นับจากวันนั้น ทาเลียก็แทบจะไม่ยอมแตะต้องอาหารอย่างอื่นอีกเลย เพราะเธอไม่สามารถเชื่อใจได้เลยว่าจะมีอะไรผสมอยู่ในนั้นบ้าง
พี่เลี้ยงได้แต่กลัดกลุ่มใจเพราะไม่รู้สาเหตุ และทึกทักเอาเองว่าคุณหนูของหล่อนแค่กำลังทำตัวงอแงเลือกทานเท่านั้น
ทาเลียไม่ได้อธิบายอะไร เธอยืนหยัดประทังชีวิตอยู่ได้ด้วยเพียงผลไม้และน้ำผึ้งที่พี่เลี้ยงแอบเอามาให้เป็นของว่างทีละเล็กทีละน้อยเท่านั้น
ความโดดเดี่ยวหรือความอ้างว้างไม่ใช่ปัญหาใหญ่อีกต่อไป ในสถานที่ที่หรูหราและฟุ่มเฟือยที่สุดในโลกแห่งนี้ เธอต้องต่อสู้กับดักของความหิวโหยอย่างแสนสาหัส
บางวันที่หิวจนทนไม่ไหว เธอก็จำใจยื่นมือไปแตะต้องอาหารที่พวกคนรับใช้นำมาวางไว้บ้าง ทว่าในอาหารเหล่านั้น มักจะมีแมลงหนีไม่พ้น หรือไม่ก็หนู และบางครั้งก็เป็นกระจุกขนหยิกงอที่ดูไม่ออกว่าเป็นของใครปะปนอยู่เสมอ
หลังจากเผชิญเหตุการณ์เช่นนั้นอยู่หลายครา เธอก็มาถึงจุดที่ไม่สามารถเอาอะไรใส่ปากได้อีก ภายในเวลาไม่กี่สัปดาห์ ร่างกายของเธอก็ซูบผอมจนดูไม่ได้
เมื่อมาถึงขั้นนี้ แม้แต่พี่เลี้ยงที่แสนทึ่มทื่อก็เริ่มสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ หล่อนจึงรีบไปเข้าเฝ้าจักรพรรดินีทันที พร้อมกับโวยวายว่าพระธิดาเพียงคนเดียวของพระนางกำลังจะตายอยู่รอมร่อ
เดชะบุญที่เหตุการณ์นั้นทำให้ทาเลียได้เห็นหน้าท่านแม่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
“ไปทำท่าไหนถึงได้กลายเป็นสภาพนี้ล่ะ?”
นั่นคือประโยคแรกที่เซเนเวียร์เอ่ยขึ้นเมื่อมาเยือนพระตำหนักแยก หลังจากที่ทำตัวราวกับลืมเลือนตัวตนของลูกสาวไปเสียสนิท
ทาเลียมองดูท่านแม่ที่ผลิบานอย่างสดใสราวกับดอกไม้ในฤดูร้อน ซึ่งช่างตรงข้ามกับสภาพที่พังพินาศของเธอสิ้นดี จนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ยามที่เห็นใบหน้าที่ผุดผ่องราวกับเด็กสาวไร้เดียงสา ความอัดอั้นตันใจก็พลันพุ่งพล่านขึ้นมา
เธอตั้งใจจะโกรธใส่หล่อน ตั้งใจจะตะโกนด่าทอว่าเหตุใดถึงได้เห็นแก่ตัวเช่นนี้ ทว่าทันทีที่อ้าปากออก เสียงที่หลุดออกมากลับเป็นเสียงสะอื้นไห้อย่างรุนแรง
ทาเลียร้องไห้โฮราวกับเด็กทารกพลางระบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นออกมาทั้งหมด เธอฟ้องทุกอย่างตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ เกี่ยวกับการกระทำอันต่ำช้าของพวกคนรับใช้ในพระตำหนักแยก และเรื่องราวอันโหดร้ายที่เธอต้องอดทนฝ่าฟันมาโดยตลอด เซเนเวียร์นั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงและรับฟังเงียบๆ จนกระทั่งเรื่องเล่าจบลง
ทาเลียคิดว่าหล่อนกำลังนิ่งเงียบเพื่อสะกดกั้นอารมณ์โกรธ คิดว่าหล่อนคงเสียใจจนพูดไม่ออกที่ลูกสาวคนเดียวต้องมาเจอเรื่องที่น่าสยดสยองเช่นนี้
เธอจึงเขย่าแขนหล่อนอย่างแรงพลางเรียกร้องกึ่งบังคับ
“ท่านแม่! อย่าให้พวกนั้นมารังแกหนูอีกเลยนะ! ท่านแม่ต้องจัดการเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้ใครมารังแกหนูได้อีกเป็นครั้งที่สอง!”
“ทำไมแม่ต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ?”
เซเนเวียร์เอ่ยพลางเอียงคอสงสัย
คำตอบที่คาดไม่ถึงทำเอาทาเลียอึ้งจนพูดไม่ออก ใบหน้าของเซเนเวียร์เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอันบริสุทธิ์ หล่อนดูไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมลูกน้อยที่กำลังถูกทารุณถึงได้มาขอความช่วยเหลือจากพระนาง
“ทาเลีย วังนี้เป็นวังของลูก และพวกคนรับใช้ในปราสาทนี้ก็เป็นสมบัติของลูก ตอนนี้ลูกอายุเก้าขวบแล้วนะ เรื่องแค่จัดการสมบัติของตัวเองยังทำไม่ได้แล้วจะมางอแงใส่แม่ได้ยังไง”
ทาเลียจุกจนพูดอะไรไม่ออก
เซเนเวียร์ใช้มือข้างหนึ่งประคองแก้มของลูกสาวไว้พลางถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวังจากใจจริง
“ลูกเป็นลูกสาวของจักรพรรดิ แม่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมลูกถึงยอมให้สิ่งที่ไร้ค่าพวกนั้นรังแกอยู่ฝ่ายเดียว แม่รู้สึกตกใจเหลือเกินที่ลูกสาวของแม่กลับดูซื่อบื้อและอ่อนแอถึงขนาดนี้”
“ทะ-ท่านแม่...”
เซเนเวียร์จ้องมองเปลวเทียนที่ริมหน้าต่างด้วยแววตาครุ่นคิด ใบหน้าอันงดงามที่น่าขนลุกนั้นไม่มีร่องรอยของความโกรธแค้นต่อการที่ลูกสาวถูกทารุณเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความผิดหวังเล็กน้อย ความอึดอัดใจ และร่องรอยของการไตร่ตรองว่าจะสั่งสอนลูกที่ไม่ได้ความคนนี้ให้ตาสว่างได้อย่างไร
ทาเลียรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังสนทนาอยู่กับแมลงที่พยายามเลียนแบบรูปลักษณ์ของมนุษย์ให้ดูสมจริงเท่านั้น
หลังจากจมอยู่ในห้วงความคิดเนิ่นนาน เซเนเวียร์ก็ดีดนิ้วพูดขึ้นว่า
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน แม่จะทิ้งองครักษ์ที่พอใช้การได้ไว้ให้ลูกสักคน ชายคนนี้แม่เป็นคนเคี่ยวกรำมากับมืออย่างดีตั้งนานแล้ว ถ้าลูกใช้งานเป็น เขาก็คงจะพอมีประโยชน์อยู่บ้าง”
หล่อนลุกขึ้นยืนทำท่าเหมือนปัญหาทุกอย่างได้รับการคลี่คลายแล้ว
ทาเลียรีบคว้าชายเสื้อของพระนางไว้ทันที
“หนูไม่ต้องการคนพรรค์นั้น! หนูแค่อยากอยู่กับท่านแม่!”
คำขอร้องอันแสนเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของเซเนเวียร์มีร่องรอยความสมเพชวูบผ่าน ทาเลียหน้าถอดสีด้วยความช็อก
เซเนเวียร์ค่อยๆ แกะนิ้วมือของลูกสาวที่กำชายเสื้อไว้ออกทีละนิ้ว แล้วก้มตัวลงมาหา หล่อนเดาะลิ้นออกมาด้วยความเวทนาจากใจจริง
“ทาเลีย เรื่องทั้งหมดนี้มันเริ่มมาจากแม่เองนั่นแหละ แต่ลูกรู้ไหมว่าทำไมถึงไม่มีใครกล้าใส่หนูลงในซุปของแม่เลย?”
ทาเลียแข็งทื่อราวกับลูกหนูที่อยู่ต่อหน้าอสรพิษ เธอไม่อาจเอ่ยคำใดโต้ตอบได้เลย
เซเนเวียร์เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ทำไมน้ำใช้อาบของแม่ถึงอุ่นและหอมกรุ่นอยู่เสมอ ทำไมโต๊ะอาหารของแม่ถึงอุดมสมบูรณ์ตลอดเวลา... ทำไมพวกนั้นถึงไม่กล้าทำสิ่งที่ทำกับลูกใส่แม่บ้างล่ะ... ลูกอยากรู้เคล็ดลับนั่นไหม?”
ริมฝีปากสีแดงฉานดุจเลือดประชิดเข้าที่ข้างหู
“นั่นก็เพราะพวกเขากลัวแม่น่ะสิ ถึงไม่กล้าแม้แต่จะคิดทำเรื่องต่ำช้าพรรค์นั้น ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังรู้สึกยำเกรงแม่ด้วยซ้ำ แน่นอนว่ามีคนไม่น้อยที่เกลียดชังและดูแคลนแม่ แต่คนพวกนั้นก็มองแม่เป็นบุคคลที่ต้องระแวดระวัง ไม่ใช่มองเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้ง เพราะว่าแม่น่ะ เป็นตัวตนที่อันตรายและน่าเกรงขามมากยังไงล่ะ”
หล่อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกสาว ทาเลียสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ดำมืดและชั่วร้ายที่ขดตัวอยู่ในดวงตาของเซเนเวียร์
เซเนเวียร์ยืดตัวขึ้นและทิ้งคำสั่งสอนสุดท้ายไว้
“จำเอาไว้ให้ดี สิ่งที่แข็งแกร่งและงดงามจะกลายเป็นสิ่งที่น่าเกรงขามและน่าโหยหา ทว่าสิ่งที่งดงามแต่อ่อนแอ มักจะตกเป็นเป้าหมายของการถูกปล้นชิงและทำร้ายได้ง่ายดาย โดยเฉพาะในวังหลวงแห่งนี้ หากลูกไม่อยากถูกฝูงสัตว์ป่าที่จ้องจะทำร้ายลูกเหยียบย่ำจนจมดิน อย่างน้อยลูกก็ไม่ควรปล่อยให้ใครล่วงรู้ว่าลูกอ่อนแอ”
เมื่อสิ้นคำพูดนั้น หล่อนก็จากไป ทิ้งลูกสาวที่อ่อนแอจนถึงที่สุดไว้เเบื้องหลัง...
คืนนั้น ทาเลียเฝ้าขบคิดถึงคำพูดของท่านแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สิ่งที่อ่อนแอจะถูกเหยียบย่ำ และดูเหมือนเซเนเวียร์จะไม่มีความคิดที่จะปกป้องลูกสาวที่กำลังถูกเหยียบย่ำเลยแม้แต่นิดเดียว
ความรู้สึกของทหารแพ้สงครามที่สูญเสียปราการด่านสุดท้ายไปคงเป็นเช่นนี้เอง ทั่วร่างของเธอสั่นเทาด้วยความกลัวว่าอาจจะต้องเจอเรื่องที่สยดสยองยิ่งกว่าเดิมในภายภาคหน้า
ต่อให้เธอจะถูกทารุณกรรมที่โหดร้ายกว่านี้ก็คงไม่มีใครปกป้องเธอแน่ ขนาดท่านแม่ยังเมินเฉย แล้วจักรพรรดิจะชายตามองลูกนอกสมรสตัวปัญหาอย่างเธอไปเพื่ออะไร
เธอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มพลางกัดเล็บด้วยความกระวนกระวาย ภาพเท้าของพวกคนรับใช้ที่เดินผ่านไปมายามที่เธอนอนอาเจียนอยู่บนพื้นห้องอาหารยังคงติดตา
เท้าที่เมินเฉยและเดินวุ่นวายรอบๆ ตัวเธอที่กำลังทุกข์ทรมานอย่างน่าสมเพช... เธอจินตนาการได้ไม่ยากเลยว่าเท้าเหล่านั้นพร้อมที่จะเหยียบขยี้เธอเหมือนแมลงที่ไร้ค่าได้ทุกเมื่อ
ขอบตาร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ ท่านแม่พูดถูก อีกไม่นานเธอคงจะถูกขยี้จนแหลกเหลวไร้รูปทรง
และที่เธอต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็เพราะเธอทำตัวเป็นคนมีชะตากรรมเป็นนักโทษเอง ความรู้สึกผิดบาปทำให้เธอกลายเป็นผู้ที่อ่อนแอ
ทันทีที่เธอเริ่มแสดงท่าทีหมดเรี่ยวแรงราวกับว่าการถูกทำร้ายเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว พวกนั้นก็ล่วงรู้ถึงสัญชาตญาณความขลาดกลัวของเธอทันที จากท่าทางที่หดหู่ จากแววตาที่สั่นไหว จากน้ำเสียงที่อึกอัก... พวกเขามองเห็นความเป็นผู้แพ้ในตัวเธอ และเริ่มมีความสุขกับการแสดงความโหดร้ายใส่เธออย่างเต็มที่
ในที่สุดเมื่อรุ่งสางมาถึง ทาเลียก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเธอควรจะต้องทำอย่างไรต่อจากนี้
ทาเลียไม่กล้าแตะอาหารเพราะกลัวถูกใส่สิ่งสกปรก ยิ่งเธอหวาดกลัวเหล่าคนรับใช้ก็ยิ่งรังแกหนักขึ้น จนเธอตระหนักได้ว่าต้องเปลี่ยนตัวเอง
กำลังโหลดความเห็น...