มือขนาดใหญ่ของชายคนนั้นลูบไล้หน้าท้องของเธอผ่านเนื้อผ้าที่อ่อนนุ่มอย่างเชื่องช้า เป็นสัมผัสที่เหมือนเขากำลังลูบคลำสิ่งของที่เป็นกรรมสิทธิ์ของตนเอง
“ท่านใช้หอมระเหยกลิ่นเดียวกับคุณแม่เลยนะพ่ะย่ะค่ะ กลิ่นแบบเดียวกันนี้เคยติดอยู่ที่เส้นผมของท่านเซเนเวียร์... ทันทีที่ตกอยู่ในภวังค์ของกลิ่นนี้ กระหม่อมก็เหมือนจะเสพติดจนต้อง... ต้องหาทางสัมผัสมันอีกครั้งให้ได้”
มือของชายคนนั้นค่อยๆ คลำสูงขึ้นมาถึงบริเวณหน้าอก
ทาเลียบิดตัวโดยสัญชาตญาณเพื่อจะหนีจากอ้อมแขนของเขา แต่ชายคนนี้กลับไม่ไหวติง
เขาโอบกอดเธอไว้แน่นจากทางด้านหลัง พลางแนบริมฝีปากที่ชื้นแฉะและร้อนผ่าวลงที่ใต้ติ่งหู มันรู้สึกเหมือนมีตัวหนอนร่วงหล่นมาเกาะบนผิวหนังและกำลังดูดกินน้ำเลี้ยงจากร่างกายเธอ
ทาเลียที่ตัวแข็งทื่อด้วยความตระหนก เริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ
ชายคนนั้นผลักเธอลงขยี้กับพรมหนานุ่มอย่างแรง
เธอขยับแขนขาตะเกียกตะกายเหมือนคนกำลังจมน้ำ โต๊ะล้มระเนระนาดส่งผลให้หอคอยจิ๊กซอว์ที่เพียรต่อมาหลายชั่วโมงพังครืนลงมา ทาเลียพยายามจะคลานหนีไปบนเศษซากเหล่านั้นเพื่อออกไปจากเงื้อมมือของสัตว์ร้ายที่กำลังกดทับเธอไว้ แต่เขากลับคว้าข้อเท้าเธอแล้วกระชากลากกลับลงมาหาตัว
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา ความกลัวที่ฝังรากลึกจู่โจมเข้ามาเมื่อรู้ตัวว่าใครบางคนสามารถทำให้เธอไร้ทางสู้ได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้
“อยู่นิ่งๆ ... อยู่นิ่งๆ หน่อยสิ”
ชายคนนั้นรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือหนึ่งก็บีบคว้าคางเธอไว้
เธอพยายามส่ายหน้าหนีสุดชีวิตแต่ก็ขยับไม่ได้แม้แต่องศาเดียว เขากดนิ้วลงที่แก้มบังคับให้เธออ้าปาก แล้วพยายามแทรกลิ้นหนาเข้ามาด้านใน
ความรู้สึกคลื่นไส้ทำให้ลำคอของเธอเกร็งแน่นด้วยความเจ็บปวด เหมือนมีทากยักษ์น่าเกลียดตัวหนึ่งกำลังคืบคลานเข้าไปในปาก
เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าจะขบกัดสิ่งที่น่ารังเกียจนั่น ทาเลียทำได้เพียงส่งเสียงสะอื้นไห้และสำลักความเจ็บปวดในลำคอ ขณะที่ชายคนนั้นเบียดกายกำยำของเขาเข้าหาและหอบหายใจอย่างรุนแรงด้วยแรงตัณหา
“อา... ท่านเซเนเวียร์... ผมคิดถึงท่านเหลือเกิน...”
มือของชายคนนั้นเลื้อยเข้าไปใต้ชายกระโปรง สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกระด้างที่ลูบคลำไปตามหน้าขาทำให้ทั่วร่างเธอสั่นระริก
ความกลัวที่รุนแรงประดุจความตายถาโถมเข้ามา เธอรู้สึกได้ถึงนิ้วมือที่ยาวและแข็งแรงกำลังรุกล้ำเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดระหว่างขา
ทาเลียพะงาบปากเหมือนปลาที่ขาดอ็อกซิเจนเพราะความเจ็บปวดที่เสียดแทงมาจากภายในกาย ชายคนนั้นแนบริมฝีปากที่เหนียวเหนอะดุจกาวเข้าที่ปากเธอพลางพึมพำด้วยน้ำเสียงพร่า
“ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นก็ได้ครับ ความเจ็บปวดมันแค่ครู่เดียวเท่านั้นแหละ อีกเดี๋ยวฝ่าบาทก็จะส่งเสียงครางด้วยความสุข...”
ทว่าในทันใดนั้น น้ำหนักที่กดทับร่างกายเธอก็มลายหายไปราวกับเรื่องโกหก
ทาเลียคลานหนีไปที่มุมห้องและขดตัวสั่นเทาตามสัญชาตญาณ เธอไม่อาจรับรู้ได้ในช่วงอึดใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ผ่านไปหลายวินาที เธอถึงเริ่มสังเกตเห็นบาร์คัสในชุดเต็มยศของหน่วยองครักษ์โรเอ็ม กำลังใช้มือข้างหนึ่งกำหัวของฝ่ายชายไว้แน่น และกำลังบดขยี้ใบหน้าของชายผู้นั้นอย่างไม่ปรานี
ภาพที่เห็นช่างดูเหลือเชื่อจนเธอถึงกับอึ้ง ใบหน้าเดิมที่เคยดูดีของชายคนนั้นครึ่งหนึ่งโชกไปด้วยเลือดเพราะถูกบดขยี้กับผนังที่หยาบกร้าน เสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังรอดมาจากปากที่บิดเบี้ยว
“ปะ-ปล่อย... คะ-ค่อยๆ คุยกัน...”
บาร์คัสกระชากหัวของชายที่กำลังดิ้นรนคนนั้นแล้วกระแทกเข้ากับผนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียง ‘ปึก ปึก’ ที่หนักแน่นดังกระทบโสตประสาท พร้อมกับใบหน้าของชายคนนั้นที่ถูกบดขยี้จนเละเทะ ทาเลียพยายามกล้ำกลืนเสียงกรีดร้องไว้ในลำคอ
“ทาเลีย”
เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือดนั้น
“ไปที่ห้องซะ”
น้ำเสียงของเขามันช่างสงบนิ่งจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเสียงเดียวกับคนที่เพิ่งจะลงมืออย่างป่าเถื่อนเมื่อครู่ ด้วยเหตุนั้นทาเลียจึงไม่รู้ตัวว่าเขากำลังพูดกับเธอ จนกระทั่งเธอสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าที่ดูหม่นหมองเหมือนมีเมฆฝ้ายอมคลุม เธอถึงได้รู้ว่าเขากำลังสนทนากับเธอจริงๆ
“ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา”
น้ำเสียงของเขาเงียบเชียบจนน่าประหลาด บาร์คัสผู้บังอาจเอ่ยนามขององค์หญิงออกมาอย่างไม่เกรงใจเสริมต่ออย่างช้าๆ
“ไม่ได้ยินที่บอกให้ไปที่ห้องเหรอ”
ทาเลียที่ขดตัวอยู่มุมห้องทำได้เพียงเฝ้ามองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า จนกระทั่งเขาแผดตะโกนออกมาอย่างรุนแรง
“เร็วเข้า!”
วินาทีนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านไปทั้งร่าง
เธอวิ่งหนีออกจากห้องสมุดอย่างรวดเร็วราวกับม้าที่ถูกเฆี่ยน เมื่อพุ่งตัวเข้าไปในห้องนอนแล้วซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนา ความเจ็บปวดก็ตามมาทั่วทั้งร่างกาย
เธอมือลูบไล้ไปตามผิวหนังที่แสบแปลบ ราวกับว่าสัมผัสจากลิ้นที่เหนียวเหนอะและฝ่ามือที่หยาบกร้านยังคงคืบคลานอยู่บนตัวเธอ เธอพยายามลูบซอกคอ หน้าอก และหน้าขาอย่างบ้าคลั่งเพื่อลบเลือนสัมผัสนั้น ก่อนจะเริ่มใช้หมัดทุบตีร่างกายตัวเอง
มันช่างน่ารังเกียจ ทั้งผู้ชายคนนั้น ทั้งร่างกายที่ถูกเขาลูบคลำ และความจริงที่ว่าบาร์คัสต้องมาเห็นภาพที่อัปยศเช่นนั้น ทุกอย่างมันน่าขยะแขยงที่สุด
เธอทุบหน้าขาตัวเองจนเริ่มขึ้นรอยเขียวช้ำ ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาไม่ต่างจากสัตว์ป่า
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เธอสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของใครบางคน เธอจึงรีบเงยหน้าขึ้นมอง
บาร์คัสยืนตระหง่านอยู่ที่ประตู ในท่วงท่าที่สง่างามอย่างไร้ที่ติเช่นเคย
“ท่านจะไม่มีวันได้เห็นหน้าผู้ชายคนนั้นอีก”
เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทาเลียที่ตาค้างทำเพียงกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะเค้นถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“...ฆ่าเขาแล้วเหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวคิ้วของบาร์คัสก็ขมวดมุ่นเบาๆ
หลังจากความเงียบสั้นๆ เขาก็ปริปากเอ่ยอีกครั้ง
“ชายผู้นั้นจะถูกเนรเทศตลอดกาล นับจากนี้ไปตลอดชีวิต เขาจะไม่มีทางได้เหยียบเข้าสู่เมืองหลวง หรือแม้แต่เมืองใหญ่อื่นๆ...”
วินาทีนั้น เส้นด้ายแห่งสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ขาดสะบั้นลง ทาเลียคว้าหมอนแล้วขว้างใส่หน้าเขาอย่างแรง
“ทำไม! ทำไมถึงปล่อยเขาไป! นายควรจะฆ่าเขาซะ! ควรจะฆ่าเขาทิ้งอย่างโหดเหี้ยมสิ! ตัดมือที่โสโครกที่แอบมาจับตัวฉันทิ้งซะ แล้วก็... ลิ้นที่สปรกที่ล่วงเกินฉันนั่นด้วย...!”
ทาเลียที่ตะโกนโหวกเหวกเหมือนคนบ้า จู่ๆ ก็ยกมือกุมลำคอตัวเองแล้วเฝ้าสั่นสะท้านไปทั้งทางไหล่ ความรู้สึกอึดอัดราวกับถูกบีบหลอดลมจนหายใจไม่ออกเข้าจู่โจมเธออย่างรุนแรง
“ถ้าปล่อยหมอนั่นไป อีกเดี๋ยว... อีกเดี๋ยวเขาก็จะกลับมาเหยียบย่ำฉันอีก เขาจะมาทำให้ฉันแปดเปื้อนอีก เขา... เขาพูดเองนะ บอกว่าเหมือนจะเสพติดจนต้อง... ต้องกลับมาหาฉันอีกให้ได้...”
น้ำตาไหลพรากออกมาจากหัวใจที่อัดอั้น ทาเลียโฮออกมาอย่างหนัก
เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดใบหน้าที่เบี้ยวบิดด้วยความโศกเศร้าพลางหอบหายใจรัว ก่อนจะเริ่มคว้าข้าวของทุกอย่างรอบตัวขว้างใส่เขาเหมือนคนโดนผีเข้า
“ไอ้คนไร้ประโยชน์! ฉันไม่ต้องการนาย! ไสหัวไป! ไปให้พ้น! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้า...!”
ในขณะที่ขว้างปาทั้งหนังสือและตุ๊กตาอย่างสะเปะสะปะ ทาเลียก็ต้องชะงักลมหายใจทันที เมื่อเชิงเทียนที่เธอคว้ามาแบบไม่ทันมอง ปลิวไปกระแทกเข้าที่ศีรษะของเขาจังๆ
วัตถุเหล็กที่หนักอึ้งครูดผ่านหน้าผากและขมับของบาร์คัสอย่างแรง ก่อนจะร่วงหล่นลงกระทบพื้นด้วยเสียงดังสนั่น
ทาเลียอ้าปากค้างเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลอาบแก้มที่ซีดเผือดและซอกคอของเขา
เสียงคราง ‘อา... อา...’ ที่แสนประหลาดเหมือนคำตัดพ้อหลุดออกมาจากลำคอ บาร์คัสที่จ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบค่อยๆ หันหลังกลับ
ชั่วพริบตา ความหนาวเหน็บก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างเธอราวกับถูกราดด้วยน้ำแข็ง
ทาเลียรีบกระโจนลงจากเตียงเพื่อจะรั้งเขาไว้ ทว่าบาร์คัสได้เดินออกจากห้องไปเสียแล้ว
เธอมองตามทางเดินที่มืดมิดด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะทรุดตัวลงคุดคู้อย่างหมดแรง เธออยากจะมุดลงดินหายไปเสียเดี๋ยวนี้
บาร์คัสเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้ แต่เธอกลับปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นถังขยะระบายอารมณ์ ไม่แปลกที่เขาจะรังเกียจ ไม่แปลกที่เขาจะสะอิดสะเอียนเธอ เธอซุกใบหน้าที่บิดเบี้ยวลงกับพื้นพรมแล้วปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลพรากออกมา
นับตั้งแต่วันนั้น บาร์คัสไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกเลย เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ทาเลียได้เห็นเขาอีกครั้งในพิธีแต่งตั้งผู้บัญชาการอัศวินหลวง
เธอยืนมองดูเขาคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าองค์จักรพรรดิและกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณด้วยน้ำเสียงราบเรียบอยู่ไกลๆ
บิดาของเธอชักดาบศักดิ์สิทธิ์ประจำราชวงศ์ออกมาแตะลงบนหัวไหล่ของเขา และประกาศด้วยน้ำเสียงทรงเกียรติว่าเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นประมุขแห่งกององครักษ์หลวงอย่างเป็นทางการ
ถึงจะเป็นตำแหน่งที่หนักอึ้งเกินไปสำหรับชายหนุ่มที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่วัยยี่สิบ แต่กลับไม่มีใครตั้งข้อสงสัยในคุณสมบัติของเขาเลยแม้แต่คนเดียว บาร์คัสค่อยๆ หันหลังเดินลงบันไดมา แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกระจกหน้าต่างสาดส่องลงบนใบหน้าที่มุ่งมั่นของเขาราวกับสายฝนที่โปรยปราย
เธอบันทึกทุกอย่างในช่วงเวลานั้นไว้ในความจัดจำ
บาร์คัสที่เหยียดหลังตรงเดินตัดผ่านฝูงชนไป ใบหน้าด้านข้างที่แสนเย็นยานั้นพัดผ่านเธอไปอย่างไม่ไยดี
เธอมองตามแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปในที่ที่มือเธอเอื้อมไม่ถึงพลางพึมพำเบาๆ ในใจ
'ลาก่อน'
แต่หลังจากเอ่ยเช่นนั้น เธอก็เผลอเสริมต่อในใจออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
'อย่าไปนะ'
ทาเลียขมวดคิ้วแน่นเพราะน้ำตามันรื้นขึ้นมาจนเกือบคุมไม่อยู่ ในที่สุดเงาร่างของเขาก็พ้นสายตาไปโดยสมบูรณ์
เด็กหนุ่มที่มารดามอบให้เป็นของขวัญเมื่อ 7 ปีก่อน ได้เดินจากเธอไปในลักษณะนั้นเอง
ทาเลียต้องเผชิญการคุกคามจากชายที่หลงใหลกลิ่นกายเหมือนเซเนเวียร์ และในที่สุดบาร์คัสเด็กหนุ่มที่แม่มอบให้เธอเมื่อเจ็ดปีก่อนก็เดินจากเธอไป
กำลังโหลดความเห็น...