คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 10 · ความจริงในวังหลวง

ตอน 10
ความจริงในวังหลวง

หลังจากเกิดเหตุความวุ่นวายครั้งใหญ่ ทาเลียก็เริ่มเก็บตัวอยู่แต่ในพระตำหนักแยกเพียงลำพัง

ทว่าด้วยความที่เหล่านางกำนัลที่คอยซุบซิบนินทาไม่หยุดหย่อน ราวกับจะชดเชยที่ก่อนหน้านี้เคยทำตัวเงียบกริบดุจคนใบ้ ทำให้เธอได้รู้ความจริงว่า เด็กหนุ่มที่ทำร้ายร่างกายเธอนั้นคือองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิ และเป็นพี่ชายต่างมารดาของเธอเอง ส่วนเด็กสาวผมดำที่เธอพบในป่าต้นเบิร์ชวันนั้น ก็คือพี่สาวต่างมารดาของเธอ...

นอกจากนี้ เธอยังได้รู้อีกว่า ทั้งคู่เพิ่งจะสูญเสียมารดาไปไม่ถึงหกเดือน

นั่นหมายความว่า หลังจากที่อดีตจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์สิ้นพระชนม์ได้เพียงสามสัปดาห์ เธอกับเซเนเวียร์ก็ก้าวเท้าเข้าสู่ราชวงศ์ทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ทันทีที่เซเนเวียร์เข้ามาในวัง หล่อนก็สั่งให้กวาดล้างร่องรอยของอดีตจักรพรรดินีทิ้งจนหมดสิ้น

เธอเริ่มคิดว่า สวนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หลังพระตำหนักใหญ่นั้น อาจจะเป็นร่องรอยสุดท้ายของเบอร์นาเดตต์ที่ท่านแม่ของเธอยังกำจัดทิ้งไม่หมด

เธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

หยาดฝนฤดูร้อนกำลังพัดกระหน่ำลงบนสวนที่ท่านแม่บรรจงตกแต่งไว้อย่างวิจิตรบรรจง พรรณไม้ในสวนที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำและส่งกลิ่นสาบหญ้าฉุนกึก ทำให้เธอรู้สึกราวกับพวกมันเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว

เธอจัดการรูดม่านปิดหน้าต่างเสีย จากนั้นก็นั่งขดตัวอยู่บนเตียงพลางนึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังขององค์รัชทายาท และใบหน้าที่ขาวซีดด้วยความหวาดกลัวของพี่สาวต่างมารดา... รวมถึงเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าที่โอบกอดปกป้องหล่อนเอาไว้พร้อมกับจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยสายตาเย็นชา...

“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน...”

เธอแหงนหน้ามองเพดานพลางพึมพำชื่อของเขาออกมาเบาๆ

ในที่สุดเธอก็ได้รู้ชื่อของเด็กหนุ่มคนนั้นเสียที แต่เธอกลับไม่รู้สึกยินดีเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอตระหนักดีแล้วว่า เขาจะไม่มีวันสลักรอยยิ้มมอบให้แก่เธออย่างแน่นอน

อดีตจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์มาจากตระกูลโฮริสเทน ซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลผู้ดีเก่าแก่แห่งโอซิเรีย ทว่ามารดาของหล่อนเป็นสุภาพสตรีจากตระกูลเชียคาน ดังนั้นจักรพรรดินีผู้ล่วงลับกับบาร์คัสจึงถือเป็นญาติห่างๆ กัน

ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดินีองค์ก่อนยังทรงเมตตาคอยดูแลบาร์คัสที่ต้องเข้าวังมาตั้งแต่อายุยังน้อยเพื่อรับการเคี่ยวกรำอย่างหนักมาโดยตลอด บางที... เขาอาจจะมองเซเนเวียร์เป็นศัตรูคู่อาฆาตเลยก็เป็นได้

‘แล้วฉันก็ด้วย...’

เมื่อนึกถึงดวงตาสีฟ้าอันเย็นชาที่จ้องมองมา ทาเลียก็เพิ่งนึกเสียใจเป็นครั้งแรกที่ตนเกิดมาเป็นลูกสาวของเซเนเวียร์ แม้แต่รูปลักษณ์ที่เหมือนกันจนน่าตกใจซึ่งเธอเคยภูมิใจนักหนา บัดนี้เธอกลับรู้สึกอัปยศกับมันเหลือเกิน

ทาเลียไม่อยากจะรู้สึกเช่นนั้นเลย

ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกทุบตีจนน่วม แล้วทำไมฉันถึงต้องเป็นฝ่ายรู้สึกผิดด้วยล่ะ?

คนที่ทำเรื่องเลวร้ายคือนักเลงหัวไม้อย่างองค์รัชทายาทต่างหาก

ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ฉันทำผิดอะไรกันแน่? ฉันไม่ใช่คนเลว ฉันไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีเลยสักอย่างนะ

ทาเลียเฝ้าพร่ำบอกตัวเองเช่นนั้นซ้ำๆ ทว่ายามใดที่เธอถูกแวดล้อมด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งของพวกคนรับใช้ ความคิดเหล่านั้นก็มลายหายไปสิ้น

ทาเลียรับรู้ถึงความหมายของทุกการกระทำอันทารุณที่พวกเขามอบให้ได้อย่างชัดเจน

ไม่ว่าจะเป็นการนำน้ำอาบที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งมาให้และขัดถูผิวเธออย่างรุนแรงจนแดงเถือก การแกล้งใช้เข็มหมุดทิ่มแทงผิวหนังยามสวมเสื้อผ้าให้ การจงใจหวีผมแรงๆ จนหนังศีรษะเป็นแผล หรือการยกอาหารที่เยือกเย็นชืดสนิทมาให้ในทุกๆ มื้อ... ทั้งหมดนั่นคือบทลงโทษในแบบของพวกเขาที่จงใจมอบให้แก่เธอ

เธอรู้ว่าตัวเองถูกเกลียด ทว่ายามที่ยังอยู่ตระกูลทาเรนเธอก็เจอเรื่องไม่ต่างกันนัก จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจเท่าไร

ยามใดที่เธอรู้สึกห่อเหี่ยว เซเนเวียร์จะโอบกอดเธอไว้แน่นพร้อมกับกระซิบว่า เธอคือผลผลิตที่เกิดจากความรักอันแท้จริง ไม่จำเป็นต้องไปสนใจคำพูดของคนอื่นหรอก

ทาเลียเชื่อมั่นในคำพูดนั้นและพยายามทำตัวหยิ่งผยองเสมอมา ทว่าตอนนี้ท่านแม่ไม่ได้อยู่เคียงข้างเธออีกต่อไปแล้ว รอบกายเธอกลับอบอวลไปด้วยเสียงซุบซิบนินทาว่าอดีตจักรพรรดินีเป็นคนที่มีเมตตาและแสนดีเพียงใด และต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมานแค่ไหนก่อนจะจากไป

ทาเลียเริ่มเก็บตัวและหดหู่ลงอย่างเห็นได้ชัด ศีรษะที่เคยเชิดสูงอย่างทระนงเริ่มก้มต่ำลงราวกับเต่าที่หดหัวเข้าไปในกระดอง และสายตาก็มักจะจับจ้องอยู่ที่พื้นเพียงอย่างเดียว เมื่อพวกคนรับใช้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น พวกเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ดูเหมือนว่ายามที่เห็นว่าทั้งองค์จักรพรรดิและเซเนเวียร์ต่างก็ไม่เห็นหัวเธอ ความเกรงกลัวที่จะถูกลงโทษก็อันตรธานหายไปจนสิ้น

สำหรับพวกเขา ทาเลียไม่ใช่บุหงาแห่งราชวงศ์ แต่เป็นเพียงหลักฐานแห่งการผิดประเวณีอันโสมม และเป็นตัวตนที่กรีดหัวใจของจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์ที่จงรักภักดีมาอย่างยาวนาน

ทุกครั้งที่เดินผ่านโถงทางเดิน ทาเลียจะได้ยินเสียงนินทาว่าร้ายเหล่านั้นเข้าหูเสมอ เธอรู้สึกราวกับสมองจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกครั้งที่ได้ยินคำประณาม เธอจะรู้สึกโกรธแค้นและไม่ได้รับความธรรมเดือดดาลอยูในอก

ทว่าเมื่อคิดว่าการที่เธอเกิดมาทำคนต้องทุกข์ใจมากมายขนาดนี้ การต้องทนรับความลำบากใจแค่นี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่พึงกระทำ แต่กระนั้น... การกลั่นแกล้งของพวกเขาก็ลามปามไปจนถึงระดับที่เธอไม่อาจทนทานได้อีกต่อไป

เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากที่เธอเข้าวังมาได้สองฤดูกาล เมื่อทาเลียลงมาที่ห้องอาหารเพื่อรับมื้อเช้า เธอสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ประหลาด

วันนั้นมีคนรับใช้จำนวนมากออกมาคอยปรนนิบัติอย่างผิดสังเกต เมื่อเห็นเหล่านางกำนัลยืนเรียงรายไปตามผนังห้อง เธอก็รู้สึกสังหรณ์ใจว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

ทว่าผลกลับตรงกันข้าม พวกคนรับปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพอย่างยิ่ง และบนโต๊ะอาหารก็มีอาหารมากมายวางเรียงราย ทาเลียจ้องมองจานเงินเหล่านั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม

สาวใช้ในครัวนำขนมปังที่เพิ่งอบสุกใหม่ๆ กลิ่นหอมกรุ่นมาเสิร์ฟแทนขนมปังแข็งกระด้าง ตามมาด้วยนกกระทาย่างและสตูร้อนๆ ที่ส่งควันพวยพุ่ง

หลายเดือนมานี้เธอต้องทนทานแต่อาหารที่แย่จนน่าใจหาย ยามที่ได้เห็นสตูร้อนๆ ที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อและผัก แทนที่จะเป็นซุปใสที่เจือจางและเย็นชืดราวกับน้ำฝน เธอก็รู้สึกตื้นตันจนน้ำตาแทบไหลด้วยความอัปยศ

ทาเลียกวาดสายตามองไปรอบๆ นางกำนัลหลายสิบคู่กำลังเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเธออยู่

หรือว่าพวกเขาจะเลิกอยากลงโทษฉันแล้วนะ? บางทีพวกเขาอาจจะยกโทษให้กับการมีตัวตนของฉัน และตัดสินใจที่จะเมตตาฉันขึ้นมาบ้างแล้วก็ได้

ทาเลียยกช้อนขึ้นมา เธอตักน้ำซุปร้อนๆ ที่มีควันกรุ่นเข้าปาก รสสัมผัสของเนย นม และกลิ่นอายของผักนานาชนิดพร้อมกับความหวานนุ่มนวลแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก

รสชาติอาหารอุ่นๆ ที่ไม่ได้สัมผัสมานานปลุกเร้าความหิวโหยอย่างรุนแรง เธอหลงลืมกิริยาและรีบตักสตูกินอย่างรวดเร็ว

ยามที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการกินอยู่นั้น จู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงรสชาติที่ประหลาดอย่างยิ่ง มันเป็นความคาวและเหม็นหืนเกินกว่าจะเป็นกลิ่นสาบของเนื้อที่เครื่องเทศกลบไม่มิด เธอขมวดคิ้วแล้วจ้องมองเข้าไปในถ้วยสตูอย่างพินิจพิเคราะห์

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากทางด้านหลัง

ทาเลียสะบัดหน้ากลับไปมอง เหล่านางกำนัลต่างพากันทำสีหน้าเรียบเฉยและก้มหน้าลง ทว่าทาเลียกลับเห็นมุมปากของพวกหล่อนกระตุกสั่นอย่างชัดเจน ในวินาทีนั้นเอง เหงื่อกาฬก็พลันผุดขึ้นที่แผ่นหลัง

หลังจากลังเลอยู่นาน ทาเลียก็ใช้ช้อนกวนลงไปในถ้วย เมื่อตักเอาสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่ออกมา เธอก็เห็นก้อนเนื้อบางอย่างจมอยู่ที่ก้นถ้วย ไม่สิ... มันไม่ใช่ก้อนเนื้อ

ทาเลียช้อนเอาสิ่งที่มีสีเทาคล้ำนั้นขึ้นมา และเธอก็แข็งทื่อไปด้วยความช็อกถึงขีดสุด ท่ามกลางน้ำซุปข้นคลักนั้น คือร่างของหนูสีเทาตัวเขื่องที่ตัวพองอืดอ้าปากค้างทิ้งตัวหย่อนอยู่ในช้อน เธอไม่อาจแม้แต่จะเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาได้

เธอพุ่งตัวลงจากเก้าอี้แล้วขย้อนเอาสตูเหล่านั้นออกมาบนพื้นห้อง แม้จะอาเจียนเอาทุกอย่างที่กินเข้าไปออกมาจนหมดแล้ว แต่อาการคลื่นไส้ก็ยังไม่หยุดลง

กลิ่นเหม็นเน่าที่ติดอยู่ที่ปลายจมูกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ รสชาติของหนูตายราวกับเกาะติดอยู่ที่ปลายลิ้นและไม่มีวันจางหายไป

เธอใช้ปลายนิ้วล้วงคอและขูดลิ้นเพื่อเค้นเอาเศษอาเจียนที่ไม่มีเหลือแล้วออกมาอย่างทรมาน

ท่ามกลางการโก้งโค้งอาเจียนอยู่บนพื้นอยู่นานเท่าใดไม่รู้ ริมฝีปากที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาก็มองเห็นรองเท้าคู่หนึ่งเดินวนเวียนอยู่รอบโต๊ะ

ทาเลียเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย นางกำนัลซึ่งมีหน้าที่ดูแลงานครัวเดินเข้ามาเก็บจานชามไปอย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนรับใช้คนอื่นๆ ก็เดินขวักไขว่ทำความสะอาดโต๊ะและเช็ดถูพื้นอย่างขะมักเขม้น โดยที่ทุกคนทำราวกับมองไม่เห็นเธอนอนจมกองอ้วกอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่น้อย...

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 10

สรุปตอน 10

ทาเลียรู้ว่าผู้ที่ทำร้ายเธอคือกาเร็ธ องค์รัชทายาทและพี่ชายต่างมารดา ขณะที่เหล่านางกำนัลเริ่มกลั่นแกล้งเธออย่างเงียบงันจนเธอต้องทนทุกข์อยู่ลำพัง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 11 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 9กลับหน้าเรื่อง
ตอน 9ตอน 11