ทาเลียที่ขยับมือยุกยิกอย่างขัดเขินเค้นเสียงกระด้างออกมา
“ถ้า... ถ้าทำผมฉันขาดแม้แต่เส้นเดียวล่ะก็ ฉันไม่เอานายไว้แน่”
เขาไม่ตอบโต้สิ่งใด แต่ดูเหมือนนิ้วมือจะเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น ทาเลียลอบกลืนน้ำลายเมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่สางเส้นผมของเธอราวกับกำลังโลมเล้า
ผ่านรอยแยกของคอเสื้อเชิ้ต เธอเห็นลูกกระเดือกหนาและกระดูกไหปลาร้าที่โดดเด่นอย่างสง่างามราวกีดปีกนก เธอสัมผัสได้ถึงท่อนแขนที่ยืดหยุ่นทว่าแข็งแกร่งซึ่งขยับไหวตามการเคลื่อนไหวของเขา และเผลอใจลอยไปกับขาที่ยาวภายใต้กางเกงผ้าเนื้อหนาซึ่งอยู่ชิดติดโคนขาของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้
ทาเลียก้มหน้าลงงุดเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงซ่าน
“ยะ-ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”
แค่แกะผมที่พันกระดุมมันต้องใช้เวลานานขนาดนี้เลยหรือ หรือเป็นเพราะเธอประหม่าจนเกินไปจึงรู้สึกว่าช่วงเวลานี้มันยาวนานผิดปกติกันแน่ ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา
เธอเช็ดมือลงบนกองเสื้อผ้าที่สุมอยู่บนพื้น ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นว่ารอยแดงพาดลามมาถึงข้อมือด้านใน
อย่าบอกนะว่าตัวเธอแดงไปทั้งร่างแล้ว? ถ้าเป็นอย่างนั้นสารรูปเธอคงดูตลกชะมัด! เธอจึงแผดเสียงอย่างหงุดหงิด
“พอได้แล้ว ตัดทิ้งไปเลย!”
บาร์คัสที่มักจะว่องไวและปราดเปรียวเหนือใคร กลับทำตัวขยับยุกยิกอยู่นานก่อนจะเลื่อนมือลงไปที่ข้างเอว
เธอเกร็งตัวขึ้นทันทีเมื่อเห็นเขาชักมีดสั้นออกมา เขาสอดแขนกลับไปที่หลังเธออีกครั้ง ทาเลียเผลอกำเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
“ตะ-แต่ว่าอย่าตัดออกไปเยอะนะ ผมของฉัน...”
ไม่ทันสิ้นเสียงของเธอ เสียง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับแรงดึงรั้งที่หนังศีรษะมลายหายไป ทาเลียรีบหันขวับกลับมามองเพราะกลัวว่าเขาจะตัดผมเธอแหว่งไปเป็นกระจุก
โชคดีที่ไม่เห็นเศษผมร่วงหล่นแม้แต่เส้นเดียว ตรงกันข้าม กลับมีกระดุมสีทองแวววาวเม็ดหนึ่งวางนิ่งอยู่บนพื้น
เธอหยิบมันขึ้นมาพิเคราะห์ดู บนกระดุมที่สลักลวดลายอย่างดีนั้นมีตราประจำกองอัศวินโรเอ็มปรากฏอยู่
เธอก้มลงมองเขาอีกครั้ง บาร์คัสลุกขึ้นยืนแล้วและกำลังเก็บมีดสั้นเข้าฝักที่ข้างเอว
“จะนั่งอยู่ตรงนั้นไปถึงเมื่อไหร่พ่ะย่ะค่ะ?”
บาร์คัสที่กำลังจัดระเบียบชุดที่ยับย่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ทาเลียพยุงตัวลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน ไม่รู้ทำไมบรรยากาศถึงได้ชวนอึดอัดขนาดนี้ เธอแสร้งกระแอมไอเบาๆ พลางยื่นกระดุมส่งคืนให้เขา
“อ่ะ นี่”
“กระหม่อมไม่ต้องการ ทิ้งไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเอ่ยอย่างไม่ใสใจพลางปรายสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มถูกย้อมด้วยสีแดงจากแสงอัสดงแล้ว
เขาหันกลับมามองสภาพห้องที่เละเทะไม่เป็นท่าครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูจะเหนื่อยหน่าย
“กระหม่อมขอตัวกลับได้หรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียพยักหน้าตอบรับโดยไม่โต้แย้ง เขาก้มศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาทแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
ทาเลียยืนฟังเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปเงียบๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ข้างเตียงแล้วหยิบหีบอัญมณีออกมา เธอเก็บกระดุมของเขาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหีบใบนั้น
คืนนั้นเธอไม่อาจข่มตาหลับลงได้เพราะความตื่นเต้นอย่างประหลาด อารมณ์ที่ระบุตัวตนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบในอก
เธอเฝ้าทบทวนคำพูด การกระทำ และสายตาของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‘หรือว่า... ไม่สิ เป็นไปไม่ได้หรอก แต่ถ้าใช่ล่ะ...’
ความคิดที่สับสนวุ่นวายเต็มแน่นไปหมดจนสมองแทบระเบิด แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับเผลอยิ้มออกมา
เธอนอนพลิกตัวไปมาทั้งคืนท่ามกลางมวลแห่งความสุข
ทว่าจินตนาการเพ้อฝันในวัยเยาว์กลับพังทลายลงในเวลาไม่นานนัก เมื่อไม่กี่วันต่อมา ข่าวการหมั้นหมายระหว่างบาร์คัสและไอล่าก็ถูกประกาศออกมา
มันราวกับตื่นจากความฝันที่สวยงาม ไม่สิ มันเลวร้ายยิ่งกว่านั้น เหมือนคนทีถูกฉุดลอยขึ้นไปบนก้อนเมฆทว่าพริบตาเดียวกลับถูกถีบตกลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรง
เธอวิ่งพรวดออกจากพระตำหนักแยกตรงไปยังลานฝึกซ้อมทันที ถึงรู้ว่ายามเที่ยงเขาจะต้องมาพบเธอเพื่อทำหน้าที่อัศวินองครักษ์อยู่แล้ว แต่เธอรอให้ถึงตอนนั้นไม่ไหว
ทาเลียวิ่งตัดข้ามพื้นที่ร่วมครึ่งหนึ่งของพระราชวังเข้าไปในลานกว้างที่เหล่าอัศวินกำลังฝึกซ้อมอย่างไม่เกรงใจใคร เธอสัมผัสได้ถึงสายตาระแวดระวังจากคนรอบข้าง แต่ในนาทีนี้เธอหาได้ใส่ใจไม่
ทาเลียกวาดสายตาอย่างลนลานเพื่อหาเรือนผมสีบลอนด์เทาที่ทอประกายจางๆ ทว่าเธอกลับพบเพียงเหล่าอัศวันฝึกหัดที่ยังไม่ได้รับแต่งตั้งจึงหันหลังกลับทันที หากเขาไม่อยู่ที่ลานฝึก ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัว
เธอเดินมุ่งหน้าไปยังกรมทหารที่ตั้งอยู่ติดกับลานฝึก บาร์คัสอยู่ในห้องทำงานจริงๆ ตามที่คาดไว้ ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่ได้กำลังนั่งเคลียร์เอกสารอยู่
ขณะที่ทาเลียกำลังจะดึงที่จับประตู เธอก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ผ่านรอยแยกของประตูที่เปิดค้างไว้ เธอเห็นบาร์คัสยืนหันหลังให้หน้าต่าง และมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังซุกหน้าลงกับแผงอกของเขาพลางร้องไห้โฮ
ทาเลียตัวแข็งทื่อกับภาพเหตุการณ์ที่เธอไม่เคยจินตนาการถึง หญิงสาวปริศนาคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองบาร์คัสด้วยสายตาอ้อนวอน
“คุณไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ใช่ไหมคะ?”
น้ำเสียงนั้นช่างน่าเวทนาจนชวนสลด หญิงสาวคนนั้นเกาะแขนเขาไว้แน่นราวกับคนกำลังขอส่วนบุญ
“คุณก็แค่แต่งงานกับเธอเพราะเหตุผลทางการเมืองเท่านั้น ได้โปรดเถอะค่ะ บอกฉันทีว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ”
จู่ๆ ทาเลียก็รู้สึกหายใจไม่ออก ความจริงที่ว่ามีผู้หญิงคนอื่นสามารถวิงวอนต่อเขาได้แบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง
เธอลอบสังเกตใบหน้าของเขาด้วยใจที่เต้นระทึก ในที่สุดริมฝีปากที่ปิดสนิทคู่นั้นก็ขยับเอ่ย
“ผมไม่เห็นว่าคำตอบของผมจะมีความหมายอะไรต่อคุณเลย”
น้ำเสียงนั้นช่างราบเรียบและไร้อารมณ์จนน่าขนลุก
ทาเลียเผลอห่อไหล่ลงโดยไม่รู้ตัว บาร์คัสผู้ที่มีใบหน้าเฉยชาราวกับตุ๊กตาขี้ผึ้งไร้ชีวิตก้มมองหญิงสาวคนนั้นพลางเอียงคออย่างไม่เข้าใจ
“ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลทางการเมืองหรือไม่ มันเปลี่ยนความจริงตรงไหนเหรอครับ ผมรับคำว่าจะรับองค์หญิงหนึ่งมาเป็นภรรยา และผมก็ตั้งใจจะทำตามคำสัตย์นั้น”
แผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด หล่อนคงกำลังเจ็บปวดร้าวรานราวกับหัวใจถูกฉีกกระชาก
ทว่าชายหนุ่มยังไม่หยุดเพียงเท่านี้
“ผมไม่รู้ว่าคุณคาดหวังอะไรจากผม แต่ผมยืนยันชัดเจนมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าผมไม่มีความคิดที่จะรับความรู้สึกของคุณ”
เลือดในกายของหญิงสาวรายนั้นดูจะจางหายไปจากลำคอ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีสงสารเลยแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเสริมต่อ
“จากนี้ไป ผมหวังว่าการพบกันที่น่าอึดอัดแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก ในเมื่อมีการประกาศเรื่องหมั้นหมายอย่างเป็นทางการแล้ว ผมอยากหลีกเลี่ยงเรื่องอื้อฉาวที่ไม่จำเป็นครับ”
หญิงสาวเดินเซถอยหลังไปครู่หนึ่งก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นอย่างคนหมดแรง บนใบหน้าของบาร์คัสปรากฏร่องรอยของความรำคาญใจวูบหนึ่ง
ทาเลียรู้สึกขนลุกกับใบหน้าที่ไร้รอยต่อของความเห็นอกเห็นใจดวงนั้น สีหน้าแบบนั้น แววตาแบบนั้น... ทุกอย่างช่างเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยจนน่าพรั่นพรึง
ทาเลียรีบเดินหนีออกมาจากที่นั่นทันที
หากเธอมาเร็วกว่านี้เพียงนิดเดียว คนที่ต้องไปนั่งสะอื้นไห้อยู่ตรงนั้นอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น แต่เป็นตัวเธอเอง
แค่จินตนาการถึงภาพนั้นเธอก็สั่นสะท้านไปถึงกระดูก หากบาร์คัสส่งสายตาแบบนั้นมาให้เธอที่กำลังอ้อนวอนขอความรัก เธอคงจะตายลงตรงนั้นจริงๆ ไม่สิ เธอต้องตายแน่นอน
เพราะเหตุนั้น ทาเลียจึงเริ่มรู้สึกหวาดกลัวเขาขึ้นมาจริงๆ ผู้ชายที่สามารถต้อนคนให้จนมุมถึงแก่ความตายได้เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ เธอช่างขลาดกลัวเขาเหลือเกิน
ผลที่ตามมาคือ ท่าทีที่เธอใช้ปฏิบัติต่อบาร์คัสจึงเพิ่มการป้องกันตัวเองมากขึ้นกว่าเดิม
สำหรับเธอแล้ว เขาไม่ใช่เป้าหมายของความรักที่น่าถะนุถนอมอีกต่อไป แต่เป็นดั่ง ‘ศัตรูทางธรรมชาติ’ หากเธอควบคุมหัวใจตัวเองได้อย่างไม่สมบูรณ์แบบล่ะก็ จากนี้ไปชีวิตเธอคงต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสแน่ๆ
บาร์คัสช่วยจัดผมให้ทาเลียอย่างแผ่วเบาจนเธอหวั่นไหว แต่หลังจากนั้นเธอตัดสินใจมองเขาเป็นศัตรูทางธรรมชาติที่ต้องป้องกันหัวใจตัวเองให้ได้
กำลังโหลดความเห็น...