สายตาที่เยิ้มไปด้วยความคาดหวังคู่หนึ่งจ้องเขม็งมาที่หน้าอกของเธออย่างเหนียวหนืด ก่อนจะค่อยๆ ไล่ต่ำลงไป เขาจ้องมองทรวดทรงที่ปรากฏภายใต้เนื้อผ้าบางเบานั้นอยู่นานราวกับกำลังคลำหาด้วยสายตา แล้วจึงค่อยเลื่อนกลับมาสบเข้ากับดวงตาของเธอตรงๆ
ทาเลียรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าต้องรีบหนีไปเดี๋ยวนี้ แต่ขากลับก้าวไม่ออกแม้แต่เซนติเมตรเดียว
ชายคนนั้นเม้มริมฝีปากล่างพลางค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้
“หากองค์หญิงอนุญาต กระหม่อมจะ...”
มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยด้านแตะลงบนปอยผมที่ทิ้งตัวลงบนหัวไหล่ของเธอ เธอจ้องมองเส้นผมของตนเองที่ถูกพันรอบนิ้วราวกับกิ่งไม้แห้งนิรนามนั้นด้วยแววตาหวหวา
เธอหายใจไม่ออก สมควรอย่างยิ่งที่จะต้องตวาดออกไปว่าบังอาจเอามือมาโดนตัวเธอได้อย่างไร แต่ในปากที่อ้าเผยอนั้นกลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย
ดูเหมือนเขาจะทึกทักเอาว่าอาการนิ่งเฉยคือการตอบตกลง ชายคนนั้นที่ลูบไล้เส้นผมสีทองอย่างพิถีพิถันทีละเส้น คราวนี้ได้เอื้อมมือมาหาใบหน้าของเธอ
ฝ่ามือหยาบราวกระดาษทรายลูบไล้ผ่านผิวที่บอบบางจนรู้สึกแสบ ทว่าท่ามกลางความกลัวที่เกาะกินจนเธอต้องหดคอหนี มือขนาดใหญ่ที่สวมถุงมือเหล็กก็พุ่งออกมาจากความมืดและคว้าหม่อมข้อมือของชายผู้นั้นไว้แน่น
ทาเลียสะดุ้งตัวเยนราวกับตื่นจากภวังค์แล้วรีบก้าวถอยหลังทันที เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง ก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าประกายเงินที่วาวโรจน์
ชั่วพริบตานั้น หัวใจของเธอหล่นวูบจนปวดหนึบ
เธอเบียดกายแนบชิดติดกำแพงตามสัญชาตญาณ บาร์คัสที่จ้องมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ค่อยๆ เบือนสายตาไปทางนักบวชอย่างเชื่องช้า
ดูเหมือนชายผู้นั้นจะมองเห็นบางอย่างในแววตาของเขา นักบวชที่เคยแข็งทื่อราวกับหินเริ่มสั่นเทาไปทั้งตัวราวกับได้เผชิญหน้ากับภูตผี
“ผะ-ผมแค่...”
“เงียบ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นตัดบทการแก้ตัวนั้นทันควัน ใบหน้าที่ซีดเผือดของนักบวชบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แม้ดูภายนอกจะเหมือนเขาแค่จับข้อมือเอาไว้เบาๆ แต่ในความเป็นจริง บาร์คัสคงจะอัดแรงบีบราวกับจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ
บาร์คัสเค้นเสียงเอ่ยรอดไรฟันใส่หน้าชายที่เหงื่อไหลพราก
“เราทั้งคู่คงไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายหรอกนะ กลับไปที่ที่คุณควรอยู่ซะสิ”
นักบวชที่ครางออกมาด้วยความเจ็บปวดรีบพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
บาร์คัสปล่อยแขนนั้นออกพลางเสริมต่อ
“จนกว่าพวกเราจะไปจากที่นี่ อย่าได้มาให้เห็นหน้าอีกจะดีกว่า”
“ผะ-ผมจะจำใส่ใจไว้”
ชายผู้นั้นกุมข้อมือที่ขึ้นรอยเขียวคล้ำพลางส่งเสียงสะอื้นไห้
บาร์คัสบุ้ยปากเป็นเชิงไล่ให้ไสหัวไป ชายคนนั้นจึงรีบวิ่งหนีตะเกียกตะกายจากไปโดยไม่คิดชีวิต บาร์คัสจ้องมองแผ่นหลังอันอเนจอนาถนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาหาเธอ
ทาเลียเผลอก้มหน้าหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทำไมริมฝีปากถึงได้แห้งผากและรู้สึกร้อนผ่าวที่ลำคอแบบนี้ ระหว่างที่เธอกำลังกระสับกระส่ายลอบสังเกตท่าทีของเขา น้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุกก็ดังขึ้น
“ตามมาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะอารักขาไปส่งที่พัก”
ทาเลียที่เกร็งตัวมาตลอดเลื่อนแขนลงอย่างอ่อนแรง ความรู้สึกผิดหวังและน้อยใจโถมเข้ามาในอกทันที
'เมื่อกี้ฉันกำลังจะเจอนรกอยู่แล้วนะ ฉันกลัวจนแทบตาย แต่ทำไม... ทำไมนายถึงได้ดูเย็นชาและเฉยเมยขนาดนี้'
ทาเลียกัดริมฝีปากด้วยใบหน้าแค้นเคืองก่อนจะเดินแซงเขาไปดุ่มๆ เธอไม่มีวันยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นจนตาย
เธอเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างทระนงพลางเดินตัดข้ามสวนไปได้ไม่นานนัก ก็มองเห็นเรือนพักสำหรับศาสนิกชนหญิงอยู่เบื้องหลังระเบียงทางเดินยาว
เธอมองตรงไปข้างหน้าพลางตะโกนบอกน้ำเสียงกระด้าง
“ถึงแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าตามมาอีก!”
รอบอาคารมีเหล่าอัศวินยืนอารักขาอยู่ เธอคงไม่ต้องเจอเหตุการณ์เลวร้ายแบบเมื่อกี้อีกแล้ว
เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งหมายจะหนีไปให้พ้น ทว่าก้าวเดินได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของเธอก็ถูกกักไว้ระหว่างแผ่นหลังเขากับผนังอาคารด้านนอก
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกโพลง
“อะ-อะไร... จู่ๆ ก็...”
“หากได้ลองริเล่นกับไฟแล้วถูกลวกจนปวดแสบปวดร้อนไปสักครั้ง...”
มันเป็นเสียงที่เหมือนถูกขูดออกมาจากลำคอ ดูเหมือนเจ้าตัวจะรู้สึกได้เขาจึงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขรึมลงกว่าเดิม
“ถึงเวลาที่ควรจะรู้จักระวังตัวบ้างได้แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เธอรู้สึกได้ว่าเลือดในกายเย็นเฉียบจนใบหน้าซีดเผือด บาร์คัสที่จ้องสำรวจใบหน้านั้นราวกับต้องการจะผ่าพิสูจน์ กระตุกริมฝีปากขึ้น
“หรือว่าท่านปรารถนาที่จะทำตัว ‘ต่ำต้อย’ อย่างไร้ค่าไปเรื่อยๆ จริงๆ?”
ทาเลียเหวี่ยงหมัดออกไปโดยไม่ทันติด ทว่าคราวนี้เธอก็โดนคว้าข้อมือไว้ได้ก่อนจะสัมผัสผิวหน้าเขาเช่นเคย บาร์คัสเอ่ยต่ออย่างเชื่องช้า
“หากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ ช่วยสำรวมหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะ จนกว่าการเดินทางนี้จะจบลง กระหม่อมไม่อยากให้มีปัญหาที่น่ารำคาญเกิดขึ้นไปมากกว่านี้”
เธอกัดริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น เขาปล่อยแขนเธอออกแล้วค่อยๆ หันหลังกลับ
“หวังว่าท่านจะเข้าใจ”
ในวินาทีนั้น หากในมือเธอมีดาบ เธอคงจะปักมันลงกลางหลังของเขาอย่างไม่ลังเล
ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปอย่างไร้เสียงราวกับปลาที่แหวกว่ายในน้ำด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะรีบหันหน้าหนีเมื่อรู้สึกว่าวิสัยทัศน์เริ่มพร่ามัว
ถึงจะรู้ว่าเขาจะไม่มีวันหันกลับมามอง แต่เธอก็กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเห็นหยดน้ำตา ทาเลียใช้แขนเสื้อเช็ดดวงตาอย่างแรงแล้ววิ่งหนีเข้าไปในเรือนพักทันที
เช้าวันต่อมา พิธีกรรมดำเนินไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทาเลียนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องนอนที่ได้รับจัดสรร เธอก้มมองดูพี่น้องฝาแฝดที่กำลังมุ่งหน้าไปยังแท่นบูชา โดยมีบาร์คัสเดินตามหลังอารักขาอยู่ไม่ห่าง
ตามความจริง เธอควรจะต้องยืนอยู่ตรงนั้นด้วย ทว่าเธออ้างว่าร่างกายไม่เอื้ออำนวยจึงขอถอนตัวออกจากพิธีกรรมที่เชื้อพระวงศ์พึงปฏิบัติด้วยเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น
ตามมารยาทแล้วพิธีควรจะถูกเลื่อนออกไป ทว่าภายใต้การยืนกรานขององค์รัชทายาท พิธีจึงดำเนินต่อไปตามกำหนดการเดิม บางทีทางอารามเองก็อาจจะยินดีกับสถานการณ์นี้ เพราะการต้องมอบศีลให้แด่ลูกนอกสมรสนั้นคงไม่ใช่เรื่องที่น่าพิสมัยสำหรับพวกเขานัก
‘...หรือฉันจะเข้าร่วมไปให้มันจบๆ ดีนะ’
ทาเลียที่เคยหัวเราะคิกคัก ค่อยๆ เลือนหายรอยยิ้มไปเมื่อเห็นไอล่าและบาร์คัสยืนเคียงคู่กันต่อหน้าแท่นบูชา
หากเธอเข้าไปแทรกกลางตรงนั้น เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองจะเผลอทำเรื่องอะไรลงไป บางทีเธออาจจะบ้าคลั่งจนพุ่งเข้าไปฆ่าใครคนใดคนหนึ่งให้ตายไปเสียก็ได้
‘ระหว่างสองคนนั้น ใครที่ฉันเกลียดมากกว่ากัน... ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้แล้วเหมือนกัน’
ทาเลียเผลอเอานิ้วเข้าปากตามความเคยชิน ทว่าความรู้สึกอาลัยเล็บที่เพิ่งเริ่มจะยาวทำให้เธอจำต้องลดมือลง
เธอทนดูภาพเหล่านั้นต่อไปไม่ได้อีกแล้ว เธอรูดม่านปิดเสียแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง
ท่ามกลางความมืดสลัวขณะซุกตัวอยู่นั้น ความทรงจำเมื่อคืนก็เริ่มวนเวียนอยู่ในหัว สายตาที่เต็มไปด้วยตัณหา มือที่เอื้อมเข้ามาหา และสายตาอันเย็นชาของบาร์คัส...
“หากได้ลองริเล่นกับไฟแล้วถูกลวกจนปวดแสบปวดร้อนไปสักครั้ง... ถึงเวลาที่ควรจะรู้จักระวังตัวบ้างได้แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงจนมิดศีรษะ
บาร์คัสคิดว่าเธอเป็นคนยั่วยวนชายคนนั้นเอง บางทีมันอาจจะไม่ต่างกันนัก เพราะเธอมักจะทำเรื่องโง่ๆ จนตัวเองตกที่นั่งลำบากอยู่เสมอ... และหน้าที่ของเขาก็คือการเข้ามาช่วยเหลือเธอในยามวิกฤต
ในเมื่อเพิ่งจะหลุดพ้นจากงานที่น่าเบื่อหน่ายนั้นมาได้ กลับต้องมาเจอเรื่องเดิมๆ อีก จึงไม่แปลกที่เขาจะนึกระอาใจ คงจะสะอิดสะเอียนเธอเต็มทีแล้วสินะ
หญิงสาวซุกหน้าลงกับหมอนพลางส่งเสียงหัวเราะอย่างขมขื่น
ภาพเหตุการณ์ในวันที่เขาเดินออกไปจากชีวิตของเธอกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง อาจเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อวานมันช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน
ทาเลียจ้องมองแสงสว่างริบหรี่ที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ก่อนจะหลับตาลงนิ่งนาน ความทรงจำที่เคยแอบฝังลึกไว้เริ่มพรั่งพรูออกมาอย่างไม่มีลำดับชั้น
ทาเลียตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายจนตัวแข็งทื่อ เหตุการณ์นั้นปลุกความทรงจำในวันที่บาร์คัสเดินออกไปจากชีวิตของเธอให้หวนกลับมาอีกครั้ง
กำลังโหลดความเห็น...