เมื่อองค์รัชทายาทหนุ่มพร้อมขบวนผู้ติดตามเสด็จเข้าสู่บริเวณอันกว้างขวางของอารามมอร์ดาวิน พลเมืองนับร้อยต่างพากันโปรยกลีบดอกไม้ไปตามท้องถนน
กาเร็ธยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงตอบรับการต้อนรับนั้น เสียงโห่ร้องของประชาชนยิ่งดังระงมขึ้น แม้มันจะเป็นสิ่งที่เขาต้องทำซ้ำๆ จนน่าเบื่อหน่ายตลอดหลายวันที่ผ่านมา แต่เขาก็ไม่เคยนึกรังเกียจพิธีกรรมนี้นักหรอก เขาเชิดคางขึ้นสูงกว่าเดิมพลางควบม้าไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อพ้นจากย่านชุมชนที่แออัด ขบวนก็เข้าสู่พื้นที่ลานกว้างและวิหารอันโอ่อ่า เขาออกคำสั่งให้กองอัศวินหยุดม้าลงที่หน้าอาคารซึ่งดูเหมือนจะเป็นเรือนสวดมนต์
“เดินทางไกลมาถึงที่นี่ ทรงลำบากมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ครู่ต่อมา ชายในชุดนักบวชสีขาวสะอาดก็เดินออกมาต้อนรับเขา
กาเร็ธประทับอยู่บนหลังม้าพลางพินิจพิเคราะห์ชายผู้นั้นอย่างละเอียด เขาเป็นชายที่มีใบหน้าแหลมคมดุจหัวลูกศร และมีเส้นผมสีเงินจางๆ ที่ทอประกายสีฟ้าออกมา
เขาจำแนกได้ทันทีว่านักบวชหนุ่มคนนี้ไม่ใช่มนุษย์บริสุทธิ์ เพราะผิวพรรณนั้นซีดเผือดอย่างประหลาด อีกทั้งปลายใบหูยังแหลมสูงขึ้นไป ดูท่าคงจะเป็นพวกฮาล์ฟเอลฟ์หรือไม่ก็ควอเตอร์เอลฟ์
ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก ในแถบตะวันออกเฉียงเหนือของอดีตอาณาจักรโอซิเรียแบบนี้ การจะพบเจอพวกลูกผสมที่มีเลือดเอลฟ์หรือคนแคระปนอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไร
กาเร็ธสะกดกั้นความรังเกียจตามสัญชาตญาณที่มีต่อคนต่างเผ่าพันธุ์พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจแบบราชนิกุล
“ท่านคือเจ้าอาวาสของที่นี่เหรอ?”
“ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทผู้สูงส่ง กระหม่อมมีนามว่าบาซิลลิส เป็นผู้รับผิดชอบดูแลอารามแห่งนี้”
ชายผู้นั้นประดับรอยยิ้มนุ่มนวลไว้ที่มุมปาก
“ยินดีต้อนรับสู่มอร์ดาวินจากใจจริงพ่ะย่ะค่ะ”
“แผ่นดินแห่งนี้คือสถานที่ที่องค์จักรพรรดิดาริอัน บรรพบุรุษของฉันได้รับชัยชนะครั้งแรกเหนือดินแดนทางเหนือ และยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ท่านได้รับนิมิตถึงภารกิจในการรวมสิบอาณาจักร ฉันเองก็ยินดีมากจริงๆ ที่ได้มาเยือนที่นี่”
กาเร็ธดีดตัวลงจากหลังม้าพลางเอ่ยด้วยกิริยาจองหองตามแบบฉบับเชื้อพระวงศ์
“ตามธรรมเนียมของราชวงศ์ ฉันต้องการรับศีลให้แด่นามของเหล่านักบุญ เพื่อขอให้ความเมตตาของเทพเจ้าจงสถิตอยู่กับอนาคตของฉันและพี่สาว โปรดช่วยอธิษฐานให้พวกเราด้วย”
“กระหม่อมยินดีน้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าอาวาสตอบรับอย่างนอบน้อมก่อนจะรีบเสริมขึ้น
“ก่อนอื่น วันนี้เชิญเสด็จไปพักผ่อนเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่บ้านพักของกระหม่อมก่อนดีไหมพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเตรียมมื้อค่ำที่ยิ่งใหญ่ไว้คอยต้อนรับมาหลายวันแล้ว”
เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง
โดยปกติแล้ว พวกเขาควรจะพักที่เรือนรับรองสำหรับนักแสวงบุญทั่วไป การไปพักที่บ้านส่วนตัวของเจ้าอาวาสอาจถูกมองว่าเป็นเรื่องพยายามติดสินบนทางการเมืองได้
กาเร็ธลอบมองบาร์คัสที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาราวกับเงา ชายผู้นั้นสวมฮู้ดปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่งเหมือนไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร
บาร์คัสกวาดสายตามองไปรอบๆ อารามราวกับกำลังพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
“สุดแล้วแต่พระประสงค์พ่ะย่ะค่ะ”
“ตกลง ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เราจะพักที่บ้านพักของเจ้าอาวาสแล้วกัน”
เมื่อเขาอนุญาต ข้ารับใช้ที่ยืนรออยู่ก็เริ่มทยอยเดินลงบันไดมาต้อนรับแขกอย่างคล่องแคล่ว กาเร็ธส่งบังเหียนม้าให้พวกเขาพลางหันไปฝากฝังบาร์คัส
“นายดูแลไอล่าให้ดีด้วยล่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกมาไกลขนาดนี้ ทุกอย่างคงจะดูแปลกที่แปลกทางและลำบากสำหรับเธอ”
บาร์คัสที่กำลังลูบตัวม้าของตนเบาๆ พยักหน้าตอบรับครั้งหนึ่ง
กาเร็ธขมวดคิ้วเล็กน้อย 'ทีกับม้าล่ะดูเอาใจใส่นัก ถ้าใส่ใจน้องสาวฉันได้อย่างนั้นก็คงจะดี'
เขาบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเดินตามเหล่านักบวชไป ทันใดนั้น รถม้าที่ดูหรูหราจนขัดหูขัดตาที่จอดอยู่ตรงสุดลานว่างก็เข้ามาในครรลองสายตา
เขาจ้องมองหน้าต่างรถม้าที่ปิดม่านหนาทึบพลางขมวดคิ้วมุ่น ไม่รู้ว่าทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา กำลังนิ่งสงบเพราะรู้จักสงบปากสงบคำ หรือเพราะเริ่มสำนึกในสถานะของตัวเองแล้วกันแน่ ถึงได้ขังตัวอยู่แต่ในนั้นตลอดการเดินทาง ความตั้งใจที่เขากะว่าจะบิดคอระหงนั่นทิ้งเสียให้ได้หากเธอก่อเรื่องขึ้นมาแม้เพียงนิดเดียวจึงดูจะจืดจางลงไปจนน่านึกเสียดาย
'ถ้าหล่อนยังคงเงียบเชียบแบบนี้ไปตลอดก็คงดี แต่อย่างยัยทาเลียน่ะเหรอจะทำได้...'
เธอคือผู้หญิงที่มีแผนการสกปรกฝังอยู่ในหัวถึงได้ดึงดันจะตามขบวนมาด้วยไม่ใช่หรือไง เขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเธอจะสร้างความวุ่นวายขึ้นเมื่อไหร่ ที่ไหน หรืออย่างไร
กาเร็ธจ้องมองรถม้าเขม็งและหันไปตะโกนใส่บาร์คัสอย่างดุดัน
“แล้วก็นาย ฝากไปบอกยัยนั่นด้วยล่ะ ให้ทำตัวเงียบกริบเหมือนตายไปแล้ว อย่าได้โผล่หน้ามาให้ฉันเห็นเหมือนอย่างที่เป็นมาล่ะ”
ดวงตาของบาร์คัสหรี่ลงเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยพอใจนักที่กาเร็ธแสดงความเป็นศัตรูต่อน้องสาวต่างมารดาอย่างเปิดเผยแบบนั้น ทว่าก็น่าแปลกที่บาร์คัสก็มักจะคอยเตือนเขาให้ระวังคำพูดคำจาเพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงของตนเองอยู่บ่อยครั้ง
กาเร็ธแค่นหัวเราะตอบโต้แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไม่นำพา ในบรรดาพสกนิกรจักรวรรดิ มีใครบ้างล่ะที่จะไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทอยากจะฉีกกระชากน้องสาวลูกนอกสมรสคนนี้ใจจะขาด แล้วจะมัวมาทำพิธีปิดปากปิดคอเพื่ออะไรกัน
เขาเชิดคางขึ้นสูงพลางเดินตามนักบวชไปยังบ้านพักหลังโตที่ตั้งอยู่ด้านหลังวิหารหลัก
บ้านพักของเจ้าอาวาสดูหรูหราไม่แพ้ตำหนักแยกที่พระราชวังเลย อย่างน้อยคืนนี้เขาคงจะได้พักผ่อนอย่างสบายใจ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาเดินผ่านโถงอันโอ่อ่าเข้าไป
เจ้าอาวาสนำทางเขาไปยังห้องที่หรูหราที่สุดในบ้าน
กาเร็ธกวาดสายตาสำรวจห้องนอนที่กว้างขวาง ดูท่าที่นี่จะเป็นห้องที่เจ้าอาวาสใช้เป็นประจำ เพราะตามมุมห้องมีรูปวาดเหตุการณ์ในสงครามศักดิ์สิทธิ์แขวนอยู่ และบนโต๊ะก็มีหนังสือสวดมนต์กับตำราเทววิทยาตั้งไว้
ถึงเครื่องประดับต่างๆ จะไม่ค่อยถูกรสนิยมเขานัก แต่ส่วนอื่นๆ ก็นับว่าผ่านเกณฑ์ เขาถอดเสื้อคลุมที่มีกลิ่นม้าติดอยู่ออกอย่างส่งเดชก่อนสั่งข้ารับใช้ที่ยืนรออยู่ที่ประตู
“ฉันอยากอาบน้ำก่อน เตรียมน้ำสะอาดให้เต็มอ่างใบใหญ่ที่ฉันสามารถยืดแข้งยืดขาได้เต็มทีมาให้ฉันเดี๋ยวนี้”
เมื่อข้ารับใช้แยกย้ายกันไป เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่างพลางส่งสัญญาณให้ศิษย์องครักษ์ที่ตามมา เด็กหนุ่มสองคนรีบเข้ามาช่วยถอดชุดเกราะออกตามคำสั่งไร้เสียงนั้นทันที
กาเร็ธปล่อยให้คนอื่นจัดการกับร่างกายของเขาพลางแขนไปหยิบจอกเหล้าบนชั้นวาง ข้ารับใช้ผู้รู้ใจรีบรินเหล้าใส่จอกให้ทันที เขานั่งพิงพนักเก้าอี้พลางจิบไวน์องุ่นแช่เย็นเข้าไปอึกหนึ่ง ของเหลวข้นหนืดไหลผ่านลำคอพร้อมกลิ่นหอมแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก
เขาส่งเสียงครางในลำคออย่างมีความสุขยามดื่มด่ำกับรสชาติเข้มข้นที่ปลายลิ้น มื้อค่ำคืนนี้คงน่าคาดหวังไม่น้อย ไวน์ที่จัดเตรียมไว้ในอารามแห่งนี้มีรสชาติดีพอจะเข้ากับลิ้นของเขาที่คุ้นเคยกับสุราชั้นเลิศนานาชนิดได้ดีทีเดียว
'ดูท่าธุรกิจแสวงบุญบนแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์จะทำกำไรได้ดีพิลึกแฮะ'
เขาเหยียดมุมปากมองข้ามหน้าต่างออกไปยังพื้นที่อันกว้างขวางของอาราม เหล่านักบวชชั้นสูงพวกนี้มีชีวิตที่มั่งคั่งไม่แพ้ขุนนางเลยทีเดียว เจ้าอาวาสที่นี่เองก็คงมีชีวิตที่ฟุ่มเฟือยไม่แพ้ดยุคแน่นอน
เมื่อเป็นอิสระจากชุดเกราะที่หนักอึ้ง กาเร็ธก็ถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อทิ้งแล้วกระโจนลงในน้ำอาบที่เหล่านักบวชเตรียมไว้ให้ ข้ารับใช้รีบนำแปรงนุ่มๆ มาขัดตัวให้เขาทันที เขานั่งพิงขอบอ่างพลางจิบไวน์ที่เหลืออยู่ในจอกอย่างสบายอารมณ์
เขาเอนกายอยู่ในนั้นนานพอสมควรจนความเหนื่อยล้าจากการควบม้าตลอดครึ่งวันเริ่มทุเลาลงและมีพลังงานกลับมาบ้าง เขาเดินออกจากอ่างน้ำมาชุบตัวด้วยชุดงานเลี้ยงฤดูร้อนที่ข้ารับใช้เตรียมไว้ แล้วสวมเสื้อคลุมกำมะหยี่ที่ลดทอนเครื่องประดับลงก่อนจะเดินออกจากห้องตามการนำทางของนักบวช
“มื้อค่ำเตรียมไว้ที่ห้องโถงชั้นล่างแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
นักบวชที่ถือตะเกียงไฟนำทางเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังขณะเดินลงบันไดหินอ่อนที่ปูพรมอย่างดี
กาเร็ธเพียงแค่พยักหน้าตอบอย่างเฉื่อยชา ในฐานะกษัตริย์ควรพูดให้น้อยที่สุดเข้าไว้ เขาเรียนรู้มาอย่างดีว่าความเงียบนั้นมีพลังมหาศาลเพียงใด เพราะตัวเขาเองก็มีผู้ชายที่เป็นดั่งเทพแห่งความเงียบอยู่ข้างกายถึงคนหนึ่ง
กาเร็ธขมวดคิ้วเมื่อเห็นบาร์คัสยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าทางเข้าห้องโถงราวกับกำลังรอเขาอยู่
ทุกครั้งที่เห็นชายคนนี้ มักจะมีความรู้สึกเป็นศัตรูบางอย่างผุดขึ้นมาในใจเสมอ ทั้งที่บาร์คัสไม่เคยขัดคำสั่งเขาเลยสักครั้ง เป็นเพราะตัวตนที่พิเศษของชายคนนี้งั้นหรือ? หรือเป็นเพราะเขาไม่เคยเผยความในใจให้ใครเห็นกันแน่?
แม้จะเห็นกันมาตั้งแต่เล็กจนโต แต่เขาก็ยังดูเหมือนคนแปลกหน้าที่น่าระแวดระวังอยู่เสมอ และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นคง
เขาสามารถฝากครึ่งชีวิตของตนเองไว้กับชายคนนี้ได้จริงๆ หรือ
“ไอล่าล่ะ?”
“องค์หญิงทรงพักผ่อนอยู่ที่เรือนรับรองของเหล่านักบวชหญิงพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนจะทรงเหนื่อยล้ามากจึงแจ้งว่าจะไม่มาร่วมมื้อค่ำพ่ะย่ะค่ะ”
“ต้องนอนกลางดินกินทรายมาหลายวันติดกันแบบนั้น คงจะเหนื่อยเป็นธรรมดาน่ะสิ”
“กระหม่อมเตรียมยาที่ช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวเร็วนำไปถวายแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลมากนักพ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบที่เย็นชาทำให้กาเร็ธนิ่วหน้า เขาก็พอรู้อยู่บ้างว่าชายคนนี้จะแสดงท่าทีนุ่มนวลกับน้องสาวของเขาอยู่บ้าง
ทั้งที่เป็นชายหนุ่มในวัยที่ควรจะรุ่มร้อน แต่บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน กลับมองผู้หญิงเป็นเหมือนก้อนหินมาโดยตลอด เขาทำตัวเย็นชาใส่ผู้หญิงทุกคนที่พยายามเข้าหาเสียจนกาเร็ธเองที่เฝ้ามองยังรู้สึกขนลุก อย่างน้อยการที่เขายอมลดกำแพงให้ไอล่าบ้างก็นับว่าเป็นเรื่องที่น่าโล่งอกแล้ว
ทว่ากาเร็ธกลับไม่อาจมองท่าทีที่ดูไม่อินังขังขอบนั้นในแง่บวกได้เลย ทั้งที่ได้รับครอบครองสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในจักรวรรดิไปแล้วแท้ๆ แต่กลับมีความจองหองและไร้ซึ่งความขอบคุณปรากฏให้เห็นแม้เพียงนิดเดียว
เขาจึงเอ่ยสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างคมปราบ
“ไอล่าเป็นคู่หมั้นของนายนะ นายควรจะใส่ใจเธอให้มากกว่านี้ไม่ใช่หรือไง?”
ขบวนเสด็จเดินทางถึงอารามมอร์ดาวินท่ามกลางเสียงโห่ร้องของประชาชน กาเร็ธไม่พอใจท่าทีเย็นชาของบาร์คัสที่มีต่อไอล่าคู่หมั้นของเขา
กำลังโหลดความเห็น...