คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 15 · ราชโองการไม่คาดฝัน

ตอน 15
ราชโองการไม่คาดฝัน

ไอล่าขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจที่เวลาส่วนตัวของเธอถูกรบกวน

เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นชายในชุดเครื่องแบบองครักษ์หลวงคนหนึ่งกำลังเร่งฝีเท้าข้ามสวนหลังวังมา เขาคืออัศวินนามว่าโรเวน ซึ่งได้รับหน้าที่ให้อารักขาองค์จักรพรรดิแทนบาร์คัส ผู้ซึ่งต้องไปรับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุดในการเดินทางครั้งนี้

อัศวินผู้นั้นก้มศีรษะทำความเคารพไอล่าเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะหันไปเอ่ยกับผู้บังคับบัญชาของตนด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“องค์จักรพรรดิมีรับสั่งให้ท่านผู้บัญชาการเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้”

ไอล่ารู้ได้ในทันทีว่าคนที่เรียกตัวบาร์คัสไปคือเซเนเวียร์ เพียงแค่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอัศวิน เธอก็คาดเดาได้ว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่

เธอกัดริมฝีปากแน่น การเดินทางแสวงบุญในครั้งนี้ได้รับความเห็นชอบจากสภาแล้ว และการแต่งงานระหว่างเธอกับบาร์คัสก็เป็นสิ่งที่เหล่าขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมที่สนับสนุนองค์รัชทายาทผลักดันมาเป็นเวลานาน ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะวางแผนชั่วร้ายอย่างไรในตอนนี้ ก็ไม่น่าจะพลิกผันอะไรได้อีก

ถึงกระนั้น ไอล่าก็ไม่อาจสลัดลางสังหรณ์อันเลวร้ายออกไปได้ ผู้หญิงคนนั้นพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะแยกบาร์คัสออกจากกาเร็ธมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ

หล่อนถึงขนาดฝ่าฝืนคำคัดค้านอย่างรุนแรงของแกรนด์ดยุคเชียคาน เพื่อพันธนาการบาร์คัสที่เพิ่งผ่านพิธีแต่งตั้งอัศวินให้ต้องไปอยู่ข้างกายทาเลียถึง 7 ปีเต็ม ครั้งนี้หล่อนก็คงจะประจบประแจงองค์จักรพรรดิเพื่อหาทางขัดขวางอีกเป็นแน่

แม้จะรู้ดีว่าเป็นการเสียมารยาทที่แทรกแซงเรื่องงาน แต่เธอก็ตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมา

“ฉันจะไปด้วย”

“แต่ว่า ฝ่าบาท... องค์จักรพรรดิทรง...”

“ฉันคือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิ มีสิทธิ์ที่จะเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ และตอนนี้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไปพบเสด็จพ่อพร้อมกับคู่หมั้นของฉัน”

ด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวของเธอ อัศวินผู้นั้นจึงทำสีหน้าลำบากใจพลางลอบสังเกตท่าทางของบาร์คัส

ไอล่ารู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อยที่อัศวินคนนี้ดูจะให้ความสำคัญกับการตัดสินใจของบาร์คัสมากกว่าความต้องการของเธอ แต่เพราะรู้ดีว่าเหล่าอัศวินต่างพากันเลื่อมใสในตัวบาร์คัสราวกับเป็นเทพเจ้า เธอจึงพยายามไม่แสดงสีหน้าออกมา

ในที่สุด บาร์คัสก็พยักหน้าตอบรับ

“ตามใจองค์หญิงเถอะ”

เมื่อเขาอนุญาต อัศวินคนดังกล่าวก็รีบก้าวมาเดินขนาบข้างทางซ้ายเพื่ออารักขาเธอทันที

ไอล่าเดินตัวตรงสง่างามออกจากสวนมุ่งหน้าไปยังตำหนักใหญ่

เมื่อผ่านประตูทางเข้าโถงกลาง แสงแดดฤดูร้อนอันร้อนแรงที่ลอดผ่านตัวอาคารเข้ามาก็ปรากฏแก่สายตา เธอเดินข้ามโถงหินอ่อนสีขาวนวลแล้วก้าวขึ้นบันไดที่ปูด้วยพรมสีแดงหม่น

บนบานประตูขนาดยักษ์ที่มุ่งสู่ห้องโถงรับรอง มีรูปสลักของ ‘ดาริอัน’ องค์จักรพรรดิผู้ก่อตั้งจักรวรรดิโรเอ็มและเหล่าอัศวินคู่กายประดับอยู่

เธอกวาดสายตาผ่านรูปสลักเหล่าวีรบุรุษที่คุ้นตาอย่างไม่ใส่ใจนัก เมื่อผ่านประตูอันโอ่อ่าเข้าไป โถงกว้างที่ปูด้วยพรมลวดลายหรูหราพร้อมบัลลังก์ทองคำที่ตั้งอยู่สุดทางก็ปรากฏขึ้น

ไอล่าพยายามยืดแผ่นหลังให้ตรงที่สุดยามจ้องมองไปยังชายผู้กุมอำนาจเหนือใครในโลกและผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขา เสด็จพ่อยังมีสีหน้าเคร่งขรึมเหมือนเช่นเคย ส่วนเซเนเวียร์นั้น...

จู่ๆ ความคิดของเธอก็หยุดชะงักลง วินาทีที่เห็นองค์จักรพรรดินีผู้มีรัศมีสีทองล้อมรอบ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่เกือบจะเป็นความสิ้นหวังก็ถาโถมเข้ามา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เซเนเวียร์ถึงได้ยิ่งดูงดงามขึ้นตามกาลเวลา งดงามเสียจนน่าขยะแขยง

‘ปีศาจสีทอง...’

ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับหล่อน ไอล่ามักจะนึกถึงนิทานพื้นบ้านที่เคยอ่านในตอนเด็ก

มีพี่น้องคู่หนึ่งที่รักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งกว่าใครในหมู่บ้าน ทว่าปีศาจผู้เกลียดชังทุกสิ่งที่งดงามในโลกนี้ตั้งใจจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา มันจึงแอบวางทองคำแท่งขนาดใหญ่ไว้กลางทางที่ทั้งคู่เดินผ่าน ชายทั้งสองที่ตาพร่ามัวด้วยแสงสุกปลั่งของทองคำเริ่มแย่งชิงกัน และลงท้ายด้วยการฆ่าฟันกันเองในที่สุด

เมื่อแรกที่ได้เห็นเซเนเวียร์ ไอล่าคิดว่าทองคำที่ปีศาจเตรียมไว้เพื่อทำลายพวกเธอนั้นได้ปรากฏโฉมออกมาในร่างของมนุษย์แล้ว

รัศมีของหล่อนทำให้ดวงตาและหัวใจของกษัตริย์ผู้เคยทรงเกียรติบอดมืด ย้อมชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งให้เต็มไปด้วยความโศกเศร้า และทำให้พี่น้องอย่างพวกเธอต้องมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความเสียใจและความอับยศอดสู

มิหนำซ้ำ ปีศาจตนนั้นยังดึงดันจนให้กำเนิดพระโอรสแก่องค์จักรพรรดิ เพื่อสั่นคลอนตำแหน่งของกาเร็ธอีกด้วย

สายตาของไอล่าเลื่อนลงไปยังเด็กชายตัวน้อยที่ยืนข้างองค์จักรพรรดินีโดยอัตโนมัติ ‘อัสรอส โรเอ็ม กือร์ทา’ องค์ชายสอง กำลังจ้องมองเธอและบาร์คัสด้วยดวงตาสีเขียวใสซื่อที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทุกครั้งที่เห็นเด็กชายผู้เฉลียวฉลาดคนนี้ ไอล่าจะรู้สึกถึงภัยคุกคามอย่างรุนแรง เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมกาเร็ธถึงได้จงเกลียดจงชังทาเลียที่เป็นเพียงตัวปัญหาซึ่งเกิดจากเรื่องอื้อฉาว มากกว่าน้องชายที่มีสิทธิ์สืบสันตติวงศ์ตามลำดับถัดจากตัวเขาเองเสียอีก

เมื่อนึกถึงความอัปยศตลอดหลายปีที่เสด็จแม่ต้องอดทนเพราะทาเลีย ไอล่าเองก็รู้สึกโกรธแค้นไม่แพ้กัน แต่ทาเลียเป็นเพียงตัวตนที่ไร้ความหมายและไม่อาจมีอิทธิพลใดๆ ต่อพวกเขาได้เลย

สิ่งที่เด็กคนนั้นทำตั้งแต่เข้าวังมาก็มีเพียงการรังแกคนรับใช้ผู้บริสุทธิ์และสร้างเรื่องอื้อฉาวไปทั่วจนผู้คนพากันเอือมระอา เด็กเกเรที่โง่เขลาเช่นนั้นจะมาเป็นภัยคุกคามอะไรได้

สำหรับไอล่า ทาเลียเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ และอาจจะน่าเวทนาอยู่นิดๆ เป็นร่องรอยอันขมขื่นจากอดีตที่เธอต้องอดทนแบกรับไว้เท่านั้น ด้วยเหตุนี้ เธอจึงสามารถมองข้ามแผนร้ายตื้นๆ ที่เด็กคนนั้นพยายามมอบให้เธอได้อย่างใจกว้าง

แต่อัสรอสนั้นต่างออกไป เธอรู้ดีว่าผู้คนมากมายในวังต่างพากันเอ็นดูเด็กชายผู้มีแววตาบริสุทธิ์คนนี้ และผู้คนที่เริ่มกังวลกับอารมณ์ร้ายของกาเร็ธ ก็เริ่มคาดหวังในตัวองค์ชายตัวน้อยอย่างลับๆ ...

“มัวทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ทำความเคารพ”

เสียงทรงพลังที่ดังกังวลทำให้ไอล่าหลุดจากห้วงความคิด องค์จักรพรรดิส่งสายตาสงสัยมาที่เธอ

ไอล่าก้าวไปยืนข้างคู่หมั้นแล้วย่อตัวทำความเคารพอย่างนุ่มนวล

“ลูกอยากจะมาเห็นหน้าเสด็จพ่อ จึงถือวิสาสะตามท่านชายเชียคานมาเพคะ โปรดประทานอภัยที่ลูกมาหาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”

“เงยหน้าขึ้นเถอะ ลูกจะมาพบพ่อเมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ”

น้ำเสียงที่นุ่มนวลของ ‘บีรุส โรเอ็ม กือร์ทา’ จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิดังขึ้นเหนือศีรษะ ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ ท่านจะนึกถึงภรรยาที่ท่านหักหลังและรู้สึกผิดขึ้นมา ท่านจึงมักจะปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษเสมอ

ไอล่าสลัดความรู้สึกประชดประชันทิ้งแล้วก้มศีรษะนอบน้อม

“ขอบพระคุณในความเมตตาเพคะ”

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกันค่ะ เพราะยังไงองค์หญิงหนึ่งก็ต้องรู้อยู่แล้ว ถือโอกาสนี้อธิบายให้ทุกคนเข้าใจพร้อมกันเลยก็แล้วกันนะคะ”

เซเนเวียร์ที่กำลังลูบผมหยักศกสีน้ำตาลแดงของพระโอรส เอ่ยแทรกขึ้นพลางโน้มกายไปกระซิบข้างหูองค์จักรพรรดิ

อัสรอสมองดูบทสนทนาของผู้ใหญ่ด้วยท่าทีสนใจใคร่รู้ ไอล่ามองน้องชายต่างมารดาด้วยแววตาระแวดระวัง ก่อนจะเบนสายตาที่คมกริบไปทางองค์จักรพรรดินี

“ที่บอกว่าจะอธิบาย คือเรื่องอะไรกันแน่เพคะ?”

“เดี๋ยวฝ่าบาทจะเป็นคนอธิบายรายละเอียดให้เธอฟังเอง”

เซเนเวียร์ตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบพลางลูบหลังมือองค์จักรพรรดิอย่างนุ่มนวล ไอล่าพยายามทำเป็นมองไม่เห็นกิริยานั้น

ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งเสด็จพ่อที่นิ่งเงียบราวกับกำลังเลือกคำพูดอยู่พักใหญ่ได้เอ่ยขึ้น

“ที่เรียกมาในวันนี้ เพราะต้องการจะแจ้งให้ทราบว่า มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นในการเดินทางแสวงบุญครั้งนี้”

“เชิญรับสั่งมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรับฟังอยู่”

บาร์คัสไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อยต่อคำพูดที่กะทันหันนั้น องค์จักรพรรดิที่เห็นท่าทีนิ่งเฉยของข้าราชบริพารดูจะมีสีหน้าไม่สบอารมณ์วูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงกระด้าง

“ในการเดินทางแสวงบุญครั้งนี้ ทาเลียจะร่วมเดินทางไปด้วย จงจัดกำลังทหารอารมณ์ขาเพิ่มเติมเพื่ออารักขาเด็กคนนั้น และเตรียมอุปกรณ์การเดินทางที่จำเป็นเพิ่มเสียด้วย”

สิ้นคำสั่งที่ไม่มีใครคาดคิด ไอล่าก็ได้แต่นิ่งค้างอยู่ตรงนั้นด้วยความตกตะลึงทันที

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 15

สรุปตอน 15

บาร์คัสถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ และทุกคนต้องตกตะลึงเมื่อองค์จักรพรรดิประกาศให้ทาเลียร่วมเดินทางแสวงบุญไปด้วย

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 16 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 14กลับหน้าเรื่อง
ตอน 14ตอน 16