เขาคอยมองสลับไปมาระหว่างแผ่นหลังอันเย็นชาของผู้บังคับบัญชา และใบหน้าของเหล่าพลเมืองที่ส่งสายตาตำหนิติเตียนมาให้ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วกดเท้ากระตุ้นม้าให้เดินต่อ
องค์หญิงรองที่ขังตัวอยู่แต่ในรถม้าราวกับจะประท้วงเงียบ ปรากฏตัวออกมาเอาตอนที่ขบวนพ้นจากเขตเมืองหลวงและแวะพักผ่อนบริเวณริมแม่น้ำ
เหล่าคนรับใช้ที่กำลังกุลีกุจอตั้งกระโจมและเตรียมค่ายพักแรมต่างพากันมองทาเลียด้วยสายตาหวาดหวั่น
ดูเหมือนคำพูดที่ว่าจะเปลี่ยนชุดวันละหลายรอบจะไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพราะตอนนี้เธอไม่ได้สวมชุดเดรสชุดเดิมกับตอนที่ออกจากวัง แต่กลับสวมชุดเดรสผ้าไหมปักลวดลายสีทองอร่าม
มิหนำซ้ำ บนคอระหงขาวเนียนนั้นยังสวมสร้อยคอราคาแพงระยับที่มูลค่าของมันน่าจะซื้อปราสาทได้ทั้งหลัง และบนข้อมือที่เรียวบางราวกับกิ่งเบิร์ชก็ประดับประดาด้วยเครื่องประดับหรูหราฝังเพชรเม็ดโต
เอ็ดริกซึ่งเฝ้ามองภาพนั้นอยู่ไกลๆ แสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา อีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลาทานมื้อค่ำและพักแรมค้างอ้างแรมแล้ว เหตุใดเธอถึงต้องแต่งองค์ทรงเครื่องเสียเต็มยศขนาดนี้? การกระทำที่ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิงของเธอทำให้เขาเริ่มรู้สึกเพลียใจตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานจริงจังเสียอีก
เขาถอนหายใจพลางส่งบังเหียนม้าให้ศิษย์อัศวินแล้วก้าวเข้าไปหาองค์หญิง ทว่าหญิงสาวที่กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ กลับตวัดสายตาดุร้ายมาทางเขาแทน
วินาทีนั้น เอ็ดริกรู้สึกเหมือนลำคอตีบตัน ทาเลียที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงดูราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่เนรมิตขึ้นจากการหลอมรวมกันระหว่างเปลวเพลิงและทองคำ
เส้นผมสีน้ำตาลซีดที่ถูกลมริมแม่น้ำพัดปลิวไสวสร้างคลื่นระลอกสีทองล้อมรอบใบหน้าของเธอ และผิวพรรณสีขาวนวลเปี่ยมประกายราวกับหินโมราสีขาวก็ยิ่งดูซีดเผือดท่ามกลางแสงสายัณห์สีเลือด
เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นเป็นผู้หญิงคนนี้ดูบอบบางเปราะบางจนเกินไป ราวกับว่าหากแตะต้องเพียงนิด เธอจะแตกสลายออกเป็นชิ้นๆ และสาดกระเด็นเป็นเศษเสี้ยวที่คมกริบไปทั่วสารทิศ
ขณะที่เขากำลังลอบกลืนน้ำลายเพราะลางสังหรณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เสียงหงุดหงิดก็หลุดออกมาจากริมฝีปากสีแดงสดนั้น
“ฉันไม่ชอบที่นี่ สั่งให้ย้ายที่พักแรมซะ”
คำสั่งที่ไร้เหตุผลสิ้นดีนั้นทำให้เขากลับมาได้สติอีกครั้ง
เขาเหยียดผองแผ่นหลังตรงและทำตัวแข็งทื่อ ผู้หญิงคนนี้คือเห็ดพิษที่สวยงามแต่ภายนอก หากมัวแต่ลุ่มหลงในสิริโฉมจนประมาทล่ะก็คงได้เจอดีเข้าแน่
เขารักษาท่าทีเป็นงานเป็นการและตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย
“ที่นี่คือชัยภูมิพักแรมที่หน่วยองครักษ์เลือกสรรมาเพื่อความปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในตอนนี้ไม่สามารถหาที่พักแรมแห่งใหม่ได้แล้ว”
“ใครถามความเห็นนาย?”
หญิงสาวส่งสายตาเย็นเยียบมาราวกับลมหนาว
“ฉันสั่งให้ย้ายที่พักแรม นายก็แค่ทำตามคำสั่งของฉันก็พอ!”
เขาต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมความอดทน
“อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดในการเดินทางครั้งนี้อยู่ที่ท่านชายเชียคานพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอย้ำอีกครั้งว่าไม่สามารถแยกตัวออกจากขบวนหลักตามใจชอบได้”
“งั้นก็แปลว่า ถ้าบาร์คัสอนุญาตก็ไม่มีปัญหาล่ะสิ?”
หญิงสาวเอ่ยขัดเขาอย่างรวดเร็วก่อนจะหันหลังเดินไปทันที ดูเหมือนเธอตั้งใจจะหาข้ออ้างไปหาเรื่องท่านชายเชียคานตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
เอ็ดริกรีบเดินตามองค์หญิงไปทันที เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้กระหายจะสร้างความวุ่นวายตั้งแต่วันแรกของการเดินทางได้ขนาดนี้
เขาก้าวยาวๆ จนแซงหน้าเธอไปในพริบตา
“แล้วที่ตรงนี้มันไม่ถูกใจส่วนไหนกันแน่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ไม่ชอบทุกส่วนนั่นแหละ”
หญิงสาวกะฟัดกะเฟียดเดินฉับๆ พลางบ่นอุบอิบอย่างรุนแรง
“ไม่ชอบที่ใกล้แหล่งน้ำ แล้วก็ไม่ชอบที่ใกล้ป่าด้วย เดี๋ยวพวกแมลงก็คงจะยกพวกมาถล่มฉันพอดี”
“ที่พักแรมจะขาดแหล่งน้ำได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ? อีกอย่าง แถวนี้อาจจะมีกริฟฟอนหรือฮาร์ปีปรากฏตัวได้ ป่าจึงทำหน้าที่เป็นปราการป้องกันตามธรรมชาติเวลาโดนสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่โจมตี...”
“ปลอดภัยอะไรกันล่ะ! ฉันโดนแมลงบินมากัดไปสองจุดแล้วนะ! ถ้าขืนนอนที่แบบนี้คืนหนึ่ง มีหวังพวกแมลงชั้นต่ำพวกนี้ได้รุมกัดกินผิวฉันจนไม่เหลือแน่ แล้วยังเสียงนั่นอีกล่ะ! แค่เสียงนกต่อแตรร้องวุ่นวายกับเสียงใบไม้เสียดสีกันฉันก็รำคาญจะแย่แล้ว ใครจะไปหลับลง!”
เอ็ดริกมองดูองค์หญิงด้วยสีหน้าตะลึงลาน ต่อให้เป็นเด็กห้าขวบที่เอาแต่ใจที่สุดก็คงไม่งอแงไร้เหตุผลขนาดนี้ เขาพยายามระงับอารมณ์หงุดหงิดที่พุ่งขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ
“เราต้องพักแรมกลางแจ้งกันอีกหลายวันพ่ะย่ะค่ะ ถ้าไม่เริ่มปรับตัวตั้งแต่ตอนนี้...”
“ก็แค่ย้ายที่พักก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ! ทำไมฉันต้องมาทนกับสิ่งที่เกลียดด้วย?”
หญิงสาวกรีดร้องด้วยน้ำเสียงแหลมสูงก่อนจะเดินดุ่มๆ ตัดข้ามค่ายไปราวกับม้าแข่งที่มองเห็นแต่ทางข้างหน้า เขาต้องกำหมัดแน่นเพื่อข่มใจไม่ให้ใช้กำลังหยุดผู้หญิงคนนี้ไว้
“ทุกคนต่างเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ เราไม่สามารถรื้อถอนกระโจมแล้วเที่ยวตะลอนหาที่พักใหม่เพียงเพราะเหตุผลไร้สาระแบบนั้นได้ เลิกทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตแล้วกลับไปพักผ่อนบนรถม้าเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเขาเอ่ยดุดันขวางทางเธอไว้ ใบหน้าอันงดงามที่น่าขนลุกนั้นก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ตามมาด้วยเสียงราวกับฟาดแส้ พร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบที่แก้มขวา
เขาตวัดสายตาดุดันจ้องมองเธอ ตั้งแต่วินาทีที่ได้รับมอบหมายให้เป็นองครักษ์ของเธอ เขาก็เตรียมใจเรื่องการถูกลงไม้ลงมือนิดๆ หน่อยๆ ไว้แล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ ความรู้สึกมันยอดแย่กว่าที่จินตนาการไว้มากนัก
“บังอาจมาสั่งฉันเหรอ”
ขณะที่เขากำลังสะกดกั้นความรู้สึกอัปยศ หญิงสาวก็กระชากคอเสื้อเขาแล้วขู่ฟ่อใส่หน้าอย่างดุดัน
“ฉันคือลูกสาวจักพรรดิ ส่วนพวกแกคือสิ่งมีชีวิตที่มีไว้เพื่ออำนวยความสะดวกให้ฉัน ถ้าฉันสั่งให้เดินทั้งคืน พวกแกก็มีหน้าที่ต้องเดินจนกว่าจะเช้า นั่นคือโชคชะตาของพวกแก เพราะฉะนั้นเลิกพูดพล่ามเกินตัวแล้วไสหัวไปซะ”
เธอผลักเขาออกอย่างแรงแล้วเริ่มเดินไปตามริมแม่น้ำต่อ
เอ็ดริกจ้องมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ใจจริงเขาอยากจะทำเหมือนที่ผู้บังคับบัญชาทำ คือแบกผู้หญิงไม่มีมารยาทคนนี้พาดบ่าแล้วโยนกลับเข้าไปในรถม้าเสียให้เข็ด
แต่เขานั้นไม่มีแบ็กหลังที่แข็งแกร่งพอจะแตะต้องตัวเชื้อพระวงศ์โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกลงโทษ
เอ็ดริกจ้องมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปอย่างรวดเร็วพลางลอบถอนหายใจยาวอย่างขมขื่น
กว่าจะจบการเดินทางครั้งนี้ เขาจะทนรับมือกับกิริยาเลวร้ายของนางมารร้ายคนนี้ไหวไหมนะ แค่นี้เขาก็เริ่มรู้สึกปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาแล้ว
ตลอดเวลาที่เดินไปตามลำน้ำ เธอสัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงมาจากด้านหลัง
ทาเลียตวัดสายตาข้ามหัวไหล่สวนกลับไปทันควัน พวกคนที่แอบมองอยู่ต่างพากันรีบหลบตาทำทีเป็นทำอย่างอื่นกันวุ่นวาย
มันเป็นปฏิกิริยาที่เจอจนชินตา ผู้คนต่างมองว่าเธอเป็นเหมือนคลังแสงที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อไม่ใช่หรือ? แต่สายตาที่คอยด้อมๆ มองๆ อย่างระแวดระวังที่จู่โจมเข้ามาในวันนี้ กลับให้ความรู้สึกที่น่าสงสัยเป็นพิเศษ
‘ในบรรดานั้นต้องมีสายสืบที่เซเนเวียร์ส่งมาฝังตัวอยู่แน่ๆ’
เธอกวาดสายตาสำรวจใบหน้าของผู้ติดตามทีละคน บางทีไอ้พวกนี้อาจจะเป็นสายสืบกันหมดทุกคนก็ได้ ถ้าเป็นแม่ล่ะก็ หล่อนทำได้แน่
ความคิดเริ่มเตลิดไปในทางที่ร้ายแรงขึ้น
เซเนเวียร์พยายามทำลายรากฐานอำนาจของกาเร็ธมานานหลายปี ครั้งนี้หล่อนอาจตั้งใจจะกำจัดขวากหนามที่ขวางทางลูกชายหล่อนให้พ้นทางไปทีเดียวพร้อมกันหมดเลยก็ได้
หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความกังวล
ถ้าเป้าหมายของแม่คือกาเร็ธหรือไอล่า เธอก็ไม่เกี่ยงหรอก หากจำเป็นเธอก็พร้อมจะร่วมมือตามแผนด้วย แต่หากสิ่งที่เซเนเวียร์เล็งเป้าไว้คือบาร์คัสล่ะก็...
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ทาเลียก็กวาดสายตามองไปรอบๆ กระโจมทัพที่ตั้งเรียงรายด้วยสายตากระวนกระวาย
แน่นอนว่าเธอต้องแยกที่พักแรมออกมาให้ได้ หากมีระยะห่างทางกาย พวกสายสืบของเซเนเวียร์คงหาโอกาสลงมือทำอะไรลำบากขึ้น
เธอเร่งฝีเท้าขึ้น ไม่นานนักเธอก็พบ ‘ตอร์ก’ ม้าศึกตัวโปรดที่บาร์คัสแสนรักแสนหวงผูกอยู่หน้าเต็นท์ขนาดใหญ่ ทาเลียเดินผ่านม้าพยศสีเทาที่พ่นลมหายใจเสียงดังยามเมื่อเห็นหน้าเธอ แล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปในเต็นท์อันมืดสลัวนั้นทันที
ภายในเต็นท์ได้รับการจัดระเบียบอย่างเรียบร้อยราวกับวิหาร ทาเลียไล่สายตามองผ่านเชิงเทียนที่ทอแสงสลัว ตู้เก็บของหรูหรา และราวแขวนชุดเกราะ จนในที่สุดก็พบเงามืดที่ทอดตัวอยู่หลังฉากกั้น เธอจึงเดินเข้าไปหาอย่างไม่ลังเล
“ฉันอยากย้ายที่พักของฉันไปที่อื่น แต่อัศวินผู้เก่งกาจของฉันกลับบอกว่าไปไหนไม่ได้ถ้า ‘ท่านชายเชียคาน’ ไม่สั่ง ดูเหมือนพวกลูกน้องของนายจะคิดว่าผู้บัญชาการอัศวินนั้นใหญ่โตกว่าเชื้อพระวงศ์สินะ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หน่วยองครักษ์หลวงกลายเป็นกลุ่มคนที่ไร้มารยาทไม่รู้จักลำดับชั้นแบบนี้...”
ทาเลียร่ายยาวตามใจตัวเองพลางเลิกฉากกั้นออก แต่แล้วเธอก็ตัวแข็งทื่อทันที บาร์คัสซึ่งอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน กำลังใช้ผ้าขนหนูซับหยดน้ำออกจากใบหน้าอยู่พอดี
ขบวนเสด็จหยุดพักริมแม่น้ำ ทาเลียบุกไปต่อว่าลูกน้องของบาร์คัสถึงกระโจมของเขา ก่อนจะตัวแข็งทื่อเมื่อเปิดฉากกั้นเข้าไปเจอเขาในสภาพเปลือยท่อนบน
กำลังโหลดความเห็น...