เธอจ้องมองเซเนเวียร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
หล่อนวางแผนอะไรอยู่กันแน่ถึงได้ดึงดันจะให้ทาเลียร่วมเดินทางไปกับเธอด้วย? สิ่งที่เด็กคนนั้นทำได้อย่างมากก็แค่กลั่นแกล้งด้วยเรื่องไร้สาระให้เธอน่ารำคาญใจเท่านั้น
แต่เซเนเวียร์ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมดึงองค์จักรพรรดิเข้ามาวุ่นวายกับเรื่องที่ไม่มีผลประโยชน์เช่นนี้ หล่อนต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ
ไอล่ากล่าวคัดค้านออกมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแข็ง
“โดยปกติแล้ว สตรีแห่งราชวงศ์จะออกเดินทางแสวงบุญก็ต่อเมื่อใกล้ถึงเวลาแต่งงานไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมจู่ๆ ถึงจะส่งเด็กคนนั้นไปในเวลานี้ล่ะ?”
“ก็ทาเลียเองก็อาจจะได้แต่งงานเร็วๆ นี้เหมือนกันน่ะสิ”
เซเนเวียร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง
ไอล่าขมวดคิ้วเข้าหากัน ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยได้ยินข่าวลือเรื่องการทาบทามทาเลียไปแต่งงานเลยสักครั้ง
ต่อให้จะมีชาติกำเนิดเป็นลูกนอกสมรส แต่ทาเลียก็เป็นองค์หญิงที่มีชื่อปรากฏอยู่ในพงศาวดารราชวงศ์ ไม่ใช่อยู่ในฐานะที่จะจัดการเรื่องแต่งงานขึ้นมาเงียบๆ โดยไม่มีใครรู้ได้ หล่อนต้องกุเรื่องขึ้นมาเพื่อหาข้ออ้างในการให้เดินทางไปด้วยครั้งนี้แน่ๆ
ขณะที่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าของพระนางด้วยความสงสัยอยู่นั้น เสียงเย็นชาของบาร์คัสก็ดังขึ้น
“ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีที่การแต่งงานถูกจัดขึ้นในเวลาที่ประจวบเหมาะขนาดนี้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
แม้จะเป็นคำพูดประชดประชันอย่างโจ่งแจ้ง แต่เซเนเวียร์ก็ยังคงมีท่าทีเยือกเย็น
“ในเมื่อจะมีงานมงคลเกิดขึ้นในราชวงศ์ติดต่อกันแบบนี้ ถือว่าเป็นเรื่องดีมากเลยไม่ใช่เหรอ ถึงจะเพิ่งมีการทาบทามเข้ามาจนยังไม่ได้หมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ แต่ฉันกับฝ่าบาทก็กำลังพิจารณาเรื่องนี้ในทางบวกอยู่น่ะ”
มุมปากของบาร์คัสปรากฏรอยยิ้มหยัน
“พอจะบอกได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ ว่าใครคือผู้โชคดีคนนั้น?”
“ท่านชายก็น่าจะเคยได้ยินชื่อเขามาบ้างนะ เขาคือผู้นำตระกูลบารอนเซเรียน ‘เบอร์เดน เซเรียน’ ยังไงล่ะ เพิ่งจะมีหนังสือทาบทามส่งมาอย่างเป็นทางการเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง”
เซเนเวียร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มอันเปี่ยมเมตตาบนใบหน้า
“เด็กคนนั้นก็ผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะมานานพอสมควรแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะแต่งงานเสียที พอดูแล้วตระกูลเซเรียนก็นับว่าเป็นคู่ครองที่เหมาะสมทีเดียวนะ”
ไอล่าลอบกลืนเสียงหัวเราะเยาะลงคอ หากเอ่ยถึงเบอร์เดน เซเรียน เขาคนนั้นคือหนึ่งในผู้ติดตามที่ศรัทธาในตัวองค์จักรพรรดินีอย่างแรงกล้า
ตามข่าวลือว่ากันว่าครั้งหนึ่งเขาเคยทำสถิติเป็นคนรักที่คบหาได้ยาวนานที่สุดของเซเนเวียร์ การที่หล่อนจะให้ลูกสาวแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นเนี่ยนะ หล่อนเสียสติไปแล้วหรือไง
เมื่อภาพของทาเลียที่ปรากฏตัวในงานจัดเลี้ยงเคียงคู่กับบารอนเซเรียนผุดขึ้นมาในหัว ไอล่าก็รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันที ทั้งแม่ที่คิดจะให้ลูกสาวแต่งงานกับอดีตชู้รักของตัวเอง หรือลูกสาวที่ยอมทำตามความต้องการของแม่แบบนั้น ทั้งคู่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
“ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ ก็จงรีบเตรียมตัวเดินทางให้เด็กคนนั้นเสีย”
องค์จักรพรรดิออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดราวกับต้องการจะจบการทนสนทนาเพียงเท่านี้ ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้ถอยออกไป
บาร์คัสจ้องมองกษัตริย์ของตนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ก่อนจะก้มศีรษะนอบน้อมแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องโถงรับรองไป
ไอล่าที่กำลังจ้องมองเซเนเวียร์ด้วยสายตาระแวดระวัง หันกลับไปมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง เธอไม่คิดว่าบาร์คัสจะยอมถอยออกมาอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้
เธอรีบทูลลาองค์จักรพรรดิแล้วรีบวิ่งตามเขาไปทันที
“นี่คุณตั้งใจจะพาตัวทาเลียไปด้วยจริงๆ เหรอคะ? เรื่องแต่งงานนั่นมันก็แค่ข้ออ้างบังหน้าชัดๆ เซเนเวียร์ต้องกำลังวางแผนการที่น่ากลัวบางอย่างอยู่แน่ๆ ค่ะ”
“ก็คงจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางก้าวยาวๆ ลงบันไดไป
ไอล่ามองแผ่นหลังของเขาด้วยใบหน้าว่างเปล่า ก่อนจะรวบชายกระโปรงแล้วรีบวิ่งตามเขาไปให้ทัน เธอคว้าแขนของเขาไว้แล้วร้องบอกด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือ
“มีแค่นั้นเองเหรอคะ? ทั้งที่คุณก็ไม่รู้ว่าองค์จักรพรรดินีจะใช้ทาเลียทำเรื่องร้ายแรงแค่ไหน แต่คุณกลับยอมรับไปง่ายๆ แบบนี้...!”
“แล้วองค์หญิงทรงปรารถนาจะให้กระหม่อมทำยังไงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าแล้วส่งสายตาที่ดูเยือกเย็นมาให้ ไอล่าถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อนั้นเธอจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้กำลังดิ่งลงจนถึงขีดสุด
เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเขายังส่งยิ้มให้เธออยู่เลย ทว่าตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนแปลกหน้าอีกครั้ง และจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา เขากระตุกยิ้มหยันราวกับจะเยาะเย้ย
“องค์หญิงทรงต้องการให้กระหม่อมลุกขึ้นมาดื้อแพ่งต่อคำสั่งขององค์จักรพรรดิอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ฉันก็แค่...”
“พระองค์ทรงเป็นประมุขของจักรวรรดิ และกระหม่อมเป็นผู้ที่ถวายสัตย์ปฏิญาณว่าจะภักดีต่อราชวงศ์ ตั้งแต่แรกมามันไม่มีเส้นทางอื่นนอกจากการเชื่อฟังอยู่แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ นั่นคือสิ่งที่พวกเชื้อพระวงศ์อย่างพวกท่านเรียกร้องจากขุนนางอย่างกระหม่อมมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ”
คำพูดที่แหลมคมอย่างไม่คาดคิดทำเอาไอล่าตัวแข็งทื่อ ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่าก่อนจะหันหลังกลับเดินต่อไป
เมื่อเห็นแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปอย่างไร้ความลังเล ความกลัวก็จู่โจมเข้ามาในหัวใจ ไอล่าวิ่งตามไปแล้วโผเข้าสวมกอดเอวหนาของเขาจากด้านหลังแน่นเหมือนยามที่เป็นเด็กหญิงตัวน้อย
“ฉันขอโทษค่ะ! เป็นเพราะฉันรู้สึกไม่มั่นใจก็เลยเผลอทำตัวงี่เง่าใส่คุณ ได้โปรดอย่าเดินจากไปอย่างเย็นชาแบบนี้เลยนะคะ”
ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเริ่มผ่อนคลายความเกร็งลง เขาถอนหายใจออกมาบางๆ ก่อนจะหันกลับมาสวมกอดเธอตอบ แล้วลูบศีรษะเธออย่างนุ่มนวลเหมือนยามที่ยังเป็นเด็ก
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าองค์จักรพรรดินีจะวางแผนการอะไรไว้ กระหม่อมจะไม่มีวันยอมให้ท่านต้องได้รับอันตรายอย่างเด็ดขาด”
เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ชายหนุ่มที่หันหลังให้เธออย่างคนแปลกหน้าเมื่อครู่นี้ ได้กลับกลายมาเป็นอัศวินผู้ซื่อสัตย์อีกครั้งแล้ว ไอล่ารู้สึกได้ว่าอารมณ์ที่กระจัดกระจายของเธอได้รับความมั่นคงกลับมาในพริบตา
ผู้ชายที่สามารถทำให้เธอหวั่นไหวได้อย่างง่ายดาย แต่ก็สามารถปลอบประโลมเธอได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ... ต่อหน้าคนคนนี้ แม้แต่ศักดิ์ศรี กิริยา หรือแม้แต่อำนาจในฐานะองค์หญิงก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไร้ความหมาย
ไอล่ามองลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าอ่อนที่แสนเย็นชาของเขาพลางซบหน้าอยู่กับอ้อมกอดที่ดูเหมือนจะไม่เคยอบอุ่นขึ้นเลยแม้จะอยู่ร่วมกันมานับสิบปี
คนคนนี้กำลังมองดูอะไรอยู่กันนะ? ดวงตาที่ว่างเปล่าลึกล้ำคู่นั้นดูเหมือนกำลังเหม่อมองไปยังที่ที่ไกลแสนไกลอยู่เสมอ
“กระหม่อมเคยให้คำสัตย์ปฏิญาณต่ออดีตจักรพรรดินีไว้ว่าจะปกป้องพวกท่านทั้งสองคนอย่างสุดความสามารถพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยพลางเอื้อมมือมาทัดปอยผมที่ข้างประพรางหูให้เธออย่างนุ่มนวล
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กระหม่อมตั้งใจจะรักษาปัญญาเกียรติข้อนั้นไว้ให้ได้ เพราะฉะนั้นองค์หญิงไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องกังวลเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ไอล่าจ้องมองใบหน้าของเขานิ่งอยู่เนิ่นนานก่อนจะพยักหน้าตอบ
นั่นสินะ ตราบใดที่ชายคนนี้ยังอยู่ข้างในทีมของพวกเธอ ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย ไม่มีเลยจริงๆ
หลังจากตกแต่งเล็บที่หักไปแล้ว เธอก็รู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก
ต้องรออีกกี่สัปดาห์กันนะ เล็บถึงจะกลับมายาวพอที่จะปักลงไปในเนื้อคนได้ลึกๆ? ทาเลียจ้องมองที่ปลายนิ้วซึ่งเริ่มมีสีชมพูของเล็บงอกขึ้นมาใหม่จางๆ ด้วยสายตาที่กระวนกระวาย
ความภูมิใจที่สร้างรอยแผลไว้บนร่างกายขององค์รัชทายาทได้นั้นอยู่ได้ไม่นานนัก พี่ชายผู้สูงส่งคนนั้นคงจะรีบไปหานักบวชเพื่อรักษาแผลที่มือให้หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ในทางกลับกัน ตัวเธอกลับต้องสูญเสียอาวุธลับที่เพียรฝนมาหลายสัปดาห์ไปอย่างเปล่าประโยชน์
‘ความจริงอยากจะใช้เล็บนี่กับไอล่ามากกว่าแท้ๆ ...’
เธอจินตนาการถึงภาพที่ปักเล็บลงไปในดวงตาสีเขียวมรกตนั่นทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองบาร์คัสมาไม่รู้กี่ร้อยครั้งแล้ว
ทาเลียใช้นิ้วแกะสะเก็ดแผลที่เกิดจากเล็บหัก
สะเก็ดแผลเล็กๆ ถูกดึงออกจนหยดเลือดเริ่มซึมออกมาทีละน้อย ประสาทของเธอเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ เธอมองดูปลายนิ้วที่อาบไปด้วยสีแดงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอานิ้วชี้เข้าปากแล้วดูดเลือดออกมาเบาๆ จากนั้นจึงลุกขึ้นจากริมหน้าต่าง
ดูเหมือนว่าวันนี้จะหาตัวบาร์คัสได้ยากเป็นพิเศษ เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องทนแดดเกาะขอบหน้าต่างอยู่อีกต่อไป
เธอเดินทอดน่องข้ามห้องมายังอ่างล้างหน้าบนชั้นวาง ก่อนจะเทน้ำเย็นลงไปในอ่างแล้วล้างใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเบาๆ ในตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ดูเหมือนแม่นมจะยกของว่างมาให้อีกแล้ว
ทาเลียใช้ผ้าลินินสะอาดเช็ดหน้าพลางตะโกนบอกอย่างเฉื่อยชา
“เข้ามาสิ”
ทว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่ควอเตอร์ดวอร์ฟที่ตัวเตี้ยล่ำและแขนขาอวบอูมคนเดิม แต่กลับเป็นเด็กชายตัวจิ๋วที่มีผมหยักศกสีน้ำตาลแดงและมีดวงตาสีเขียวใสเป็นประกายแทน
ไอล่าคัดค้านการให้ทาเลียร่วมเดินทางเพราะสงสัยแผนของเซเนเวียร์ ขณะเดียวกันทาเลียได้รับการมาเยือนจากเด็กชายผมสีน้ำตาลแดงที่เธอไม่คาดคิด
กำลังโหลดความเห็น...