เธอลุกจากเตียงมายืนหน้ากระจก และจ้องมองร่างกายอันซูบซีดของตนเองอยู่พักใหญ่
‘สภาพไม่ต่างจากหนูท่อในสตูว์ของฉันเลยแฮะ’
เธอหัวเราะแห้งๆ ในลำคอขณะคิดเช่นนั้น จังหวะเดียวกับที่นางกำนัลที่มีหน้าที่แต่งตัวให้เธอในทุกเช้าเดินเข้ามาในห้อง
“ตื่นเช้าจังนะเพคะ เชิญเสด็จมาทางนี้เถอะ หม่อมฉันจะช่วยสรงน้ำให้”
“ไม่จำเป็น”
คำตอบอันเย็นชาทำให้ดวงตาเรียวรีของนางกำนัลบิดเบี้ยวด้วยความโกรธวูบหนึ่ง หล่อนจ้องมองเธอด้วยสายตากดขี่พลางเริ่มสั่งสอน
“ฝ่าบาทมีหน้าที่ต้องรักษาพระองค์ให้เรียบร้อยสมบูรณ์ทุกที่ทุกเวลาตามกฎมณเฑียรบาลนะเพคะ กิริยาแง่งอนเหมือนเด็กๆ แบบนี้...”
“พี่เลี้ยง!”
เสียงตวาดแหลมทำให้หล่อนสะดุ้งตัวโยนและหุบปากฉับ ทาเลียเดินกระแทกไหล่นางกำนัลคนนั้นไปอย่างไม่แยแส แล้วเขย่ากระดิ่งข้างเตียงอย่างบ้าคลั่ง
“พี่เลี้ยง! พี่เลี้ยง!”
ทันใดนั้น พี่เลี้ยงที่กำลังสลึมสลืออยู่ในห้องข้างๆ ก็รีบผลักประตูพรวดพราดเข้ามา
ทาเลียชี้ไปที่พี่เลี้ยงแล้วกล่าวด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง
“ตั้งแต่นี้ไป หน้าที่แต่งตัวให้ฉันจะเป็นของพี่เลี้ยงคนเดียว เมื่อวานท่านแม่บอกว่าอนุญาตให้ทำแบบนั้นได้ เพราะฉะนั้นเธอออกไปได้แล้ว”
“แต่ว่า...”
“นี่คิดจะขัดคำสั่งจักรพรรดินีงั้นเหรอ?”
เมื่อทาเลียตวาดกลับอย่างดุดัน นางกำนัลที่จ้องมองเธออย่างลังเลก็ยอมเดินออกไป ดูเหมือนหล่อนเองก็ไม่อยากจะเปลืองแรงปะทะคารมเพื่อปรนนิบัติเธอเท่าใหร่นัก
ทาเลียหันไปตวาดใส่พี่เลี้ยงที่ยังคงขยี้ตาบวมเป่งเพราะเพิ่งตื่น
"ได้ยินแล้วใช่ไหม? จากนี้ไปหน้าที่สรงน้ำและฉลองพระองค์ให้ฉันคือหน้าที่ของพี่เลี้ยง ตั้งใจทำงานให้ดีด้วยล่ะ"
"เข้าใจแล้วค่ะ คุณหนู..."
พี่เลี้ยงตอบรับพลางหาวหวอดอย่างส่งเดช
ทาเลียเงื้อมือขึ้นฟาดใบหน้าอวบอูมนั้นอย่างไม่ปรานี พี่เลี้ยงที่จู่ๆ ก็ถูกตบจนหน้าหันมองเธอด้วยความตกตะลึง
ทาเลียแสร้งเลียนแบบสีหน้าตอนที่ท่านแม่โกรธจัดออกมาได้อย่างแนบเนียน
"ต้องบอกอีกกี่ครั้งว่าให้เรียกว่า 'องค์หญิง' ถึงจะจำใส่สมองฮะ?"
ดวงตาสีน้ำตาลของพี่เลี้ยงเบิกกว้างด้วยความตระหนก
ทาเลียจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นพลางเน้นย้ำทีละคำอย่างเด็ดขาด
"นับจากนี้ไป ถ้าฉันได้ยินคำว่าคุณหนูอีกล่ะก็ เตรียมตัวโดนตบอีกรอบได้เลย"
แล้วเธอก็เร่งรัดให้พี่เลี้ยงที่ยังยืนอึ้งเริ่มลงมือแต่งตัวให้เธอทันที
ด้วยความที่พี่เลี้ยงเป็นคนมือช้า กว่าการแต่งตัวจะเสร็จสิ้นเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง แม้เธอจะรู้สึกเหมือนจะหน้ามืดล้มพับไปได้ทุกเมื่อเพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายสัปดาห์ แต่ทาเลียก็ยังคงเดินออกจากห้องไปด้วยท่วงท่าหลังตรงสง่างาม
ตรงโถงทางเดินมีชายใบหน้าอมทุกข์ขรึมในชุดสีดำยืนอยู่ ทาเลียชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นคนแปลกหน้ามายืนเฝ้าหน้าห้อง ก่อนจะนึกถึงคำพูดของท่านแม่ได้ ดูเหมือนชายที่ดูราวกับวิญญาณคนนี้คือ 'องครักษ์ที่พอใช้การได้' คนนั้น
ทาเลียเชิดคางส่งสัญญาณให้เขาเดินตามมา แล้วตรงไปยังห้องอาหาร ที่นั่นมีคนรับใช้หลายคนยืนรอด้วยสายตาไม่พึงพอใจเนื่องจากเธอลงมาทานมื้อเช้าช้ากว่าปกติมาก
ทาเลียเมินเฉยต่อสายตาเหล่านั้นแล้วนั่งลงที่หัวโต๊ะยาวตัวเขื่อง ก่อนจะตวัดสายตาออกคำสั่งอย่างจองหอง
"ยกอาหารออกมา"
เหล่าคนรับใช้ที่ทำท่าทีเฉื่อยชาและรีรอแม้จะได้รับคำสั่ง ในที่สุดก็นำจานอาหารหลากชนิดออกมาวาง
นางกำนัลวัยสามสิบกลางๆ เป็นผู้ควบคุมงานทั้งหมด จานเงินถูกวางเรียงตามลำดับคำสั่งของหล่อน และสุดท้าย ถ้วยซุปก็ถูกวางลงตรงหน้าทาเลีย
ทาเลียจ้องมองลงไปในถ้วยอย่างพินิจพิเคราะห์ ในน้ำซุปสีขาวนวลมีถั่วและเนื้ออยู่เต็มไปหมด ภายนอกมันดูปกติมาก แต่พนักข้างในย่อมไม่เป็นเช่นนั้นแน่
เธอหยิบช้อนขึ้นมาคนน้ำซุปข้นหนืดที่ปกคลุมด้วยครีมสีขาว เมื่อกวาดช้อนขึ้นมาจากก้นถ้วย คราวนี้สิ่งที่ติดขึ้นมาคือนกกระจอกที่คอหักตาย
ดูเหมือนมันจะถูกเก็บมาใส่ไว้นานจนเริ่มเน่าเปื่อย เพราะเธอเห็นหนอนตัวจิ๋วหลายตัวกำลังยั้วเยี้ยอยู่ในเบ้าตาที่กลวงโบ๋ของนกตัวนั้น
เครื่องในของเธอเบียดตัวกันจนรู้สึกอยากจะขย้อนออกมาทันที ทว่าทาเลียกัดฟันข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถ แล้ววาดสายตาคมกัดไปที่นางกำนัลคนนั้นพร้อมตวาดลั่น
"เธอ! มานั่งลงข้างๆ ฉันนี่"
หญิงคนดังกล่าวผู้ดูงุนงงกับคำสั่งที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เริ่มส่งสายตาระแวดระวังมาที่เธอ
หล่อนนิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
"ต้องขอประทานอภัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันยังมีงานอีกมากที่ต้องไปทำ"
พูดจบหล่อนก็ตั้งท่าจะเดินออกจากห้องอาหารไป
ปกติแล้วนางกำนัลคนนี้มักจะยืนรอดูความสำเร็จของตัวเองเพื่อความสะใจอยู่ใกล้ๆ เสมอ การที่หล่อนรีบจะปลีกตัวไปในวันนี้ แสดงว่าหล่อนคงสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง
ทาเลียผุดลุกขึ้นคว้าเหือกน้ำทองเหลืองบนโต๊ะ แล้วเหวี่ยงมันใส่ศีรษะของนางกำนัลสามหาวที่บังอาจขัดคำสั่งและหันหลังให้เธออย่างสุดแรง
ต่อให้จะเป็นแรงของเด็กที่ซูบผอม แต่เมื่อถูกวัตถุโลหะฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง แรงปะทะนั้นย่อมไม่น้อยเลย
หญิงคนนั้นกรีดร้องเสียงหลงแล้วทรุดฮวบลงไปกองบนพรม
ไม่เพียงแต่นางกำนัลที่โชคร้ายคนนั้น แต่คนรับใช้อีกนับสิบในห้องอาหารต่างพากันแข็งทื่อดุจถูกสาป นางกำนัลบางคนถึงกับร้องอุทานแล้วรีบเอามืออุดปากตนเองไว้
ทาเลียกลับเมินเฉยต่อสายตาตื่นตะลึงของผู้คน เธอหันไปส่งสัญญาณให้ชายที่ยืนเป็นเงาอยู่มุมห้องอย่างเย่อหยิ่ง
"จับนังผู้หญิงคนนี้มานั่งข้างฉันเดี๋ยวนี้"
ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งจ้องหน้าเธออยู่ก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า แล้วฉุดกระชากหญิงที่สติหลุดไปกึ่งหนึ่งให้ลุกขึ้น
นางกำนัลคนนั้นพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าย่อมไม่อาจสู้แรงของชายที่ผ่านการฝึกฝนมาได้ หล่อนถูกลากมาแล้วกดให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างทาเลียอย่างไม่อาจขัดขืน
ทาเลียนั่งลงที่เดิมแล้วจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวข้างกาย เลือดสีแดงคล้ำไหลอาบลงมาตามขมับผ่านแก้มที่ซีดเผือดเป็นทางยาวสองสาย เนื่องจากหนังศีรษะฉีกขาดจากการถูกปากเหยือกขูด
ทาเลียไม่แยแสต่อสภาพอันน่าสยดสยองนั้น เธอเลื่อนถ้วยซุปที่มีซากนกตายไปตรงหน้าหญิงคนนั้น ดวงตาที่สับสนวุ่นวายของหล่อนหลุบลงมองซุปก้นถ้วยก่อนจะตวัดกลับมามองเธอ
ทาเลียบังคับยัดช้อนใส่มือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬของหล่อน
"เพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอเหนื่อยยากจัดหาอาหารมาให้ทุกวัน วันนี้ฉันเลยอยากจะแบ่งปันมื้ออาหารของฉันให้เธอทาน เห็นแก่ความปรารถนาดีของฉัน กินให้หมดถ้วยนะ"
"ฝะ-ฝ่าบาท หม่อมฉัน..."
"กินซะ"
ทาเลียกดมือของนางกำนัลลงบนถ้วยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง
"เธอเป็นคนเอามาให้ฉันกินเองไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรที่เธอจะกินมันไม่ได้ล่ะ?"
"หม่อมฉัน... หม่อมฉันแค่..."
หล่อนริมฝีปากสั่นระริกพลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปรอบๆ ทว่าทุกคนต่างก็ยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน
ทาเลียตวาดเสียงกร้าว
"กินเข้าไปเดี๋ยวนี้!"
นางกำนัลสะดุ้งสุดตัวและสะบัดมือทาเลียออกอย่างแรง หล่อนพยายามจะผุดลุกขึ้นหนี ทว่าไหล่ของหล่อนกลับถูกชายองครักษ์กดไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้
หญิงสาวมองสลับระหว่างใบหน้าอันมืดมนขององครักษ์กับใบหน้าของทาเลียด้วยความหวาดผวา ก่อนจะเริ่มร่ำไห้และอ้อนวอน
"หม่อมฉัน... หม่อมฉัน... ผิดไปแล้วเพคะ... จะ... จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว... ได้โปรด... ประทานอภัยให้หม่อมฉันสักครั้งเถอะ..."
"ถ้าเธอทานซุปถ้วยนี้ไม่หมด อย่าหวังว่าเธอจะได้เดินออกไปจากห้องนี้ด้วยขาของตัวเองเลย"
ใบหน้าของหล่อนซีดเผือดลงทันที สายตาของหล่อนเลื่อนลงไปมองที่เอวของชายที่พันธนาการตัวหล่อนไว้ หล่อนคงเห็นดาบที่แขวนอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจนแล้ว
หล่อนหอบหายใจรัวพลางตะโกนขอร้องสุดชีวิต
"ได้โปรด... ได้โปรด... เมตตาหม่อมฉันด้วย...!"
"ฉันก็กำลังเมตตาเธออยู่นี่ไง"
ทาเลียเอ่ยอย่างเย็นชา
"ฉันจะสั่งฆ่าเธอเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ แต่ฉันก็ยังอุตส่าห์ให้โอกาสเธอมีชีวิตรอดอยู่แบบนี้ไงล่ะ"
ร่างกายของหญิงสาวสั่นเทาราวกับลูกนก
ทาเลียเลื่อนซุปที่มีซากเน่าเปื่อยของนกไปชิดตรงหน้าหล่อนมากขึ้น
"ถ้าเข้าใจแล้วก็ยัดมันเข้าไปในปากให้หมดซะ"
ทาเลียเลิกยอมจำนนและหันมาเอาคืนนางกำนัลที่กลั่นแกล้งเธอ ด้วยการบังคับให้อีกฝ่ายกินซุปที่ใส่ซากนกเน่าลงไป
กำลังโหลดความเห็น...