นับตั้งแต่วันนั้น ทาเลียก็เริ่มดิ้นรนเพื่อสลัดตัวเองให้พ้นจากความรักที่ขดตัวแน่นราวกับนิสัยที่ฝังรากลึก แม้ก่อนหน้านี้เธอจะเคยพยายามเชือดเฉือนอารมณ์ที่มีต่อเขาออกไปอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอจะเดิมพันด้วยชีวิตถึงเพียงนี้
เธอจัดการนำชุดเดรสที่เขาเคยช่วยเลือกไปขังลืมไว้ในส่วนลึกของตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบเอาชุดที่เขาเคยเห็นแล้วขมวดคิ้วใส่มาสวมแทน จากนั้นเธอก็เริ่มปรากฏตัวในงานจัดเลี้ยงที่จัดขึ้นเป็นระยะที่ตำหนักจักรพรรดินี
แน่นอนว่าในฐานะอัศวินองครักษ์ บาร์คัสย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องติดตามเธอเข้าไปในวังวนแห่งค่ำคืนที่แสนสำมะเลเทเมานั้นด้วย
สำหรับเขาที่ได้รับการเคี่ยวกรำเยี่ยงนักบวชมาจนถึงอายุสิบสี่ ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าคงเป็นทัศนียภาพที่น่ารังเกียจเหลือทน และสำหรับทาเลียเอง ที่นั่นก็ไม่ใช่ที่ที่เธอนึกพิสมัยนัก ท่ามกลางเหล่าผู้ติดตามที่เทิดทูนมารดาของเธอจนสุดโต่ง เธอถูกปฏิบัติราวกับเป็น ‘หุ่นจำลอง’ ขนาดเล็กของเซเนเวียร์เท่านั้น
คนพวกนั้นมองทาเลียที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากองค์จักรพรรดินีทว่ายังสถิตอยู่ในร่างเด็กสาวที่แสนเยาว์วัยเหมือนเป็นของเล่นที่น่าสนใจ และในบรรดานั้นก็มีผู้ชายจำนวนไม่น้อยที่แสดงความสนใจเสน่หาออกมาอย่างชัดเจน แม้จะรู้สึกอัปยศอย่างรุนแรงที่ถูกมองเป็นเพียงตัวตายตัวแทนของมารดา แต่ทาเลียกลับแสร้งทำเป็นรื่นเริงและดื่มด่ำกับความสนใจที่ถาโถมเข้ามา
เธออยากจะอวดอ้างให้บาร์คัสได้เห็น
'ดูซะว่านายได้พลาดอะไรไป ฉันจะเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่งดงามยิ่งกว่าไอล่า... งดงามเท่ากับเสด็จแม่'
เธอกระหายที่จะแสดงให้เขาเห็นว่ามีผู้ชายมากมายเพียงใดที่โหยหาในตัวเธอ ทว่าในใจลึกๆ แล้ว เธออาจจะกำลังภาวนาให้เขาเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาห้ามปรามเธอก็ได้
แต่บาร์คัสก็ยังคงเป็นบาร์คัส เขายังคงปฏิบัติหน้าที่องครักษ์ของตนเองอย่างนิ่งสงบ ไม่ว่าเธอจะไปคลุกคลีมั่วสุมดื่มสุรากับเหล่าชายฉกรรจ์ หรือจะไปเล่นจริตจะก้านกับผู้ชายที่อายุคราวพ่อ เขาก็ไม่มีทีท่าจะแยแสแม้แต่น้อย ความเฉยเมยนั้นกลับยิ่งเติมเชื้อไฟให้ความคุ้มคลั่งที่แสนอันตรายในใจเธอยิ่งโหมกระพือ
เขาอยู่เคียงข้างเธอมาตั้งเจ็ดปีเต็ม... อย่างน้อยจะแกล้งทำเป็นห่วงกันบ้างไม่ได้หรือไง? จะเข้ามาห้ามกันสักนิดไม่ได้เลยหรือ? ความคิดที่แสนไร้เดียงสานั้นเกาะกินใจเธอจนสลัดไม่หลุด บางทีหากเธอทำให้ตัวเองพังพินาศไปเสียเลย เธออาจจะสลัดความตัดพ้อที่งี่เง่านี้ทิ้งไปได้จริงๆ ก็ได้
เธอเริ่มคบค้าสมาคมกับชายแปลกหน้าด้วยหัวใจที่สิ้นหวัง ยอมให้พวกเขาแตะต้องมือ ใบหน้า หรือเส้นผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง หรือแม้กระทั่งยอมให้พวกเขาแอบสูดดมกลิ่นกายที่ซอกคอด้วยกิริยาที่น่าขนลุก
ถึงจะรู้สึกขยะแขยงที่ถูกลูบคลำราวกับตัวเองเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แต่เธอกลับไม่ได้รังเกียจสายตาที่มองมาด้วยความละลืมหลงใหลเหล่านั้นเลย
บางครั้งเธอก็รู้สึกได้ถึงความฮึกเหิมราวกับเป็นเทพธิดาผู้ยิ่งใหญ่ ในยามที่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์เช่นนั้น เรื่องที่เธอไม่อาจครอบครองผู้ชายชื่อบาร์คัสไว้ได้เพียงคนเดียว ก็ดูจะเป็นเพียงเรื่องขี้ผงเท่านั้นเอง
เธอยึดเหนี่ยวความรู้สึกนั้นไว้อย่างเหนียวแน่น หากเธอยังคงฝังตัวอยู่ในช่วงเวลาแห่งความมัวเมาเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ ความรักที่เปราะบางและอ่อนหัดนี้คงจะมลายหายไปในเวลาไม่นาน
ทาเลียเริ่มจมดิ่งลงสู่เกมรักที่ไร้สาระและหยาบโลนของหนุ่มสาวมากขึ้น เธอเริ่มคุ้นชินกับการใช้วาจาหยอกล้อสื่อความหมายพิเศษ หรือการรับส่งอารมณ์โลมเล้าที่ดูสุ่มเสี่ยง
ระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่บนขวากหนามที่แสนอันตรายได้ไม่นานนัก ขุนนางทางใต้ผู้หนึ่งนามว่า ‘มากัส’ ก็เริ่มเป็นฝ่ายก้าวเข้ามาหาเธอ
ในตอนแรกเธอหาได้ใส่ใจเขาไม่ แม้จะไปร่วมงานเลี้ยงทุกค่ำคืนและพูดคุยกับชายมากหน้าหลายตา แต่เธอก็ไม่เคยเก็บใครไว้ในความจัดจำเลยแม้แต่คนเดียว
ทว่านับตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ ชื่อของผู้ชายคนนั้นเริ่มวนเวียนอยู่ในสมองของเธออย่างคุ้นชิน ชายคนนี้มีวิธีการดึงดูดความสนใจจากเธอในรูปแบบที่ค่อนข้างแปลกประหลาด
เขาปฏิบัติต่อเธอราวกับเธอเป็นหลานสาวตัวน้อย หรือไม่ก็เหมือนเห็นเธอเป็นเพียงเด็กอมมือ บางครั้งเขาก็ให้คำปรึกษาด้วยท่าทีที่เป็นห่วงเป็นใยจากใจจริง ทาเลียที่เคยหงุดหงิดกับท่าทีที่ดูถือดีนั้นในตอนแรก ค่อยๆ เริ่มเปิดใจให้เขามากขึ้นเรื่อยๆ เพราะต่างจากผู้ชายคนอื่นที่หาโอกาสจะแตะเนื้อต้องตัวเธออยู่เสมอ มากัสกลับรักษระยะห่างที่พอเหมาะและคงท่าทีที่สนิทสนมไว้อย่างคงเส้นคงวา
นอกจากนี้ เขายังทำราวกับว่าความสนใจเพียงหนึ่งเดียวของเขาคือการทำให้เธอหัวเราะ เขามักจะใช้มุกตลกมาเรียกเสียงหัวเราะจากเธอ หรือการนำของขวัญอย่างของเล่นและตุ๊กตามามอบให้ แทนที่จะเป็นอัญมณีหรือเสื้อผ้าที่เปิดเผยเนื้อหนัง ราวกับว่าเขาเป็นชายที่ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมราคะใดๆ ทำให้ทาเลียเริ่มรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจยามอยู่ใกล้เขา
บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะมองเห็นเด็กสาวที่ขาดความรักซึ่งแอบซ่อนอยู่ในตัวเธอก็ได้ เขาจึงสามารถแทรกตัวเข้ามาในช่องว่างของหัวใจเธอได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้
ทว่าชายผู้นี้กลับเป็นคนทำลายปราสาทแห่งความเชื่อใจที่เธอเพิ่งเริ่มสร้างขึ้นมาในค่ำคืนหนึ่ง ก่อนวันพิธีบรรลุนิติภาวะเพียงสี่วัน
ในเวลาค่อนข้างดึกซึ่งเป็นช่วงที่บาร์คัสไม่อยู่ มากัสก็ได้มาเยือนที่พระตำหนักแยก ถึงจะรู้สึกสงสัยอยู่ครู่หนึ่งกับการปรากฏตัวโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้าของเขา แต่ทันทีที่เห็นใบหน้าที่ดูจริงใจและท่าทางร่าเริงแจ่มใส ความระแวดระวังที่มีก็มลายหายไปสิ้น
“ดูนี่สิพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ในที่สุดกระหม่อมก็หาตัวต่อจิ๊กซอว์ที่เคยทูลไว้ได้แล้ว!”
ชายหนุ่มร้องบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางยื่นกล่องของเล่นขนาดใหญ่มาให้
“ฝ่าบาทจินตนาการไม่ได้เลยว่ากระหม่อมต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะได้มันมา! แม้แต่ของบรรณาการที่จะถวายองค์จักรพรรดิ กระหม่อมยังไม่เคยลงทุนลงแรงขนาดนี้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ!”
ชายหนุ่มที่เคยเชิดหน้าอวดอ้างอย่างภูมิใจ จู่ๆ ก็เกาหลังคาวืดๆ ด้วยความเคอะเขิน คล้ายเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าการบุกมาในยามวิกาลเช่นนี้นับเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง
“ความจริงกระหม่อมตั้งใจจะนำมาถวายในวันคล้ายวันประสูติ... แต่พอดีวันพรุ่งนี้มีกิจด่วนต้องเดินทางออกจากเมืองหลวง กระหม่อมจึงถือวิสาสะมาหาเยี่ยงนี้ โปรดประทานอภัยในความไร้มารยาทของกระหม่อมครั้งนี้ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เมื่อเห็นเขาทำหน้ามุ่ยราวกับลูกสุนัขที่เปียกฝน ทาเลียจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“ช่วยไม่ได้นะ เอาล่ะ เข้ามาข้างในสิ”
เขาส่งยิ้มสดใสพลางก้าวเท้าเข้าสู่พระตำหนักแยก นี่เป็นครั้งแรกที่เธออนุญาตให้คนอื่นที่ไม่ใช่อัศวินองครักษ์หรือนางกำนัลเข้ามาในเขตอาศัยส่วนตัว ทันใดนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกอายกับสภาพพระตำหนักที่ดูจะยับเยินไปเสียหน่อย
เธอนำทางเขาผ่านห้องรับแขกที่ไม่เคยใช้งานจนฝุ่นเขรอะ ขึ้นไปยังห้องสมุดที่ชั้นสอง ที่นั่นคือสถานที่ที่ได้รับการจัดระเบียบเรียบร้อยที่สุดหากไม่นับห้องนอนของเธอ ทั้งคู่เริ่มลงมือกางโต๊ะหมากรุกและช่วยกันประกอบตัวต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกัน
อาจเป็นเพราะเธอกำลังจดจ่อกับมันมากเกินไป เธอจึงไม่ได้สังเกตเลยว่าเข่าของชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนั้น วางชิดติดขนาบอยู่ข้างเข่าทั้งสองข้างของเธอเสียแล้ว
ทาเลียทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการต่อชิ้นส่วนเล็กๆ เพื่อสร้างเป็นหอคอยยอดแหลม
ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าหาเพื่อหวังจะช่วยประคองเสาขนาดเล็กให้เข้าที่ ในที่สุดหอคอยแห่งหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์ ทาเลียยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ ทว่าทันใดนั้นเธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังอยู่ใกล้เธอมากเกินไปจนรู้สึกอึดอัด ชายคนนั้นโน้มกายเข้ามาชิดเสียจนลมหายใจที่มีกลิ่นไวน์ติดอยู่จางๆ เป่ารดที่หน้าผากของเธอ
เธอขยับตัวยุกยิกด้วยความลำบากใจ ทว่าการจะสะบัดตัวออกทันทีก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทและทำให้บรรยากาศชวนอึดอัด
ทาเลียจึงพยายามเบี่ยงตัวไปด้านข้างเพื่อทำทีเป็นหาชิ้นส่วนตัวต่อชิ้นอื่นในกล่องที่เขานำมา แต่แล้วชายหนุ่มกลับอ้อมมาทางด้านหลัง และเอื้อมแขนทั้งสองข้างผ่านสีข้างของเธอเพื่อควานหาของในกล่องในท่าทางที่เหมือนกำลังกอดเธอจากด้านหลัง
“อยู่นี่เองสินะ”
ทาเลียตัวแข็งทื่อราวกับคนเป็นอัมพาต ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อโอบรัดเอวเธอไว้แน่น เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนและชื้นแฉะรินรดอยู่ที่ซอกคอ จนต้องหดหลังหนีด้วยความตกใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความกลัวต่อสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคย ทว่าแปลกที่เธอกลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอเลย
เขาเบียดกายแนบชิดขึ้นไปอีกพลางใช้มือควานลึกลงไปในกล่อง ทาเลียพยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือออกมา
“ปะ-ปล่อยนะ...”
“เดี๋ยว... แป๊บนึงนะพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท... กลิ่นกายของท่าน... ช่างหอมหวานเหลือเกิน”
เขาใช้จมูกไซ้ลงบนหัวไหล่ของเธอพลางสูดดมอย่างหนักหน่วง
ทาเลียรู้สึกได้ว่าประสาททุกส่วนในร่างกายตื่นตัวขึ้นทันที ผิวของเธอเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ และตามแผ่นหลังก็เริ่มขนลุกซู่ด้วยความสะพรึงกลัว
ทาเลียดิ้นรนตัดใจจากบาร์คัสด้วยการเปลี่ยนตัวเองทุกทาง แต่การออกงานเลี้ยงบ่อยครั้งกลับพาเธอไปเผชิญกับชายผู้คุกคามเธออย่างน่าสะพรึงกลัว
กำลังโหลดความเห็น...