คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 26 · สายตาที่ไม่น่าไว้ใจ

ตอน 26
สายตาที่ไม่น่าไว้ใจ

กาเร็ธลอบแสร้งสังเกตเสี้ยวหน้าของน้องสาวต่างมารดาด้วยสายตาเคลือบแคลง ก่อนจะหันหน้าหนีด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองเผลอไปให้ความสำคัญกับกิริยาทุกย่างก้าวของสิ่งมีชีวิตที่ไร้ค่าคนนี้มากเกินไป

ไม่ว่าในหัวสมองนั่นจะคิดอะไรอยู่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ? ยังไงซะในวันที่เขาได้ขึ้นครองบัลลังก์ ผู้หญิงคนนี้ก็คือตัวตนที่ต้องถูกลบทิ้งไปจากโลกนี้ตลอดกาลอยู่แล้ว แค่อดทนรอให้ถึงวันนั้นก็พอ

เขาดื่มไวน์รสแรงเข้าไปอึกใหญ่ ราวกับต้องการจะลบภาพน้องสาวที่น่ารำคาญใจคนนี้ออกไปจากหัว

◆ ◆ ◆

ทาเลียแสร้งทำสีหน้าเบื่อหน่ายพลางยกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของตัวเองสั่นระริกจางๆ จึงรีบวางจอกลงทันที เธอพยายามทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุดพลางซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะอาหารและเม้มริมฝีปากที่แห้งผาก

ผิวสัมผัสตรงจุดที่บาร์คัสแตะต้องยังคงร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก ทั้งที่ไม่ได้สัมผัสถูกเนื้อต้องตัวกันโดยตรง ความรู้สึกถึงข้อนิ้วที่แข็งแกร่งผ่านถุงมือหนังที่เย็นเยียบนั้น ราวกับซึมลึกเข้าไปถึงภายใต้ชั้นผิวหนัง

เธอพยายามฝืนไหล่ที่คอยจะห่อลงให้ตั้งตรง และเช็ดฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อลงบนชายกระโปรง เธอสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าที่เริ่มชื้นแฉะแนบไปกับผิว

วินาทีนั้น ความรู้สึกผิดหวังในตัวเองก็ถาโถมเข้ามา ชุดที่เธอจงใจเลือกมาสวมเพื่อยั่วโมโหกาเร็ธ ในยามนี้มันกลับกำลังทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก

เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวไหล่และแผ่นหลังที่เปิดเปลือยพลางกำหมัดแน่น ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีทางมองมาที่เธอแน่ๆ แต่ประสาทสัมผัสกลับตึงเครียดจนปวดร้าว

ทาเลียพยายามสะกดกลั้นความต้องการที่จะหันกลับไปมองข้ามหัวไหล่เพื่อเช็กว่าเขากำลังมองไปที่ไหนอย่างสุดชีวิต แม้ประสบการณ์การแสดงมาหลายปีจะช่วยให้เธอพอจะปั้นหน้าเรียบเฉยได้บ้าง แต่หยดเหงื่อที่ค่อยๆ ผุดออกมาตามผิวหนังนั้นเป็นสิ่งที่เธอห้ามไม่ได้

เมื่อสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าบางๆ ที่แนบติดผิวราวกับของเหลวเหนียวหนืด ทาเลียก็จิกกัดริมฝีปากล่างแน่น การเลือกชุดนี้มาใส่ช่างเป็นการตัดสินใจที่โง่เง่าสิ้นดี

“อาหารไม่ถูกปากหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทาเลียสะดุ้งตัวโยน นักบวชหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังจ้องมองเธออยู่

เจ้าอาวาสเหรอ? ทาเลียยักไหล่ทำทีเป็นหยิ่งยโส

“ถ้าเทียบกับอาหารที่เคยกินในวัง มันก็นับว่ากระจอกล่ะนะ”

คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้นักบวชหนุ่มสีหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย

เธอหันหน้าหนีอย่างรวดเร็วเป็นสัญญาณว่าให้เลิกสนใจเธอเสียที ก่อนจะหยิบเค้กชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาคำหนึ่ง แค่แสร้งทำเป็นกินอะไรเข้าไปบ้างเขาจะได้ไม่เที่ยวมาหาเรื่องชวนคุยไร้สาระอีก เธอคิดพลางยัดขนมปังแห้งๆ เข้าปากและเคี้ยวไปอย่างนั้นตามกลไก ราวกับกำลังกลืนฟองน้ำลงคอ

เธอกล้ำกลืนความรู้สึกอยากอาเจียนแล้วจิบไวน์ตามเข้าไปหนึ่งอึก เมื่อสังเกตเห็นนักบวชสองสามคนกำลังแอบมองเธออย่างไม่วางตาเธอก็ขมวดคิ้วมุ่น สายตาที่เกาะแกะเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าอาหารที่เลี่ยนไปด้วยไขมันเสียอีก

เธอลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

“งานเลี้ยงน่าผิดหวังจังเลยนะคะ ฉันขอตัวกลับไปนอนก่อนดีกว่า”

กาเร็ธส่งสายตาหงุดหงิดมาให้ หากเป็นเวลาปกติเธอคงจะพ่นคำพูดเสียดสีพี่ชายคนนี้ต่ออีกสักสองสามคำ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนมีกรดขย้อนขึ้นมาถึงลำคอจนไม่อาจทนยืนอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป

เธอรีบเดินออกจากโถงงานเลี้ยงทันที เมื่อพ้นจากพื้นที่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมัน กลิ่นเหล้า และกลิ่นเผาไหม้ของเทียนไข ความรู้สึกพะอืดพะอมก็ดูจะทุเลาลงบ้าง

ทาเลียสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางปาดเหงื่อกาฬที่เปียกชุ่มบนหน้าผาก แล้วก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินอย่างเชื่องช้า

อากาศยามค่ำคืนที่เย็นเยือกสัมผัสเข้าที่แผ่นหลัง เธอโอบกอดท่อนแขนที่ขนลุกซู่ของตัวเองไว้พลางเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย

บางครั้งเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่ากำลังทำเรื่องแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ การเอาตัวเองมาจัดแสดงต่อสายตาผู้คนเพื่อสร้างความวุ่นวายนี่มันมีสิ่ใดที่มีความหมายกัน

“องค์รัชทายาทดูจะเหลืออดกับตัวตนของลูกเต็มที บางครั้งแม่ก็รู้สึกว่าเขาดูจะยอมรับในตัวลูกไม่ได้ยิ่งกว่าตัวแม่เสียอีกนะ”

เสียงของเซเนเวียร์ที่เคยพึมพำอย่างอารมณ์ดีดังแว่วเข้ามาในหู

คงจะเป็นวันที่จัดงานรำลึกครบรอบการเสียชีวิตของจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์

ทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามาในงานโดยมีมารดาจูงมือพามา กาเร็ธก็ขาดสติโดยสมบูรณ์

เขาแผดร้องคำรามพลางพุ่งเข้าบีบคอองค์หญิงตัวน้อย เหล่าขุนนางต่างพากันตกใจและเข้ามาห้ามปรามแต่องค์รัชทายาทไม่ยอมปล่อยมือ จนอัศวินสองนายต้องช่วยกันฉุดลากเขาออกมาอย่างทุลักทุเล

ทาเลียที่เพิ่งรอดพ้นจากมือมัจจุราชตะเกียกตะกายไปที่แทบเท้าของมารดาแล้วคดตัวสั่นเทา เซเนเวียร์จึงรวบกอดเธอไว้ราวกับจะคุ้มครอง

ในขณะที่ควรรู้สึกอุ่นใจจนอยากจะร้องไห้ ทาเลียกลับมองเห็นแววตาพึงพอใจที่วูบผ่านใบหน้าของเซเนเวียร์เพียงครู่หนึ่ง

คงจะนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ที่เธอเริ่มหาโอกาสยั่วยุกาเร็ธเสมอ

ต่อให้ชื่อเสียงที่ย่ำแย่อยู่แล้วจะดิ่งลงเหวถึงขั้นสุดเธอก็ไม่สนใจ เพราะชื่อเสียงขององค์รัชทายาทก็จะพังพินาศตามไปด้วย และนั่นจะทำให้แม่มีความสุข

จู่ๆ เสียงหัวเราะที่ว่างเปล่าก็หลุดออกมาจากปอด เธอช่างดูตลกเหลือเกินที่ดิ้นรนแทบตายเพียงเพื่อจะแลกกับความรักอันน้อยนิดจากผู้หญิงคนนั้น

ต่อให้เธอจะเหยียบย่ำเกียรติยศขององค์รัชทายาทจนจมดิน เซเนเวียร์ก็คงไม่มีวันรักเธออยู่ดี

แม่ไม่เคยรักใคร ไม่ว่าจะเป็นองค์จักรพรรดิ หรือแม้แต่อัสรอสที่หล่อนแสนจะประคบประหงม

สำหรับหล่อนแล้ว ทุกอย่างเป็นเพียงเครื่องมือและวิธีการเท่านั้น บางทีอาจจะเป็นเพราะเธอรู้ซึ้งถึงข้อนี้ดีล่ะมั้ง ถึงได้ยังคงทำเรื่องเดิมซ้ำๆ เพราะหากพิสูจน์ไม่ได้ว่าตัวเองมีประโยชน์ เธอก็จะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าสำหรับหล่อนไปจริงๆ ...

“องค์หญิงรอง”

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทาเลียตื่นจากภวังค์

เมื่อหันไปมอง เธอเห็นเงามืดของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ที่มุมหนึ่งของทางเดินที่สลัว ทันทีที่รับรู้ได้ว่านั่นคือนักบวชคนที่แอบมองเธออย่างจดจ่อในงานเลี้ยง ทาเลียก็พลันตัวแข็งทื่อด้วยความระแวดระวัง

‘ตามฉันมาเหรอ?’

เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ทางเดินยาวที่มุ่งไปสู่สวนไม่มีแม้แต่เงาสิ่งมีชีวิตใดๆ เมื่อคิดได้ว่าเขาแอบตามเธอมาเงียบๆ จนถึงที่ลับตาคน หัวใจเธอก็เต้นรัวด้วยความพรั่นพรึง

“มีธุระอะไร?”

ทาเลียพยายามซ่อนความกลัวไว้ภายใต้น้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นทรงอำนาจ

โชคดีที่การวางโตนั่นได้ผล นักบวชผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง เธอจึงรีบตวัดสายตาคมปรายมองเขาด้วยหวังว่าเขาจะยอมถอยกลับไป

“ฉันถามว่ามีธุระอะไร”

“กะ-ก็เรื่องที่ทรงตรัสไว้เมื่อครู่นี้...”

นักบวชผู้นั้นอึกอัก

เธอขมวดคิ้ว “ฉันพูดเรื่องอะไร?”

“คะ-คือว่า... เมื่อกี้ในงานเลี้ยง...”

ชายที่บิดตัวไปมาอย่างน่ารังเกียจคนนั้น หน้าที่เต็มไปด้วยกระจุด่างดำเห่อแดงขึ้นมาพลางส่งสายตาหยาดเยิ้มมาให้เธอเป็นระยะ

ทาเลียพยายามเกร็งขาไว้ไม่ให้ก้าวถอยหลัง หากเธอแสดงความอ่อนแอออกมา อีกฝ่ายจะยิ่งได้ใจ เธอจึงเชิดคางขึ้นอย่างจองหอง

“ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรฉันจะไปแล้ว”

“ก็... ที่บอกว่า อยากจะทำตามความคาดหวังขององค์รัชทายาท... ยะ-ยังไงล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

ชายผู้นั้นโพล่งออกมาอย่างรวดเร็ว

ทาเลียที่กำลังจะหันหลังเดินไปทางสวนชะงักก้าวแล้วหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง อย่าบอกนะว่า เพราะคำพูดประชดประชันที่เธอสวนกลับกาเร็ธเพื่อท้าทายเรื่องที่เขาไม่ให้เธอเล่นตลกกับเหล่านักบวช ทำให้ชายคนนี้แอบตามเธอมาด้วยจุดประสงค์แบบนั้นจริงๆ

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนถูกราดด้วยน้ำแข็งกะทันหัน

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 26

สรุปตอน 26

กาเร็ธลอบจับตาทาเลียด้วยความระแวงพร้อมรอวันกำจัดเธอเมื่อได้ครองบัลลังก์ ส่วนทาเลียรู้สึกเย็นวาบเมื่อรู้ว่ามีชายคนหนึ่งแอบตามเธอมาด้วยเจตนาไม่ดี

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 27 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 25กลับหน้าเรื่อง
ตอน 25ตอน 27