“ทำไมไม่เข้าไปทักทายล่ะเพคะ?”
เหล่าราชองครักษ์หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายดูท่าทางจะอึดอัดใจที่เห็นเธอทำเพียงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ จึงได้เอ่ยปากเร่ง ทุกคนดูจะกระวนกระวายด้วยความอยากเห็นบาร์คัสใกล้ๆ ในบรรดานั้น มีบางคนที่ส่งสายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เกินกว่าแค่ความชื่นชมเสียด้วยซ้ำ
ไอล่าทำเป็นเมินเฉยต่อความรู้สึกที่เกินงามเหล่านั้นเสีย เธอรู้ดีว่าบาร์คัสจะไม่มีวันชายตาไปมองหญิงอื่น ความมั่นใจนี้เองที่ทำให้เธอแสดงท่าทีเยือกเย็นออกมาได้
‘แน่นอนว่าเขาก็ไม่เคยส่งสายตาที่เร่าร้อนแบบนั้นมาให้ฉันเหมือนกัน...’
เธอยิ้มออกมาอย่างขื่นขัน
เดิมทีบาร์คัสนั้นขาดความสามารถที่จะรู้สึกถึงอารมณ์ประเภทนั้นไปแล้ว
เขาเข้าวังมาตั้งแต่ยังเด็ก และได้รับการศึกษาที่ใกล้เคียงกับการล้างสมองจากพวกนักบวชเคร่งลัทธิหัวรุนแรง เพื่อให้เติบโตมาเป็นข้าราชบริพารผู้ภักดีของจักรวรรดิ และในระหว่างกระบวนการนั้น อารมณ์ความรู้สึกเกือบทั้งหมดของเขาก็ได้มลายหายไป
เมื่อเสด็จแม่ทรงทราบว่าบุตรชายของแกรนด์ดยุคเชียคานกำลังถูกเคี่ยวกรำอย่างทารุณจากพวกนักบวช ท่านก็ทรงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปกป้องเขา แต่เด็กหนุ่มในตอนนั้นได้สูญเสียทั้งความพึงพอใจ ความโกรธ ความเศร้า ความสนุก รวมถึงความปรารถนาพื้นฐานที่มนุษย์พึงมีไปเสียแล้ว
ไอล่าสีหน้าหมองลงเมื่อนึกถึงตอนที่พบเขาครั้งแรก เด็กชายที่มีดวงตาวางเปล่าราวกับเปลือกของแมลงในตอนนั้นทำให้เธอรู้สึกกลัวเพียงใด
บาร์คัสดูเหมือนตุ๊กตาที่ปั้นขึ้นจากขี้ผึ้ง เขาเป็นคนพูดน้อยเสียจนแทบจะไม่ยอมเอ่ยวาจาเกินสองประโยคต่อวัน และหากไม่มีใครคอยสั่ง เขาก็ไม่ดื่มน้ำ ไม่กิน หรือไม่นอนเลย ดูเหมือนว่าความต้องการทุกอย่างถูกควบคุมอย่างเข้มงวดมานานเกินไป จนเขาไม่สามารถสัมผัสได้แม้กระทั่งความหิวหรือความง่วงพื้นฐานอีกต่อไป
หากเทียบกับช่วงเวลานั้น บาร์คัสในตอนนี้ดูมีความเป็นมนุษย์ขึ้นมามากทีเดียว
‘บางทีในวันข้างหน้า เขาอาจจะดีขึ้นเรื่อยๆ ก็ได้...’
เธอส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังไปยังคู่หมั้น แม้จะย้ำเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าคาดหวังอะไรมากนัก แต่เธอก็ไม่อาจห้ามหัวใจไม่ให้สั่นไหวทุกครั้งที่มองเขาได้เลย
เด็กหนุ่มรูปงามที่คอยอยู่เคียงข้างเสด็จแม่ผู้ล่วงลับของเธออย่างสม่ำเสมอ... บัดนี้เขาเติบโตมาเป็นชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบที่สุดในจักรวรรดิโรเอ็ม แล้วจะไม่ให้เธอปรารถนาในตัวเขาได้อย่างไร
เธอก็รู้ดีว่ามีผู้หญิงนับไม่ถ้วนที่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการถูกเขาปฏิเสธ แต่ไอล่าคิดว่าเธออยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบกว่าใคร
แม้จะเป็นการแต่งงานที่เกิดขึ้นเพื่อเสริมสร้างพันธมิตรทางการเมือง แต่ในไม่ช้าเธอก็จะได้เป็นภรรยาของเขา และวันหนึ่งก็จะได้ให้กำเนิดผู้สืบทอดของเขา
หากเธอทุ่มเทความรักอย่างอดทนตลอดหลายปีต่อจากนี้ไป สักวันหนึ่งหัวใจอันเย็นเยือกของเขาคงจะหลอมละลายลงบ้าง
ไอล่าโอบกอดความโหยหานั้นไว้แล้วก้าวเข้าไปหาเขาอย่างระมัดระวัง บาร์คัสที่ยืนหันหลังให้แสงอาทิตย์ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงการมาของเธอ เขาจึงหันหน้ากลับมามอง
ชั่วพริบตานั้น ไอล่ารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ใบหน้าของเขาช่างดูเฉยชาเสียจนดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยทุกความฝันและความหวังของเธอ
ชายหนุ่มส่งสายตาไร้ความรู้สึกมาที่เธอ ครู่หนึ่งเขาก็หันกลับไปวางท่าทางให้ตรงตัว แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้โทนสูงต่ำ
“มีธุระอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เธอพยายามดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับมา และฝืนปั้นรอยยิ้มสดใสไว้ที่ริมฝีปากอย่างตั้งใจ
“ฉันแค่สงสัยว่าการเตรียมตัวออกเดินทางเป็นยังไงบ้างเลยลองเดินออกมาดูน่ะค่ะ”
“เกือบจะเสร็จสิ้นหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยตอบอย่างไม่ยินดียินร้ายพลางลูบต้นคออันกำยำของม้าศึกเบาๆ
“ฉันกังวลเพราะดูเหมือนการเตรียมตัวจะนานกว่าที่คาดไว้ อากาศก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ การเดินทางครั้งนี้คงจะลำบากน่าดูเลยนะคะ”
“ช่วยไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ เพราะกาเร็ธดึงดันจะเอาตามใจชอบ กำหนดการเลยต้องเลื่อนออกไปแบบนี้”
ไอล่าเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวังพลางลอบสังเกตสีหน้าของคู่หมั้น เมื่อนึกถึงพฤติกรรมไร้เดียงสาของน้องชาย เธอก็รู้สึกอับอายจนแทบจะไม่กล้าเงยหน้า
กาเร็ธนอกจากจะขอแจมทริปตามใจชอบแล้ว ยังทำตัวราวกับจะยกตำหนักรัชทายาททั้งตำหนักไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นคนรับใช้นับสิบที่จะคอยปรนนิบัติ หรือแม้กระทั่งตัวตลกที่จะมาช่วยคลายเหงาระหว่างทาง พ่อครัวส่วนตัว ไปจนถึงช่างตัดเสื้อ เขาก็ดึงดันจะพาไปด้วยทุกคน
เธอได้แต่ทึ่งในความอดทนของบาร์คัสที่ยอมรับคำขอที่งี่เง่าและอารมณ์เอาแต่ใจเหล่านั้นไว้โดยไม่แม้แต่จะขึ้นเสียงเลยสักครั้งเดียว
เธอแสดงสีหน้าเหมือนคนทำผิดออกมา
“ฉันรู้สึกผิดที่ทำให้คุณต้องลำบากเหลือเกินค่ะ”
“ไม่ใช่เรื่องที่ท่านจะต้องขอโทษพ่ะย่ะค่ะ ยังไงซะนี่ก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นสักวันอยู่แล้ว”
เขาเอ่ยอย่างไม่แยแสพลางส่งบังเหียนให้คนดูแลคอกม้า
“หากเทียบกับสิ่งที่เตรียมใจไว้ ถือว่าพระองค์ยังทรงให้ความร่วมมือดีพ่ะย่ะค่ะ การที่ต้องส่งพี่สาวที่รักจากไป การกลั่นแกล้งเพียงเท่านี้ถือว่ายังอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้พ่ะย่ะค่ะ”
ไอล่าสีหน้าหมองลง คำพูดของเขาทำให้ความกังวลที่เธอพยายามมองข้ามมาตลอดผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง
เธอกำชายเสื้อแน่นพลางเงยหน้ามองปราสาทอันโอ่อ่าและสง่างามที่ส่องแสงสีขาวนวล เมื่อนึกถึงว่าจะต้องทิ้งน้องชายไว้เพียงลำพังในพระราชวังที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันแสนเศร้าแห่งนี้ ความเจ็บปวดก็ทิ่มแทงหัวใจของเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานที่แห่งนี้ยังมีปีศาจร้ายผู้อำมหิตอาศัยอยู่ไม่ใช่หรือ น้องชายผู้มีอารมณ์ร้อนราวกับไฟคนนั้นจะสามารถเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์คนนั้นด้วยตัวคนเดียวได้จริงๆ หรือ
“ถ้าหากไม่เป็นการรบกวนคุณจนเกินไป หลังจากแต่งงานแล้ว ฉันอยากจะขอกลับมาเยี่ยมที่วังบ่อยๆ จะได้ไหมคะ?”
บาร์คัสที่กำลังเดินไปดูม้าอีกตัวหันกลับมามองเธอ ไอล่าเห็นคิ้วที่ได้รูปของเขาขมวดงอเล็กน้อย จึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเพิ่งจะเรียกร้องเรื่องไร้สาระออกไปจนแก้มเห่อแดง
ในฐานะแกรนด์ดัชเชส การต้องรับผิดชอบดูแลเขตปกครองอันกว้างขวางของตะวันออกและควบคุมเหล่าบริวารนับร้อยไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อแต่งงานแล้ว เธอควรจะให้ความสำคัญกับเรื่องของตระกูลเชียคานเป็นอันดับหนึ่ง
ทว่าบาร์คัสที่จ้องมองเธอด้วยสายตาจมอยู่ในความคิดกลับพยักหน้าตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
“หากการเดินทางไกลไม่เป็นการฝืนร่างกายของฝ่าบาทจนเกินไป จะเสด็จไปกลับเมื่อไหร่ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้ก็เกิดขึ้นเพื่อส่งเสริมอำนาจให้กับองค์รัชทายาทอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ไอล่าหน้าถอดสี สำหรับเขาแล้วนี่คงเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองล้วนๆ แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่เช่นนั้น แม้จะรู้สึกน้อยใจอยู่ลึกๆ แต่เธอก็แสร้งทำเป็นดีใจ
“ขอบคุณที่เข้าใจนะคะ”
บาร์คัสเพียงแค่ก้มศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปตรวจสอบสภาพม้าศึกตัวเดิมต่อ
ไอล่าลอบถอนหายใจพลางวางมือลงบนท่อนแขนของคู่หมั้นเพื่อบังคับให้เขาหันมามองเธอ
“ฉันรู้ว่าคุณกำลังยุ่ง แต่ขอเวลาให้ฉันสักครู่ได้ไหมคะ? มีบางอย่างที่ฉันอยากจะมอบให้ก่อนที่เราจะออกเดินทางค่ะ”
ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาสงสัยสักพักก่อนจะยอมหันตัวกลับมา เขาออกคำสั่งให้ราชอัศวินชั้นผู้น้อยนำม้าที่ตรวจสอบเสร็จแล้วเข้าไปไว้ในคอก จากนั้นจึงยอมเป็นคนนำทางเอสคอร์ตพาเธอไปยังที่ที่ค่อนข้างเงียบสงบ
ต้องขอบคุณเหล่าองครักษ์หญิงที่ต่างพากันล่าถอยรักษาระยะห่างอย่างรู้ใจ ทำให้ไอล่ามีโอกาสเดินเล่นกับเขาเพียงลำพัง
เธอวางมือลงบนท่อนแขนอันแข็งแกร่งของเขาพลางก้าวเดินไปตามทางเดินที่ได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อเข้าสู่เขตสวนดอกไม้ ลมเย็นๆ ก็พัดมาสัมผัสใบหน้าของคนทั้งคู่เบาๆ
สวนของตำหนักใหญ่บานสะพรั่งอย่างงดงาม ในแปลงดอกไม้ที่ข้ารับใช้เฝ้าดูแลอย่างพิถีพิถัน ดอกไม้ฤดูร้อนสีสันสดใสเริ่มตูมดอกบานออกมา และบนพุ่มไม้ที่ได้รับการตกแต่งอย่างสมบูรณ์แบบก็มีใบไม้สีมรกตผุดพรายออกมาอย่างหนาแน่น
ไอล่ามองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่แสนเศร้า ทัศนียภาพนี้มักจะสร้างรอยแผลเป็นในใจให้เธอเสมอ ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป พระราชวังที่เต็มไปด้วยร่องรอยของเซเนเวียร์ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน และสวนของเสด็จแม่ก็นับวันจะยิ่งเลือนหายไปจากความทรงจำ และนั่นคือสิ่งที่เธอพิกัดทนไม่ได้เหนือสิ่งอื่นใด
“สิ่งที่อยากจะมอบให้คืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ไอล่าที่จมอยู่ในห้วงความคิดคำนึงหันกลับไปมองบาร์คัส
ในสมัยเด็ก เขาเคยใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในสวนที่เบอร์นาเดตต์ดูแล ไอล่ารู้ดีว่าเขาใช้นกสวนแห่งนั้นช่วยเยียวยาจิตใจที่ร่วงโรยของเขาได้บ้างไม่มากก็น้อย
เธอนึกสงสัยขึ้นมาในใจ ผู้ชายคนนี้จะคิดถึงสวนของเสด็จแม่บ้างไหมนะ?
ไอล่าจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยที่แทบจะหาอารมณ์ไม่ได้คู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อคลุม
“ฉันลองปักตราประจำตระกูลเชียคานลงไปด้วยตัวเองน่ะค่ะ”
สายตาของเขาเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่ผ้าสีขาวที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ทันใดนั้นไอล่าก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมา
เธอเริ่มพูดจาพรั่งพรูออกมาเพื่อสลัดความประหม่าทิ้ง
“คือ... มันเป็นธรรมเนียมใช่ไหมล่ะคะ ที่คู่หมั้นจะมอบผ้าเช็ดหน้าที่ทำด้วยตัวเองให้ก่อนจะออกเดินทางไกล แน่นอนว่าการเดินทางครั้งนี้เราจะไปด้วยกันก็เถอะ แต่...”
“เป็นของขวัญที่ทรงเกียรติมากพ่ะย่ะค่ะ”
ชายหนุ่มเอ่ยขัดบทสนทนาอันวกวนของเธอพลางรับผ้าเช็ดหน้าไป รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากที่ขรึมสนิทของเขา
ไอล่าสัมผัสได้ถึงหัวใจที่พองโต แม้จะรู้สึกเสียศักดิ์ศรีนิดๆ ที่ได้รับผลกระทบจากทุกการกระทำของชายผู้นี้แต่เธอก็รู้สึกดีใจเหลือเกินที่เห็นบาร์คัสผู้แสดงอารมณ์ยากคนนี้ยอมยิ้มออกมา
“กระหม่อมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยพลางผูกผ้าเช็ดหน้าไว้ที่ด้ามดาบของเขา เธอจึงยิ้มออกมาอย่างอายๆ
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าอันรวดเร็วดังมาจากที่ไกลๆ ขัดจังหวะขึ้น
ไอล่ามอบผ้าเช็ดหน้าให้บาร์คัสก่อนออกเดินทาง และดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของชายผู้แสดงอารมณ์ยาก ก่อนที่เสียงฝีเท้าเร่งร้อนจะดังเข้ามาขัดจังหวะ
กำลังโหลดความเห็น...