ทาเลียส่งสายตาเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความระแวดระวังไปยังเด็กชายที่กำลังเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาใสซื่อ
“นายมาทำอะไรที่นี่?”
“ผมแอบหนีออกจากปราสาทมาหาพี่ครับ”
เด็กชายเอ่ยอย่างร่าเริงเสียจนดูแก่แดด
ทาเลียขมวดคิ้ว ‘อัสรอส’ น้องชายคนเล็กที่เพิ่งอายุได้เพียงหกขวบ สำหรับเธอแล้วเขาคือหนามยอกอกตัวจริง
ถึงจะเกิดจากพ่อแม่เดียวกัน แต่สถานะของทั้งคู่กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว เด็กชายผู้มีใบหน้าไร้เดียงสาคนนี้คือพระโอรสที่เกิดจากองค์จักรพรรดิและองค์จักรพรรดินีที่แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนตัวเธอเป็นเพียงผลผลิตจากการคบชู้อันน่าอัปยศ
ยามที่เฝ้ามองอัสรอสเข้ารับพิธีศีลจุ่มท่ามกลางคำอวยพรของผู้คนมากมาย ทาเลียรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงหัวใจด้วยความริษยา เธอไม่เคยนึกเกลียดก้อนเนื้อเล็กๆ ที่ยังลืมตาไม่ขึ้นตัวนั้นได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย
เซเนเวียร์ซึ่งอ่านความรู้สึกของลูกสาวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง จึงไม่มีวันยอมให้บุตรสาวคนโตที่ตอนนี้แทบไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว เข้าใกล้ลูกชายผู้ล้ำค่าของหล่อนเด็ดขาด
ด้วยเหตุนี้ ทาเลียจึงได้เห็นหน้าน้องชายเพียงแค่ในงานพิธีการเท่านั้น นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้เผชิญหน้ากับเด็กคนนี้ในระยะใกล้ชิดนับตั้งแต่พิธีศีลจุ่มวันนั้น
เธอนิ่วหน้าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ
“นี่นายมาที่นี่คนเดียวเหรอ? ถ้าเสด็จแม่รู้เข้า...”
“ไม่ได้มาคนเดียวครับ ผมมากับเบเรนส์”
เด็กชายเอ่ยตอบอย่างฉะฉานพลางหันไปชี้ที่มุมหนึ่งของทางเดิน เมื่อนั้นทาเลียจึงสังเกตเห็นชายในชุดสีดำที่ยืนอยู่ในเงามืด
เขาคือชายผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับวิญญาณที่ครั้งหนึ่งเคยทำหน้าที่อารักขาเธอ ทว่าตอนนี้เขามาอยู่ข้างกายอัสรอส และกำลังส่งสายตาระแวดระวังมาที่เธอ ราวกับพร้อมจะลงมือทันทีหากเธอคิดจะทำอันตรายเด็กชายแม้เพียงนิดเดียว
ความรู้สึกขมปร่าเอ่อขึ้นมาในลำคอ ดวงตาสีดำของชายคนนั้นดูเหมือนกำลังตอกย้ำว่า 'แกไม่มีวันเป็นคนสำคัญของใครได้หรอก'
ทาเลียซ่อนความรู้สึกบิดเบี้ยวในใจไว้และถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“มีธุระอะไรถึงมาหาฉัน?”
“ผมได้ยินมาว่าพี่กำลังจะต้องเดินทางไกล ก็เลย...”
“ฉันเนี่ยนะจะเดินทางไกล?”
ทาเลียเอ่ยขัดน้องชายด้วยน้ำเสียงแหลมสูง
ปฏิกิริยาที่เกรี้ยวกราดทำให้เด็กชายชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างระมัดระวัง
“เสด็จแม่บอกว่าการเดินทางแสวงบุญครั้งนี้ พี่จะไปกับพวกพี่ๆ ด้วย...”
ทาเลียจ้องมองใบหน้าน้องชายเขม็ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างรุนแรงจนน้องชายสะดุ้งถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ในสายตาของเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาคนนี้ เธอคงดูเหมือนคนเสียสติไปแล้วจริงๆ สินะ
ทาเลียที่หัวเราะจนตัวงอ โน้มตัวลงไปหาน้องชายตัวน้อยแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้ดูนุ่มนวล
“เสด็จแม่ยังพูดอะไรอีกไหมจ้ะ?”
อัสรอสลังเลอยู่นาน ดูเหมือนเขาจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังทำให้พี่สาวอารมณ์เสียอย่างรุนแรง
ทว่าเด็กชายคนนี้ไม่ใช่คนที่ถูกใครข่มขู่แล้วจะยอมหุบปากไม่พูดสิ่งที่อยากพูด
“เสด็จแม่บอกว่า พี่กำลังจะได้แต่งงานครับ บอกว่าผู้ชายที่ชื่อบารอนเซเรียนส่งจดหมายทาบทามมา...”
เด็กชายที่กำลังเล่าอย่างใจเย็นจู่ๆ ก็ชะงักแล้วเงียบปากไป
คงเป็นเพราะเธอแสดงสีหน้าที่น่ากลัวอย่างที่สุดออกมา ชายองครักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ รีบก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับอัสรอสทันที เขาคงกลัวว่าเธอจะขาดสติเพราะความโกรธจนเข้าไปบีบคอน้องชายคนนี้เข้าสินะ
ทาเลียทำเป็นไม่เห็นชายที่คอยระแวดระวังเธอ และจ้องมองใบหน้าอันใสซื่อของน้องชายเขม็ง
“ก็เลยมาเพื่อจะแสดงความยินดีงั้นเหรอ? เพราะพี่สาวที่เป็นตัวปัญหาของราชวงศ์กำลังจะได้แต่งงานออกไปพ้นๆ วังสักที นายเลยอยากจะมาบอกลาด้วยความดีใจอย่างนั้นใช่ไหม?”
ไหล่ของเด็กชายสั่นเทาเมื่อสัมผัสได้ถึงหนามอันแหลมคมที่แฝงมากับน้ำเสียงนุ่มนวลนั้น
เขาประท้วงด้วยสีหน้าเหมือนถูกปรักปรำ
“ถ้าพี่แต่งงานไป ผมก็ยิ่งหาโอกาสเจอพี่ได้ยากกว่าตอนนี้อีก... ก่อนหน้านั้นผมแค่อยากคุยกับพี่ดูน่ะครับ ยังไงเราก็เป็นพี่น้องกันที่มีแม่คนเดียวกันนี่นา”
น้ำเสียงของเด็กชายแฝงไปด้วยความโหยหาบางอย่าง
“ผมเฝ้าคิดมาตลอดว่าอยากให้เราสนิทกันเหมือนอย่างพี่ไอล่ากับพี่กาเร็ธ แต่ถ้าพี่แต่งงานไป โอกาสนั้นก็อาจจะไม่มีวันมาถึงอีกเลยก็ได้ ผมก็เลยมาหาพี่แบบนี้ไงครับ”
ทาเลียจ้องมองดวงตาโตที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่หนึ่งโดยไม่รู้สึกซาบซึ้งอะไรแม้แต่น้อย
เป็นเพราะเด็กคนนี้เองที่ทำให้เธอกลายเป็นตัวตนที่ไร้ค่าโดยสมบูรณ์
องค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดินี และองค์ชายผู้เฉลียวฉลาดที่เป็นโซ่ทองคล้องใจของทั้งคู่
ตัวเธอเป็นเพียงรอยด่างพร้อยที่น่าเกลียดซึ่งผู้คนอยากจะลบเลือนไปจากภาพวาดที่สมบูรณ์แบบนั้น ยิ่งอัสรอสเฉิดฉายมากเท่าไหร่ ความมืดมิดรอบกายเธอก็ยิ่งหนาทึบขึ้นเท่านั้น
เธอนึกเวทนาตัวเองที่ต้องมารู้สึกอิจฉาเด็กตัวแค่นี้จนแทบคลั่ง ความจริงแล้ว แค่ต้องมาเห็นหน้ากันแบบนี้เธอก็เกลียดจะแย่อยู่แล้ว
ทาเลียส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ไว้หน้าใส่เด็กชายที่จ้องมองมาด้วยแววตาเป็นประกายด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ
“เหมือนที่พี่ไอล่าพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฝาแฝดของตัวเองได้เป็นจักรพรรดิ นายก็เลยอยากให้ฉันยอมอุทิศตัวรับใช้นายอย่างนั้นใช่ไหม?”
“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...!”
“ไม่ต้องให้นายออกหน้าหรอก เพราะเสด็จแม่คงวางแผนไว้ให้หมดแล้วล่ะว่าจะใช้งานฉันยังไงเพื่อนาย การแต่งงานของฉันก็คงจะเกิดขึ้นเพราะมันมีผลประโยชน์ต่อนายเหมือนกันนั่นแหละ เพราะฉะนั้น น้องชายเอ๋ย เลิกหวังอะไรไร้สาระได้แล้ว”
ดูเหมือนอัสรอสจะไม่มีภูมิคุ้มกันต่อความเกลียดชังอย่างโจ่งแจ้งที่ได้รับ เพียงแค่เห็นสีหน้าทำอะไรไม่ถูกของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาภายใต้การปกป้องที่สมบูรณ์แบบขนาดไหน
เด็กคนนี้คงไม่เคยรู้จักความรู้สึกของการต้องอยู่อย่างหวาดระแวงในยามค่ำคืนเลยสักครั้งสินะ บางทีการพบกันในวันนี้อาจจะเป็น ‘บาดแผล’ ครั้งแรกในชีวิตของเขาก็ได้
ทาเลียกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา
“ฉันไม่มีความคิดที่จะเป็นพี่สาวที่แสนดีและเสียสละเพื่อนายเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะฉันน่ะเกลียดนายพอๆ กับที่เกลียดพวกพี่น้องฝาแฝดคู่นั้นเลยล่ะ”
ดวงตาโตของเด็กชายเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเพราะความช็อก ทาเลียยังคงสาดคำพูดอย่างไร้ความปรานีใส่ใบหน้าที่น่าสงสารนั้นต่อ
“ถ้าเข้าใจแล้วก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันสักทีเถอะ?”
อัสรอสเม้มปากแน่นเหมือนกำลัมข่มเสียงสะอื้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากทางเดินที่ว่างเปล่าไปโดยไม่รีรอ ชายในชุดดำเองก็เดินตามเด็กชายหายลับไปอย่างเงียบเชียบ
ทาเลียลงกลอนประตูห้องแล้วเดินกลับไปที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าสดใสเมื่อครู่เริ่มถูกย้อมด้วยสีม่วงจางๆ เสียแล้ว
เหล่าคนงานที่เคยขนย้ายของกันอย่างวุ่นวายเริ่มทยอยกันออกจากบริเวณคฤหาสน์เพื่อไปพักผ่อน ส่วนพวกอัศวินก็คงกลับเข้าที่พักกันไปหมดแล้วเพราะไม่เห็นแม้แต่เงาคนเดียว
ทาเลียเอานิ้วชี้เข้าปากโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบ เลือดสีแดงคล้ำเริ่มไหลออกมาจากรอยแยกของเล็บที่หัก เมื่อเห็นเช่นนั้น พิษร้ายที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากหัวใจก็เอ่อล้นขึ้นมาถึงลำคอ
เธอพยายามข่มเสียงกรีดร้องที่กำลังจะระเบิดออกมาอย่างสุดชีวิต ก่อนจะหยิบผ้าคลุมที่แขวนอยู่มุมห้องมาสวมทับเสื้อเซอร์โคตตัวบาง แล้วเดินออกจากพระตำหนักแยกไปเพียงลำพังโดยไม่ยอมให้ใครติดตาม
อัสรอสน้องชายวัยหกขวบแอบหนีมาหาทาเลีย แม้จะเกิดจากพ่อแม่เดียวกันแต่สถานะของทั้งคู่ต่างกันราวฟ้ากับเหว จนความขมขื่นของทาเลียปะทุขึ้น
กำลังโหลดความเห็น...