เมื่อเดินผ่านหน้าตำหนักใหญ่ ทาเลียเห็นพวกคนรับใช้ที่จำเธอได้รีบก้มหัวปักดินกันอย่างลนลาน คงจะกลัวว่าองค์หญิงรองผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่จะเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวละมั้ง
ทาเลียเดินผ่านเหล่านางกำนัลที่แสดงสีหน้าตื่นตระหนกยามเมื่อเห็นเธอปรากฏตัวโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า แล้วก้าวเข้าไปใต้ชายคาของตำหนักจักรพรรดินีที่ตกแต่งอย่างหรูหราเหนือกว่าป้อมปราการใดๆ ในวังหลวง
ยามอาทิตย์อัสดง เซเนเวียร์มักจะเสวยมื้อค่ำกับองค์จักรพรรดิที่ตำหนักใหญ่หรือไม่ก็นั่งพักผ่อนเงียบๆ ที่ตำหนักของตนเอง ทาเลียคาดว่าวันนี้คงจะเป็นอย่างหลัง
เป็นไปตามที่เธอคาด เซเนเวียร์กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องทำงานลับที่ตั้งอยู่ด้านหลังห้องสมุดส่วนตัว
ทาเลียเดินลงไปยังห้องใต้ดินผ่านทางเข้าที่ซ่อนอยู่ระหว่างชั้นหนังสือ เธอได้กลิ่นสมุนไพรนานาชนิดที่ทำให้มึนหัว กลิ่นน้ำมันหอมระเหยอันรุนแรง และกลิ่นควันจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก
ภายในห้องกว้างที่ดูเหมือนมีละอองสีม่วงลอยละล่องอยู่นั้น เต็มไปด้วยขวดยาที่บรรจุวัตถุดิบทางเล่นแร่แปรธาตุและอุปกรณ์ทดลองต่างๆ วางระเกะระกะ ข้างกำแพงเตาผิงขนาดใหญ่ที่ไฟกำลังลุกโชน มีหนังสือที่เขียนด้วยขีดเขียนของเผ่าพันธุ์ต่างๆ กองสุมกันเป็นชั้นๆ
มันเป็นภาพที่ดูยุ่งเหยิงจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นห้องของมารดาผู้มักจะหยิบจับแต่ของล้ำค่าและงดงาม
ทาเลียเดินข้ามห้องที่คุ้นเคยตรงไปยังโต๊ะทำงานของเซเนเวียร์ หล่อนกำลังเอนกายพิงพนักเก้าอี้ที่ปูด้วยเบาะกำมะหยี่หนานุ่มพลางกวาดสายตาอ่านม้วนกระดาษหนังแกะ
เมื่อเห็นว่าหล่อนทำราวกับเธอไม่มีตัวตน เปลวไฟแห่งความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นในอกราวกับกลืนก้อนถ่านร้อนๆ ลงไป
ทาเลียโน้มตัวลงบนโต๊ะแล้วเค้นเสียงกระด้างลอดไรฟัน
“เมื่อกี้อัสรอสไปหาฉันมาค่ะ”
ในที่สุดดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นก็ตวัดมองมาที่เธอ ทาเลียกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแสรกสี
“น้องบอกว่า ฉันกำลังจะได้แต่งงานเร็วๆ นี้”
“แม่ไม่นึกเลยนะว่าอัสรอสจะสนใจเรื่องของลูกขนาดนี้”
เซเนเวียร์วางม้วนกระดาษลงแล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
ท่าทีที่เอาแต่ให้ความสำคัญกับน้องชายจนถึงที่สุด ทำให้ทาเลียรู้สึกอยากจะหยิบข้าวของปาใส่ให้รู้แล้วรู้รอด เธอต้องจิกกำชายกระโปรงแน่นเพื่อข่มอารมณ์รุนแรงนั้นไว้
“ทำไมฉันต้องมารู้เรื่องแต่งงานของตัวเองผ่านทางน้องด้วยล่ะคะ? แล้วที่บอกว่าฉันต้องไปร่วมเดินทางแสวงบุญครั้งนี้ด้วยมันคืออะไร! นี่เสด็จแม่กำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่กันแน่?”
“แผนชั่วร้ายเหรอ พูดจาฟังดูระคายหูจังนะ”
เซเนเวียร์ลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ท่วงท่าอันสง่างามไร้ที่ติทำให้ทาเลียเผลอใจลอยไปวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาจ้องมองใบหน้าของมารดาที่มีรอยยิ้มนุ่มนวลด้วยสายตาระแวดระวัง
เซเนเวียร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสราวกีดเด็กสาวไร้เดียงสา
“ลูกเองก็ถึงเวลาที่จะต้องแต่งงานได้แล้วนี่นา ประจวบเหมาะกับที่มีใบทาบทามส่งมาจากฝ่ายที่เหมาะสม แม่ก็แค่ดำเนินเรื่องไปตามนั้นเอง”
“ฝ่ายที่เหมาะสมที่ว่า คือผู้ชายหน้าเหมือนงูชื่อเซเรียนนั่นน่ะเหรอคะ?”
ทาเลียเหยียดรอยยิ้มหยันเมื่อนึกถึงชายท่าทางประจบประแจงที่เคยเอสคอร์ตเธอในงานเต้นรำ
“แน่นอนว่าผู้ชายคนนั้นคงผ่าน ‘การตรวจสอบ’ จากเสด็จแม่มาอย่างละเอียดยิบแล้วใช่ไหมคะ?”
“ถ้าจะถามว่าเซเรียนทำหน้าที่ผู้ชายได้สมบูรณ์ไหมล่ะก็... ใช่จ้ะ ผู้ชายคนนั้นเก่งกาจและมีพรสวรรค์ด้านนั้นมากทีเดียว ถ้าลูกต้องการ เขาก็ยินดีที่จะรับใช้ลูกอย่างเต็มใจเลยล่ะ”
ทาเลียตั้งใจจะประชดประชันเรื่องความสำมะเลเทเมากับผู้ชายของมารดา แต่กลับถูกตอกกลับด้วยคำพูดที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าจนเธอแทบจะเสียสติ คำพูดแต่ละคำของเซเนเวียร์ราวกับฝูงแมงมุมที่กำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนผิวหนังของเธอ
ทาเลียตะโกนออกมาสุดเสียง
“ฉันไม่ต้องการผู้ชายที่น่าสะอิดสะเอียนแบบนั้น! ถ้าต้องให้หมอนั่นมาแตะต้องตัวล่ะก็ ฉันยอมกัดลิ้นตายซะยังดีกว่า!”
“ตายจริง...”
เซเนเวียร์ยกมือลูบแก้มพลางถอนหายใจราวกับนึกเสียดาย
“งั้นแม่จะลองหาเจ้าบ่าวคนใหม่ให้ก็แล้วกัน พอดีแม่ก็กำลังคัดรายชื่อผู้ชายที่เหมาะสมคนอื่นอยู่น่ะ”
หล่อนชี้ไปที่กระดาษหนังแกะที่วางอยู่บนโต๊ะ ทาเลียกวาดสายตามองรายชื่อเหล่านั้นแล้วก็ต้องตัวสั่นเทา ทั้งหมดคือกลุ่มผู้ติดตามที่ลุ่มหลงในตัวเซเนเวียร์อย่างบ้าคลั่งทั้งสิ้น
ผู้หญิงคนนี้คิดจะให้ลูกสาวแต่งงานกับผู้ชายสักคนที่โหยหาในตัวหล่อนเองอย่างนั้นเหรอ?
ความโกรธและความกลัวผสมปนเปกันจนเดือดพล่านอยู่ในอก
“ฉันไม่อยากแต่งงาน! เลิกแสร้งทำเป็นมาใส่ใจฉันตอนนี้สักที แล้วก็ช่วยกรุณานิ่งเฉยใส่ฉันเหมือนที่เคยทำมาตลอดด้วยเถอะค่ะ!”
“ที่พูดมา... หมายความว่าจะไม่เอาใครคนอื่นนอกจากทายาทแกรนด์ดยุคเชียคานงั้นเหรอ?”
ทาเลียหน้าถอดสีเมื่อถูกแทงใจดำอย่างจัง เธอรีบถอยหลังหนีด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
เซเนเวียร์กระตุกยิ้มที่มุมปากพลางใช้ลิ้นอันร้ายกาจดุจงูพิษโต้กลับอย่างรุนแรง
“ถ้าอยากได้เขาขนาดนั้นก็ควรจะหาทางแย่งชิงมาให้ได้สิ แม่ยอมให้ผู้ชายคนนั้นอยู่เคียงข้างลูกมาตั้ง 7 ปีเต็มเชียวนะ แล้วที่ผ่านมาลูกมัวแต่ทำอะไรอยู่ล่ะ?”
หล่อนส่ายหน้าไปมาอย่างนึกระอา
“อีกไม่กี่เดือน ผู้ชายที่ลูกโหยหาคนนั้นก็จะต้องไปเป็นของของผู้หญิงคนอื่นแล้วนะ ลูกจะยอมให้มันเป็นแบบนั้นไปเฉยๆ เหรอ?”
ทาเลียไหล่สั่นระริก เธอรู้สึกขนลุกซู่เมื่อรู้ว่าเซเนเวียร์มองเห็นความลับในใจของเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของลูกสาว เซเนเวียร์ก็สวมหน้ากากมารดาผู้เปี่ยมเมตตาอีกครั้ง หล่อนเอ่ยปลอบประโลมด้วยท่าทีนุ่มนวล
“ทาเลีย แม่วางแผนทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูกนะจ้ะ เพื่อยื่นเส้นทางให้ลูกสาวสุดที่รักของแม่หนีไปจากสถานการณ์ที่น่าเวทนาในตอนนี้ได้ยังไงล่ะ”
นิ้วเรียวยาวสีขาวนวลลูบไล้ที่แก้มของเธอเบาๆ มันรู้สึกเหมือนงูขาวกำลังเลื้อยอยู่บนผิวหนัง ทาเลียตัวแข็งทื่อราวกับคนเป็นอัมพาต
เซเนเวียร์จ้องลึกลงไปในใบหน้าที่ขวัญเสียของลูกสาวพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวกับขนนก
“ลูกมีสองเส้นทางให้เลือกนะ หนึ่งคือแย่งชิงผู้ชายที่ต้องการมาให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม หรือสองคือเป็นผู้แพ้ที่ดูน่าเวทนาน้อยลงกว่านี้หน่อย”
น้ำเสียงเนิบนาบนั้นเหนียวหนืดราวยืดยางไม้ติดตามใบหู
“แม่เลือกวิธีแรก และแม่ก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการมาครอบครอง แต่ถ้าลูกไม่มีความสามารถขนาดนั้น การเลือกใครสักคนที่พอจะพึงพอใจได้ แล้วแสร้งทำเป็นมีความสุขให้เหมือนผู้ชนะก็เป็นอีกวิธีนะ ถึงจะน่าสมเพชไปนิด แต่ในเมื่อจะเป็นผู้แพ้อยู่แล้ว อย่างน้อยรักษาศักดิ์ศรีไว้หน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?”
ทาเลียรีบสะบัดตัวหนีจากหล่อนราวกับสัตว์ที่พยายามดิ้นให้หลุดจากกับดัก
เซเนเวียร์ส่งยิ้มอันแสนอ่อนโยนให้ลูกสาว
“การเดินทางครั้งนี้คือกาโอกาสสุดท้ายที่แม่จะมอบให้ลูก ลองกลับไปนอนคิดดูให้ดีนะว่าอยากจะเดินบนเส้นทางไหน”
ทาเลียส่งสายตาต่อต้านกลับไป ก่อนจะวิ่งหนีออกจากห้องทดลองลับไปอย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะที่สดใสราวกับนกขับขานดังไล่หลังตามเธอมาเหมือนเงาตามตัว และเสียงนั้นก็ติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของเธออยู่นานไม่ยอมเลือนหายไป
ในที่สุดทาเลียก็ต้องออกเดินทางร่วมกับพี่น้องต่างมารดาที่เกลียดชังเธอจนเข้าไส้
เนื่องจากตำหนักจักรพรรดินีเป็นผู้จัดเตรียมคนและอุปกรณ์ที่จำเป็นในการเดินทางให้ทั้งหมด เธอจึงไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องลำบากจัดการเองเลย มิหนำซ้ำเซเนเวียร์ยังตั้งใจจะส่งทหารส่วนตัวและจอมเวทระดับสูงมาคอยคุ้มกันเธอด้วย
ทว่าเรื่องนี้ถูกระงับไปเพราะกาเร็ธคัดค้านอย่างรุนแรง องค์รัชทายาทโมโหมากพออยู่แล้วที่ต้องร่วมเดินทางไปกับน้องสาวต่างมารดาที่เป็นขวากหนามอารมณ์ มีหรือที่เขาจะยอมให้คนของจักรพรรดินีติดตามไปด้วยง่ายๆ
แว่วมาว่ากาเร็ธถึงขนาดไปสู้รบตบมือทางวาจากับองค์จักรพรรดิเพื่อขอให้ยกเลิกคำสั่งของเซเนเวียร์ ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับทาเลีย เพราะเธอเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้นับถือแม่ของเธออย่างบ้าคลั่งเหมือนกัน
‘บอกว่าทำเพื่อฉันงั้นเหรอ? ตลกตายล่ะ...’
ทาเลียจ้องมองพวกข้ารับใช้ที่กำลังขนย้ายของขึ้นรถม้าพลางแกะหนังกำพร้าที่ข้างเล็บเล่น
ไม่มีทางที่เซเนเวียร์จะลงทุนทำเรื่องวุ่นวายขนาดนี้เพื่อเธอแน่ๆ หล่อนต้องมีแผนการอย่างอื่นซ่อนอยู่แน่นอน
เธอเฝ้ามองพวกข้ารับใช้ที่ส่งมาจากตำหนักจักรพรรดินีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ทาเลียบุกไปพบเซเนเวียร์ที่ตำหนักจักรพรรดินี และกลับมาพร้อมความระแวงว่าการเดินทางครั้งนี้ต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่
กำลังโหลดความเห็น...