นับตั้งแต่วันนั้น ทาเลียก็มักจะไปเดินเตร่ที่สวนหลังวังทุกครั้งที่มีโอกาส ทว่าจนกระทั่งต้นเอลม์ขนาดใหญ่ถูกนำมาปลูกตรงจุดที่เธอเคยพบนกใกล้ตาย และสวนหลังวังที่เคยทรุดโทรมได้รับการเติมเต็มด้วยดอกไม้สีสันฉูดฉาดจนแน่นขนัด เธอก็ยังไม่มีโอกาสได้พบเขาอีกเลย
ทาเลียรู้สึกถึงความสูญเสียราวกับทำสมบัติที่บังเอิญค้นพบหล่นหายไปเสียอย่างนั้น หากตอนนั้นเธอเมินเฉยต่อเสียงเรียกของพี่เลี้ยงได้ก็คงดี...
ท่านพ่อที่บอกว่าจะมาหาเธอก็ไม่ได้ปรากฏตัวในเย็นวันนั้น และท่านแม่เองก็ไม่ได้ตามหาเธอเช่นกัน
ทาเลียต้องนั่งทานมื้อค่ำที่ไร้รสชาติท่ามกลางเหล่านางกำนัลที่เย็นชา พร้อมกับความรู้สึกเสียดายที่กัดกินใจอยู่ตลอดเวลา
เธอน่าจะเดินตามเด็กหนุ่มคนนั้นไป หากเธอรบเร้าอ้อนวอนสักนิด เขาอาจจะยอมใจอ่อนพาเธอไปด้วยก็ได้ ยามที่เธอนอนอยู่ใต้ผ้าห่มอันหนาวเหน็บ เธอก็ยิ่งโหยหามือที่ใหญ่และอบอุ่นคู่นั้นที่เคยโอบอุ้มเธอไว้เหลือเกิน
หรือว่าเขาจะเป็นเพียงภาพหลอนที่ความอ้างว้างของเธอสร้างขึ้นมาเองนะ? ในตอนที่ทาเลียเริ่มตกอยู่ในความสงสัยเช่นนั้น เด็กหนุ่มก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออีกครั้ง
ไม่สิ ควรจะบอกว่าทาเลียเป็นฝ่ายค้นพบเขาเองเสียมากกว่า
เวลาล่วงเลยจนเปลี่ยนผันไปอีกฤดูกาล จากเด็กหญิงวัยแปดขวบกลายเป็นเก้าขวบ และหยาดฝนบนฟากฟ้าก็ถูกแทนที่ด้วยแสงแดดอันแผดเผา
ขณะที่ทาเลียกำลังเดินผ่านโถงทางเดินอันยาวเหยียดที่มุ่งหน้าไปยังห้องประทับส่วนพระองค์ของจักรพรรดิ เธอถูกดึงดูดด้วยเสียงตะโกนให้จังหวะอันกึกก้องจนต้องหันไปมองทางหน้าต่างทรงโค้งบานใหญ่ ที่ลานกว้างซึ่งถูกย้อมจนขาวโพลนด้วยแสงแดดฤดูร้อน เหล่าอัศวินฝึกหัดในชุดเซอร์โคทสีดำกำลังกวัดแกว่งดาบไม้กันอย่างขะมักเขม้น
แม้จะมีเหล่าทหารฝึกหัดอยู่เกือบสามสิบคน แต่สายตาของทาเลียกลับโผบินไปหาเขาเองโดยสัญชาตญาณ ราวกับแมลงเม่าที่มองเห็นเปลวเพลิง
เส้นผมสีบลอนด์ซีดขยับไหวพราวระยับเป็นประกายเงินยามต้องแสงอาทิตย์อันร้อนแรง แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเขาในยามที่ถอดฮู้ดออก แต่เธอกลับจำเขาได้ในทันที เขาคือเด็กหนุ่มที่ปรากฏตัวท่ามกลางสายฝนหลงฤดูคนนั้น
เธอโน้มตัวออกไปนอกขอบหน้าต่างเพื่อให้มองเห็นเขาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าแสดงท่าทางที่เฉียบคมและไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่า ซึ่งทำให้เขาดูโดดเด่นออกมาจากเหล่านักเรียนคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง
ยามที่ท่อนแขนและเรียวขาที่ยาวโปร่งของเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างามและทรงพลัง เธอรู้สึกราวกับได้ยินเสียงของอากาศที่ถูกแหวกออกดังมาถึงตรงนี้
"คนคนนั้น... คุณรู้ไหมว่าเขาคือใคร?"
มหาดเล็กเฒ่าที่ตามมาเพื่อนำทางเธอไปพบจักรพรรดิ ชายตามองไปยังหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจนัก
"เป็นเหล่าอัศวินฝึกหัดที่กำลังฝึกซ้อมเพื่อเข้าสังกัดกององครักษ์หลวงพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนล้วนแต่เป็นบุตรหลานจากตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียงทั้งนั้น"
เขาดูจะไม่มีความสนใจแม้แต่นิดเดียวว่าเธอกำลังสงสัยในตัวใครอยู่
มหาดเล็กส่งสายตาไม่พอใจมาทางเธอที่มัวแต่รีรอ
"ฝ่าบาทกำลังทรงรออยู่ เชิญเสด็จเถอะ"
ทาเลียจำใจละสายตาจากริมหน้าต่างแล้วเดินต่อไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงบราวกับสุสาน แม้จะเป็นการพบกับบิดาบังเกิดเกล้าครั้งแรกในรอบหลายเดือนนับตั้งแต่เข้าวังมา แต่เธอกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย
ในอดีต ยามที่เธอมองเห็นจักรพรรดิที่เสด็จมาเยือนตระกูลทาเรนจากที่ไกลๆ เธอก็ไม่เคยรู้สึกว่าชายคนนั้นคือพ่อของเธอเลย
ชายผู้มีใบหน้าบึ้งตึงคนนั้นไม่เคยแสดงความสนใจในตัวเธอ และทาเลียเองก็เกลียดผู้ชายคนนั้นที่พรากความรักของท่านแม่ไปจากเธอเช่นกัน
และนั่นก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้หลังจากที่เธอมีชื่ออยู่ในพงศาวดารอย่างเป็นทางการแล้วก็ตาม
เมื่อก้าวเข้าไปในห้องอันกว้างขวางและหรูหรา ทาเลียจ้องมองชายร่างกำยำที่ยืนหันหลังให้แสงแดดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยดวงตาแห่งความระแวดระวัง
ความเงียบปกคลุมอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งชายที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะอักษรตัวเขื่องเอ่ยออกมาโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารหนังแกะ
"ตั้งแต่นี้ไป เธอจะต้องเรียนรู้กฎมณเฑียรบาลของราชวงศ์"
จากนั้นเขาก็ประทับตราลงบนเอกสาร
ทาเลียเฝ้ารอให้เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ แต่เวลาผ่านไปเนิ่นนาน สายตาของเขาก็ยังไม่เฉียดมาทางเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ เหตุใดผู้ชายที่รักเซเนเวียร์อย่างสุดหัวใจคนนี้ถึงได้เกลียดชังที่จะมองหน้าลูกสาวแท้ๆ ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากหล่อนไม่มีผิดเพี้ยน
ชายหนุ่มที่ใช้ปากกาขนนกตวัดเขียนบางอย่างลงบนโต๊ะเอ่ยต่ออย่างเย็นชา
"ฉันได้จัดหาอาจารย์ฝีมือเยี่ยมไว้ให้เธอหลายคนแล้ว จากนี้ไปให้มาเรียนที่ตำหนักใหญ่ก่อนเวลาเที่ยง เธอต้องใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อตามบทเรียนให้ทัน"
ดูเหมือนเขาจะไม่ต้องการคำตอบจากเธอ ชายคนนั้นโบกมือไล่ราวกับจะบอกให้เธอออกไปได้แล้ว และการพบกันของพ่อลูกในรอบหนึ่งปีก็จบลงเพียงแค่นั้น
ทาเลียเดินคอตกกลับไปตามทางเดิมพลางสอดส่ายสายตาหาเด็กหนุ่มทางหน้าต่าง ทว่าดูเหมือนการฝึกซ้อมจะจบลงแล้ว ลานกว้างจึงเหลือเพียงแสงแดดสีขาวนวลของฤดูร้อนที่ลอยละล่องอยู่อย่างอ้างว้าง
หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่เธอไปเรียน เธอจะแอบมองเขาที่มาฝึกซ้อมอยู่ที่ลานกว้างเสมอ
เธอชอบมองดูหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้าของเขาที่ราวกับรูปสลักปูนพลาสเตอร์ และชอบเฝ้าดูแก้มสีซีดที่มีเลือดฝาดขึ้นจางๆ จากการออกกำลังกายอย่างหนัก
บางครั้งเธอก็ลองพูดคุยกับเขาในใจ
'นี่... นกตัวนั้นเป็นยังไงบ้าง? สุดท้ายมันตายหรือเปล่า? แล้วนายได้ฝังมันไว้ที่ไหนไหม? หรือว่าพอมันแข็งแรงแล้วนายก็ปล่อยมันบินไปไกลแสนไกลแล้ว?'
เธออยากจะคุยกับเขาในระยะประชิดและจ้องมองดวงตาของเขาเหมือนวันที่ติดฝนด้วยกันวันนั้น อยากจะยืนยันให้แน่ใจว่าในดวงตาของเขายังมีมงกุฎเงินอยู่หรือเปล่า
และในตอนที่ความปรารถนานั้นรุนแรงจนแทบจะหักห้ามใจไม่อยู่นั่นเอง
ขณะที่เธอละทิ้งวิชาประวัติศาสตร์ไว้เบื้องหลังและเฝ้ามองลานประลองอย่างไม่วางตา เงาร่างสายหนึ่งก็ทาบทับลงบนแผ่นหลังของเธอ
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวและรีบหันกลับไป ท่านแม่ที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตามาครึ่งเดือนยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงและเงา
มันเคยเป็นใบหน้าที่เธอได้เห็นทุกวัน ทว่าในวินาทีนี้ ทาเลียกลับรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เซเนเวียร์ที่ได้รับการแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างพิถีพิถันเพื่อให้สมกับฐานะจักรพรรดินี ดูราวกับเป็นศูนย์รวมความงามทุกแขนงที่มนุษย์จะจินตนาการได้ แม้แต่พวกเอลฟ์จอมเวทที่เคยมาเยือนตระกูลทาเรนบ่อยๆ ก็ยังไม่สามารถเทียบเคียงรัศมีของหล่อนได้เลย
“มองอะไรอยู่เหรอ ลูกรัก?”
เซเนเวียร์ถามพลางก้มมองลูกสาว
ทาเลียที่มองหล่อนด้วยตาค้างรีบได้สติและถอยห่างจากริมหน้าต่างทันที ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่อยากพูดเรื่องเด็กหนุ่มคนนั้นให้หล่อนฟังเลย
ทว่าดูเหมือนเซเนเวียร์จะล่วงรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่อยู่ปลายสายตาของลูกสาวคืออะไร
จักรพรรดินีหันไปมองทางหน้าต่างพลางจ้องมองเด็กหนุ่มผมบลอนด์ร่างสูงโปร่ง แล้วแย้มยิ้มอย่างมีเลศนัย
"บุตรชายของแกรนด์ดยุคเชียคานนี่เอง"
ทาเลียเงยหน้ามองหล่อนด้วยความตกใจ เธอพอจะเดาออกว่าเขาคงเป็นบุตรหลานตระกูลขุนนางชั้นสูง แต่ไม่คิดว่าเขาจะมาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
จักรพรรดินีทอประกายตาในดวงตาสีน้ำเงินเข้มราวกับมองทะลุเข้าไปถึงห้วงความคิดของลูกสาว
"อยากได้เด็กคนนั้นเหรอ?"
ทาเลียหน้าแดงก่ำและไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้
เพียงแค่เห็นสีหน้าของลูกสาว เซเนเวียร์ก็ดูเหมือนจะได้คำตอบแล้ว หล่อนหัวเราะออกมาอย่างขบขันก่อนจะก้มลงประทับจูบที่แก้มของเด็กหญิง
"ถ้าลูกต้องการ แม่จะมอบเขาให้เป็นของขวัญก็ได้นะ"
คำกระซิบนันฟังดูเยือกเย็นและน่าขนลุกเหมือนเสียงลมที่พัดผ่านป่ามืดมิดในยามวิกาล เมื่อเซเนเวียร์ยืดตัวขึ้น หล่อนก็ประดับรอยยิ้มที่งดงามราวกับภาพวาดไว้บนริมฝีปากสีแดงสด
"แต่จะให้เปล่าๆ ไม่ได้หรอกนะ ถ้าอยากได้รางวัล ลูกก็ต้องทำตัวให้เป็นที่พึงพอใจของพ่อแม่ก่อน"
ทาเลียสัมผัสได้ถึงร่องรอยของการตำหนิในน้ำเสียงนั้น เธอจึงรีบคว้าหนังสือประวัติศาสตร์ที่โยนทิ้งไว้บนขอบหน้าต่างมากอดไว้แนบอก แล้วรีบวิ่งจากไปทันที เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของเซเนเวียร์ที่พันธนาการอยู่หลังศีรษะราวกับใยแมงมุม
นั่นคือท่านแม่ที่เธอโหยหาอยู่ทุกคืน แต่ทำไมเธอถึงได้กำลังวิ่งหนีจากหล่อนกันนะ
ความจริงเธอตั้งใจว่าถ้าได้เจอท่านแม่ เธอจะอาละวาดเข้าใส่และบอกว่าเกลียดการเรียนพวกนี้ที่สุด และจะระเบิดความโกรธแค้นกับความน้อยใจที่หล่อนไม่ยอมมาอยู่กับเธอออกมาให้หมด
ทว่าเซเนเวียร์ที่กลายเป็นจักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิไปแล้ว กลับดูไม่ใช่ท่านแม่คนเดิมของเธออีกต่อไป หล่อนดูเปลี่ยนไปเป็นอะไรบางอย่างที่แปลกหน้าและน่ากลัวจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะงอแงใส่
คืนนั้น ทาเลียนอนกระสับกระส่ายจนดึกดื่น
ยามที่ยังอยู่ตระกูลทาเรน เธอเองก็ไม่ได้มีความสุขนักหรอก แต่ตอนนั้นเธอยังมีเซเนเวียร์เป็นพรรคพวก หล่อนเป็นเหมือนเพื่อนสนิทและสหายศึกมากกว่าจะเป็นแม่เสียด้วยซ้ำ ต่อให้คนทั้งโลกจะตราหน้าพวกเธออย่างไร แต่ถ้ามีกันสองคนเธอก็ทนได้
ทว่าตอนนี้เซเนเวียร์ก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ และทิ้งให้เธออยู่อย่างโดดเดี่ยวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า
ทาเลียรู้สึกได้ว่าความอ้างว้างแทรกซึมไปถึงกระดูก เธอโหยหาใครสักคนมาอยู่เคียงข้างเหลือเกิน หากใครสักคนจะยอมโอบกอดเธอด้วยวงแขนอันอบอุ่นและมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน เธอรู้สึกว่าตัวเองพร้อมจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้
นั่นคือเหตุผล... ที่เธอตัดสินใจว่าจะไปพบเด็กหนุ่มคนนั้นที่มัวแต่แอบมองอยู่ไกลๆ ด้วยตัวเองเสียที
ทาเลียเฝ้าตามหาเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่นาน เมื่อเห็นเขาซ้อมดาบกับเหล่าอัศวินและรู้สึกถูกแม่ทอดทิ้ง เธอจึงตัดสินใจจะเข้าไปหาเขาด้วยตัวเอง
กำลังโหลดความเห็น...