ทาเลียตื่นขึ้นมาพร้อมกับแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างพิถีพิถันยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เธออดทนต่อมืออันหยาบกร้านของเหล่านางกำนัลที่ใช้แปรงขนแข็งขัดถูผิวจนแดงเถือก และยอมทนแม้กระทั่งการถูกหวีผมอย่างบ้าคลั่งจนเจ็บแปลบไปถึงหนังศีรษะ
หลังจากแต่งตัวเสร็จ เธอเลือกสวมชุดเดรสผ้ากำมะหยี่ที่ท่านตาซึ่งมักจะส่งสายตาไม่พึงพอใจมาให้เสมอ มอบให้เป็นของขวัญชิ้นแรกในวันที่เธอออกจากตระกูลทาเรน
เมื่อส่องกระจกดูก็เห็นภาพเด็กหญิงที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับนางฟ้าสะท้อนออกมา หากย้อนเวลากลับไปตอนที่เซเนเวียร์อายุเก้าขวบ ก็คงจะมีหน้าตาเช่นนี้ไม่ผิดเพี้ยน
เธอจ้องมองดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่มีสีสันเดียวกับท่านแม่ผ่านกระจกเงา ก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยแววตาแน่วแน่ ทว่าเด็กหนุ่มที่เคยมาฝึกซ้อมเวลาเดิมเป็นประจำ กลับไม่ปรากฏกายให้เห็นเลยในวันนี้
หลังจากสลัดมหาดเล็กให้หลุดพ้นและเดินเตร่ไปตามสวนในวังอยู่นาน ทาเลียก็เริ่มละห้อยไหล่ตกด้วยความท้อแท้ เมื่อคิดว่าอาจจะไม่ได้พบเขาอีกเป็นครั้งที่สอง หัวใจของเธอก็พลันมืดแปดด้านขึ้นมาทันที
แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ยึดติดกับคนแปลกหน้าที่เคยพูดคุยกันเพียงครั้งเดียวถึงขนาดนี้
ไม่สิ... ความจริงแล้วเธอรู้ดี ในวันที่ฝนตกหนักขนาดนั้น เขาจะเมินเฉยต่อเด็กที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยโคลนแล้วเดินผ่านไปก็ได้ แต่เขาไม่ทำเช่นนั้น
เขายอมลงมาในหลุมจนเสื้อผ้าและรองเท้าเปื้อนเปรอะเพื่อช่วยฉุดเธอขึ้นมา
เขาโอบกอดร่างกายที่เย็นชืดจากหยาดฝนไว้ด้วยอ้อมแขนที่แสนอบอุ่น และจ้องมองดวงตาของเธอเนิ่นนาน
เขาโอบอุ้มนกน้อยที่อัปลักษณ์และใกล้ตายไว้อย่างถะนุถนอมแล้วพากลับไปยังที่พักของตน
เพียงแค่นั้น... มันก็เพียงพอแล้วที่จะกลายเป็นความหวังของเธอ
ทาเลียเดินเลาะไปตามขอบอาคารที่สูงตระหง่านเสียดฟ้าอย่างไม่หยุดหย่อน
พระราชวังแห่งนี้เปรียบเสมือนท้องของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ มันกว้างขวางและซับซ้อนเสียจนแม้เธอจะอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้ว แต่ก็ยังมีสถานที่ที่ไม่เคยเห็นปรากฏออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เธอเดินรอนแรมผ่านสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้และแมกไม้ข้ามายังลานกว้าง ก่อนจะเคลื่อนที่ไปยังส่วนหลังของพระตำหนักใหญ่
เรียวขาที่ขยับตัวต่อเนื่องตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงเที่ยงเริ่มประท้วงด้วยความปวดร้าว ดูเหมือนจะมีแผลพุพองเกิดขึ้น เพราะทุกครั้งที่ก้าวเดิน ฝ่าเท้าของเธอร้อนผ่าวราวกับสัมผัสถูกไฟ
เธอปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผากพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามผ่านร่มไม้ที่หนาทึบ
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะยืดตัวขึ้นเพื่อกลับไปยังพระตำหนักแยก แผ่นหลังอันสูงโปร่งของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นระหว่างต้นเบิร์ชที่ตั้งตระหง่าน ดวงตาของทาเลียเป็นประกายวาบด้วยความยินดี
แม้ระยะทางจะค่อนข้างห่าง แต่อารมณ์ความรู้สึกกลับจำเขาได้ในทันที ท่วงท่าการเดินที่แผ่นหลังตั้งตรงและนิ่งสงบราวกับสายน้ำที่ไหลรินนั้น ช่างเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครลอกเลียนแบบได้
ทาเลียรีบวิ่งตามเขาไปทันที แต่ไม่ว่าจะเร่งความเร็วเพียงใด ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาก็ดูเหมือนจะไม่ลดลงเลย
เธอสังเกตเห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังรีบร้อน เขาจะรีบไปไหนกันนะ
เธออยากจะตะโกนเรียกให้ดังๆ แต่ลมหายใจที่หอบมาถึงลำคอทำให้ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ในที่สุดเธอก็คลาดกับเขาจนได้
ทาเลียนั่งลงอย่างหมดแรงโดยพิงหลังกับต้นไม้ แสงแดดที่แหลมคมดุจเข็มทิ่มแทงลงบนใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธออย่างไม่ปรานี
หลังจากหรี่ตาที่พร่ามัวมองลอดผ่านใบไม้ที่หนาทึบอยู่นานเท่าใดไม่ทราบ เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ลอยมาตามสายลม มันเป็นเสียงที่ไพเราะราวกับนกตัวน้อยกำลังขับขาน
ทาเลียลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆ เดินตามเสียงนั้นไป
เมื่อผ่านดงต้นเบิร์ชและพุ่มไม้ที่เขียวชอุ่ม ภาพของกลุ่มดอกลาเวนเดอร์ ดอกดาวเรือง และดอกคัตเตอร์ที่บานสะพรั่งรายล้อมรอบศาลาหินอ่อนสีขาวนวลและน้ำพุขนาดเล็กก็ปรากฏแก่สายตา มันเป็นสวนที่สวยงามราวกับวิมานของพวกแฟรี่
ทาเลียจ้องมองทัศนียภาพอันน่าหลงใหลที่มีละอองสีทองลอยละล่องอยู่นั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่หน้าเก้าอี้หินอ่อน
เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ฝั่งตรงข้ามของเขามีเด็กสาวผู้น่ารักที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับเธอนั่งอยู่ หล่อนเป็นเด็กหญิงที่ดูบริสุทธิ์ มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มสลวยดุจแพรไหมและแก้มที่เป็นสีชมพูระเรื่อ
ยามที่เด็กสาวคนนั้นส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด ปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่ม เมื่อเห็นภาพนั้น ทาเลียรู้สึกเจ็บแปลบในอกเหมือนถูกของแหลมทิ่มแทง มันเป็นความรู้สึกเหมือนถูกปล้นชิงสมบัติส่วนตัวไป
ทาเลียรู้ดีว่าความรู้สึกนั้นมันไร้เหตุผล
ดูจากสายตาก็รู้ว่าทั้งคู่รู้จักกันมานาน ในขณะที่เธอเป็นเพียงคนแปลกหน้า
ทาเลียจึงตัดสินใจว่าจะเข้าไปแนะนำตัวกับพวกเขาอย่างสุภาพ เธอปรารถนาที่จะแทรกตัวเข้าไปในบรรยากาศอันอบอุ่นที่ห้อมล้อมคนทั้งคู่ไว้ และเหนือสิ่งอื่นใด เธออยากให้ดวงตาสีฟ้าและรอยยิ้มจางๆ ของเด็กหนุ่มหันมามองที่เธอ
ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่ผลักดัน เธอจึงก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้และเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าพ้นน้ำพุ ทันใดนั้น ดวงตาสีฟ้าประกายเงินที่งดงามของเด็กหนุ่ม และดวงตาสีเขียวใสสะอาดของเด็กสาวอีกคู่หนึ่งก็ตวัดมองมาที่เธอพร้อมกัน
ทาเลียที่ไม่เคยคบหาหรือเล่นกับเด็กวัยเดียวกันมาก่อน รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที
ทว่าเธอคือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิ เธอคิดว่าหากเธอยื่นไมตรีขอเป็นเพื่อนด้วย คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยทักทายอย่างมาดมั่น
“สวัสดี”
เด็กหนุ่มยังคงไม่ไหวติงและจ้องมองเธอเขม็ง
เขาจำเธอไม่ได้หรือเปล่านะ? ในวันที่เจอกันครั้งแรกเธอมีสภาพมอมแมมไปด้วยโคลน เขาอาจจะยังไม่คุ้นกับภาพลักษณ์ที่แต่งองค์ทรงเครื่องราวกับเจ้าหญิงเช่นนี้ก็ได้
ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประปากเริ่มเล่าเรื่องที่เขาเคยช่วยเธอไว้เมื่อหลายเดือนก่อน เด็กสาวที่นั่งนิ่งตะลึงอยู่ในตอนแรกก็พลันกรีดร้องออกมาเสียงหลง
“ไม่! ไม่! ที่ไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่!”
มันเป็นเสียงที่แฝงไปด้วยความเวทนาและหวาดกลัวราวกับได้พบเจอฝันร้ายที่น่าสยดสยอง
เด็กสาวที่มองเธอด้วยแววตาหวาดผวาโผเข้าหาเด็กหนุ่มทันที
“ขอร้องล่ะ บาร์คัส! ไล่เด็กคนนั้นออกไปที! อย่าให้หล่อนได้ก้าวย่างเข้ามาที่นี่! อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าหล่อนอีกเป็นครั้งที่สอง!”
แขนเรียวบางทั้งสองข้างโอบกอดคอเด็กหนุ่มไว้แน่น
เด็กหนุ่มโอบกามโอบกอดแผ่นหลังของเด็กสาวที่กำลังสั่นสะท้านอย่างปวดร้าวเพื่อปลอบประโลม ก่อนจะส่งสายตาเย็นชาผ่านไหล่เล็กๆ ของหล่อนมาที่เธอ ทาเลียถึงกับก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
เขาเอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า
“ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
ทาเลียที่จ้องมองใบหน้าอันเย็นชาของเขาด้วยความงุนงงเกือบสิ้นสติ ก่อนจะรีบหันหลังแล้ววิ่งจากไปทันที
เธอรู้สึกราวกับถูกราดด้วยน้ำแข็งตั้งแต่หัวจรดเท้า สมองมึนชาเสียจนคิดอะไรไม่ออก
เธอวิ่งหนีออกไปได้ไกลแค่ไหนไม่ทราบ แต่เมื่อเข้าใกล้บริเวณพระตำหนักใหญ่ จู่ๆ ก็มีใครบางคนกระชากเส้นผมของเธออย่างแรง แรงนั้นทำให้ศีรษะของเธอหงายหลังและร่างกายเสียการทรงตัว และก่อนที่จะทันได้ทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แรงกระแทกอันหนักหน่วงก็ปะทะเข้ากับร่างกายของเธอ
เธอกุมท้องที่เจ็บแปลบพลางกลิ้งไปบนพื้นหญ้า
“แกบังอาจดียังไงถึงกล้าเหยียบเท้าเข้ามาในที่แห่งนั้น!”
เสียงเกรี้ยวกราดของเด็กหนุ่มที่แฝงไปด้วยความโกรธแค้นดังกึกก้องเหนือศีรษะ
ทาเลียเงยหน้ามองด้วยความตื่นตระหนก เด็กหนุ่มที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ
เส้นผมสีดำสนิทและดวงตาสีเขียวราวกับเปลวเพลิง... แม้จะเห็นได้ชัดว่าเขามีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเด็กสาวคนนั้นมาก แต่เธอไม่รู้เลยว่าเขาแอบตามเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำไมเขาถึงได้โกรธแค้นถึงเพียงนี้
ท่ามกลางความสับสนจากการถูกทำร้ายร่างกายเป็นครั้งแรกในชีวิตจนตัวแข็งทื่อ เด็กหนุ่มคนนั้นก็เตะเข้าที่หน้าท้องของเธออีกครั้ง
“ตายซะ!”
แรงกระแทกนั้นทำให้มองเห็นเพียงแสงสีขาวโพลน เธอได้แต่ขดตัวสั่นเทาและไอโขลกออกมา
เด็กหนุ่มยังคงกระหน่ำเตะร่างของเธอราวกับเตะลูกบอลเล็กๆ อย่างต่อเนื่อง
“ตายซะ! ตายซะ! ตายไปให้พ้นๆ เลย!”
เสียงตะโกนที่ราวกับเสียงกรีดร้องนั้นทิ่มแทงโสตประสาทดุจตะปูที่แหลมคม คำสาปแช่งและการใช้ความรุนแรงของเด็กหนุ่มไม่หยุดลงจนกระทั่งพวกคนรับหน้าที่เห็นเหตุการณ์และรีบวิ่งเข้ามาห้าม
ทาเลียตะเกียกตะกายคลานไปบนพื้นเหมือนแมลงเพื่อหลบหนีการทุบตี แม้จะถูกข้าราชบริพารสองคนเข้ามารวบตัวเอาไว้และสยบลง แต่เด็กหนุ่มที่ยังคงหอบหายใจด้วยแรงแค้นก็คำรามออกมาดั่งสัตว์ป่า
“หายไปจากโลกนี้ซะ! นังลูกนอกสมรสโสโครก!”
ทาเลียแต่งตัวอย่างดีเพื่อไปพบเด็กหนุ่มผู้มีพระคุณ แต่กลับถูกเด็กหนุ่มอีกคนรุมทำร้ายพร้อมด่าทอว่าเป็นลูกนอกสมรสจนคนรับใช้ต้องเข้ามาห้าม
กำลังโหลดความเห็น...