เมื่อแสงไฟสลัวตกกระทบลงบนเรือนร่างกำยำที่ขาวซีดจนดูสว่างวาบขึ้นมาในครรลองสายตา ลิ้นของเธอก็พลันแข็งทื่อราวกับถูกผนึกไว้กับเพดานปากจนขยับไม่ได้
เธอได้แต่ลอบกลืนน้ำลายพลางกวาดสายตาไล่มองเขาอย่างเชื่องช้า
ดูเหมือนเขาจะเพิ่งชำระล้างฝุ่นดินที่เกาะติดตัวระหว่างการเคลื่อนทัพ เส้นผมสีบลอนด์ซีดที่ดูเข้มขึ้นกว่าปกติเพราะเปียกชุ่มมีหยดน้ำร่วงหล่นลงมา และบนหัวไหล่ที่กว้างราวกีดรูปสลักรวมถึงแผ่นหลังที่ผึ่งผายก็มีหยาดน้ำเกาะพราว
ทาเลียเฝ้ามองหยดน้ำที่ไหลลื่นไปตามแนวร่องกล้ามเนื้อที่ขึงตึง ก่อนจะหน้าร้อนผ่าวและรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
เพราะกางเกงที่ตัดเย็บอย่างประณีตนั้นเปียกโชกจนแนบไปกับขาที่ยาวและทรงพลังของเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขาในสภาพที่ไร้การป้องกันเช่นนี้ นับตั้งแต่ตอนอายุสิบสี่ที่เธอแกล้งออกคำสั่งให้เขาลงไปในทะเลสาบเพียงเพราะอยากจะทำนิสัยเสียใส่เขา
ทาเลียเม้มริมฝีปากที่แห้งผากพลางพยายามเค้นเอาคำพูดที่แตกสลายอยู่ในลำคอออกมา
ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะที่ดูแคลนก็ดังขึ้นใกล้ๆ
“คำว่าลำดับชั้นหลุดออกมาจากปากคนอย่างท่านได้เนี่ยนะ สุนัขเห็นสุนัขยังขำเลยพ่ะย่ะค่ะ”
คำถากถางนั้นทำให้ความตระหนกหายไปราวกับน้ำลด และความหงุดหงิดก็พุ่งเข้ามาแทนที่ เธอถลึงตาจ้องหน้าเขาพลางแค่นหัวเราะตอบ
“ลำดับชั้นน่ะมีไว้ให้คนที่อยู่สูงกว่าเอามือมากดหัวพวกลูกน้องต่างหากล่ะ และพวกนายที่เป็นอัศวินก็อยู่ในสถานะที่ต้องหมอบสยบต่อฉันที่เป็นเชื้อพระวงศ์ เพราะฉะนั้นหัดสั่งสอนพวกขี้ข้าของนายให้ดีว่าควรจะฟังคำสั่งใครก่อน ถ้าไม่อยากถูกเฆี่ยนประจานข้อหาลบหลู่เกียรติล่ะก็นะ”
บาร์คัสที่กำลังสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อเชิ้ตตวัดสายตาที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งมาทางเธอ
ทาเลียเกร็งตัวขึ้นทันที ตลอดประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เธอรู้ซึ้งดีว่า ผู้ชายที่เงียบขรึมจนน่ากลัวคนนี้ หากเขาตั้งใจจะใช้ลิ้นเชือดเฉือนคนอื่นขึ้นมา เขาจะทำมันได้อย่างไร้ความปรานีเพียงใด
เธอจ้องมองริมฝีปากของเขาเขม็งราวกับกำลังเฝ้าระวังงูพิษที่พร้อมจะพ่นพิษใส่ได้ทุกเมื่อ ทว่าบาร์คัสกลับเพียงแค่หยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนผนังขึ้นมาสะบัด และเดินผ่านหน้าเธอออกจากเต็นท์ไปโดยไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย
ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปอย่างงุนงง ก่อนจะรีบวิ่งตามไปทันที หากเขาจะสาดถ้อยคำร้ายกาจใส่หรือส่งสายตาโกรธแค้นมาให้ เธอคงไม่รู้สึกโมโหขนาดนี้ แต่ความเฉยเมยราวกับเธาสิ่งของที่ไร้ค่าก้อนหินริมทางนั้นเป็นสิ่งที่เธอทนไม่ได้จริงๆ
ทาเลียวิ่งตามเขาไปทันควันและตะโกนแผดเสียง
“นายจงใจทำหูทวนลมกับคำพูดของฉันเพื่อให้ตัวเองรู้สึกเหนือกว่าใช่ไหม!”
เสียงที่ก้องกังวาลทำให้เหล่าทหารที่กำลังขนย้ายสัมภาระหยุดชะงักและหันมามอง
ทว่าบาร์คัสกลับทำเป็นไม่ได้ยิน เขายังคงเดินหน้าต่อไปโดยไม่หันมามองราวกับมองว่าเธอไม่มีค่าพอที่จะคู่สนทนาด้วย ความโกรธของเธอพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุด
ทาเลียเอื้อมมือไปกระชากเสื้อของเขาอย่างแรง บาร์คัสจึงยอมหยุดเดินในที่สุด คงเพราะไม่อยากถูกฉีกทึ้งเสื้อผ้าประจานต่อหน้าพวกข้าราชบริพาร
ทาเลียจ้องมองใบหน้าอันจองหองนั้นพลางเค้นเสียงพูดทีละคำ
“ที่ผ่านมานายคงรอคอยเวลานี้มานานล่ะสิ เวลาที่นายไม่ต้องทำตามคำสั่งของนังเด็กที่น่ารำคาญคนนี้อีก นายคงสะใจจนตัวสั่นเลยสินะ? ถึงได้ทำเมินคำพูดของฉันแบบนี้!”
“ถ้าคำพูดที่พูดออกมามันเป็น ‘ภาษามนุษย์’ บ้าง กระหม่อมอาจจะพอแสร้งทำเป็นฟังให้ได้อยู่หรอกพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยโต้กลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาพลางปัดมือของเธอที่กำเสื้อเขาไว้ออกอย่างไร้เยื่อใย
ทาเลียกัดฟันกรอด ความรู้สึกอัปยศพุ่งพล่านเมื่อเห็นเขาปัดเสื้อตัวเองเบาๆ ราวกับเพิ่งถูกสิ่งที่สกปรกแตะต้อง
บางที หากผู้ชายคนนี้หายไปจากโลกใบนี้เสียได้คงจะดีกว่า เธอจะได้ไม่ต้องมารู้สึกน่าสมเพชแบบนี้
ทาเลียที่ส่งสายตาร้ายกาจใส่เขา จู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะกระด้างออกมา
“คำพูดของฉันมันฟังไม่เหมือนภาษาคนงั้นเหรอ? งั้นจะให้ฉันพูดด้วยภาษาของพวก ‘สัตว์ป่า’ เหมือนบรรพบุรุษป่าเถื่อนของนายดีมั้ยล่ะ? นายถึงจะฟังรู้เรื่อง!”
พวกข้ารับใช้ที่ลอบมองเหตุการณ์อยู่ต่างพากันหน้าถอดสีเมื่อได้ยินคำดูหมิ่นที่ร้ายแรงเกินขอบเขต ทว่าบาร์คัสกลับเพียงแค่ก้มมองเธออย่างสงบนิ่ง ทาเลียยังคงเพ้อพ่นคำร้ายกาจใสใบหน้าเฉยชานั้นไม่หยุด
“ถ้าอยากได้ ฉันจะแกล้งร้องฮี้ๆ เหมือนม้าให้นายฟังก็ได้นะ ฉันว่านายคงเข้าใจภาษานั้นมากกว่า เพราะนายชอบพวกม้ามากกว่ามนุษย์อยู่แล้วนี่”
“คุยกับม้ายังดูจะมีสาระกว่าการเสวนากับท่านเลยพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสกระตุกยิ้มหยัน
“ม้าของกระหม่อมยังพูดรู้เรื่องกว่าท่านเยอะ อย่างน้อยมันก็ไม่ทำตัวงี่เง่าจนคนอื่นเขาเอือมระอาไปทั่วหรอก”
ทาเลียสั่นไปทั้งตัวด้วยความอัปยศ บาร์คัสเห็นเช่นนั้นก็เหยียดมุมปากออกอย่างเหลืออด
“ท่านเนี่ยนะ... แค่โดนตอกกลับแค่นี้ก็หน้าแดงก่ำ แต่กลับกล้าขุดคุ้ยแผลใจคนอื่นอย่างไม่เสียดายหน้า... ท่านคิดว่าคนอื่นเขาจะไม่มีวันทำตัว ‘ต่ำช้า’ ได้เท่าท่าน ก็เลยได้ใจก่อเรื่องไปเรื่อยๆ อย่างนั้นเหรอ?”
เธอส่งสายตาอาฆาตไปให้ ความเย่อหยิ่งพุ่งขึ้นมาจนอยากจะเถียงกลับใจจะขาด
'นายจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉัน!'
'ในโลกใบนี้จะมีใครรู้จัก ‘ความต่ำช้า’ ของมนุษย์ได้ดีเท่าฉันอีก! เพราะฉันรู้ดีจนฝังรากลึกไงล่ะว่ามนุษย์มันสามารถไร้ความเห็นใจได้ถึงแค่ไหน ฉันถึงได้เลือกที่จะร้ายกาจก่อน เพราะถ้าฉันไม่เหยียบพวกนายก่อน พวกนายนั่นแหละที่จะต้องเหยียบฉัน!'
ทว่าการพูดพรรณนาแบบนั้นออกไปมีแต่จะยิ่งแสดงจุดอ่อนของตัวเองให้เขาเห็น
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วปรับสีหน้าให้ดูนิ่งเฉยราวกับไม่ได้เป็นคนแผดเสียงเมื่อครู่นี้
“ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะมาชวนนายทะเลาะเรื่องไร้สาระหรอกนะ อย่างที่บอกไปตอนแรก ฉันอยากย้ายที่พัก สั่งให้พวกอัศวินเก็บของเดี๋ยวนี้”
บาร์คัสสูดลมหายใจยาวราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวความอดทนสุดท้าย
“กระหม่อมไม่มีความตั้งใจจะทำตามความเอาแต่ใจของท่านหรอกพ่ะย่ะค่ะ เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ฉันไม่ได้บอกให้ย้ายทั้งแคมป์สักหน่อย! ทำไมถึงจะย้ายไม่ได้!”
“กระหม่อมไม่มีหน้าที่ต้องอธิบายเหตุผลของการตัดสินใจให้ท่านฟังทุกเรื่องพ่ะย่ะค่ะ”
“ฉันเป็นลูกสาวของจักรพรรดินะ! เมื่อฉันต้องการ นายก็ต้อง...”
“พอได้แล้ว”
จู่ๆ เงามืดขนาดยักษ์ก็ทาบทับลงเหนือศีรษะ
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวและไหล่ห่อลง บาร์คัสที่สลัดทิ้งแม้กระทั่งความสุภาพตามมารยาทขั้นพื้นฐาน โน้มใบหน้าลงมาแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“โควตาความอดทนของกระหม่อมที่มีต่อท่านในวันนี้มันหมดเกลี้ยงแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทำตัวให้มันรู้จักกาลเทศะบ้าง จะได้มีโอกาสเห็นวันพรุ่งนี้”
คำพูดของเขาช่างดุดันและหยาบกระด้าง ทว่าใบหน้าของเขาที่จ้องมองลงมากลับช่างดูสูงส่งไร้ที่ติ เขาเป็นผู้ชายที่ดูมีเกียรติแม้ในยามที่ระเบิดโทสะ และนั่นเองที่ทำให้เธอรู้สึกอัปยศยิ่งกว่าเดิม
“พาองค์หญิงรองกลับไปที่พัก”
เขายืดตัวตรงแล้วออกคำสั่งกับอัศวินที่อยู่แถวนั้น คนที่ลอบมองการปะทะอารมณ์อยู่เงียบๆ รีบปฏิบัติตามคำสั่งนั้นทันที
“เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงรอง”
ทาเลียตวัดสายตาคมปราบใส่พวกอัศวินที่ก้าวเข้ามาขวาง ก่อนจะหันไปมองท่งบาร์คัสอีกครั้ง
ทว่าเขาเดินห่างออกไปไกลแล้ว ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังที่ก้าวเดินอย่างสง่างามไร้ที่ติพลางกัดฟันกรอด
ผู้ชายคนนั้นไม่ถามแม้แต่คำเดียวว่าทำไมเธอถึงอยากย้ายที่พัก เขาคงไม่คิดจะสนใจความคิดของเธอเลยแม้แต่นิดเดียวสินะ
‘นายมันน่าจะตายๆ ไปซะ’
เธอนึกสมเพชตัวเองที่อุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายเพียงเพราะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา
อย่างไรเสีย เมื่อจบการเดินทางครั้งนี้ เขาก็ต้องไปเป็นของของผู้หญิงคนอื่นอยู่ดี ผู้ชายที่ไม่วันเป็นของเธอได้... ต่อให้พรุ่งนี้เช้าเธอจะได้เห็นศพของเขา มันจะสำคัญตรงไหนกัน
ทาเลียสะบัดตัวหันหลังเดินจากไปอย่างรุนแรง
ทาเลียพยายามเตือนบาร์คัสเรื่องอันตรายด้วยความเป็นห่วง แต่กลับถูกเมินเฉยจนเธอสมเพชตัวเองและเดินจากไปด้วยความเจ็บช้ำ
กำลังโหลดความเห็น...