มือของเขาขาวจัดจนแทบจะเรียกได้ว่าขาวพอๆ กับเธอ และมันช่างดูสง่างามรวมถึงเป็นรูปทรงที่งดงามเหลือเกิน
ทาเลียเผลอจะยื่นแขนออกไปหาเขาตามสัญชาตญาณ แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงแรงกระพือปีกของนกในอุ้งมือ จึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
“ไม่ได้หรอก ตอนนี้มือฉันถือของอยู่”
ภายใต้ฮู้ดที่เปียกชุ่มและลู่ลงมา เธอเห็นดวงตาของเด็กหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย
เขาเลื่อนสายตาลงมองที่มือของเธอซึ่งกุมประสานกันไว้ตรงหน้าอก
“ของสำคัญเหรอ?”
ทาเลียนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่สำคัญหรอก”
“งั้นก็ทิ้งไปซะ”
“ถึงจะไม่สำคัญ แต่ก็ทิ้งไม่ได้”
น้ำเสียงสะบัดสะบิ้งที่โพล่งออกมาทำให้เรียวคิ้วได้รูปของเด็กหนุ่มขมวดมุ่น ดูเหมือนเขาจะเริ่มรำคาญเข้าให้แล้ว และเธอก็แอบหวั่นใจว่าเขาอาจจะทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วเดินจากไปเสียดื้อๆ
ทว่าเด็กหนุ่มกลับทำในสิ่งที่ช่างขัดกับรูปลักษณ์อันเย็นชาของเขาอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงตรงหน้าเธอก่อนจะช้อนร่างที่เปื้อนทั้งน้ำฝนและดินโคลนของเธอขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก
ทาเลียเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจกับการกระทำที่คาดไม่ถึงนั้น เด็กหนุ่มใช้แขนโอบรัดแผ่นหลังของเธอที่กำลังดิ้นรนไว้อย่างมั่นคงพลางเอ่ยสั้นๆ ด้วยเสียงเรียบ
“อยู่นิ่งๆ”
ทาเลียยอมทำตามคำสั่งของเขาในทันที
ระหว่างที่เธอผ่อนแรงในมือเพื่อไม่ให้นกในอ้อมอกได้รับบาดเจ็บและเฝ้าสังเกตมันอย่างระมัดระวัง เขาก็ก้าวเท้าเดินขึ้นไปตามทางลาดชันที่อ่อนนุ่มลงเรื่อยๆ ฝีเท้าของเขานั้นแคล่วคล่องว่องไวราวกับแมว
ทว่าแม้จะก้าวพ้นขุมนรกโคลนตมมาได้อย่างรวดเร็วเพียงใด ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถรักษาเสื้อผ้าให้สะอาดได้ เขาขมวดคิ้วมองดูกางเกง บูท และชายชุดคลุมของตัวเองที่ยับเยินไม่มีชิ้นดี
“แย่ที่สุด”
“...นายทำแบบนั้นเพราะช่วยฉัน ฉันจะชดใช้ให้เองนะ ฉันซื้อตัวใหม่ที่แพงกว่าชุดที่นายใส่อยู่ตอนนี้ให้ได้หลายเท่าเลย ความจริงแล้ว ฉันเป็นลูกสาวของคนที่ยิ่งใหญ่มากๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันจะบอกให้คนรับใช้เตรียมเงินรางวัลตอบแทนไว้อัดฉีดให้นายอย่างงามเลยด้วย”
เธอเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกผิด แต่เขากลับมีท่าทีดูขุ่นเคืองอย่างไรก็ไม่ทราบสามารถทราบได้
เด็กหนุ่มที่ก้าวข้ามกองดินรอบๆ หลุมออกไปอีกไม่กี่ก้าวเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง
“ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ แต่ทำเป็นอวดดีชะมัด”
ทาเลียหน้าร้อนผ่าว หากเป็นเวลาปกติเธอคงจะฟาดหน้าชายที่บังอาจมาพูดจาสามหาวใส่เธอไปแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์มาพูดจาเช่นนี้กับธิดาของจักรพรรดิ
ทว่าไม่รู้ทำไมครั้งนี้เธอจึงไม่อาจโต้ตอบได้เลยแม้แต่คำเดียว แม้หยาดฝนที่เหน็บหนาวจะซัดสาดใส่หน้าผากและแก้มอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ใบหน้าของเธอกลับร้อนผ่าวราวกับจะไหม้
เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แกรนด์ซึ่งเซเนเวียร์ยังไม่ได้สั่งขุดทิ้ง ในตอนนั้นเอง เจ้านกน้อยก็ส่งเสียงร้องแหบพร่าออกมา
เด็กหนุ่มที่กำลังโน้มตัวลงจะวางเธอลงภาคพื้นดินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบสายตามองไปยังมือของเธอที่กุมกันอยู่ตรงหน้าอก
“กำอะไรไว้น่ะ?”
ดูเหมือนเขาเพิ่งจะนึกสงสัยขึ้นมา
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ แบมือออกให้เขาดู
“นก?”
เขาพึมพำออกมาอย่างคลางแคลงใจ
มันก็สมควรเป็นเช่นนั้น เจ้านกน้อยตัวจิ๋วที่มีแต่เนื้อหนังสีชมพูตรงหน้าอกและทำปีกที่เปื้อนโคลนหลุดลุ่ยให้ลู่ตก ดูไปแล้วเหมือนหนูท่อมากกว่าจะเป็นนกเสียอีก
ทาเลียหน้าแดงด้วยความอาย ทั้งที่เป็นเจ้านกตัวนี้ต่างหากที่ดูอัปลักษณ์จนน่าเหลือใจ แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองที่ดูไม่จืดไปเสียอย่างนั้น
“เป็นเพราะตกลงไปในบ่อโคลนน่ะ ความจริงแล้วมัน...”
อาจจะสวยกว่านี้ก็ได้
เธอจะพูดแบบนั้นแต่ก็เงียบไป เจ้านกสีน้ำตาลที่มีแต่กระดูกแถมดูซูบซีดตัวนี้ เดิมทีก็คงไม่ได้สวยงามอะไรนักหรอก คงเป็นแค่พวกนกเอี้ยงนกขุนทองธรรมดาๆ ที่หาได้ทั่วไป
ทว่าเด็กหนุ่มกลับดูเหมือนอยากจะแสดงความเมตตาต่อเจ้านกอัปลักษณ์ที่น่าสงสารตัวนี้
เขาใช้แขนข้างหนึ่งอุ้มตัวเธอไว้พลางดึงมือข้างที่มีนกนั่งอยู่เข้ามาไว้ใต้ผ้าคลุมฮู้ดของเขา
ทาเลียเบิกตาโพลง ผิวสัมผัสของเขาที่ถูกปลายนิ้วเปลี่ยนความรู้สึกให้เป็นดั่งไออุ่นจากเตาผิง เจ้านกน้อยซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นตรงช่วงใต้กระดูกไหปลาร้าของเด็กหนุ่มทันที
“ปลายนิ้วเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งเลย ไปยืนแช่อยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้วเนี่ย?”
เด็กหนุ่มที่ก้มมองนกใต้คางตัวเองเลื่อนสายตากลับมาทางเธอ นั่นทำให้ทาเลียได้มองเห็นดวงตาสีฟ้าภายใต้แพขนตาหนาที่เปียกชุ่มไปด้วยฝนในระยะประชิด
ดวงตาของเขาในระยะใกล้ช่างดูพิเศษเหลือเกิน ราวกับมีเศษเงินเล็กๆ ถูกโปรยเอาไว้บนท้องฟ้าที่สดใสของฤดูหนาว
ทาเลียจ้องมองมันนิ่งๆ ก่อนจะพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว
“นี่... ในดวงตาของนายมีมงกุฎเงินอยู่ด้วยล่ะ”
ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ริมฝีปากของเขาอ้าเผยอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ปิดลง ทาเลียสัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มนิรนามคนนี้ก็กำลังจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเช่นกัน
เขาจะมองเห็นอะไรในดวงตาของเธอไหมนะ
ขณะที่ทาเลียกำลังคิดเช่นนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากแต่ไกล
“คุณหนู!”
เป็นพี่เลี้ยงนั่นเอง
ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ชินปากกับคำว่า ‘องค์หญิง’ จึงมักจะเผลอเรียกเธอแบบนั้นจนถูกท่านแม่หรือนางกำนัลคนอื่นๆ เอ็ดเอาบ่อยๆ ทว่าดูเหมือนจะแก้ไม่หายเสียที เสียงอันร้อนรนที่เรียกขานเธอดังก้องมาเหมือนเสียงสะท้อนจากที่ไกลๆ
“ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว”
ทาเลียพึมพำเบาๆ เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เกลียดการพูดคำนี้ออกมาเหลือเกิน และบางที เด็กหนุ่มคนนี้เองก็อาจจะไม่อยากได้ยินคำนี้เช่นกัน
เขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ วางเธอลงบนพื้นอย่างจำใจราวกับคนที่มีเรื่องค้างคา
ยามที่อ้อมแขนของเขาละออกไป ทาเลียสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงไปถึงกระดูก ในตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่าอ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเพียงใด
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยื่นนกน้อยไปทางเขา
“นายช่วยเอามันไปดูแลได้ไหม”
เพราะว่ามือของฉันมันเย็นเกินไป แต่นายอบอุ่นนี่นา
เธอกำลังจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็โน้มตัวลงมารับลูกนกไปอย่างระมัดระวังเสียก่อน จากนั้นเขาก็นำมันมาแนบกับโหนกแก้มที่ขาวราวกกับรูปปั้นปูนปาสเตอร์ แล้วดึงฮู้ดลงมาข้างหน้าเพื่อบังไม่ให้นกโดนฝน
ทาเลียเงยหน้าจ้องมองภาพนั้นอยู่นานก่อนจะถามขึ้น
“นกตัวนั้น... จะรอดไหม?”
“...อืม”
ดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนเงามงกุฎสีเงินจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอนิ่งนาน
“มันจะรอด”
ใบหน้าของเด็กหนุ่มเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ทาเลียกลับรู้สึกแปลกๆ ว่าเขากำลังยิ้มอยู่
ไม่นานเธอก็หันหลังกลับและเริ่มวิ่งออกไปในสวนท่ามกลางสายฝน
เธอวิ่งผ่านพุ่มไม้และต้นกุหลาบที่ถูกถอนรากถอนโคน รวมถึงกองดินที่สุมกันเหมือนหลุมศพเล็กๆ มาไกลแค่ไหนแล้วนะ? เธอหันกลับไปมองราวกับมีบางอย่างฉุดดึง และได้เห็นเขายังคงยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
ทำไมเขาถึงยังไม่ไปกันนะ?
บางทีเขาอาจจะกำลังรอให้ฝนซาลงกว่านี้อีกสักหน่อย
หรือบางที เขาอาจจะกำลังเฝ้ามองเธอเดินจากไป
ทันใดนั้น ทาเลียก็เกิดความรู้สึกอยากจะกลับไปหาเขาอีกครั้ง เธออยากจะหลบฝนอยู่ข้างๆ เขา อยากจะนั่งเคียงข้างกันหน้าเตาผิงที่อบอุ่น แล้วเฝ้าดูนกตัวนั้นฟื้นตัวจนแข็งแรงดี
แต่ในขณะที่เธอกำลังลังเล พี่เลี้ยงก็โผล่ออกมาจากด้านในอาคาร ใบหน้ากลมนั้นแดงก่ำด้วยความโกรธ ดูท่าคงจะตามหาเธออยู่นานทีเดียว
“ไปไหนมาคะเนี่ย! รู้ไหมคะว่าท่านเซนิเวียร์ตามหาคุณหนูแทบแย่!”
พี่เลี้ยงใช้มืออวบอัดคว้ามือของเธอไว้แน่นแล้วกึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปในอาคารอย่างแรง
“แล้วดูสารรูปเข้าสิ! อีกเดี๋ยวก็ต้องไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้ว ทำชุดสกปรกขนาดนี้ได้ยังไงกันคะ!”
“...พอดีเดินเล่นแล้วล้มน่ะ”
“โถ่เอ๊ย อากาศแบบนี้จะไปเดินเล่นทำไมกันคะ!”
พี่เลี้ยงตะโกนอย่างเหลืออด ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปตามทางเดินที่เชื่อมกับตำหนักแยก
ทาเลียถูกลากไปตามแรงมือนั้น เธอหันกลับไปมองข้างหลังอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่เห็นเงาของเขาอีกต่อไปแล้ว
ทาเลียไม่ยอมทิ้งนกบาดเจ็บที่กุมไว้ในมือ เด็กหนุ่มจึงยอมช่วยเหลือเธอ ก่อนที่พี่เลี้ยงจะลากเธอกลับตำหนักโดยไม่ทันได้รู้แม้แต่ชื่อของเขา
กำลังโหลดความเห็น...