คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 17 · น้องชายต่างสถานะ

ตอน 17
น้องชายต่างสถานะ

ทาเลียส่งสายตาเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความระแวดระวังไปยังเด็กชายที่กำลังเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาใสซื่อ

“นายมาทำอะไรที่นี่?”

“ผมแอบหนีออกจากปราสาทมาหาพี่ครับ”

เด็กชายเอ่ยอย่างร่าเริงเสียจนดูแก่แดด

ทาเลียขมวดคิ้ว ‘อัสรอส’ น้องชายคนเล็กที่เพิ่งอายุได้เพียงหกขวบ สำหรับเธอแล้วเขาคือหนามยอกอกตัวจริง

ถึงจะเกิดจากพ่อแม่เดียวกัน แต่สถานะของทั้งคู่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว เด็กชายผู้มีใบหน้าไร้เดียงสาคนนี้คือพระโอรสที่เกิดจากองค์จักรพรรดิและองค์จักรพรรดินีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนตัวเธอเป็นเพียงผลผลิตจากการคบชู้อันน่าอัปยศ

ยามที่เฝ้ามองอัสรอสเข้ารับพิธีศีลจุ่มท่ามกลางคำอวยพรของผู้คนมากมาย ทาเลียรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงหัวใจด้วยความริษยา เธอไม่เคยนึกเกลียดก้อนเนื้อเล็กๆ ที่ยังลืมตาไม่ขึ้นตัวนั้นได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย

เซเนเวียร์ซึ่งอ่านความรู้สึกของลูกสาวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จึงไม่มีวันยอมให้บุตรสาวคนโตที่ตอนนี้แทบไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เข้าใกล้ลูกชายผู้ล้ำค่าของหล่อนเด็ดขาด

ด้วยเหตุนี้ ทาเลียจึงได้เห็นหน้าน้องชายเพียงแค่ในงานพิธีการเท่านั้น นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้เผชิญหน้ากับเด็กคนนี้ในระยะใกล้ชิดนับตั้งแต่พิธีศีลจุ่มวันนั้น

เธอนิ่วหน้าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

“นี่นายมาที่นี่คนเดียวเหรอ? ถ้าเสด็จแม่รู้เข้า...”

“ไม่ได้มาคนเดียวครับ ผมมากับเบเรนส์”

เด็กชายเอ่ยตอบอย่างฉะฉานพลางหันไปชี้ที่มุมหนึ่งของทางเดิน เมื่อนั้นทาเลียจึงสังเกตเห็นชายในชุดสีดำที่ยืนอยู่ในเงามืด

เขาคือชายผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับวิญญาณที่ครั้งหนึ่งเคยทำหน้าที่อารักขาเธอ ทว่าตอนนี้เขามาอยู่ข้างกายอัสรอส และกำลังส่งสายตาระแวดระวังมาที่เธอ ราวกับพร้อมจะลงมือทันทีหากเธอคิดจะทำอันตรายเด็กชายแม้เพียงนิดเดียว

ความรู้สึกขมปร่าเอ่อขึ้นมาในลำคอ ดวงตาสีดำของชายคนนั้นดูเหมือนกำลังตอกย้ำว่า 'แกไม่มีวันเป็นคนสำคัญของใครได้หรอก'

ทาเลียซ่อนความรู้สึกบิดเบี้ยวในใจไว้และถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“มีธุระอะไรถึงมาหาฉัน?”

“ผมได้ยินมาว่าพี่กำลังจะต้องเดินทางไกล ก็เลย...”

“ฉันเนี่ยนะจะเดินทางไกล?”

ทาเลียเอ่ยขัดน้องชายด้วยน้ำเสียงแหลมสูง

ปฏิกิริยาที่เกรี้ยวกราดทำให้เด็กชายชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างระมัดระวัง

“เสด็จแม่บอกว่าการเดินทางแสวงบุญครั้งนี้ พี่จะไปกับพวกพี่ๆ ด้วย...”

ทาเลียจ้องมองใบหน้าน้องชายเขม็ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างรุนแรงจนน้องชายสะดุ้งถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ในสายตาของเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาคนนี้ เธอคงดูเหมือนคนเสียสติไปแล้วจริงๆ สินะ

ทาเลียที่หัวเราะจนตัวงอ โน้มตัวลงไปหาน้องชายตัวน้อยแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้ดูนุ่มนวล

“เสด็จแม่ยังพูดอะไรอีกไหมจ้ะ?”

อัสรอสลังเลอยู่นาน ดูเหมือนเขาจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังทำให้พี่สาวอารมณ์เสียอย่างรุนแรง

ทว่าเด็กชายคนนี้ไม่ใช่คนที่ถูกใครข่มขู่แล้วจะยอมหุบปากไม่พูดสิ่งที่อยากพูด

“เสด็จแม่บอกว่า พี่กำลังจะได้แต่งงานครับ บอกว่าผู้ชายที่ชื่อบารอนเซเรียนส่งจดหมายทาบทามมา...”

เด็กชายที่กำลังเล่าอย่างใจเย็นจู่ๆ ก็ชะงักแล้วเงียบปากไป

คงเป็นเพราะเธอแสดงสีหน้าที่น่ากลัวอย่างที่สุดออกมา ชายองครักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ รีบก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับอัสรอสทันที เขาคงกลัวว่าเธอจะขาดสติเพราะความโกรธจนเข้าไปบีบคอน้องชายคนนี้เข้าสินะ

ทาเลียทำเป็นไม่เห็นชายที่คอยระแวดระวังเธอ และจ้องมองใบหน้าอันใสซื่อของน้องชายเขม็ง

“ก็เลยมาเพื่อจะแสดงความยินดีงั้นเหรอ? เพราะพี่สาวที่เป็นตัวปัญหาของราชวงศ์กำลังจะได้แต่งงานออกไปพ้นๆ วังสักที นายเลยอยากจะมาบอกลาด้วยความดีใจอย่างนั้นใช่ไหม?”

ไหล่ของเด็กชายสั่นเทาเมื่อสัมผัสได้ถึงหนามอันแหลมคมที่แฝงมากับน้ำเสียงนุ่มนวลนั้น

เขาประท้วงด้วยสีหน้าเหมือนถูกปรักปรำ

“ถ้าพี่แต่งงานไป ผมก็ยิ่งหาโอกาสเจอพี่ได้ยากกว่าตอนนี้อีก... ก่อนหน้านั้นผมแค่อยากคุยกับพี่ดูน่ะครับ ยังไงเราก็เป็นพี่น้องกันที่มีแม่คนเดียวกันนี่นา”

น้ำเสียงของเด็กชายแฝงไปด้วยความโหยหาบางอย่าง

“ผมเฝ้าคิดมาตลอดว่าอยากให้เราสนิทกันเหมือนอย่างพี่ไอล่ากับพี่กาเร็ธ แต่ถ้าพี่แต่งงานไป โอกาสนั้นก็อาจจะไม่มีวันมาถึงอีกเลยก็ได้ ผมก็เลยมาหาพี่แบบนี้ไงครับ”

ทาเลียจ้องมองดวงตาโตที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่หนึ่งโดยไม่รู้สึกซาบซึ้งอะไรแม้แต่น้อย

เป็นเพราะเด็กคนนี้เองที่ทำให้เธอกลายเป็นตัวตนที่ไร้ค่าโดยสมบูรณ์

องค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดินี และองค์ชายผู้เฉลียวฉลาดที่เป็นโซ่ทองคล้องใจของทั้งคู่

ตัวเธอเป็นเพียงรอยด่างพร้อยที่น่าเกลียดซึ่งผู้คนอยากจะลบเลือนไปจากภาพวาดที่สมบูรณ์แบบนั้น ยิ่งอัสรอสเฉิดฉายมากเท่าไหร่ ความมืดมิดรอบกายเธอก็ยิ่งหนาทึบขึ้นเท่านั้น

เธอนึกเวทนาตัวเองที่ต้องมารู้สึกอิจฉาเด็กตัวแค่นี้จนแทบคลั่ง ความจริงแล้ว แค่ต้องมาเห็นหน้ากันแบบนี้เธอก็เกลียดจะแย่อยู่แล้ว

ทาเลียส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ไว้หน้าใส่เด็กชายที่จ้องมองมาด้วยแววตาเป็นประกายด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ

“เหมือนที่พี่ไอล่าพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฝาแฝดของตัวเองได้เป็นจักรพรรดิ นายก็เลยอยากให้ฉันยอมอุทิศตัวรับใช้นายอย่างนั้นใช่ไหม?”

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...!”

“ไม่ต้องให้นายออกหน้าหรอก เพราะเสด็จแม่คงวางแผนไว้ให้หมดแล้วล่ะว่าจะใช้งานฉันยังไงเพื่อนาย การแต่งงานของฉันก็คงจะเกิดขึ้นเพราะมันมีผลประโยชน์ต่อนายเหมือนกันนั่นแหละ เพราะฉะนั้น น้องชายเอ๋ย เลิกหวังอะไรไร้สาระได้แล้ว”

ดูเหมือนอัสรอสจะไม่มีภูมิคุ้มกันต่อความเกลียดชังอย่างโจ่งแจ้งที่ได้รับ เพียงแค่เห็นสีหน้าทำอะไรไม่ถูกของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาภายใต้การปกป้องที่สมบูรณ์แบบขนาดไหน

เด็กคนนี้คงไม่เคยรู้จักความรู้สึกของการต้องอยู่อย่างหวาดระแวงในยามค่ำคืนเลยสักครั้งสินะ บางทีการพบกันในวันนี้อาจจะเป็น ‘บาดแผล’ ครั้งแรกในชีวิตของเขาก็ได้

ทาเลียกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา

“ฉันไม่มีความคิดที่จะเป็นพี่สาวที่แสนดีและเสียสละเพื่อนายเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะฉันน่ะเกลียดนายพอๆ กับที่เกลียดพวกพี่น้องฝาแฝดคู่นั้นเลยล่ะ”

ดวงตาโตของเด็กชายเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเพราะความช็อก ทาเลียยังคงสาดคำพูดอย่างไร้ความปรานีใส่ใบหน้าที่น่าสงสารนั้นต่อ

“ถ้าเข้าใจแล้วก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันสักทีเถอะ?”

อัสรอสเม้มปากแน่นเหมือนกำลัมข่มเสียงสะอื้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากทางเดินที่ว่างเปล่าไปโดยไม่รีรอ ชายในชุดดำเองก็เดินตามเด็กชายหายลับไปอย่างเงียบเชียบ

ทาเลียลงกลอนประตูห้องแล้วเดินกลับไปที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าสดใสเมื่อครู่เริ่มถูกย้อมด้วยสีม่วงจางๆ เสียแล้ว

เหล่าคนงานที่เคยขนย้ายของกันอย่างวุ่นวายเริ่มทยอยกันออกจากบริเวณคฤหาสน์เพื่อไปพักผ่อน ส่วนพวกอัศวินก็คงกลับเข้าที่พักกันไปหมดแล้วเพราะไม่เห็นแม้แต่เงาคนเดียว

ทาเลียเอานิ้วชี้เข้าปากโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบ เลือดสีแดงคล้ำเริ่มไหลออกมาจากรอยแยกของเล็บที่หัก เมื่อเห็นเช่นนั้น พิษร้ายที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากหัวใจก็เอ่อล้นขึ้นมาถึงลำคอ

เธอพยายามข่มเสียงกรีดร้องที่กำลังจะระเบิดออกมาอย่างสุดชีวิต ก่อนจะหยิบผ้าคลุมที่แขวนอยู่มุมห้องมาสวมทับเสื้อเซอร์โคตตัวบาง แล้วเดินออกจากพระตำหนักแยกไปเพียงลำพังโดยไม่ยอมให้ใครติดตาม

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 17

สรุปตอน 17

อัสรอสน้องชายวัยหกขวบแอบหนีมาหาทาเลีย แม้จะเกิดจากพ่อแม่เดียวกันแต่สถานะของทั้งคู่ต่างกันราวฟ้ากับเหว จนความขมขื่นของทาเลียปะทุขึ้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 18 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 16กลับหน้าเรื่อง
ตอน 16ตอน 18