เนื่องจากเธอขับไล่บรรดาคนที่ตำหนักใหญ่ส่งมาออกไปจนหมดสิ้น ปัจจุบันนางกำนัลในสังกัดพระตำหนักแยกจึงเหลือไม่ถึงสิบคน ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ตัวเลยแม้แต่คนเดียว ทำให้ผู้ติดตามที่สามารถร่วมเดินทางไปด้วยได้นั้นมีจำนวนไม่ถึงห้านิ้วเสียด้วยซ้ำ
ด้วยเหตุนี้ ทาเลียจึงตกอยู่ในสภาพที่ต้องออกเดินทางไกลโดยถูกห้อมล้อมด้วยพวกข้ารับใช้ที่เซเนเวียร์ส่งมา ตามนิสัยแล้วเธออยากจะไล่ตะเพิดออกไปให้หมดใจจะขาด แต่พอเห็นขบวนผู้ติดตามนับร้อยของกาเร็ธและไอล่าแล้ว เธอก็ไม่อาจยอมทำเช่นนั้นได้
ทาเลียจ้องมองฝูงชนที่ล้อมรอบรถม้าขององค์รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่งพลางกัดริมฝีปากอย่างหงุดหงิด
เพราะเธอเกลียดการที่มีใครมาจุ้นจ้านข้างกาย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจึงไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้นอกจากบาร์คัสและแม่นม เธอไม่อยากมีคนที่อาจจะหาทางเหยียบย่ำเธอเมื่อไหร่ก็ได้มาอยู่ใกล้ตัว
ทว่าเมื่อจินตนาการถึงภาพลักษณ์อันน่าสมเพชของตัวเองที่มีผู้ติดตามเพียงสามสี่คน ในขณะที่พี่น้องต่างมารดาทั้งสองต่างโอ้อวดศักดิ์ศรีแห่งราชวงศ์ด้วยการขบวนข้ารับใช้นับร้อย เธอก็รู้สึกเหมือนไส้จะบิดด้วยความอัดอั้น
ในที่สุด ทาเลียก็จำใจต้องยอมรับนางกำนัลที่เซเนเวียร์ส่งมา แต่เธอก็ไม่อาจวางใจได้แม้แต่วินาทีเดียวว่าคนพวกนี้จะวางแผนชั่วร้ายอะไร ทาเลียเฝ้าจับตาดูทุกย่างก้าวของคนที่กำลังขนย้ายสัมภาระของเธออย่างจดจ่อเหมือนการคุมงาน
ทันใดนั้น ก็มีเสียงที่ดูจะเหลืออดดังขึ้นใกล้ๆ
“ทรงตั้งใจจะขนข้าวของพวกนี้ไปทั้งหมดจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เธอตวัดสายตาคมปราบมองชายที่ก้าวเข้ามาใกล้ อัศวินองครักษ์คนใหม่ที่เพิ่งได้รับมอบหมายมาแทนคนเก่าที่มักจะสั่นระรัวต่อหน้าองค์รัชทายาท มักจะชอบเข้ามาเอ่ยปากทักเธออย่างไม่เกรงใจแบบนี้เสมอ และทาเลียก็ไม่ชอบท่าทีเช่นนั้นของเขาเลย
เธอจ้องมองชายที่กำลังเกาหัวด้วยสีหน้าลำบากใจก่อนจะย้อนถามอย่างเย็นชา
“มีปัญหาอะไรกับสัมภาระของฉันเหรอ?”
“กระหม่อมเข้าใจดีเรื่องที่ทรงอยากรักษาเกียรติแห่งราชวงศ์ แต่แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ? ชุดเดรสนับร้อยชุดกับเครื่องประดับราคาแพงพวกนี้... หากไม่ทรงตั้งใจจะเปลี่ยนชุดวันละห้าเวลา มันก็คือสัมภาระที่เกินความจำเป็นพ่ะย่ะค่ะ”
“นายไม่รู้อะไร ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนแค่วันละห้าเวลาหรอกนะ แต่จะเปลี่ยนสิบเวลาเลยต่างหาก นั่งรถม้าเดินทางทั้งวันฝุ่นคงเกาะเต็มไปหมด ฉันไม่มีวันยอมให้เสื้อผ้าที่สกปรกอยู่บนตัวฉันแม้แต่วินาทีเดียวหรอก”
“แหม ทรงล้อเล่นอะไรแบบนั้น...”
อัศวินหัวเราะแห้งๆ ดูเหมือนเขายังไม่รู้ตัวว่าเธอไม่ได้พูดเล่นเลยสักนิด
ทาเลียเมินเฉยต่อชายท่าทางบื้อคนนั้นแล้วเดินตรงไปยังรถม้าที่เธอต้องโดยสาร
รถม้าของเธอซึ่งจอดอยู่ท้ายขบวนนั้นมีขนาดใหญ่และหรูหราไม่แพ้รถม้าขององค์รัชทายาทเลย บานประตูและหลังคาถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยทองคำและงาช้าง ภายในมีที่นั่งกว้างขวางจนสามารถใช้แทนเตียงนอนได้ และบนนั้นปูด้วยเบาะขนแกะหนานุ่มพร้อมหมอนอิงที่ทำจากผ้าไหม
เธอก้าวขึ้นไปบนรถม้าแล้วเลิกผ้าม่านด้านหลังที่นั่งออก เผยให้เห็นพื้นที่ผลัดเปลี่ยนชุดที่ค่อนข้างกว้างขวางพร้อมตู้เก็บของขนาดใหญ่
ทาเลียเปิดลิ้นชักที่เชื่อมกับห้องเก็บสัมภาระเพื่อตรวจดูภายในอย่างละเอียด แม้เธอจะขนชุดที่ตัดเย็บด้วยผ้าหรูหราที่สุดและเครื่องประดับนานาชนิดมาจนครบถ้วน แต่ก็ยังไม่มีชิ้นไหนที่ถูกใจเธอเลย หากจะให้โดดเด่นกว่าไอล่า แค่นี้มันยังไม่พอ
เธอคุ้ยลิ้นชักไปมาอย่างสะเปะสะปะก่อนจะจิกกัดริมฝีปากล่างด้วยความหงุดหงิด
หรือเธอควรจะไปขโมยสร้อยคอเพชรที่เซเนเวียร์ได้รับประทานมาจากองค์จักรพรรดิมาด้วยดีนะ? ไม่สิ น่าจะยกเอาหีบอัญมณีของมารดามาทั้งหีบเลยด้วยซ้ำ
เซเนเวียร์ดูเหมือนจะปรารถนาให้เธอทำลายพิธีหมั้นของไอล่าให้พังพินาศ เพราะอย่างนั้นหล่อนถึงได้ยุยงเธออย่างโจ่งแจ้งไม่ใช่หรือ หากเธอบอกว่าขอยืมเสื้อผ้าและเครื่องประดับเพื่อทำตามจุดประสงค์ของหล่อน เซเนเวียร์คงจะเต็มใจให้ยืมแน่ๆ
‘จะกลับไปที่ตำหนักจักรพรรดินีตอนนี้ดีไหมนะ...’
ขณะที่ทาเลียกำลังจ้องมองลิ้นชักด้วยสายตากระวนกระวาย เธอก็ตัดสินใจก้าวลงจากรถม้า แต่พอกำลังจะหันหลังมุ่งหน้าไปยังที่ประทับของเซเนเวียร์ เธอก็เหลือบไปเห็นบาร์คัสในชุดเครื่องแบบของหน่วยองครักษ์โรเอ็มอยู่ท่ามกลางกลุ่มทหาร
ทาเลียหยุดชะงักราวกับถูกแช่แข็ง แม้ในสวนของปราสาทจะมีชายในเครื่องแบบเดียวกันอยู่อีกกว่า 150 นาย แต่ในสายตาของทาเลีย เธอมองเห็นเพียงแค่บาร์คัสคนเดียวเท่านั้น
สายตาที่ยึดติดของเธอเกาะแน่นอยู่ที่แผ่นหลังตั้งตรง ไหล่กว้าง และเส้นผมสีบลอนด์เทาที่ทอประกายจางๆ ของเขา
บาร์คัสเดินข้ามสวนด้วยฝีเท้าที่เข้มแข็งพลางออกคำสั่งกับลูกน้อง ดูเหมือนเขากำลังตรวจสอบความเรียบร้อยของขบวนก่อนออกเดินทาง
ทาเลียลอบกลืนน้ำลาย ยิ่งบาร์คัสขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด คอของเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนกลืนเศษกระจกเข้าไปหนึ่งกำมือ
สายตาอันเรียบเฉยที่ไล่มองตามขบวนที่ทอดยาวมาจากประตูเมือง ในที่สุดก็นิ่งสงบอยู่ที่รถม้าของเธอ
แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ทาเลียก็ยังมองเห็นหัวคิ้วของเขาที่ขมวดมุ่นเล็กน้อย มันเป็นสีหน้าที่เขามักจะแสดงออกมาทุกครั้งยามที่เผชิญหน้ากับเธอ
ใบหน้าที่เย็นชาซึ่งมักจะสร้างความเจ็บปวดให้เธออย่างแสนสาหัสในทุกวินาทีนั้น กำลังค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามา
“ยังเตรียมตัวออกเดินทางไม่เสร็จอีกงั้นเหรอ?”
บาร์คัสตำหนิอัศวินองครักษ์โดยไม่คิดจะปรายตามามองเธอด้วยซ้ำ ชายคนนั้นจึงเกาหัวด้วยสีหน้าลำบากใจ
“อย่างที่เห็นครับ ดูเหมือนจะต้องหารถม้าสัมภาระเพิ่มอีกสักคันแล้วล่ะครับ”
เมื่อได้ยินคำตอบที่แฝงไปด้วยเสียงถอนหายใจของอัศวิน ดวงตาสีฟ้าซีดเผือดของบาร์คัสก็ตวัดไปมองพวกข้ารับใช้ที่กำลังพยายามยัดสัมภาระกองโตเข้าไปในรถม้า ทาเลียมองเห็นร่องรอยของความหงุดหงิดที่ฉายชัดบนใบหน้าไร้อารมณ์ของเขา
ในที่สุด สายตาของเขาก็เลื่อนมาถึงตัวเธอ
“ขบวนนี้จะต้องผ่านเมืองใหญ่ถึงหกเมือง ของที่จำเป็นสามารถหาซื้อได้ตามรายทางตลอดเวลา ทิ้งสัมภาระที่ไร้ประโยชน์ออกไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เธอเชิดหน้าขึ้นทันทีอย่างท้าทาย
“ไม่ทิ้ง นายจะไปรู้ได้ไงว่าฉันต้องใช้อะไรบ้าง”
“ก็คงไม่พ้นเสื้อผ้ากับเครื่องประดับไม่ใช่เหรอ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง “ทางตะวันตกเฉียงเหนือมีเมืองที่การค้าเจริญรุ่งเรืองอยู่มาก ถึงตอนนั้นท่านจะหาซื้อของมาประดับตัวจนจุใจก็ได้ เพราะฉะนั้นช่วยสำรวมหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ อย่าทำให้พวกข้ารับใช้ต้องหมดแรงตั้งแต่ยังไม่ออกเดินทางเลย”
ทาเลียสมเพชในใจ
“ตลกตายล่ะ นายจงใจจะทำให้ฉันดูเป็นองค์หญิงฟุ่มเฟือยไร้คุณธรรมระหว่างเดินทางแสวงบุญเพื่อจะได้ถูกเอาไปเปรียบเทียบกับไอล่าล่ะสิ? คิดว่าฉันจะหลงกลนายเหรอ?”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ท่านเริ่มใส่ใจเรื่องชื่อเสียง...” มุมปากของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยราวกับจะเยาะเย้ยในความเขลา “แต่แรกมาก็ไม่มีใครเอาท่านไปเปรียบเทียบกับองค์หญิงหนึ่งอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเลิกกังวลเรื่องไร้สาระเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดพวกนี้... คือสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยินจากปากเขาที่สุดจนวันตาย
ทาเลียเงื้อมือขึ้นด้วยความโกรธจัด แต่บาร์คัสไม่ใช่คนที่จะยืนยอมให้เธอทำอยู่ฝ่ายเดียว เขาคว้าข้อมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะบุ้ยปากสั่งข้ารับใช้
“เหลือไว้เฉพาะของที่จำเป็นจริงๆ ที่เหลือเอาลงให้หมด เราจะออกเดินทางในอีกครึ่งชั่วโมง เร่งมือเข้า”
“ใครอนุญาตนาย!” ทาเลียกรีดร้องพลางดิ้นรนเพื่อสะบัดแขนที่ถูกพันธนาการไว้ให้หลุด แต่ชายคนนั้นไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ทาเลียที่ความโกรธพุ่งขึ้นหน้าเริ่มตะโกนด่าทอพลางเตะเข้าที่หน้าแข้งของเขาอย่างแรง
“กล้าดียังไงมาสั่งให้คนเอาของฉันลง? คิดว่าตัวเองเป็นใครกันฮะ? นายยังไม่ได้เป็นแกรนด์ดยุคสักหน่อย! เป็นแค่หนึ่งในอัศวินองครักษ์ของราชวงศ์เท่านั้น! เป็นแค่อัศวินปลายแถว บังอาจมาทำกิริยาแบบนี้กับองค์หญิงแห่งจักรวรรดิ...!”
“มัวชักช้าอะไรกันอยู่?”
เขาถามข้ารับใช้ด้วยสายตาเย็นเยียบโดยไม่ชายตามองทาเลียที่กำลังอาละวาดเลยสักนิด เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกคนที่เคยยืนรีรออย่างเกรงใจก็พากันกุลีกุจอขนของลงจากรถม้าทันที
ไม่มีอะไรจะแสดงให้เห็นชัดไปกว่านี้อีกแล้ว ว่าคำสั่งขององค์หญิงที่มีเพียงชื่ออย่างเธอ ย่อมไร้น้ำหนักเมื่อเทียบกับคำสั่งของว่าที่แกรนด์ดยุคแห่งตะวันออกและผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกององครักษ์อย่างบาร์คัส
ทาเลียจ้องมองพวกข้ารับใช้ด้วยสายตาแค้นเคืองก่อนจะขาดสติโผเข้าหาหญิงรับใช้คนหนึ่ง
“เอามือออกไปจากของของฉันเดี๋ยวนี้! ถ้าใครกล้าแตะต้องของฉันแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะสั่งแขวนคอพวกแกให้หมด...!”
คำพูดของเธอถูกขัดจังหวะทันควัน บาร์คัสใช้แขนข้างเดียวรวบตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้น แล้วดันร่างของเธอเข้าไปในรถม้าเหมือนกำลังขจัดสัมภาระที่น่ารำคาญใจชิ้นหนึ่งทิ้งไป
ทาเลียที่ถูกบังคับให้นั่งลงบนเบาะในรถม้า ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด
บาร์คัสคือชายผู้มีความจงรักภักดีต่อเชื้อพระวงศ์ฝังลึกอยู่ในกระดูก เขาไม่มีวันแตะต้องตัวไอล่าอย่างหยาบคายเช่นนี้แน่
ที่ผู้ชายคนนี้กล้าทำกับเธออย่างไม่ไว้หน้า เป็นเพราะเขาไม่เคยมองว่าเธอเป็นเชื้อพระวงศ์ที่แท้จริงเลย
เธอรู้สึกอัดอั้นจนขอบตาร้อนผ่าว ความเสียใจที่เห็นชายผู้นี้ปฏิบัติกับพี่สาวต่างมารดาอย่างนบนอบเสมอมา แต่กลับปฏิบัติกับเธออย่างไร้มารยาทสิ้นดีนั้น มันรุนแรงเสียจนเธอแทบจะทนไม่ไหว
ทาเลียออกเดินทางท่ามกลางข้ารับใช้ที่เซเนเวียร์ส่งมา และต้องเจ็บปวดเมื่อบาร์คัสปฏิบัติต่อเธออย่างไร้มารยาทราวกับเธอไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ที่แท้จริง
กำลังโหลดความเห็น...