สิ่งที่เกิดขึ้นจริงนั้นช่างแตกต่างจากที่เธอคาดการณ์ไว้ การเดินทางดำเนินไปอย่างราบรื่น
ค่ำคืนที่เหนียวหนืดราวยืดยางมะตอยผ่านไปคืนแล้วคืนเล่า แต่เช้าวันใหม่ก็ยังคงมาเยือนโดยที่ไม่มีใครต้องอาบเลือด พวกเขาเก็บข้าวของและออกเดินทางต่อก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตรงศีรษะ
แม้สัมภาระจะล่าช้าไปบ้างเพราะเหล่าทหารที่เหน็ดเหนื่อยจากความร้อนเริ่มเดินรั้งท้าย แต่พิธีแสวงบุญก็ยังดำเนินต่อไปโดยไม่มีอุปสรรคใหญ่หลวงนัก
ขบวนเสด็จที่มีกาเร็ธและหน่วยองครักษ์ส่วนตัวเป็นกองหน้า เดินทางมาถึง 'ซอร์ติกา' เมืองเล็กๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือในวันที่ห้าหลังจากออกจากวังหลวง และหลังจากพักค้างคืนที่นั่นหนึ่งวัน พวกเขาก็เคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปทางเหนือต่อ
ในระหว่างนั้น ทาเลียเฝ้าจับตาดูพวกผู้ติดตามที่เซเนเวียร์ส่งมาอย่างไม่วางตา
คนพวกนั้นแสร้งทำท่าทีจงรักภักดีจนน่าคลื่นไส้ แต่ทาเลียไม่เคยลดละความระแวงเลยแม้แต่วินาทีเดียว
พวกมันก็แค่กำลังรอเวลาที่เหมาะสมอยู่เท่านั้น อีกไม่นานเรื่องสยดสยองจะต้องเกิดขึ้นแน่ เป็นเรื่องที่เดาได้ง่ายดายเหลือเกิน
เพราะเรื่องใดก็ตามที่เซเนเวียร์เข้ามาข้องแวะ มักจะมีแผนชั่วร้ายที่น่าขนลุกติดตามมาเป็นเงาเสมอ
ถ้าไม่ใช่เลือกวันนี้ก็คงเป็นพรุ่งนี้ ถ้าไม่ใช่พรุ่งนี้ก็คงวันถัดไป... อีกไม่นานภาพเหตุการณ์อันโหดร้ายคงจะปรากฏแก่สายตา
ทาเลียไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังหวาดกลัวหรือกำลังเฝ้ารอให้มันเกิดขึ้นกันแน่
ยามที่เห็นบาร์คัสผู้แสนเย็นชาต่อเธอ ปฏิบัติต่อไอล่าอย่างอ่อนโยนเหลือเกิน เธอก็อยากให้โศกนาฏกรรมนองเลือดเกิดขึ้นเสียเดี๋ยวนี้เลย
หากคนทั้งคู่ต้องตกอยู่ในสภาพที่อนาถจนจำเค้าเดิมไม่ได้ เธอคงจะรู้สึกสะใจไม่น้อย การได้เห็นศพของเขา ยังดีกว่าการได้เห็นเขายืนเคียงข้างไอล่าเป็นไหนๆ
ทว่าพอตกกลางคืน ความหวาดกลัวที่ชวนอึดอัดก็เข้าจู่โจม ต่อให้จะพร่ำบอกตัวเองเป็นร้อยเป็นพันครั้งว่าผู้ชายพรรค์นั้นจะตายไปก็ช่าง แต่มันก็ไร้ผล
ทาเลียที่สั่นเทาด้วยความกังวลตลอดทั้งคืน วิ่งพรวดออกจากกระโจมตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เธออาศัยแสงรำไรยามรุ่งอรุณออกตามหาเขา เธอรู้สึกราวกับว่าต้องเห็นด้วยตาตัวเองก่อนว่าบาร์คัสยังมีชีวิตและลมหายใจอยู่จริงๆ ถึงจะช่วยให้เธอหายใจคล่องคอขึ้นมาได้
เธอเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินเล็กๆ ในป่าละเมาะอย่างลนลาน ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงม้าพ่นลมหายใจ
เมื่อฝ่าดงพุ่มไม้หนาทึบเข้าไป เธอก็พบม้าศึกสีเทาแผงคอดำสนิทตัวนั้น
บาร์คัสจูงม้าตัวโตไปที่ลำธารอย่างชำนาญก่อนจะทรุดเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นดิน เขาจูงบังเหียนให้ม้าก้มลงดึงน้ำขึ้นมาชิม และใช้อีกมือหนึ่งวักน้ำในลำธารขึ้นมาลูบตามแผงคออันกำยำและยาวสลวยของมัน
แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านใบไม้ที่ดกครึ้ม ย้อมเรือนผมของเขาให้เป็นประกายเงินอย่างงดงาม ทาเลียเฝ้ามองภาพนั้นอย่างลืมหายใจ ก่อนจะหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
ไม่ว่าจะพยายามเชือดเฉือนมันออกไปกี่ครั้ง แต่ความรักที่มีต่อบาร์คัสก็ยังคงเติบโตเหมือนเนื้อร้ายที่คอยกัดกินตัวเธออยู่เสมอ เธอไม่เห็นทางที่จะหนีพ้นจากขุมนรกนี้ได้เลย
ทำอย่างไรถึงจะสลัดความรู้สึกนี้ทิ้งไปได้นะ
ทาเลียพิงหลังกับต้นไม้ใหญ่พลางเหม่อมองฟ้าอย่างไร้จุดหมาย ก่อนจะค่อยๆ หันหลังกลับ ทว่าเธอก็ต้องรีบซ่อนตัวเข้าหลังต้นไม้ทันทีเมื่อเห็นไอล่าเดินออกมาจากเส้นทางป่าละเมาะ
ดูเหมือนเธอจะเพิ่งลุกจากแท่นบรรทมแล้วออกมาทันที เพราะไอล่าสวมเพียงเสื้อคลุมตัวเดียวทับชุดเดรสตัวบาง ปล่อยผมยาวสลวยลงมาประบ่า สภาพของเธอดูไม่เรียบร้อยพอๆ กับทาเลีย หรืออาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ
ถึงกระนั้น ไอล่าก็ยังดูเก๋ไก๋และสง่างาม เธอพลันคิดขึ้นมาว่า ในสายเลือดของผู้หญิงคนนั้นอาจจะมีบางสิ่งที่เธอไม่มีวันครอบครองได้แม้จะข้ามภพข้ามชาติมาก็ตาม
“อยู่นี่เองเหรอคะ”
ไอล่าที่มีเลือดฝาดขึ้นจางๆ บนแก้มทั้งสองข้าง ก้าวเข้าไปหาเขาอย่างระมัดระวังก่อนจะนั่งลงบนโขดหินราบ
บาร์คัสหันไปมองหัวเธอ ไอล่าที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ราวกับแค่สายตาอันสงบนิ่งคู่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอมีความสุข เริ่มถอดรองเท้าออกอย่างช้าๆ เธอจุ่มเท้าลงในน้ำในลำธารพลางวักน้ำเล่นเบาๆ
เสียงม้าพ่นลมหายใจ เสียงน้ำกระเซ็น และเสียงหัวเราะที่สดใสราวกับนกขับขาน หลอมรวมกันท่ามกลางอากาศเย็นเยือกยามรุ่งสาง
ทาเลียต้องข่มอารมณ์ที่อยากจะพุ่งไปกระชากหัวพี่สาวต่างมารดาไว้สุดชีวิต เธอสะกดกลั้นความปรารถนาที่จะฉีกริมฝีปากที่กำลังส่งยิ้มให้เขา และอยากจะกระชากลิ้นที่กำลังเจื้อยแจ้วกับเขาออกมาเสีย เพราะเธอคงทนเห็นภาพที่บาร์คัสพยายามจะปกป้องไอล่าไม่ได้จนตายแน่ๆ
ในที่สุด เมื่อไอล่าเล่นน้ำจนพึงพอใจแล้วเธอก็ยื่นมือไปหาเขา แทนที่จะจับมือนั้นเพื่อดึงให้ลุกขึ้น บาร์คัสกลับโน้มตัวลงไปเช็ดเท้าให้เธออย่างแผ่วเบา และสวมรองเท้าให้เธออย่างระมัดระวังราวกับเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ ภาพนั้นเปรียบเสมือนมีดสั้นที่ปักเข้ากลางใจของทาเลีย
ทาเลียหันหลังเดินวิ่งหนีไปทันที กิ่งไม้และใบไม้ขีดข่วนแขนและหน้าแข้งจนเป็นรอย แต่เธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย ประสาทสัมผัสทุกส่วนดูเหมือนจะพังทลายไปหมดแล้ว
เธอหอบหายใจรัวพลางวิ่งไปตามทางป่าที่ขดเคี้ยวราวกับม้าแข่ง ก่อนจะสะดุดรากไม้ที่โผล่พ้นดินจนล้มหัวคะมำ ทาเลียที่นอนคว่ำหน้าอยู่กลางพุ่มไม้พลางหอบหายใจอย่างหนัก จู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
ถ้าเซเนเวียร์เห็นสภาพนี้ของเธอ หล่อนจะพูดว่าอะไรนะ? บางทีหล่อนอาจจะขมวดคิ้วสวยๆ แล้วส่ายหน้าไปมาอย่างนึกระอา เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของมารดาดังแว่วมาตามลม
“ลูกมีสองเส้นทางให้เลือกนะ หนึ่งคือแย่งชิงผู้ชายที่ต้องการมาให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม หรือสองคือเป็นผู้แพ้ที่ดูน่าเวทนาน้อยลงกว่านี้หน่อย”
หล่อนดูเหมือนจะปรารถนาให้เธอทำตัวเป็นนางยั่วเพื่อไปหล่อลวงเขา แต่ทาเลียไม่มีวันกลายเป็นเหมือนเซเนเวียร์ได้จนตาย
หากเป็นมารดา หล่อนคงใช้วิธีการทุกอย่างเพื่อแย่งชิงสิ่งที่ต้องการมาครอบครอง แต่ทาเลียกลับไม่รู้เลยว่าควรจะทำอย่างไร นอกจากเฝ้าสวดอ้อนวอนขอให้ช่วงเวลาที่แสนทรมานนี้ผ่านพ้นไปโดยเร็วที่สุด
ทาเลียเหม่อมองท้องฟ้าที่ถูกตัดทอนเป็นชิ้นๆ ผ่านทิวไม้ ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้น เธอเดินลากเท้าออกจากป่าที่มืดมัวและพบว่าอัศวินหลายนายกำลังวิ่งวุ่นวายกันอยู่ เธอเดินผ่านพวกเขาไปที่รถม้า แต่แล้วอัศวินองครักษ์ที่ชื่อเอ็ดริกหรืออะไรสักอย่างก็รีบก้าวเข้ามาขวางหน้า
“ทรงหายไปไหนมาโดยไม่บอกสักคำพ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมเพิ่งจะเตือนไปหยกๆ ว่าอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวโดยไม่มีคนคุ้มกัน...”
อัศวินที่พ่นคำตำหนิอย่างถือดีจู่ๆ ก็ชะงักคำพูดไป เขาดูจะตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นสภาพอันดูไม่จืดของเธอ
“ฝ่าบาท... ไปโดนอะไรมา... หรือว่ามีใครมาทำร้ายพ่ะย่ะค่ะ?”
เธอก้าวเดินผ่านเขาไปยืนบนแท่นเหยียบของรถม้า
ทว่าชายคนนั้นดูเหมือนจะยังไม่ยอมหยุดบ่น เขาคว้ากรอบประตูรถม้าไว้แน่นพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“กระหม่อมมีหน้าที่ต้องอารักขาฝ่าบาท เพราะฉะนั้น...”
“ถ้าใครมาเห็นเข้า คงนึกว่านายเป็นห่วงฉันจริงๆ ซะอีกนะ”
ทาเลียก้มมองเขาพลางยิ้มหยัน
“คงโดนสั่งมาล่ะสิว่าไม่ให้คลาดสายตาจากองค์หญิงนอกคอกคนนี้แม้แต่วินาทีเดียว... แต่ถ้าจะเฝ้ากันล่ะก็หัดมีสติหน่อยสิ นายมันโง่เองที่เหม่อจนปล่อยให้ฉันคลาดสายตาไป แล้วจะมาโทษฉันได้ยังไง?”
ชายหนุ่มอึ้งจนพูดไม่ออกและปิดปากเงียบทันที
ทาเลียกระชากประตูปิดใส่หน้าเขาอย่างรุนแรง
ชายหนุ่มที่โดนประตูหนีบนิ้วสบถคำหยาบออกมาเบาๆ แม้จะสวมถุงมือเหล็กจนไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขาน่าจะเจ็บไม่น้อยเลยเพราะได้ยินเสียงบ่นพึมพำลอดเข้ามาอยู่นาน
เธอเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำบ่นด่าทุกอย่างจากภายนอกเหมือนที่เคยทำเสมอมา
หากเธอต้องเก็บคำพูดของทุกคนรอบตัวมาใส่ใจเสียทุกคำ เธอคงจะเป็นบ้าตายไปนานแล้ว
นับตั้งแต่กลายเป็นองค์หญิง สิ่งแรกที่เธอเรียนรู้คือการทำหูทวนลม
ทาเลียรูดม่านหนาปิดหน้าต่างที่แสงรุ่งอรุณกำลังสาดส่องเข้ามา แล้วขดตัวสั่นเทาอยู่ภายในนั้นเหมือนกับเม่นตัวน้อยตัวหนึ่ง
การแสวงบุญดำเนินไปอย่างราบรื่นผิดคาด ทาเลียเลือกทำหูทวนลมต่อคำนินทาทั้งหมด และขดตัวเงียบอยู่ในรถม้าเหมือนเม่นตัวน้อย
กำลังโหลดความเห็น...