คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 12 · ซุปของนางกำนัล

ตอน 12
ซุปของนางกำนัล

เธอลุกจากเตียงมายืนหน้ากระจก และจ้องมองร่างกายอันซูบซีดของตนเองอยู่พักใหญ่

‘สภาพไม่ต่างจากหนูท่อในสตูว์ของฉันเลยแฮะ’

เธอหัวเราะแห้งๆ ในลำคอขณะคิดเช่นนั้น จังหวะเดียวกับที่นางกำนัลที่มีหน้าที่แต่งตัวให้เธอในทุกเช้าเดินเข้ามาในห้อง

“ตื่นเช้าจังนะเพคะ เชิญเสด็จมาทางนี้เถอะ หม่อมฉันจะช่วยสรงน้ำให้”

“ไม่จำเป็น”

คำตอบอันเย็นชาทำให้ดวงตาเรียวรีของนางกำนัลบิดเบี้ยวด้วยความโกรธวูบหนึ่ง หล่อนจ้องมองเธอด้วยสายตากดขี่พลางเริ่มสั่งสอน

“ฝ่าบาทมีหน้าที่ต้องรักษาพระองค์ให้เรียบร้อยสมบูรณ์ทุกที่ทุกเวลาตามกฎมณเฑียรบาลนะเพคะ กิริยาแง่งอนเหมือนเด็กๆ แบบนี้...”

“พี่เลี้ยง!”

เสียงตวาดแหลมทำให้หล่อนสะดุ้งตัวโยนและหุบปากฉับ ทาเลียเดินกระแทกไหล่นางกำนัลคนนั้นไปอย่างไม่แยแส แล้วเขย่ากระดิ่งข้างเตียงอย่างบ้าคลั่ง

“พี่เลี้ยง! พี่เลี้ยง!”

ทันใดนั้น พี่เลี้ยงที่กำลังสลึมสลืออยู่ในห้องข้างๆ ก็รีบผลักประตูพรวดพราดเข้ามา

ทาเลียชี้ไปที่พี่เลี้ยงแล้วกล่าวด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง

“ตั้งแต่นี้ไป หน้าที่แต่งตัวให้ฉันจะเป็นของพี่เลี้ยงคนเดียว เมื่อวานท่านแม่บอกว่าอนุญาตให้ทำแบบนั้นได้ เพราะฉะนั้นเธอออกไปได้แล้ว”

“แต่ว่า...”

“นี่คิดจะขัดคำสั่งจักรพรรดินีงั้นเหรอ?”

เมื่อทาเลียตวาดกลับอย่างดุดัน นางกำนัลที่จ้องมองเธออย่างลังเลก็ยอมเดินออกไป ดูเหมือนหล่อนเองก็ไม่อยากจะเปลืองแรงปะทะคารมเพื่อปรนนิบัติเธอเท่าใหร่นัก

ทาเลียหันไปตวาดใส่พี่เลี้ยงที่ยังคงขยี้ตาบวมเป่งเพราะเพิ่งตื่น

"ได้ยินแล้วใช่ไหม? จากนี้ไปหน้าที่สรงน้ำและฉลองพระองค์ให้ฉันคือหน้าที่ของพี่เลี้ยง ตั้งใจทำงานให้ดีด้วยล่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ คุณหนู..."

พี่เลี้ยงตอบรับพลางหาวหวอดอย่างส่งเดช

ทาเลียเงื้อมือขึ้นฟาดใบหน้าอวบอูมนั้นอย่างไม่ปรานี พี่เลี้ยงที่จู่ๆ ก็ถูกตบจนหน้าหันมองเธอด้วยความตกตะลึง

ทาเลียแสร้งเลียนแบบสีหน้าตอนที่ท่านแม่โกรธจัดออกมาได้อย่างแนบเนียน

"ต้องบอกอีกกี่ครั้งว่าให้เรียกว่า 'องค์หญิง' ถึงจะจำใส่สมองฮะ?"

ดวงตาสีน้ำตาลของพี่เลี้ยงเบิกกว้างด้วยความตระหนก

ทาเลียจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นพลางเน้นย้ำทีละคำอย่างเด็ดขาด

"นับจากนี้ไป ถ้าฉันได้ยินคำว่าคุณหนูอีกล่ะก็ เตรียมตัวโดนตบอีกรอบได้เลย"

แล้วเธอก็เร่งรัดให้พี่เลี้ยงที่ยังยืนอึ้งเริ่มลงมือแต่งตัวให้เธอทันที

ด้วยความที่พี่เลี้ยงเป็นคนมือช้า กว่าการแต่งตัวจะเสร็จสิ้นเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง แม้เธอจะรู้สึกเหมือนจะหน้ามืดล้มพับไปได้ทุกเมื่อเพราะไม่ได้กินอะไรมาหลายสัปดาห์ แต่ทาเลียก็ยังคงเดินออกจากห้องไปด้วยท่วงท่าหลังตรงสง่างาม

ตรงโถงทางเดินมีชายใบหน้าอมทุกข์ขรึมในชุดสีดำยืนอยู่ ทาเลียชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นคนแปลกหน้ามายืนเฝ้าหน้าห้อง ก่อนจะนึกถึงคำพูดของท่านแม่ได้ ดูเหมือนชายที่ดูราวกับวิญญาณคนนี้คือ 'องครักษ์ที่พอใช้การได้' คนนั้น

ทาเลียเชิดคางส่งสัญญาณให้เขาเดินตามมา แล้วตรงไปยังห้องอาหาร ที่นั่นมีคนรับใช้หลายคนยืนรอด้วยสายตาไม่พึงพอใจเนื่องจากเธอลงมาทานมื้อเช้าช้ากว่าปกติมาก

ทาเลียเมินเฉยต่อสายตาเหล่านั้นแล้วนั่งลงที่หัวโต๊ะยาวตัวเขื่อง ก่อนจะตวัดสายตาออกคำสั่งอย่างจองหอง

"ยกอาหารออกมา"

เหล่าคนรับใช้ที่ทำท่าทีเฉื่อยชาและรีรอแม้จะได้รับคำสั่ง ในที่สุดก็นำจานอาหารหลากชนิดออกมาวาง

นางกำนัลวัยสามสิบกลางๆ เป็นผู้ควบคุมงานทั้งหมด จานเงินถูกวางเรียงตามลำดับคำสั่งของหล่อน และสุดท้าย ถ้วยซุปก็ถูกวางลงตรงหน้าทาเลีย

ทาเลียจ้องมองลงไปในถ้วยอย่างพินิจพิเคราะห์ ในน้ำซุปสีขาวนวลมีถั่วและเนื้ออยู่เต็มไปหมด ภายนอกมันดูปกติมาก แต่พนักข้างในย่อมไม่เป็นเช่นนั้นแน่

เธอหยิบช้อนขึ้นมาคนน้ำซุปข้นหนืดที่ปกคลุมด้วยครีมสีขาว เมื่อกวาดช้อนขึ้นมาจากก้นถ้วย คราวนี้สิ่งที่ติดขึ้นมาคือนกกระจอกที่คอหักตาย

ดูเหมือนมันจะถูกเก็บมาใส่ไว้นานจนเริ่มเน่าเปื่อย เพราะเธอเห็นหนอนตัวจิ๋วหลายตัวกำลังยั้วเยี้ยอยู่ในเบ้าตาที่กลวงโบ๋ของนกตัวนั้น

เครื่องในของเธอเบียดตัวกันจนรู้สึกอยากจะขย้อนออกมาทันที ทว่าทาเลียกัดฟันข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถ แล้ววาดสายตาคมกัดไปที่นางกำนัลคนนั้นพร้อมตวาดลั่น

"เธอ! มานั่งลงข้างๆ ฉันนี่"

หญิงคนดังกล่าวผู้ดูงุนงงกับคำสั่งที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เริ่มส่งสายตาระแวดระวังมาที่เธอ

หล่อนนิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

"ต้องขอประทานอภัยเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันยังมีงานอีกมากที่ต้องไปทำ"

พูดจบหล่อนก็ตั้งท่าจะเดินออกจากห้องอาหารไป

ปกติแล้วนางกำนัลคนนี้มักจะยืนรอดูความสำเร็จของตัวเองเพื่อความสะใจอยู่ใกล้ๆ เสมอ การที่หล่อนรีบจะปลีกตัวไปในวันนี้ แสดงว่าหล่อนคงสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง

ทาเลียผุดลุกขึ้นคว้าเหือกน้ำทองเหลืองบนโต๊ะ แล้วเหวี่ยงมันใส่ศีรษะของนางกำนัลสามหาวที่บังอาจขัดคำสั่งและหันหลังให้เธออย่างสุดแรง

ต่อให้จะเป็นแรงของเด็กที่ซูบผอม แต่เมื่อถูกวัตถุโลหะฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง แรงปะทะนั้นย่อมไม่น้อยเลย

หญิงคนนั้นกรีดร้องเสียงหลงแล้วทรุดฮวบลงไปกองบนพรม

ไม่เพียงแต่นางกำนัลที่โชคร้ายคนนั้น แต่คนรับใช้อีกนับสิบในห้องอาหารต่างพากันแข็งทื่อดุจถูกสาป นางกำนัลบางคนถึงกับร้องอุทานแล้วรีบเอามืออุดปากตนเองไว้

ทาเลียกลับเมินเฉยต่อสายตาตื่นตะลึงของผู้คน เธอหันไปส่งสัญญาณให้ชายที่ยืนเป็นเงาอยู่มุมห้องอย่างเย่อหยิ่ง

"จับนังผู้หญิงคนนี้มานั่งข้างฉันเดี๋ยวนี้"

ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งจ้องหน้าเธออยู่ก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า แล้วฉุดกระชากหญิงที่สติหลุดไปกึ่งหนึ่งให้ลุกขึ้น

นางกำนัลคนนั้นพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าย่อมไม่อาจสู้แรงของชายที่ผ่านการฝึกฝนมาได้ หล่อนถูกลากมาแล้วกดให้นั่งลงบนเก้าอี้ข้างทาเลียอย่างไม่อาจขัดขืน

ทาเลียนั่งลงที่เดิมแล้วจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวข้างกาย เลือดสีแดงคล้ำไหลอาบลงมาตามขมับผ่านแก้มที่ซีดเผือดเป็นทางยาวสองสาย เนื่องจากหนังศีรษะฉีกขาดจากการถูกปากเหยือกขูด

ทาเลียไม่แยแสต่อสภาพอันน่าสยดสยองนั้น เธอเลื่อนถ้วยซุปที่มีซากนกตายไปตรงหน้าหญิงคนนั้น ดวงตาที่สับสนวุ่นวายของหล่อนหลุบลงมองซุปก้นถ้วยก่อนจะตวัดกลับมามองเธอ

ทาเลียบังคับยัดช้อนใส่มือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬของหล่อน

"เพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอเหนื่อยยากจัดหาอาหารมาให้ทุกวัน วันนี้ฉันเลยอยากจะแบ่งปันมื้ออาหารของฉันให้เธอทาน เห็นแก่ความปรารถนาดีของฉัน กินให้หมดถ้วยนะ"

"ฝะ-ฝ่าบาท หม่อมฉัน..."

"กินซะ"

ทาเลียกดมือของนางกำนัลลงบนถ้วยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

"เธอเป็นคนเอามาให้ฉันกินเองไม่ใช่เหรอ แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรที่เธอจะกินมันไม่ได้ล่ะ?"

"หม่อมฉัน... หม่อมฉันแค่..."

หล่อนริมฝีปากสั่นระริกพลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปรอบๆ ทว่าทุกคนต่างก็ยืนแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน

ทาเลียตวาดเสียงกร้าว

"กินเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

นางกำนัลสะดุ้งสุดตัวและสะบัดมือทาเลียออกอย่างแรง หล่อนพยายามจะผุดลุกขึ้นหนี ทว่าไหล่ของหล่อนกลับถูกชายองครักษ์กดไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้

หญิงสาวมองสลับระหว่างใบหน้าอันมืดมนขององครักษ์กับใบหน้าของทาเลียด้วยความหวาดผวา ก่อนจะเริ่มร่ำไห้และอ้อนวอน

"หม่อมฉัน... หม่อมฉัน... ผิดไปแล้วเพคะ... จะ... จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว... ได้โปรด... ประทานอภัยให้หม่อมฉันสักครั้งเถอะ..."

"ถ้าเธอทานซุปถ้วยนี้ไม่หมด อย่าหวังว่าเธอจะได้เดินออกไปจากห้องนี้ด้วยขาของตัวเองเลย"

ใบหน้าของหล่อนซีดเผือดลงทันที สายตาของหล่อนเลื่อนลงไปมองที่เอวของชายที่พันธนาการตัวหล่อนไว้ หล่อนคงเห็นดาบที่แขวนอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจนแล้ว

หล่อนหอบหายใจรัวพลางตะโกนขอร้องสุดชีวิต

"ได้โปรด... ได้โปรด... เมตตาหม่อมฉันด้วย...!"

"ฉันก็กำลังเมตตาเธออยู่นี่ไง"

ทาเลียเอ่ยอย่างเย็นชา

"ฉันจะสั่งฆ่าเธอเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ แต่ฉันก็ยังอุตส่าห์ให้โอกาสเธอมีชีวิตรอดอยู่แบบนี้ไงล่ะ"

ร่างกายของหญิงสาวสั่นเทาราวกับลูกนก

ทาเลียเลื่อนซุปที่มีซากเน่าเปื่อยของนกไปชิดตรงหน้าหล่อนมากขึ้น

"ถ้าเข้าใจแล้วก็ยัดมันเข้าไปในปากให้หมดซะ"

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 12

สรุปตอน 12

ทาเลียเลิกยอมจำนนและหันมาเอาคืนนางกำนัลที่กลั่นแกล้งเธอ ด้วยการบังคับให้อีกฝ่ายกินซุปที่ใส่ซากนกเน่าลงไป

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 13 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 11กลับหน้าเรื่อง
ตอน 11ตอน 13