นางกำนัลถือช้อนค้างไว้ด้วยมือที่สั่นระริก หล่อนหลับตาลงแน่นราวกับจะทำใจแต่ก็ไม่อาจเอามันเข้าปากได้
หล่อนดูเหมือนจะเชื่ออย่างเลื่อนลอยว่าหากทนยื้อเอาไว้แบบนี้จะสามารถหลุดพ้นไปได้ หรืออาจจะกำลังคาดหวังว่าจะมีใครสักคนปรากฏตัวขึ้นมาช่วยห้ามปราม
ทาเลียคว้ามีดบนโต๊ะอาหารมาถือไว้ทันที ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงอำมหิตแก่ชายองครักษ์
“ตรึงนิ้วของผู้หญิงคนนี้ไว้บนจานซะ ในเมื่อหล่อนกล้าเมินเฉยต่อความปรารถนาดีของฉัน ก็ต้องตัดนิ้วทิ้งเป็นเยี่ยงอย่างสักนิ้วนึง”
ชายคนนั้นรีบจับมือของหญิงคนดังกล่าวแผ่ลงบนจานเงินทันควัน ทาเลียคว้าปลายนิ้วชี้ของหล่อนไว้แล้วเงื้อมีดหั่นเนื้อขึ้นสูง
ทันใดนั้น นางกำนัลก็กรีดร้องออกมาด้วยความขวัญเสีย
“กินแล้วเพคะ! หม่อมฉันจะกิน! จะกินให้หมดเลยเพคะ!”
หญิงสาวรีบจุ่มช้อนลงในถ้วยอย่างลนลาน แล้วเริ่มตักน้ำซุปที่มีซากนกตายกินอย่างหิวกระหาย
หล่อนคงเชื่อว่าหากรีบกลืนลงไปโดยไม่รับรสชาติจะพอทนไหว จึงพยายามกลืนลงไปอึกใหญ่โดยไม่เคี้ยว ทว่ายังไม่ทันจะผ่านไปถึงห้าช้อน หล่อนก็ขย้อนสิ่งที่กินเข้าไปออกมาจนหมด
ถึงกระนั้น ทาเลียก็ยังคงเร่งเร้าอาการเดิม
“กินเข้าไปให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว ฉันต้องเห็นก้นถ้วยนะ”
สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของคนที่กำลังพะอืดพะอมตะเกียกตะกายอาเจียนตวัดมองมาที่เธอ แต่มันไม่ใช่สายตาที่มองด้วยความเหยียดหยามอีกต่อไป แต่มันคือสายตาที่มองสิ่งที่น่าสยดสยองและน่ากลัว
ทาเลียส่งสัญญาณทางสายตาเป็นเชิงออกคำสั่งให้หล่อนทำต่อไป นางกำนัลสะอื้นไห้อย่างทุรนทุราย พลางกินแล้วก็อาเจียน อาเจียนแล้วก็กินซ้ำอยู่อย่างนั้น
หล่อนไม่อาจทำใจเอาซากนกเน่าเข้าปากได้ จึงทำได้เพียงตักน้ำซุปเข้าปากแล้วขย้อนออกมาซ้ำๆ ... จนกระทั่งใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด น้ำตา และเศษอาเจียนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาซีด ก่อนที่นัยน์ตาจะเหลือกขึ้นจนเห็นตาขาว ร่างของหล่อนล้มฟุบลงบนพรมเสียงดังตุ้บ
ทาเลียจ้องมองนางกำนัลที่นอนชักพะงาบๆ มีฟองฟอดอยู่ที่ปากด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเชิดคางสั่งเหล่าคนรับใช้ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน
“ทำความสะอาดทุกอย่างให้หมด”
จากนั้นเธอก็โยนจานที่สกปรกไปแทบเท้าของพวกเขาแล้วเสริมว่า
“แล้วไปเอาอาหารใหม่มาให้ฉัน คราวนี้ต้องเป็นของที่กินได้จริงๆ นะ”
นับตั้งแต่วันนั้น การกลั่นแกล้งอันโหดร้ายของพวกคนรับใช้ก็หยุดลงราวกับเรื่องโกหก
เหล่านนางกำนัลปฏิบัติต่อเธอด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังถือวัตถุอันตราย และคนรับใช้บางคนก็แสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างสุดขีด พวกเขาไม่บังอาจส่งสายตาดูแคลนหรือพูดจาถากถางให้เธอได้ยินอีกต่อไป เมื่อใดที่ทาเลียปรากฏตัว ทุกคนจะรีบปิดปากเงียบกริบและก้มศีรษะลงทันที
และแล้วข่าวลือเรื่องนิสัยใจคออันอำมหิตขององค์หญิงสองก็แพร่กระจายไปทั่ววังหลวง ผู้คนต่างพากันสยดสยองเมื่อได้ยินว่าเด็กสาวตัวน้อยทรมานนางกำนัลผู้ซื่อสัตย์ต่อราชวงศ์มานานนับสิบปีได้อย่างโหดเหี้ยมเพียงใด
พวกนักบวชต่างพากันด่าทอว่ามีลูกสมุนอสรพิษคลานเข้ามาในราชปัทม์ ส่วนเหล่าขุนนางผู้ภักดีก็พากันวิตกกังวลว่าองค์หญิงที่ดุร้ายจะทำให้เกียรติยศของราชวงศ์มัวหมอง
ทว่ากลับมีใครบางคนที่พึงพอใจกับการกระทำอันต่ำช้าของทาเลีย
ในวันหนึ่งก่อนจะเข้าสู่ฤดูหนาว จักรพรรดินีในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มเฉกเช่นเดียวกับแววตาของหล่อนได้มาเยือนพระตำหนักแยก
ทาเลียที่กำลังเดินลงบันไดมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเพื่อต้อนรับ กลับต้องชะงักก้าวไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นเซเนเวียร์ เธอกลับรู้สึกตื้นตันจนจุกอยู่ที่ลำคอด้วยความคิดถึงอย่างเหลือเชื่อ
ทั้งที่เป็นมารดาที่หันหลังให้อย่างเย็นชา ทั้งที่เคยมองแผ่นหลังอันบอบบางของหล่อนที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดีจนเธอสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีวันรักผู้หญิงคนนี้อีกเป็นครั้งที่สอง
ทว่าเมื่อเซเนเวียร์เดินข้ามห้องโถงกว้างเข้ามาประทับจูบที่แก้ม คำปฏิญาณนั้นก็พังทลายลงราวกับปราสาททรายหน้าคลื่น
“สวัสดีจ้ะทาเลีย วันนี้ลูกดูสวยมากจริงๆ นะ”
กลิ่นกายของเซเนเวียร์หอมหวานราวกับกุหลาบ ลิลลี่ และผลไม้ที่สุกงอม เธอรู้สึกอัปยศที่พบว่าตัวเองโหยหากลิ่นหอมที่ชวนให้มึนศีรษะนี้แทบตาย
เซเนเวียร์จ้องมองใบหน้าอันมืดมนของลูกสาวที่ดูจะไม่ยอมคลายสีหน้าง่ายๆ พลางแย้มยิ้มอย่างละมุนละไม
“ดูเหมือนแม่จะทิ้งช่วงนานไปหน่อยจนลูกคงน้อยใจสินะ ยกโทษให้แม่ถอะ แม่มัวแต่ยุ่งกับการเตรียมของขวัญพิเศษให้ลูกอยู่ยังไงล่ะ”
ทาเลียมีสีหน้ากังวล
“ของขวัญ... เหรอคะ?”
“แม่ได้ยินมาว่าลูกฝึกสอนพวกข้ารับใช้ที่ไร้มารยาทได้อย่างมีประสิทธิภาพทีเดียว ลูกทำให้แม่พึงพอใจมาก ดังนั้นก็สมควรได้รับรางวัลนะ”
หล่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสราวกับนกการะเวกขับขานก่อนจะหมุนตัวอย่างสง่างาม เมื่อนั้นเอง ร่างของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆ เดินข้ามห้องโถงมาก็ปรากฏแก่สายตา
ทาเลียลมหายใจสะดุด ในช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ดูเหมือนเขาจะได้รับแต่งตั้งเป็นอัศวินอย่างเป็นทางการแล้ว บาร์คัสในชุดเครื่องแบบของกององครักษ์หลวงกำลังเดินเข้ามาหาเธอ
แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านหน้าต่างมาแตกกระจายอยู่บนเรือนผมสีบลอนด์เทาของเขา ดูราวกับเศษกระจกที่ทิ่มแทงเข้ามาในดวงตา
เซเนเวียร์เดินไปยืนข้างเด็กหนุ่มพลางผายมือออกเหมือนกำลังอวดอ้างโภคทรัพย์
“นี่คืออัศวินรูปงามที่จะคอยปกป้องลูกตั้งแต่นี้ไป”
เด็กหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าเธอแล้วทำความเคารพตามพิธีการ
ดวงตาสองคู่ที่เคยฉายแววมงกุฎเงินในอดีต บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างเย็นชา แฝงไว้เพียงความโกรธแค้นดุจคมดาบและความอัปยศอดสูเพียงจางๆ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ดูออกว่าเขาไม่ได้เต็มใจมาที่นี่เลยแม้แต่นิดเดียว
เด็กหนุ่มก้มมองเธอด้วยสายตาที่ราวกับมองวัตถุไร้ชีวิตพลางเอ่ยว่า
“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน พ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงนั้นแห้งแล้งเสียจนเย็นวาบไปถึงสันหลัง
“กระหม่อมได้รับมอบหมายให้มาปรนนิบัติรับใช้จนกว่าพระองค์จะเข้าพิธีบรรลุนิติภาวะพ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนเขากำลังภาวนาให้วันนั้นมาถึงโดยเร็ว เพื่อที่จะได้หลุดพ้นจากภาระอันอัปยศนี้เสียที
ทาเลียเงยหน้ามองใบหน้าเย็นชาที่ราวกับสวมหน้ากากด้วยสายตาที่อ้างว้าง แววตาที่เย็นเยือก น้ำเสียงที่แห้งผาก และท่าทีที่แข็งกระด้างของเขา กำลังทำให้เธอกลับไปเป็นตัวตนที่ไร้ค่าและน่ารังเกียจอีกครั้ง
เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่หดตัวหนี ทว่าก็ไม่อาจห้ามเลือดฝาดที่เห่อร้อนขึ้นที่ลำคอด้วยความอับอายได้เลย
ในวินาทีนั้น ทาเลียตระหนักได้อย่างชัดเจนว่า
เด็กหนุ่มที่แสนงดงามคนนี้จะไม่ใช่ความหวัง แต่จะเป็นความเจ็บปวดสำหรับเธอ
และความเจ็บปวดนั้น... จะรุนแรงจนถึงที่สุด
เมื่อหยาดฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องหลายวันหยุดสาย แสงแดดอันร้อนแรงก็เริ่มแผดเผาราวกับจะเป็นลางบอกเหตุถึงฤดูกาลแห่งเปลวเพลิง
ไอล่าที่กำลังเดินข้ามลานกว้างอันวุ่นวายเพื่อไปหาคู่หมั้นของตน ปาดเหงื่อที่หน้าผากพลางหรี่ตาที่พร่ามัวลง
ลานกว้างที่ปกติใช้สำหรับฝึกทหาร บัดนี้เต็มไปด้วยรถม้าบรรทุกสัมภาระนับสิบครัน พ่อค้าเครื่องม้า และม้าบรรทุกของรูปร่างกำยำที่ถูกคัดมาเป็นพิเศษสำหรับลากรถ รวมถึงทหารที่กำลังขนย้ายอุปกรณ์การเดินทางต่างๆ จนแน่นขนัดไปหมด
แม้จะขมวดคิ้วให้กับบรรยากาศที่วุ่นวายราวกับตลาดสดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานไอล่าก็ต้องตาเป็นประกายเมื่อเห็นบาร์คัสกำลังตรวจสอบสภาพม้าศึกอยู่ที่ริมกำแพงปราสาท
แทนที่จะเป็นชุดเกราะสีขาวสัญลักษณ์ขององครักษ์โรเอ็ม เขากลับสวมชุดทูนิคสีดำขลับที่ปักลวดลายวิจิตรบรรจงทับด้วยแผ่นเกราะอกเหล็กดำ ภาพลักษณ์ของเขาดูคล้ายกับลูกหลานขุนนางจากแดนตะวันออกมากกว่าจะเป็นอัศวินของราชวงศ์
ไอล่ายิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจยามที่มองดูเขา หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจครั้งนี้ บาร์คัสจะลาออกจากกององครักษ์เพื่อเข้าสู่กระบวนการสืบทอดตำแหน่งแกรนด์ดยุคแห่งเชียคาน
และเธอเองก็จะคอยอยู่เคียงข้างเขาเพื่อเรียนรู้การเป็นนายหญิงแห่งฐานันดรแกรนด์ดยุคต่อไป มันเป็นอนาคตที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่วันที่เขาเดินตามมารดาของเธอเข้ามาในสวนของตำหนักจักรพรรดินีแล้ว
ทว่าไอล่ากลับอดรู้สึกสงสัยในบางครั้งไม่ได้ว่า วันนั้นจะมาถึงจริงๆ หรือเปล่า
บาร์คัสปฏิบัติต่อเธอด้วยความสุภาพเสมอมา และบางครั้งก็ดูอ่อนโยนด้วยซ้ำ แต่ไอล่ารู้ดีว่าระหว่างเธอกับเขามีระยะห่างที่ไม่เคยลดลงเลย สำหรับไอล่าที่ต้องเก็บงำความทุกข์ใจเพียงลำพังมานานพอๆ กับระยะห่างนั้น การที่เขาจะมาเป็นสามีของเธอในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจึงดูเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อเหลือเกิน
ทาเลียลงโทษนางกำนัลอย่างโหดเหี้ยมจนทั้งวังหวาดกลัว ส่วนไอล่าเฝ้าครุ่นคิดถึงระยะห่างระหว่างตนกับบาร์คัสที่ไม่เคยลดลง แม้อีกไม่กี่เดือนทั้งคู่จะแต่งงานกัน
กำลังโหลดความเห็น...