เมื่อเข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าสู่ยามเที่ยง ฝนก็เริ่มกระหน่ำลงมาอย่างหนักราวกับฟ้ารั่ว
เหล่าทหารที่กำลังกุลีกุจอเก็บข้าวของต่างรีบนำผ้าเต็นท์ที่ทาด้วยยางมะตอยมาคลุมรถม้าสัมภาระ และจูงม้ากลับเข้าไปในคอกอย่างลนลาน
ไอล่าซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์จากภายในรถม้าเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ถูกย้อมจนมืดมิด
ท่ามกลางหมู่เมฆสีดำทะมึนที่ซัดสาดหยาดฝนเม็ดโตลงมา มีแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นระยะตามมาด้วยเสียงคำรามเลื่อนลั่น ดูจากสภาพแล้วฝนคงไม่หยุดตกง่ายๆ เป็นแน่
“ดูท่าเราคงต้องพักค้างคืนที่อารามเพิ่มอีกวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ดูเหมือนในที่สุดทางกองอัศวินจะตัดสินใจเลื่อนกำหนดการออกเดินทาง อัศวินองครักษ์ผู้ซึ่งเก็บตัวเงียบอยู่ในที่พักอัศวินอยู่นานก้าวออกมาที่หน้ารถม้า แล้วยื่นเสื้อคลุมกันน้ำผ่านรอยแยกของประตูเข้ามาให้
ไอล่ารับมันไว้พลางลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่ค่อยพอใจนักที่กำหนดการต้องล่าช้าออกไปทีละน้อย ทั้งที่การเดินทางครั้งนี้ก็มีปัจจัยชวนให้ไม่สบายใจมากพออยู่แล้ว
เธอกระชับชุดกันฝนพลางชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง
“องค์รัชทายาทอยู่ไหนเหรอคะ?”
“ฝ่าบาทเสด็จไปยังบ้านพักของเจ้าอาวาสแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ไอล่าที่กำลังดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะขมวดคิ้วมุ่นพลางหันไปถามเขา
“วันนี้ก็จะพักที่นั่นอีกเหรอ?”
“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
อัศวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่จงใจละท้ายประโยคไว้อย่างคลุมเครือพลางก้มหน้าหลบสายตา
ไอล่าปรายสายตามองกลุ่มนักบวชที่มารวมตัวกันด้วยความไม่พอใจ
ภายใต้ชายคาของระเบียงทางเดิน เจ้าอาวาสกำลังออกคำสั่งบางอย่าง ทำให้นักบวชเหล่านั้นแยกย้ายกันไปอย่างเป็นระเบียบ เธอเฝ้าสังเกตภาพนั้นอย่างละเอียด
เจ้าอาวาสดูเย็นชาและเคร่งขรึม ผิดกับท่าทีตอนที่อยู่ต่อหน้ากาเร็ธอย่างสิ้นเชิง บางทีนิสัยแบบนั้นละมั้งที่เป็นตัวตนที่แท้จริงของเขา
ไอล่าหรี่ตาลง โดยเนื้อแท้แล้วการเดินทางแสวงบุญของเชื้อพระวงศ์คือพิธีกรรมเพื่อระดมการสนับสนุนจากพลเมืองและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น หากมองในแง่ของจุดประสงค์การเดินทาง การที่กาเร็ธจะสร้างสายสัมพันธ์กับผู้ทรงอิทธิพลในพื้นที่ก็ไม่ใช่เรื่องแย่นัก เพียงแต่ชาติกำเนิดของคนคนนั้นทำให้เธอรู้สึกตะขิดตะขวงใจ
‘การที่สามารถก้าวข้ามจุดอ่อนเรื่องชาติกำเนิดต่างเผ่าพันธุ์จนขึ้นมาครองตำแหน่งเจ้าอาวาสได้ขนาดนี้ แสดงว่าต้องมีชั้นเชิงทางการเมืองที่ล้ำเลิศ หรือไม่ก็... ต้องมีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งมากแน่ๆ’
แม้จะได้สนทนากันเพียงชั่วครู่ แต่ไอล่าก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าอาวาสไม่ใช่คนธรรมดา แม้ภายนอกจะดูนอบน้อม แต่สายตาที่เขาใช้ลอบสำรวจกาเร็ธนั้นแฝงไปด้วยการคำนวณที่เย็นชา เธอเริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะเป็นคนที่องค์จักรพรรดินีวางหมากเอาไว้
ตระกูลทาเรนไม่ได้ร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับพวกต่างเผ่าพันธุ์มาตั้งแต่สมัยยุคสิบอาณาจักรหรอกหรือ การที่ควอเตอร์เอลฟ์ได้ขึ้นเป็นนักบวชชั้นสูงปกครองอารามขนาดใหญ่เช่นมอร์ดาวินคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
บางทีอาจจะเป็นการเริ่มสร้างขุมกำลังผู้สนับสนุนองค์ชายสองภายในศาสนจักร...
“ฝ่าบาท?”
ไอล่าที่จมอยู่ในภวังค์ความคิดสะดุ้งตัวยื่นหน้าขึ้น อัศวินองครักษ์ของเธอกำลังเฝ้ามองมาด้วยสายตาเป็นกังวลท่ามกลางสายที่โปรยปราย
ไอล่ายิ้มออกมาอย่างเก้อเขินก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นยืน
“ปล่อยให้ยืนตากฝนอยู่นานเลยนะ เอาล่ะ ไปที่พักกันเถอะ”
อัศวินช่วยจูงมือพยุงเธอลงจากรถม้า
ไอล่าก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปบนทางดินที่เริ่มเฉอะแฉะ
หยาดฝนที่หนักอึ้งกระแทกเข้าที่ศีรษะและหัวไหล่จนรู้สึกแสบ ดูเหมือนสายฝนจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ไอล่าดึงฮู้ดปกคลุมใบหน้าให้มิดชิด พลางเร่งฝีเท้าข้ามลานกว้างที่ถูกม่านฝนสีขาวบดบังจนเกือบหมดเพื่อเข้าสู่ระเบียงทางเดินที่โอบล้อมสวนเอาไว้ จากนั้นเธอก็ทำทีเป็นเดินเข้าไปหาเหล่านักบวชราวกับเรื่องบังเอิญ
“องค์หญิงหนึ่ง”
นักบวชต่างเผ่าพันธุ์ที่กำลังสนทนาอยู่กับรองเจ้าอาวาสรีบก้มตัวทำความเคารพทันทีที่เห็นเธอ
ไอล่าประดับรอยยิ้มที่ฝึกฝนจนเป็นนิสัยไว้ที่มุมปากพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“ประจวบเหมาะเหลือเกินนะคะที่ต้องรบกวนอยู่ที่นี่เพิ่มอีกวัน”
“นับเป็นเกียรติของกระหม่อมอย่างยิ่งที่ได้ปรนนิบัติผู้สูงศักดิ์พ่ะย่ะค่ะ”
นักบวชตอบกลับอย่างนอบน้อมโดยไม่คิดจะยืดตัวที่ก้มอยู่นั้นให้ตรง
“หากทรงต้องการสิ่งใด โปรดรับสั่งมาได้ทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ สิ่งใดที่ทางอารามจัดหาให้ได้ กระหม่อมจะรีบจัดการถวายทันที”
“ขอบใจมากที่ใส่ใจขนาดนี้”
ไอล่าเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่ออย่างรอบคอบ
“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอกำชับเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ?”
“โปรดรับสั่งมาได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
“พรุ่งนี้ ฉันอยากให้จัดพิธีกรรมแยกส่วนตัวให้ทาเลียค่ะ ก่อนจะออกเดินทาง ช่วยประทานพรให้เด็กคนนั้นด้วยจะได้ไหมคะ?”
คำขอที่เหนือความคาดหมายทำให้ดวงตาของเจ้าอาวาสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ไอล่าเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเขาอย่างจดจ่อ แม้จะเป็นเพียงชั่วอึดอัด แต่เธอก็เห็นแวววาวแห่งความระแวดระวังพาดผ่านดวงตาสีม่วงอ่อนคู่นั้นก่อนจะเลือนหายไป
นักบวชหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
“ทรงหมายถึงว่าจะให้จัดพิธีสวดพรแด่องค์หญิงสองอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ก็นอกจากเธอแล้วจะมีใครอีกละคะ?”
ไอล่าประดับรอยยิ้มบางๆ พลางเสริมอย่างนุ่มนวล
“ยังไงเราก็ต้องอยู่ที่นี่เพิ่มอีกวันอยู่แล้ว ถือโอกาสนี้ให้เด็กคนนั้นได้เข้าพิธีด้วยไม่ดีกว่าเหรอคะ?”
“ไม่นึกเลยพ่ะย่ะค่ะว่าฝ่าบาทจะทรงห่วงใยองค์หญิงสองถึงขนาดนี้”
เสียงที่แทรกขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ไอล่าต้องหันไปมอง
บาร์คัสที่เดินฝ่าสายฝนในสวนมาอย่างเงียบเชียบ ปัดฮู้ดที่เปียกชุ่มออกไปด้านหลังพลางส่งสายตาอันแห้งแล้งมาให้
ไอล่าที่กำลังจะส่งยิ้มยินดีให้กลับต้องชะงักไป ใบหน้าที่เปียกฝนของเขาดูเย็นชากว่าปกติอย่างชัดเจน เมื่อเห็นใบหน้าที่นิ่งขรึมนั้น ประสาทสัมผัสของเธอก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง
เธารู้ดีว่าการที่เขาแสดงปฏิกิริยาไวต่อเรื่องของทาเลีย เป็นผลมาจากความรู้สึกแง่ลบที่สะสมมานานหลายปี แม้แต่ผู้ชายที่ไร้ความรู้สึกคนนี้ก็ยังต้องขยาดกับนิสัยใจคอที่ร้ายกาจของน้องสาวต่างมารดาของเธอ
การที่ต้องทนรับมือกับพฤติกรรมเลวร้ายเหล่านั้นอยู่ข้างกายถึงเจ็ดปีเต็ม การที่เขาจะนึกรังเกียจก็ไม่ใช่เรื่องประหลาด
เธอก็เข้าใจความจริงข้อนั้นดีทั้งหมด ทว่าการที่ผู้ชายที่แสนจะเฉยเมยคนนี้กลับมีปฏิกิริยาที่แหลมคมเฉพาะกับเรื่องของเด็กคนนั้น บางครั้งมันก็ทำให้เธอรู้สึกขัดหูขัดตาจนทนไม่ได้
ไอล่าหลงลืมเรื่องที่จะหยั่งเชิงเจ้าอาวาส และตอบโต้ไปด้วยอารมณ์
“ฉันไม่ได้ห่วงเด็กคนนั้นหรอกค่ะ แต่ฉันห่วงคุณต่างหาก องค์จักรพรรดิทรงฝากฝังเด็กคนนั้นไว้กับคุณโดยตรงไม่ใช่เหรอคะ หากท่านทรงทราบว่าจัดพิธีโดยละเว้นทาเลียไว้คนเดียว คุณอาจจะถูกตำหนิโดยใช่เหตุได้ค่ะ”
“แต่กระหม่อมก็คงไม่สามารถลากคนที่เขาปฏิเสธไปที่หน้าแท่นบูชาได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงที่เหมือนจะประชดประชันนั้นทำให้ไอล่าชักสีหน้าขึ้นมา
เธอเริ่มชินกับท่าทีเย็นชาที่บางครั้งทำให้รู้สึกเสียวสันหลังของเขาแล้ว แต่การที่เขามาแสดงความไร้มารยาทใส่เธอเพียงเพราะเรื่องของทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เป็นสิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้
ไอล่าเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง
“ก่อนอื่น เราควรจะยืนยันความประสงค์ของทาเลียก่อนนะคะ เด็กคนนั้นอารมณ์แปรปรวน พรุ่งนี้เธออาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ใครจะรู้”
“พรุ่งนี้ เมื่อรุ่งสางมาเยือนเราจะออกเดินทางทันทีพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนกำหนดการตามความเอาแต่ใจขององค์หญิงสอง”
บาร์คัสเอ่ยตัดบทอย่างเด็ดขาด
ไอล่าผู้ไม่เคยถูกใครเพิกเฉยต่อความเห็นในลักษณะนี้มาก่อนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ใจจริงเธออยากจะตำหนิความเพิกเฉยของเขาเดี๋ยวนี้ แต่เธอก็ไม่อยากทำลายเกียรติของเขาต่อหน้าพยานจำนวนมาก
ไอล่าพยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้
“หากท่านผู้บัญชาการยืนกรานเช่นนั้น ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นเธอยอมหยุด บาร์คัสก็เบนสายตาไปทางเจ้าอาวาสทันที
นักบวชที่แอบมองการปะทะกันของทั้งคู่อย่างนึกสนุกรีบก้มหน้าลงทันควัน บาร์คัสก้มมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบพลางเอ่ยคำเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“คืนนี้ผมหวังว่าบรรยากาศจะสงบเงียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้นะครับ หากจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่ องค์รัชทายาทเองก็ควรจะได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่ด้วยไม่ใช่เหรอ?”
มันเป็นคำพูดที่มีความหมายนัยว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ห้ามจัดงานรื่นเริงหรืองานเลี้ยงค่ำคืนนี้เด็ดขาด เจ้าอาวาสพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
บาร์คัสหันหลังกลับเป็นสัญญาณว่าไม่มีเรื่องอื่นจะคุยอีก ก่อนจะยื่นมือมาให้ไอล่า
“เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะเดินไปส่งที่พัก”
ไอล่าลอบลืนน้ำเสียงถอนหายใจพลางยื่นมือไปกุมมือเขาไว้
ฝนพายุกระหน่ำจนขบวนเสด็จต้องหยุดพักที่อาราม บาร์คัสสั่งงดงานรื่นเริงทั้งหมดก่อนจะพาไอล่าไปส่งยังที่พัก
กำลังโหลดความเห็น...