษะ ทว่าทาเลียกลับมองเห็นดวงตาสีฟ้าที่ทอประกายท่ามกลางม่านฝนสีขาวได้อย่างชัดเจน มันเป็นดวงตาที่งดงามเหลือเกิน

“มาทำอะไรอยู่ที่นี่?”

เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าโน้มตัวลงถามเธอ น้ำเสียงของเขาช่างเย็นชาเหลือเกินเมื่อเทียบกับใบหน้าที่ดูละเอียดอ่อนเหมือนวัยเยาว์นั้น ทาเลียรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านที่ลามผ่านกระดูกสันหลัง

ในตอนนั้น เธอคิดว่ามันเป็นเพียงเพราะความหนาว แต่เมื่อมาลองยึดถือย้อนกลับดูตอนนี้ ดูเหมือนว่าในวินาทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอคงจะลางสังหรณ์ได้รางๆ แล้วว่า... เด็กหนุ่มหน้าตายที่กำลังมองลงมาที่เธอนี้ จะเป็นคนผลักดันชีวิตของเธอให้ดำดิ่งลงสู่ความทุกข์ทรมานที่แสนสาหัสประหนึ่งนรก

หากวันนั้นเธอรับรู้อย่างชัดแจ้งถึงตัวตนของความรู้สึกที่ซ่อนอยู่นี้ ทาเลียคงจะโยนนกตัวน้อยที่เฝ้ากำไว้ในมือลงไปในบ่อโคลน แล้วตะเกียกตะกายปีนดินโคลนขึ้นมาเหมือนหมูที่ไม่รู้จักความโกรธและความอับอาย

จากนั้นเธอก็คงจะวิ่งหนีเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าคนนั้นไปให้ไกลแสนไกล และลบเลือนเรื่องราวที่ได้พบกับเขาออกไปจากความทรงจำเสียตลอดกาล

ทว่าทาเลียในวัยแปดขวบไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า เด็กหนุ่มที่ปรากฏตัวท่ามกลางสายฝนจะกลายเป็นความสิ้นหวังในชีวิตของเธอ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหลมคมตามนิสัย

“ตาบอดหรือไง? ก็เห็นอยู่ว่าตกหลุมแล้วขึ้นไม่ได้”

เด็กหนุ่มหรี่ตาลง ดูเหมือนเขาอยากจะถามว่าเหตุใดเธอถึงตกลงไปในที่แบบนั้นตั้งแต่แรก

แต่แทนที่เขาจะโยนคำถามออกมา เด็กหนุ่มกลับเดินก้าวลงมาในหลุมโคลนอย่างนุ่มนวล โดยไม่แยแสว่ากางเกงที่ตัดเย็บมาอย่างดีหรือรองเท้าบูทหนังราคาแพงจะเปื้อนดินโคลนเลยแม้แต่น้อย

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มที่มีท่าทางเย็นชาเหมือนคนที่ถ้าโดนแทงเลือดก็คงไม่ไหลคนนี้ จะมีการกระทำเช่นนั้นออกมา

เขาเดินดุ่มๆ ผ่านแอ่งโคลนที่เน่าเปื่อยเหมือนปลักควายข้ามาหาเธอ เมื่อมองดูใกล้ๆ เด็กหนุ่มดูตัวสูงโปร่งยิ่งกว่าที่เห็นจากด้านบนเสียอีก ดูเหมือนเขาจะสูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะได้เลย

เด็กหนุ่มที่ก้าวเข้าหาเธอด้วยเรียวขาที่ยาวและสง่างาม ยื่นมือข้างหนึ่งมาให้ก่อนจะเอ่ยว่า

“จับสิ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 6

สรุปตอน 6

ย้อนไปช่วงที่ทาเลียเพิ่งย้ายเข้าวัง เธอหนีความอ้างว้างไปยังสวนหลังวังในวันฝนตก และได้พบเด็กหนุ่มปริศนาที่ยื่นมือมาช่วยเธอจากแอ่งโคลน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 7 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 5กลับหน้าเรื่อง
ตอน 5ตอน 7