คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 7 · นกในอุ้งมือ

ตอน 7
นกในอุ้งมือ

มือของเขาขาวจัดจนแทบจะเรียกได้ว่าขาวพอๆ กับเธอ และมันช่างดูสง่างามรวมถึงเป็นรูปทรงที่งดงามเหลือเกิน

ทาเลียเผลอจะยื่นแขนออกไปหาเขาตามสัญชาตญาณ แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงแรงกระพือปีกของนกในอุ้งมือ จึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

“ไม่ได้หรอก ตอนนี้มือฉันถือของอยู่”

ภายใต้ฮู้ดที่เปียกชุ่มและลู่ลงมา เธอเห็นดวงตาของเด็กหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย

เขาเลื่อนสายตาลงมองที่มือของเธอซึ่งกุมประสานกันไว้ตรงหน้าอก

“ของสำคัญเหรอ?”

ทาเลียนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่สำคัญหรอก”

“งั้นก็ทิ้งไปซะ”

“ถึงจะไม่สำคัญ แต่ก็ทิ้งไม่ได้”

น้ำเสียงสะบัดสะบิ้งที่โพล่งออกมาทำให้เรียวคิ้วได้รูปของเด็กหนุ่มขมวดมุ่น ดูเหมือนเขาจะเริ่มรำคาญเข้าให้แล้ว และเธอก็แอบหวั่นใจว่าเขาอาจจะทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วเดินจากไปเสียดื้อๆ

ทว่าเด็กหนุ่มกลับทำในสิ่งที่ช่างขัดกับรูปลักษณ์อันเย็นชาของเขาอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงตรงหน้าเธอก่อนจะช้อนร่างที่เปื้อนทั้งน้ำฝนและดินโคลนของเธอขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก

ทาเลียเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจกับการกระทำที่คาดไม่ถึงนั้น เด็กหนุ่มใช้แขนโอบรัดแผ่นหลังของเธอที่กำลังดิ้นรนไว้อย่างมั่นคงพลางเอ่ยสั้นๆ ด้วยเสียงเรียบ

“อยู่นิ่งๆ”

ทาเลียยอมทำตามคำสั่งของเขาในทันที

ระหว่างที่เธอผ่อนแรงในมือเพื่อไม่ให้นกในอ้อมอกได้รับบาดเจ็บและเฝ้าสังเกตมันอย่างระมัดระวัง เขาก็ก้าวเท้าเดินขึ้นไปตามทางลาดชันที่อ่อนนุ่มลงเรื่อยๆ ฝีเท้าของเขานั้นแคล่วคล่องว่องไวราวกับแมว

ทว่าแม้จะก้าวพ้นขุมนรกโคลนตมมาได้อย่างรวดเร็วเพียงใด ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถรักษาเสื้อผ้าให้สะอาดได้ เขาขมวดคิ้วมองดูกางเกง บูท และชายชุดคลุมของตัวเองที่ยับเยินไม่มีชิ้นดี

“แย่ที่สุด”

“...นายทำแบบนั้นเพราะช่วยฉัน ฉันจะชดใช้ให้เองนะ ฉันซื้อตัวใหม่ที่แพงกว่าชุดที่นายใส่อยู่ตอนนี้ให้ได้หลายเท่าเลย ความจริงแล้ว ฉันเป็นลูกสาวของคนที่ยิ่งใหญ่มากๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันจะบอกให้คนรับใช้เตรียมเงินรางวัลตอบแทนไว้อัดฉีดให้นายอย่างงามเลยด้วย”

เธอเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกผิด แต่เขากลับมีท่าทีดูขุ่นเคืองอย่างไรก็ไม่ทราบสามารถทราบได้

เด็กหนุ่มที่ก้าวข้ามกองดินรอบๆ หลุมออกไปอีกไม่กี่ก้าวเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง

“ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ แต่ทำเป็นอวดดีชะมัด”

ทาเลียหน้าร้อนผ่าว หากเป็นเวลาปกติเธอคงจะฟาดหน้าชายที่บังอาจมาพูดจาสามหาวใส่เธอไปแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์มาพูดจาเช่นนี้กับธิดาของจักรพรรดิ

ทว่าไม่รู้ทำไมครั้งนี้เธอจึงไม่อาจโต้ตอบได้เลยแม้แต่คำเดียว แม้หยาดฝนที่เหน็บหนาวจะซัดสาดใส่หน้าผากและแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ใบหน้าของเธอกลับร้อนผ่าวราวกับจะไหม้

เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แกรนด์ซึ่งเซเนเวียร์ยังไม่ได้สั่งขุดทิ้ง ในตอนนั้นเอง เจ้านกน้อยก็ส่งเสียงร้องแหบพร่าออกมา

เด็กหนุ่มที่กำลังโน้มตัวลงจะวางเธอลงภาคพื้นดินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบสายตามองไปยังมือของเธอที่กุมกันอยู่ตรงหน้าอก

“กำอะไรไว้น่ะ?”

ดูเหมือนเขาเพิ่งจะนึกสงสัยขึ้นมา

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ แบมือออกให้เขาดู

“นก?”

เขาพึมพำออกมาอย่างคลางแคลงใจ

มันก็สมควรเป็นเช่นนั้น เจ้านกน้อยตัวจิ๋วที่มีแต่เนื้อหนังสีชมพูตรงหน้าอกและทำปีกที่เปื้อนโคลนหลุดลุ่ยให้ลู่ตก ดูไปแล้วเหมือนหนูท่อมากกว่าจะเป็นนกเสียอีก

ทาเลียหน้าแดงด้วยความอาย ทั้งที่เป็นเจ้านกตัวนี้ต่างหากที่ดูอัปลักษณ์จนน่าเหลือใจ แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองที่ดูไม่จืดไปเสียอย่างนั้น

“เป็นเพราะตกลงไปในบ่อโคลนน่ะ ความจริงแล้วมัน...”

อาจจะสวยกว่านี้ก็ได้

เธอจะพูดแบบนั้นแต่ก็เงียบไป เจ้านกสีน้ำตาลที่มีแต่กระดูกแถมดูซูบซีดตัวนี้ เดิมทีก็คงไม่ได้สวยงามอะไรนักหรอก คงเป็นแค่พวกนกเอี้ยงนกขุนทองธรรมดาๆ ที่หาได้ทั่วไป

ทว่าเด็กหนุ่มกลับดูเหมือนอยากจะแสดงความเมตตาต่อเจ้านกอัปลักษณ์ที่น่าสงสารตัวนี้

เขาใช้แขนข้างหนึ่งอุ้มตัวเธอไว้พลางดึงมือข้างที่มีนกนั่งอยู่เข้ามาไว้ใต้ผ้าคลุมฮู้ดของเขา

ทาเลียเบิกตาโพลง ผิวสัมผัสของเขาที่ถูกปลายนิ้วเปลี่ยนความรู้สึกให้เป็นดั่งไออุ่นจากเตาผิง เจ้านกน้อยซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นตรงช่วงใต้กระดูกไหปลาร้าของเด็กหนุ่มทันที

“ปลายนิ้วเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งเลย ไปยืนแช่อยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้วเนี่ย?”

เด็กหนุ่มที่ก้มมองนกใต้คางตัวเองเลื่อนสายตากลับมาทางเธอ นั่นทำให้ทาเลียได้มองเห็นดวงตาสีฟ้าภายใต้แพขนตาหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยฝนในระยะประชิด

ดวงตาของเขาในระยะใกล้ช่างดูพิเศษเหลือเกิน ราวกับมีเศษเงินเล็กๆ ถูกโปรยเอาไว้บนท้องฟ้าที่สดใสของฤดูหนาว

ทาเลียจ้องมองมันนิ่งๆ ก่อนจะพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

“นี่... ในดวงตาของนายมีมงกุฎเงินอยู่ด้วยล่ะ”

ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ริมฝีปากของเขาอ้าเผยอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ปิดลง ทาเลียสัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มนิรนามคนนี้ก็กำลังจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเช่นกัน

เขาจะมองเห็นอะไรในดวงตาของเธอไหมนะ

ขณะที่ทาเลียกำลังคิดเช่นนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากแต่ไกล

“คุณหนู!”

เป็นพี่เลี้ยงนั่นเอง

ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ชินปากกับคำว่า ‘องค์หญิง’ จึงมักจะเผลอเรียกเธอแบบนั้นจนถูกท่านแม่หรือนางกำนัลคนอื่นๆ เอ็ดเอาบ่อยๆ ทว่าดูเหมือนจะแก้ไม่หายเสียที เสียงอันร้อนรนที่เรียกขานเธอดังก้องมาเหมือนเสียงสะท้อนจากที่ไกลๆ

“ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว”

ทาเลียพึมพำเบาๆ เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เกลียดการพูดคำนี้ออกมาเหลือเกิน และบางที เด็กหนุ่มคนนี้เองก็อาจจะไม่อยากได้ยินคำนี้เช่นกัน

เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ วางเธอลงบนพื้นอย่างจำใจราวกับคนที่มีเรื่องค้างคา

ยามที่อ้อมแขนของเขาละออกไป ทาเลียสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงไปถึงกระดูก ในตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่าอ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเพียงใด

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยื่นนกน้อยไปทางเขา

“นายช่วยเอามันไปดูแลได้ไหม”

เพราะว่ามือของฉันมันเย็นเกินไป แต่นายอบอุ่นนี่นา

เธอกำลังจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็โน้มตัวลงมารับลูกนกไปอย่างระมัดระวังเสียก่อน จากนั้นเขาก็นำมันมาแนบกับโหนกแก้มที่ขาวราวกกับรูปปั้นปูนปาสเตอร์ แล้วดึงฮู้ดลงมาข้างหน้าเพื่อบังไม่ให้นกโดนฝน

ทาเลียเงยหน้าจ้องมองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะถามขึ้น

“นกตัวนั้น... จะรอดไหม?”

“...อืม”

ดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนเงามงกุฎสีเงินจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอนิ่งนาน

“มันจะรอด”

ใบหน้าของเด็กหนุ่มเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ทาเลียกลับรู้สึกแปลกๆ ว่าเขากำลังยิ้มอยู่

ไม่นานเธอก็หันหลังกลับและเริ่มวิ่งออกไปในสวนท่ามกลางสายฝน

เธอวิ่งผ่านพุ่มไม้และต้นกุหลาบที่ถูกถอนรากถอนโคน รวมถึงกองดินที่สุมกันเหมือนหลุมศพเล็กๆ มาไกลแค่ไหนแล้วนะ? เธอหันกลับไปมองราวกับมีบางอย่างฉุดดึง และได้เห็นเขายังคงยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ทำไมเขาถึงยังไม่ไปกันนะ?

บางทีเขาอาจจะกำลังรอให้ฝนซาลงกว่านี้อีกสักหน่อย

หรือบางที เขาอาจจะกำลังเฝ้ามองเธอเดินจากไป

ทันใดนั้น ทาเลียก็เกิดความรู้สึกอยากจะกลับไปหาเขาอีกครั้ง เธออยากจะหลบฝนอยู่ข้างๆ เขา อยากจะนั่งเคียงข้างกันหน้าเตาผิงที่อบอุ่น แล้วเฝ้าดูนกตัวนั้นฟื้นตัวจนแข็งแรงดี

แต่ในขณะที่เธอกำลังลังเล พี่เลี้ยงก็โผล่ออกมาจากด้านในอาคาร ใบหน้ากลมนั้นแดงก่ำด้วยความโกรธ ดูท่าคงจะตามหาเธออยู่นานทีเดียว

“ไปไหนมาคะเนี่ย! รู้ไหมคะว่าท่านเซนิเวียร์ตามหาคุณหนูแทบแย่!”

พี่เลี้ยงใช้มืออวบอัดคว้ามือของเธอไว้แน่นแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปในอาคารอย่างแรง

“แล้วดูสารรูปเข้าสิ! อีกเดี๋ยวก็ต้องไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้ว ทำชุดสกปรกขนาดนี้ได้ยังไงกันคะ!”

“...พอดีเดินเล่นแล้วล้มน่ะ”

“โถ่เอ๊ย อากาศแบบนี้จะไปเดินเล่นทำไมกันคะ!”

พี่เลี้ยงตะโกนอย่างเหลืออด ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปตามทางเดินที่เชื่อมกับตำหนักแยก

ทาเลียถูกลากไปตามแรงมือนั้น เธอหันกลับไปมองข้างหลังอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่เห็นเงาของเขาอีกต่อไปแล้ว

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 7

สรุปตอน 7

ทาเลียไม่ยอมทิ้งนกบาดเจ็บที่กุมไว้ในมือ เด็กหนุ่มจึงยอมช่วยเหลือเธอ ก่อนที่พี่เลี้ยงจะลากเธอกลับตำหนักโดยไม่ทันได้รู้แม้แต่ชื่อของเขา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 8 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 6กลับหน้าเรื่อง
ตอน 6ตอน 8