น่าจะเป็นเหตุการณ์ช่วงไม่กี่เดือนก่อนที่เธอจะอายุครบสิบหกปีบริบูรณ์
ความกระวนกระวายใจที่รู้ว่าใกล้จะบรรลุนิติภาวะ ทำให้เธอคอยตามรบเร้าเขาหนักกว่าปกติ ทั้งบีบบังคับให้เขาช่วยเลือกเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับให้ มันเป็นการดิ้นรนที่น่าเวทนาเพียงเพื่อหวังจะดึงดูดความสนใจจากเขา
บาร์คัสผู้ซึ่งปกติมักจะเมินเฉยต่อคำขอไร้สาระของเธอ คราวนี้กลับยอมตามใจและออกความเห็นให้แต่โดยดี คงเป็นเพราะเขารู้สึกเหนื่อยหน่ายกับการถูกเซ้าซี้มาอย่างยาวนาน
หรือบางที เขาอาจจะเริ่มใจกว้างขึ้นเพราะคิดว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะหลุดพ้นจากเธอไปเสียที เธอทั้งรู้สึกหมั่นไส้และเกลียดเขาจนอยากจะฆ่าให้ตายเมื่อคิดได้เช่นนั้น แต่ถึงอย่างนั้น ในใจเธอกลับมีความรู้สึกทะยานอยากอย่างแรงกล้าที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อรั้งบาร์คัสไว้ข้างกายให้ได้
เพราะ ‘จุดจบ’ ที่เคยคิดว่าไม่มีวันมาถึง กำลังคืบคลานเข้ามาทุกขณะ
“นี่ ชุดนี้เป็นไง ถ้าจะใส่ในพิธีบรรลุนิติภาวะ?”
เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมหรูหราที่สั่งตรงมาจากทางใต้ แล้วแสร้งโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาอย่างจงใจอวดโฉม
บาร์คัสเพียงแค่ปรายสายตาอันแห้งแล้งมองมาตามปกติ ทว่าสายตาอันสงบนิ่งคู่นั้นกลับทำให้ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา
ในตอนนี้เขาข้ามผ่านวัยสิบเก้าเข้าสู่ยี่สิบ ร่างกายที่เพิ่งสลัดคราบเด็กหนุ่มทิ้งไปนั้นดูแข็งแกร่งและหนั่นแน่นด้วยกลิ่นอายของบุรุษเพศ หากไม่ใช่เพราะแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนตายดวงนั้น เขาคงจะดูไม่ต่างจากเทพบุตรที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์เลย
ทาเลียจงใจขึ้นเสียงดังเพื่อปกปิดความตื่นเต้นที่หัวใจเต้นระรัวอย่างคนโง่
“ถามว่าเป็นยังไงไม่ได้ยินเหรอ!”
“...ดูเหมือนเด็กแอบขโมยชุดผู้ใหญ่มาใส่มากกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
ในที่สุดริมฝีปากที่ปิดสนิทก็ปริปากเอ่ย
เธอตวัดสายตามองเขาอย่างเคืองๆ ฝ่ายชายหนุ่มก็เสริมต่อราวกับรำคาญเต็มที
“มันไม่เข้ากับท่านอย่างรุนแรงเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ใบหน้าของเธอเห่อแดงด้วยความอับอายพลางถลึงตาใส่เขา แต่เพราะเธอเป็นฝ่ายไปขอความเห็นจากผู้ชายปากแข็งคนนี้เอง จะเถียงกลับก็กระไรอยู่
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาแค้นเคืองก่อนจะเดินกระทืบเท้าปังๆ หายเข้าไปหลังฉากกั้น เธอรื้อค้นกองเสื้อผ้าที่วางระเกะระกะราวกับภูเขาเลากาอย่างบ้าคลั่ง เธอตั้งใจว่าจะต้องทำให้ผู้ชายที่เย็นชาเหมือนศพคนนี้หน้าแดงให้ได้
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เธอเลือกชุดที่ดูเย้ายวนใจยิ่งกว่าเดิมออกมา เป็นเดรสเซ็กซี่ที่คว้านคอลึกจนน่าหวาดเสียว แม้จะลังเลอยู่ชั่วครู่ว่ามันจะเกินงามไปหรือไม่ แต่ทาเลียก็ตัดสินใจสวมมันทันที เมื่อเฝ้ามองกระจกเงาก็ปรากฏภาพเด็กสาวที่งดงามจนแทบลืมหายใจสะท้อนออกมา
เธอกวาดสายตาสำรวจรูปร่างของตัวเองด้วยความพึงพอใจ ร่างกายที่เคยซูบผอมราวกับกิ่งเบิร์ชเริ่มแปรเปลี่ยนไปทีละน้อยตั้งแต่อายุสิบสี่ หน้าอกที่เคยราบเรียบเริ่มก่อตัวเป็นทรงและขยายใหญ่ขึ้นทีละนิด ส่วนสะโพกที่เคยทึ่มทื่อก็เริ่มมีเนื้อนวลผุดผ่อง
ทาเลียรู้สึกภาคภูมิใจในการเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างยิ่ง เธอรู้สึกอิ่มเอมใจที่เห็นว่าตัวเองกำลังขยับเข้าใกล้ความงามที่สมบูรณ์แบบของเซเนเวียร์ไปทุกที หากบาร์คัสได้รับรู้ถึงเสน่ห์ที่เธอมี เขาคงจะต้องเปลี่ยนสถานะความคิดที่มีต่อเธอแน่ เพราะในไม่ช้า เธอจะกลายเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในปฐพี
เธอเดินพรวดออกมาจากหลังฉากกั้นด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยม
“แล้วชุดนี้ล่ะ?”
บาร์คัสที่กำลังหมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายหันกลับมามองเธอ ในที่สุดใบหน้าของเขาก็เริ่มปรากฏร่องรอยของอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาบ้าง ทว่ามันกลับไม่ใช่อารมณ์ในเชิงบวกสักเท่าไหร่
เขาขมวดคิ้วพลางกวาดสายตาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเค้นเสียงพูดอย่างหุนหัน
“ชุดแรก”
เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงกระด้าง
“เลือกชุดแรกเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงของเขานั้นช่างแห้งแล้ง ไร้ซึ่งร่องรอยของความชื่นชมหรือความหวั่นไหวอย่างที่เธอคาดหวัง ทว่าแค่เพียงเขายังจำได้ว่าชุดแรกคือชุดไหนจากบรรดาเสื้อผ้านับสิบชุดที่เธอเอาออกมาโชว์ หัวใจของทาเลียก็แทบจะระเบิดออกด้วยความยินดี
เธอกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย
“อะไรกัน ทำเป็นไม่สนใจ... ที่แท้ก็แอบมองดูอยู่เงียบๆ สินะ?”
เขาไม่ตอบโต้สิ่งใด สีหน้าท่าทางบ่งบอกชัดเจนว่าแค่อยากจะให้การโชว์ชุดที่น่ารำคาญนี้จบลงโดยเร็วที่สุดเท่านั้น
ถึงจะรู้สึกขุ่นเคืองกับท่าทีถือดีของเขาอยู่บ้าง แต่ทาเลียก็ตัดสินใจที่จะใจกว้างยอมปล่อยผ่านไป ถึงจะเปลี่ยนท่าทีของเขาไม่ได้ในทันที แต่เครื่องตัดสินใจแล้วไม่ใช่หรือว่าจะค่อยๆ แสดงให้เขาเห็นถึงตัวตนที่เปลี่ยนไปของเธอ
ทาเลียฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอพลางหยิบชุดแรกออกมา
มันคือชุดเซอร์โคตกำมะหยี่ที่ดูหรูหราและประณีตด้วยลวดลายปักของเผ่าพราย ชุดนี้จะไม่มีวันหลุดออกจากตู้เสื้อผ้าของเธอตลอดกาล เพราะมันคือชุดที่เข้าตาบาร์คัสที่สุด
เธอรีบผลัดเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมาหมุนตัวไปมาต่อหน้าเขาอย่างตั้งใจอวด
“ชุดนี้ใช่ไหม?”
เขามองดูเธออย่างสงบนิ่ง สำหรับเขาแล้ว การที่ผู้หญิงที่เพิ่งจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงามาตลอดทั้งวัน จู่ๆ ก็กลับมาหัวเราะร่าเหมือนคนเมาเบียร์ ดูจะไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรนัก บางทีไม่ว่าเธอจะอาละวาดเหมือนสัตว์ร้าย หรือหัวเราะร่วนเหมือนคนบ้า สำหรับเขามันคงไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นัก
ทาเลียพยายามเชื่อว่าท่าทีของเขาที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปจากเดิม
มันก็สมควรเป็นเช่นนั้น เพราะสายตาที่เคยเฉยเมยมาตลอด เริ่มหยุดค้างอยู่ที่บริเวณใบหน้าของเธอนิ่งนานขึ้น ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่น้ำเสียงที่ใช้พูดกับเธอก็ดูจะนุ่มนวลขึ้นกว่าแต่ก่อน
ทาเลียผู้ไวต่อสัมผัสเริ่มรู้สึกถึงความหวังอันริบหรี่ที่ก่อตัวขึ้นในอก
หรือว่าบาร์คัสเองก็รู้สึกเสียดายที่จะต้องจากเธอไป? ตลอดเวลาอันยาวนานที่อยู่ร่วมกันมา เขาอาจจะแอบมีความผูกพันที่ตัดไม่ขาดเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทาเลียพยายามยื้อแย่งไขว่คว้าความหวังที่ดูเลื่อนลอยนั้นไว้อย่างน่าเวทนา
“ใส่ชุดนี้เต้นรำแล้ว ฉันคงดูเหมือนราชินีแห่งภูตพรายเลยใช่ไหม?”
คำถามของเธอกลับทำให้เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน
เขากำลังระอาใจกับคำถามที่ไม่มีวันจบสิ้นงั้นหรือ? ไม่สิ... บางทีเขาอาจจะกำลังใคร่ครวญหาคำตอบให้เธออยู่ก็ได้ เธอพยายามเลือกคิดแต่ในแง่ดี
“อย่ามัวแต่ยืนบื้อเป็นหินอยู่เลย มาซ้อมเต้นรำกับฉันหน่อยสิ”
ทาเลียกระชากแขนเขาเข้าหาตัวก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยปากคัดค้าน หากเป็นแต่ก่อนชายคนนี้คงไม่ไหวติง แต่คราวนี้เขากลับยอมถูกฉุดลากมาแต่โดยดี
'เห็นไหมล่ะ' ทาเลียยิ้มกริ่มใจใน ความเปลี่ยนแปลงมันเกิดขึ้นจริงๆ ด้วย
เธอออกแรงฉุดชายหนุ่มที่ยังคงทำตัวแข็งทื่อเหมือนไม่อยากจะให้ความร่วมมือเท่าไหร่นักให้หมุนตัวไปรอบๆ ห้อง ทว่าจู่ๆ เธอก็เกิดสะดุดเข้ากับหีบสัมภาระที่วางอยู่บนพื้นจนเสียหลักล้มลง ทาเลียจึงรีบคว้าแขนของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
บาร์คัสสบถถ้อยคำที่ฟังไม่เป็นศัพท์ออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบรวบเอวเธอไว้ทันควัน
แต่เพราะในห้องเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าที่พะเนินเทินทึกจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบ สัมภาระที่กองระเกะระกะนั้นพันเข้าที่ข้อเท้าของเขา จนสุดท้ายทั้งคู่ก็ล้มระเนระนาดทับกันลงบนพรม ทาเลียหลุดคำสบถออกมาเบาๆ
“ก็บอกแล้วไงว่าให้หัดจัดห้องซะบ้าง!”
บาร์คัสผู้เพิ่งจะพบกับเคราะห์ร้ายเพราะความพยายามที่จะช่วยอารักขาเธอ เลิกคิ้วมองอย่างเหลือเชื่อ เขาเป็นอัศวินองครักษ์ ไม่ใช่ข้ารับใช้ส่วนตัว เธอไม่มีสิทธิ์จะบังคับให้เขาต้องมาทำงานบ้านงานเรือนไร้สาระแบบนั้น ทั้งที่รู้ซึ้งในข้อนั้นดีอยู่เต็มอก แต่ทาเลียก็ยังคงหาเรื่องพาลใส่เขาเพื่อกลบเกลื่อนความอาย
“ถ้าก้นฉันเขียวขึ้นมาฉันไม่เอานายไว้แน่ ไอ้เจ้าอัศวินกำมะลอนี่!”
ในขณะที่เธอกำลังบ่นอุบอิบและพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้น เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบที่หนังศีรษะ ทาเลียถลึงตาจ้องหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
“นี่นายกระชากหัวฉันเหรอ?”
เสียงถอนหายใจยาวหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม
“ดูเหมือนผมของท่านจะเข้าไปพันกับกระดุมที่แขนเสื้อของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยพลางลองดึงแขนที่โอบรอบหลังเธอออกมาให้ดูเล็กน้อย
ความเจ็บแปลบที่แล่นผ่านหนังศีรษะพรวดขึ้นมาทำให้ทาเลียร้องกรี๊ดแล้วทุบเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง
“เจ็บนะ ไอ้คนโง่!”
เขาหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างแล้วก้มมองดวงตาที่มีหยาดน้ำใสๆ คลอเบ้าของเธอ แม้ในใจจะรู้สึกสะดุ้งอยู่ลึกๆ แต่ทาเลียก็ยังคงถลึงตาจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง
บาร์คัสถอนหายใจออกมาเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ สอดแขนกลับไปที่แผ่นหลังของเธอ เขาเริ่มเคลื่อนไหวนิ้วมืออย่างระมัดระวังเพื่อพยายามจะสางเส้นผมที่พันกันอยู่ออกให้
ทาเลียที่นั่งอยู่ระหว่างขาของเขาเริ่มทำตาปริบๆ ด้วยความกังวล เธอเพิ่งจะสำนึกได้ในวินาทีนี้เองว่าระยะห่างและท่าทางของทั้งคู่นั้นมันช่างล่อแหลมเพียงใด
กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นมินต์ที่โชยออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวราวกับจะระเบิดออกมาเดี๋ยวนี้ เธอเกรงว่าเสียงเต้นของหัวใจมันจะดังไปถึงหูของบาร์คัสเสียด้วยซ้ำ
ย้อนไปช่วงก่อนทาเลียอายุครบสิบหก เธอรบเร้าให้บาร์คัสช่วยเลือกชุดและเครื่องประดับ จนวันหนึ่งระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้กันเสียจนหัวใจเธอแทบระเบิด
กำลังโหลดความเห็น...