“กระหม่อมใส่ใจในตัวองค์หญิงเสมอพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบจนยากจะหาเรื่องตำหนิ
“ที่กระหม่อมกราบทูลเช่นนั้น เพราะองค์หญิงกำลังพักผ่อนอย่างมีความสุข จึงไม่อยากให้ทรงต้องกังวล โปรดอย่าทรงขุ่นเคืองพระทัยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
กาเร็ธจ้องมองบาร์คัสด้วยสายตาหงุดหงิด ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในโถงกว้าง การพ่นอารมณ์ใส่ชายหนุ่มที่นิ่งเฉยราวกับก้อนหินคนนี้มีแต่จะทำให้เขาดูตลกในสายตาคนอื่น
เขาสบถเบาๆ ในลำคอพลางเดินตัดข้ามโถงที่ตกแต่งอย่างงดงามไม่แพ้ห้องจัดเลี้ยงของเหล่าขุนนาง
“ขอบพระคุณที่ทรงให้เกียรติมาร่วมโต๊ะพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”
เมื่อก้าวเข้าไปที่โต๊ะอาหารยาวซึ่งปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา เจ้าอาวาสก็รีบผุดลุกขึ้นต้อนรับทันที
“เชิญประทับตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ”
กาเร็ธนั่งลงบนที่นั่งที่เจ้าอาวาสผายมือเชิญพลางกวาดสายตามองบนโต๊ะอาหาร ดูเหมือนเจ้าอาวาสที่นี่จะไม่มีความคิดที่จะทำตัวสมถะเรียบง่ายเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะหรูหราเต็มไปด้วยเครื่องเงิน จอกทองคำ และอาหารเลิศรสที่ปรุงด้วยเครื่องเทศนานาชนิดวางเรียงรายจนเต็มพื้นที่
เขามองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะพยักหน้าให้เหล่านักบวชสิบกว่าคนที่ยืนรายล้อมโต๊ะอาหารอยู่
“ขอบใจที่ต้อนรับกันเป็นอย่างดี เอาล่ะ นั่งลงสิ”
สิ้นคำอนุญาต เหล่านักบวชต่างพากันเลื่อนเก้าอี้นั่งลงพร้อมกัน มีเพียงบาร์คัสที่ทำหน้าที่องครักษ์เท่านั้นที่ยังคงยืนนิ่งสงบราวกดเงาอยู่ด้านหลังเขา
สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลายคู่แอบชำเลืองมองมาที่บาร์คัส ดูเหมือนพวกเขาจะตกตะลึงในรูปโฉมที่ไม่ธรรมดาของผู้บัญชาการอัศวินหลวงคนนี้
กาเร็ธขมวดคิ้วเล็กน้อย
บาร์คัสมักจะดึงดูดสายตาผู้คนเกินความจำเป็นอยู่เสมอจนมันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่ถึงอย่างนั้นกาเร็ธก็ยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ดีที่ผู้คนมักจะหันไปให้ความสนใจบาร์คัสมากกว่าตัวเขาที่เป็นองค์รัชทายาท
แม้จะเป็นเรื่องที่เขาต้องเผชิญจนชินชาทุกครั้งที่มีชายคนนี้อยู่เคียงข้าง แต่ความรู้สึกไม่พึงพอใจกลับไม่เคยจางหายไปเลย
เขาพยายามซ่อนสีหน้าไม่สบอารมณ์พลางชูจอกเหล้าขึ้นสูง
“ขอขอบคุณเจ้าอาวาสที่จัดงานเลี้ยงที่น่ารื่นรมย์เช่นนี้ให้”
สายตาของเหล่านักบวชหันกลับมาจับจ้องที่เขาอีกครั้ง กาเร็ธนิ่งเว้นจังหวะครู่หนึ่งราวกับจงใจดื่มด่ำกับสถานะของตนก่อนจะเอ่ยต่ออย่างช้าๆ
“หวังว่าช่วงเวลานี้จะเป็นความหมายที่ลึกซึ้งต่อทุกคน...”
ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยบทสรุปของคำกล่าวอวยพรให้ดูดีอยู่นั้น จู่ๆ วิญญาณสีทองสายหนึ่งก็พลันแทรกเข้ามาในครรลองสายตา กาเร็ธตัวแข็งทื่อและจ้องมองไปยังทางเข้าโถงด้วยความตกตะลึง
วูบหนึ่ง เขาหลงนึกว่าเซเนเวียร์ผู้หญิงที่เป็นดั่งฝันร้ายคนนั้นปรากฏตัวขึ้นเสียอีก
เขาบีบจอกเหล้าในมือแน่นพลางกวาดสายตามองน้องสาวต่างมารดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ดูจะไม่รู้กฎกติกาพื้นฐานเลยว่าการมาเยือนอารามควรแต่งกายให้สุภาพเรียบง่าย เธอสวมชุดที่ดูหรูหราสะดุดตาเสียจนแม้แต่อยู่ในงานเต้นรำหลวงก็ยังต้องเหลียวหลังมอง ซ้ำยังเป็นชุดที่ดูยั่วยวนและหยาบโลนอย่างยิ่ง
เขาขบกรามด้วยความขยะแขยง ทาเลียที่จงใจเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าหนั่นแน่นที่ยังไม่โตเต็มวัยผ่านเนื้อผ้าเดรสตัวบาง เดินทอดน่องอย่างแช่มช้าตรงมาที่โต๊ะอาหาร
เหล่านักบวชต่างพากันทำหน้าเหมือนจะลมจับ บ้างก็อ้าปากค้างราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง กาเร็ธไม่อาจสะกดกลั้นโทสะไว้ได้อีกต่อไป เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที
“บังอาจ...! แกคิดว่าที่นี่คือที่ไหนถึงได้แต่งตัวสารรูปอุบาทว์แบบนี้!”
เขากระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะจนไวน์กระเซ็นเปียกมือ แต่เขากลับไม่มีกะจิตกะใจจะเช็ดมันและชี้นิ้วใส่หน้าเธอทันที
“แกไม่ได้ยินคำเตือนของฉันเหรอว่าอย่าโผล่หน้ามาให้เห็น!”
“อ้อ แน่นอนว่าได้ยินสิคะ”
หญิงสาวดึงเก้าอี้ข้างตัวเขาออกแล้วหย่อนกายนั่งลงอย่างถือดีพลางประดับรอยยิ้มจริตจะก้านไว้ที่มุมปาก
“ในเมื่อพี่ชายบอกว่าอยากจะเจอฉันใจจะขาด ฉันจะเป็นอยู่นิ่งได้ยังไงกันล่ะคะ? เพื่อตอบสนองคำฝากฝังขององค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่ ฉันเลยอุตส่าห์แต่งตัวมาอย่างประณีตขนาดนี้เลยนะ”
เธอกล่าวพลางใช้มือลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าของชุดที่สวมใส่อย่างตั้งใจประชด กาเร็ธจ้องมองน้องสาวต่างมารดาอย่างเหลือเชื่อ
“แกพูดบ้าอะไร...”
“โธ่ หรือพี่จะบอกว่าไม่รู้นิสัยขวางโลกของฉันกันล่ะคะ... การที่พี่ถึงขนาดส่งผู้บัญชาการอัศวินหลวงไปส่งข่าวแบบนั้นด้วยตัวเอง มันไม่ได้แปลว่าพี่อยากจะเจอน้องสาวคนนี้จนทนไม่ไหวหรอกเหรอ?”
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มบริสุทธิ์ที่ไร้สิ่งใดเจือปนหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์
“องค์รัชทายาทอุตส่าห์ขอร้องอย่างเป็นทางการขนาดนี้ ในฐานะน้องสาว ฉันก็ต้องทำตามความคาดหวังให้สมเกียรติสิคะ”
กาเร็ธต้องใช้ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดทั้งหมดเพื่อไม่ให้เผลอเหวี่ยงมือฟาดเข้าที่ใบหน้าของเธอ ทาเลียยังคงพูดต่ออย่างช้าๆ ราวกับจงใจจะยั่วยุเขาให้ถึงที่สุด
“ได้เห็นหน้าพี่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ พี่เองก็คงจะมีความสุขเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?”
“...ก่อนที่แกจะโผล่หัวมา ฉันก็มีความสุขดีอยู่หรอก”
เสียงขบเคี้ยวเขี้ยวฟันที่ลอดออกมาทำให้ทาเลียระเบิดหัวเราะ
“ถ้าอย่างนั้น การที่ฉันอุตส่าห์ลากสังขารที่เหนื่อยล้ามาหาที่นี่ก็นับว่าคุ้มค่านะคะ”
กาเร็ธกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนี้ยิ้มแบบนั้น เขาจะรู้สึกอยากจะบดขยี้ใบหน้าที่งดงามอย่างประหลาดนั่นให้แหลกคามือ กาเร็ธกำหมัดแน่นจนไหล่สั่นพลางเค้นเสียงพูดออกไปทีละคำอย่างดุดัน
“แกจะอวดดีไปถึงเมื่อไหร่? อยากจะลองดีดูใช่ไหมว่าความอดทนของฉันที่มีต่อแกมันจะหมดลงตรงไหน?”
“ทำไมพูดจาตัดรอนกันแบบนั้นล่ะคะ...”
หญิงสาวเท้าศอกลงบนโต๊ะอาหารพลางโน้มตัวเอียงมาทางเขา แสงจากโคมระย้าสาดส่องลงบนหัวไหล่ที่ซูบผอมจนน่าเวทนาและกระดูกสะบักที่เด่นชัด สายตาของเหล่านักบวชต่างพากันจับจ้องไปที่เรือนร่างสตรีที่ดูราวกับสลักมาจากงาช้างนั้นอย่างไม่อาจละสายตา
'นังงูพิษ' เขาหอบหายใจรุนแรงด้วยความเกลียดชังที่พุ่งพล่าน ทาเลียที่สัมผัสได้ถึงโทสะซึ่งพุ่งถึงขีดสุดกระตุกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก
“ฉันก็แค่มาตามคำเชิญเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องฟึดฟัดขนาดนี้เลยนี่คะ ฉันทำอะไรผิดเหรอ ทำแบบนี้กับน้องสาวคนเล็กที่เป็นที่รัก... ไม่คิดว่ามันรุนแรงไปหน่อยเหรอคะ?”
เธอกหันไปหาเจ้าอาวาสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อขอความเห็น คำถามที่จู่โจมกะทันหันทำให้นักบวชชราหน้าสั่นและแข็งทื่อด้วยความทำตัวไม่ถูก หญิงสาวเห็นปฏิกิริยาใสซื่อนั้นก็นึกสนุกจนหรี่ตาลงอย่างมีเลศนัย ท่าทางที่เหมือนนางคณิกากำลังใช้บริหารเสน่ห์เช่นนั้นทำให้กาเร็ธรู้สึกคลื่นไส้ เขาจึงกระชากแขนของเธออย่างแรง
“ดูท่าจะลงแดงมากสินะ ถ้าอยากได้คู่นอนนักก็ไปหาเอาจากพวกผู้ติดตามของแกนู่น อย่าคิดจะมาเล่นตลกกับเหล่านักบวชที่นี่... ถ้าแกทำเรื่องฉาวโฉ่จนชื่อเสียงราชวงศ์ต้องมัวหมองล่ะก็ ฉันจะทำให้นังใบหน้าสวยๆ ของแกไม่มีทางได้เสนอหน้าออกไปพบผู้คนได้ตลอดชีวิต!”
คำขู่ที่แสนสยดสยองทำให้นัยน์ตาของหญิงสาววาวโรจน์
“แล้วพี่จะทำยังไงล่ะคะ?”
ทาเลียเอียงคอถามอย่างท้าทายพลางพ่นคำพูดออกมาอย่างดุร้าย
“ยิ่งพี่พูดแบบนี้ ฉันยิ่งอยากจะทำตามความคาดหวังของพี่จนใจจะขาดเลยล่ะค่ะ”
กาเร็ธทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเอื้อมมือออกไปหวังจะบิดคอระหงที่ผอมบางจนแทบจะหักคามือได้นั้นให้รู้แล้วรู้รอด
ทว่าในวินาทีนั้น มือที่หนักแน่นข้างหนึ่งก็วางลงบนหัวไหล่ของเขา
“ฝ่าบาท”
กาเร็ธสะดุ้งตัวโยนแล้วเงยหน้าขึ้นมอง บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน กำลังก้มมองเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
มันคือใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกอย่างที่เห็นจนเบื่อ แต่กาเร็ธกลับรู้สึกแวบหนึ่งว่าตัวเองกำลังถูกคุกคาม ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยสักนิด
“ทุกคนกำลังรอคำรับสั่งเปิดมื้ออาหารจากฝ่าบาทอยู่พ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสกดไหล่เขาไว้แน่นราวกับเป็นการเตือนไม่ให้ไปติดกับดักการยั่วยุของทาเลีย
กาเร็ธปัดมือนั้นออกอย่างหัวเสีย ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกด้วยความโหยหาที่จะระเบิดความรุนแรงออกมา
เขาข่มอารมณ์ด้วยการกำหมัดแน่นและถลึงตาจ้องหน้าของหญิงสาวที่ดูยั่วยุคนนั้น
ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา กำลังตั้งใจหาเรื่องท้าทายให้เขาคุมสติไม่อยู่ เขาจะปล่อยให้ตัวเองหลงกลไม่ได้ กาเร็ธบอกตัวเองซ้ำๆ ในใจพลางระงับโทสะที่กำลังเดือดพล่าน ก่อนจะสะบัดมือปล่อยแขนของเธอทิ้งอย่างรุนแรง จากนั้นเขาก็ดึงจอกเหล้าขึ้นมาและตะโกนประกาศด้วยเสียงที่ดูจงใจโอเวอร์เหมือนละคร
“เสียเลากับเรื่องไร้สาระมามากพอแล้ว เอาล่ะ ลงมือกินกันได้ ขอบใจเจ้าอาวาสอีกครั้งที่เตรียมสถานที่ชั้นเลิศแบบนี้ไว้ให้... หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่เปี่ยมด้วยความหมายสำหรับทุกคน”
เหล่านักบวชที่มีท่าทีแข็งทื่อพลางลอบสังเกตสีหน้าขององค์รัชทายาท องค์หญิงลูกนอกสมรส และผู้บัญชาการอัศวินหลวงที่ยืนคุมอยู่ด้านหลังสลับไปมา ต่างพากันหยิบจอกเหล้าขึ้นมาอย่างเก้อๆ กังๆ มีเพียงทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เท่านั้นที่กอดอกแล้วเฝ้ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มหยัน
ในขณะที่โทสะของกาเร็ธกำลังจะพุ่งขึ้นมาอีกครั้งเพราะท่าทีต่อต้านนั้น บาร์คัสก็น้อมตัวลงไปหาทาเลีย
“ช่วยกรุณารักษามารยาทพื้นฐานในฐานะแขกด้วยพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงรอง”
จากนั้นเขาก็ยื่นมือไปแบมือของหญิงสาวออกอย่างนุ่มนวลและยัดจอกเงินโกเบล็ตใส่มือของเธอ ทาเลียดูจะชะงักไปครู่หนึ่งเพราะตกใจกับการถูกสัมผัสกะทันหัน ก่อนจะตวัดสายตาร้ายกาจจ้องมองเขาเขม็ง
กาเร็ธคิดว่าเธอคงจะปาจอกเหล้านั้นทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ เพราะทั้งคู่มักจะปะทะกันมาตั้งแต่เด็ก ทาเลียจึงดูจะจงเกลียดจงชังบาร์คัสเป็นพิเศษ
ทว่ากลับตรงกันข้ามกับที่เขาคิด ทาเลียที่จ้องมองเขาด้วยสายตาของแมวที่กำลังพยศอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยอมวางตัวให้ตรงอย่างสงบ กาเร็ธหรี่ตาลง การที่ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ยอมถอยกลับไปเพียงเพราะคำเตือนแค่นั้น มันช่างไม่สมกับเป็นเธอเลย ปกติเธอคือผู้หญิงที่อาละวาดอย่างไม่รู้ลิมิตไม่ใช่หรือ แทนที่จะยอมหมอบราบคาบต่อแรงกดดันของบาร์คัส เธอควรจะกรีดร้องอาละวาดจนเป็นฟองฟอดถึงจะสมกับเป็นตัวเธอ
'นังนี่กำลังวางแผนอะไรอยู่หรือเปล่านะ?'
บาร์คัสตอบกาเร็ธอย่างสุภาพจนไม่อาจตำหนิได้ ส่วนกาเร็ธเริ่มสงสัยเมื่อเห็นทาเลียยอมถอยง่ายๆ ราวกับกำลังวางแผนบางอย่างอยู่
กำลังโหลดความเห็น...