ทาเลียเงื้อมือขึ้นอีกครั้งด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านจนยากจะระงับ ทันใดนั้น เสียง เพี้ยะ ก็ดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือ
คราวนี้ทาเลียกลับเป็นฝ่ายสะดุ้งตัวโยนและห่อไหล่ลงด้วยความประหลาดใจ เพราะเธอคิดไปเองว่ายังไงเขาก็ต้องขัดขวางไว้อีกแน่ ทว่าเจ้าของแก้มที่เพิ่งถูกตบอย่างจังกลับมีสีหน้าเรียบเฉย
“ถือว่านี่คือการชดใช้โทษที่กระหม่อมบังอาจแตะต้องตัวท่านโดยพลการก็แล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยพลางใช้นิ้วมือที่สวมถุงมือเหล็กแตะแก้มเนียนที่ไร้แม้แต่รอยนิ้วมือเบาๆ
“แต่หลังจากนี้ กระหม่อมจะไม่มีวันยอมตามใจการกระทำที่งี่เง่าของท่านอีก โปรดจดจำไว้ให้ดีว่าตอนนี้กระหม่อมไม่ได้อยู่ในฐานะอัศวินองครักษ์ของท่านอีกต่อไปแล้ว”
จากนั้นเขาก็ถอยตัวออกจากรถม้าแล้วกระชากประตูปิดลงกลอนทันที
ทาเลียนั่งพิงพนักเก้าอี้นิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นพักใหญ่ ก่อนจะมองลอดหน้าต่างออกไปด้านนอก
ดูเหมือนบาร์คัสจะจากที่ตรงนั้นไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเหล่าข้ารับใช้ที่กำลังขนหีบลงจากรถม้าสัมภาระ และอัศวินองครักษ์ท่าทางบื้อที่กำลังตะโกนเร่งคนงานอยู่อย่างวุ่นวาย
ใจจริงเธออยากจะพุ่งตัวออกไปสั่งสอนเจ้าพวกที่บังอาจเมินเฉยต่อคำสั่งของเธอเสียให้เข็ด แต่ถ้าทำแบบนั้น บาร์คัสไม่มีวันยอมแน่ เขาไม่ใช่คนที่จะเพิกเฉยต่อการที่ข้ารับใช้ระดับล่างถูกปฏิบัติอย่างทารุณ
เพียงแค่นึกถึงสายตาที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งที่เขาใช้จ้องมองเธอในวันที่เธอไปกระชากผมและทำร้ายนางกำนัลที่แอบเข้ามาหยิบเสื้อคลุมของบาร์คัสไปทำความสะอาด นิ้วมือเธอก็พลันหดเกร็งขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
ทาเลียรูดม่านปิดอย่างหงุดหงิด เธอใช้มือกุมฝ่ามือที่ยังคงร้อนผ่าวแล้วขดตัวสั่นเทาอยู่บนที่นั่ง
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เสียงแตรสัญญาณประกาศเริ่มการเดินทางดังขึ้น พร้อมกับรถม้าที่เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ การเดินทางที่เธอแน่ใจว่ามันจะต้องกลายเป็นฝันร้ายไปตลอดชีวิตกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
ทาเลียจ้องมองแสงแดดรำไรที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจัดแจงปิดม่านให้มิดชิดยิ่งกว่าเดิม เธอซุกตัวอยู่ภายใต้ความจืดจางของความมืดมิดพลางแอบคิดในใจว่า หากขบวนเสด็จนี้มุ่งหน้าไปสู่ขุมนรกได้เสียก็คงจะดี
หากเราทุกคนได้ลงไปนอนในหลุมศพพร้อมๆ กัน และให้ทุกอย่างมันจบสิ้นลงเสียที่นี่... คงไม่มีเรื่องไหนที่จะทำให้เธอมีความสุขได้มากกว่านี้อีกแล้ว...
ขบวนเสด็จของเหล่าเชื้อพระวงศ์ในครั้งนี้ มีกำหนดเดินทางตามรอยเท้าของ ‘ดาริอัน’ องค์จักรพรรดิผู้ก่อตั้งจักรวรรดิโรเอ็ม โดยจะมุ่งหน้าจากทิศเหนือสู่ทิศตะวันตก และจากทิศตะวันตกย้อนกลับไปทางทิศเหนืออีกครั้งตามแนวกระแสของแม่น้ำซิลวิสกา
ในสมัยที่มหาทวีปแห่งนี้ยังถูกแบ่งแยกออกเป็นสิบอาณาจักร อันได้แก่ เวดอน ดริสตาน บัลโต กวิน โอซิเรีย ลิวาดอน อาเร็กซ์ บัลลิส ดูมนอส และเชียคาน... ในยามนั้น ‘ดาริอัน โรเอ็ม กือร์ทา’ เชื้อพระวงศ์แห่งกวิน ได้ลี้ภัยจากการรุกรานของอาณาจักรบัลโตอพยพมายังพื้นที่ภาคกลาง และได้กลายเป็นบุตรบุญธรรมของท่านดยุคบาเลนเดอร์ ผู้นำแห่งชนเผ่าโอซิเรียและมีศักดิ์เป็นท่านน้าของเขา
ต่อมา ดาริอันได้รวมรวบเผ่าพันธุ์ต่างๆ ในโอซิเรียเข้าเป็นหนึ่งเดียว และรวบรวมกลุ่มผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งจากนานาประเทศเพื่อเริ่มแผนการรวมชาติตามอุดมการณ์ของเขา หลังจากผ่านพ้นสงครามนับสิบครั้งยาวนานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จในการรวมทั้งสิบอาณาจักรเข้าด้วยกัน และสร้างจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้สำเร็จ
ขบวนเสด็จขนาดมโหฬารที่เริ่มจากพระราชวังแห่งนี้ จึงเปรียบเสมือนพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ที่จะพาคนรุ่นหลังย้อนรอยประวัติศาสตร์ และเป็นการอวดอ้างบารมีแห่งราชวงศ์โดยการพาลูกหลานของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ไปปรากฏตัวต่อหน้าพสกนิกร ดังนั้น ขนาดของขบวนเดินทางจึงมีความงดงามและอลังการจนยากจะเชื่อสายตา
นำขบวนโดยองค์รัชทายาทที่ประทับอยู่บนม้าสีทองคู่ใจ ตามด้วยหน่วยองครักษ์หลวงกว่าร้อยนายที่ถือธงโบกสะบัดลวดลายตราประจำจักรวรรดิเคลื่อนผ่านกลางเมืองไปอย่างเข้มแข็ง ถัดมาคือรถม้าของไอล่า องค์หญิงหนึ่งแห่งจักรวรรดิโรเอ็มที่เคลื่อนขบวนตามมาพร้อมกับหน่วยองครักษ์ส่วนตัว
เหล่าพลเมืองที่มารวมตัวกันตามท้องถนนเพื่อเฝ้าชมทายาทของดาริอัน ต่างพากันโห่ร้องด้วยความเลื่อมใส
กองอัศวินโรเอ็มที่มีประวัติศาสตร์และประเพณีสืบทอดมานับร้อยปี สวมชุดเกราะโอริคัลคุมที่กล่าวกันว่าเป็นแร่ธาตุแห่งเทพเจ้า ทับด้วยเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาปักลายประจำจักรวรรดิ พวกเขาเดินทางด้วยใบหน้าอันเคร่งขรึมนำขบวนไป และทางด้านขวาคือหน่วยทหารเดินเท้าที่แบกโล่เกียรติยศสีเงินสลักตราองครักษ์และก้าวเดินเป็นจังหวะอย่างพร้อมเพรียง
การเดินทัพที่สม่ำเสมอของเหล่าทหารทำให้ความตื่นเต้นของพลเมืองพุ่งสูงขึ้นไปอีก หญิงสาวที่มารวมตัวกันริมทางต่างพากันโปรยกลีบดอกไม้หลากสีใส่เหล่าอัศวิน ขณะที่เหล่านักพเนจรก็ขับขานบทเพลงอวยพรแก่ทายาทของดาริอัน
เพื่อให้รางวัลแก่เสียงโห่ร้องของพลเมือง องค์หญิงหนึ่งจึงเลื่อนหน้าต่างรถม้าออกแล้วปรากฏกายให้เห็น ผู้คนต่างพากันส่งเสียงอุทานด้วยความชื่นชม
ในโลกใบนี้จะมีใครที่ดูเหมาะสมกับฐานะองค์หญิงได้เท่ากับ ไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา อีกกันเล่า?
ท่วงท่าที่สง่างามและตั้งตรงดุจดอกลิลลี่ ผิวพรรณที่ขาวสะอาดแฝงสีชมพูระเรื่อ เส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มมันวาว และดวงตาคู่โตสีมรกต...
ผู้คนต่างพากันชะเง้อคอเพื่อที่จะได้เห็นความงดงามของเธอให้ชัดเจนยิ่งขึ้น บางคนถึงกับเดินตามรถม้าไปราวกับต้องมนตร์สะกด หากไม่มีเหล่าอัศวินองครักษ์คอยคุ้มกันอยู่รอบด้าน รถม้าขององค์หญิงหนึ่งคงถูกเหล่าพลเมืองที่คลั่งไคล้รุมล้อมจนไม่อาจขยับได้แน่
พลเมืองที่ตกอยู่ในความตื่นเต้นต่างพากันพรั่งพรูคำอวยพรให้แก่องค์หญิงผู้แสนน่ารักอย่างไม่ขาดสาย
ทว่าเมื่อรถม้าที่หรูหราจนดูฉูดฉาดเคลื่อนตามมา บรรยากาศที่เคยคึกคักราวกับงานเทศกาลกลับเงียบกริบลงราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็น เหล่าอัศวินต่างพากันส่งสายตาระแวดระวังไปรอบๆ แทน
ผู้คนที่เคยตะโกนโห่ร้องจนคอหอยแทบแตกเมื่อครู่ ต่างพากันเงียบเสียงลงและเริ่มซุบซิบกระซิบกระซาบกันที่ข้างหู ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ดีว่าผู้อยู่ภายในรถม้าคันนั้นคือองค์หญิงสองผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่
กลุ่มคนที่เคยเบียดเสียดอยู่ริมถนนต่างพากันถอยร่นไปด้านหลังพลางส่งสายตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความอยากรู้อยากเห็นและความเกลียดชังมาให้ บางคนถึงกับทำเครื่องหมายกางเขนอ้อนวอนต่อเทพเจ้า หรือบางคนก็ถ่มน้ำลายลงบนพื้น เหล่าอัศวินต่างพากันลอบถอนหายใจอย่างขมขื่น ปฏิกิริยาเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เพราะไม่มีใครในเมืองหลวงที่ไม่เคยได้ยินกิตติศัพท์เรื่องนิสัยใจคออันอำมหิตของ ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา
ลูกนอกสมรสของกษัตริย์ที่สร้างความวุ่นวายไปทั่วจักรวรรดิตั้งแต่ลืมตาดูโลก แม้จะได้กลายเป็นองค์หญิงอย่างเป็นทางการแล้ว แต่เธอก็ยังคงสร้างเรื่องอื้อฉาวอันน่าสยดสยองให้เมืองหลวงต้องสะเทือนอยู่เป็นวันเว้นวัน
คนรับใช้ที่เคยทำงานในพระตำหนักแยกของเธอต่างถูกขับไล่ออกมาในสภาพยับเยินนับครั้งไม่ถ้วน และในบรรดานั้นถึงกับมีคนที่ต้องจบชีวิตลงอย่างมีเงื่อนงำเสียด้วยซ้ำ จึงไม่แปลกที่สายตาของพสกนิกรที่มีต่อองค์หญิงสองจะเย็นชาไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้
“เปิดม่านออกไปทักทายพลเมืองหน่อยจะดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
เอ็ดริก ลูบอน อัศวินองครักษ์ที่ทนดูไม่ได้อีกต่อไป ก้าวเข้าไปใกล้รถม้าแล้วเอ่ยแนะนำอย่างระมัดระวัง ทว่าภายในกลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา
เขาจ้องมองหน้าต่างรถม้าที่ปิดม่านหนาทึบด้วยสายตาไม่พึงใจ
นับตั้งแต่เริ่มขบวน องค์หญิงสองก็ขังตัวอยู่แต่ในรถม้าโดยไม่ยอมโผล่หน้าออกมาให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว ดูท่าเธอคงจะเคืองเรื่องที่ทะเลาะกับท่านชายเชียคานอย่างรุนแรงเมื่อครู่นี้
เขาถอนหายใจยาวอย่างสุดจะทน
‘ในเมื่อรูปโฉมก็งดงามหมดจดขนาดนี้ หากโผล่หน้าออกไปให้เห็นสักหน่อย ปฏิกิริยาของผู้คนก็คงจะเปลี่ยนไปแท้ๆ ...’
เขาคิดในใจว่าในบางมุมผู้หญิงคนนี้ก็ช่างเป็นคนที่ไม่รู้จักวิธีเอาตัวรอดเอาเสียเลย
หากเธอหัดทำตัวให้นุ่มนวลลงสักนิด คงมีผู้ชายไม่น้อยที่ยอมสละได้แม้กระทั่งอวัยวะภายในเพื่อให้ได้ใจเธอมาครอง ทว่าทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา กลับทำตัวราวกับคนที่จงใจอยากให้ถูกคนอื่นเกลียดเสียเต็มประดา นิสัยที่ดุร้ายรุนแรงและคอยแต่จะกลั่นแกล้งคนรอบข้างจนเข็ดขยาดนั้นทำให้แม้แต่สิริโฉมที่งดงามถอดแบบมาจากมารดาของเธอก็ยังพลอยหมองหม่นไร้รัศมีไปด้วย
ที่ผ่านมามีอัศวินองครักษ์กี่คนแล้วนะที่ทนนิสัยเสียๆ ของเธอไม่ได้จนต้องขอยอมแพ้ไป การที่ท่านชายเชียคานยอมอยู่เคียงข้างเธอมาได้ตั้งเจ็ดปีนั้นทำให้เขาดูประดุจนักบุญไปเลยในสายตาเอ็ดริก
‘แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ก็ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยอมถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ...’
เอ็ดริกนึกถึงภาพของผู้เป็นหัวหน้าตอนที่โยนองค์หญิงสองเข้าไปในรถม้าราวกับเป็นสัมภาระชิ้นหนึ่ง แล้วเขาก็เบือนหน้ากลับไปมองทางเบื้องหน้า ท่ามกลางเหล่าอัศวินที่ก้าวเดินอย่างเป็นระเบียบ เขาเห็นแผ่นหลังของบาร์คัสที่สวมฮู้ดสีดำคลุมศีรษะไว้มิดชิดอยู่รำไร
ผู้ชายคนนั้นเองก็คงจะเบื่อหน่ายในตัวทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา จนเต็มทนแล้วสินะ
ในแง่หนึ่งมันก็น่าประหลาดใจจริงๆ ที่ผ่านมาเธอต้องทำนิสัยเลวร้ายขนาดไหนกันนะ ถึงทำให้ชายผู้ยึดมั่นในกฎเกณฑ์และเต็มไปด้วยความจงรักภักดีต่อราชวงศ์คนนี้ ถึงกับต้องแสดงกิริยารุนแรงแบบนั้นออกมาได้
หากไม่ได้เห็นกับตาตัวเองเขาคงไม่มีวันเชื่อเลยจริงๆ บางทีองค์หญิงสองอาจจะมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิดในเรื่องการยั่วยุให้อีกฝ่ายเกิดความเกลียดชังก็ได้... เอ็ดริกคิดพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ
ทาเลียตบบาร์คัสด้วยความโกรธ แต่เขากลับยอมรับไว้อย่างเรียบเฉยราวกับเป็นการชดใช้ ทำให้เอ็ดริกผู้เห็นเหตุการณ์ได้แต่สงสัยว่าองค์หญิงรองทำอะไรไว้
กำลังโหลดความเห็น...