เมื่อส่งพวกผู้ติดตามกลับไปและเดินตามเขาออกมาจากระเบียงทางเดินยาว สวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยต้นดาวเรือง เดซี่ และโรสแมรี่ที่ขึ้นอย่างหนาแน่นก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา
เหล่าพฤกษาที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดฝนส่งกลิ่นอายสาบหญ้าและดินเข้มข้นออกมาในอากาศ ไอล่าสูดกลิ่นหอมซ่านนั้นเข้าเต็มปอดก่อนจะหันไปเงยหน้ามองบาร์คัส
“เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”
เมื่อสิ้นคำถามที่เอ่ยออกมาอย่างลังเล ชายหนุ่มที่ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบก็หันมาทางเธอ
ไอล่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ดวงตาสีฟ้าที่ส่องประกายซีดเผือดคู่นั้นไม่มีรอยต่อของอารมณ์ใดๆ แฝงอยู่เลย การต้องเผชิญหน้ากับดวงตาที่ราวกับจะสะท้อนทุกอย่างกลับคืนมาโดยไม่ยอมให้ใครล่วงรู้ความในใจเช่นนี้ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
จะมีวันนั้นไหม... วันที่แววตาคู่นั้นจะสะท้อนภาพของเธอไว้อย่างแท้จริง?
ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดนั้น ริมฝีปากที่ปิดสนิทของบาร์คัสก็ปริปากเอ่ย
“ไม่มีเรื่องอะไรที่องค์หญิงต้องเป็นกังวลพ่ะย่ะค่ะ”
“...แสดงว่ามัน ‘มี’ อะไรเกิดขึ้นจริงๆ สินะคะ”
บาร์คัสไม่ตอบโต้สิ่งใด เขาเพียงแค่ก้าวเดินนำออกไปยังสวนที่ฝนยังคงตกกระหน่ำ
หยาดฝนที่หนักอึ้งชโลมบนแผ่นหลังและหัวไหลกว้างของเขาจนขาวโพลนไปหมด ไอล่ามองตามแผ่นหลังที่แสนไร้เยื่อใยนั้นด้วยสายตาไม่พึงใจ ทันใดนั้นบาร์คัสก็ยื่นมือหนึ่งมาให้เธอ
“น้ำขังตรงนี้ลึกพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเข้าใจความหมาย ไอล่าก็เขินจนแก้มแดงระเรื่อพลางค้อนให้เขาเล็กน้อย
ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากจะโผเข้าหาผู้ชายที่เพิ่งจะทำตัวใจร้ายใส่เธอเมื่อครู่นี้ แต่อีกใจหนึ่งเธอก็ไม่อาจปล่อยให้คู่หมั้นยืนรอเธออยู่ท่ามกลางสายฝนเช่นนั้นได้ หลังจากทำทีเป็นอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ไอล่าก็ยอมก้าวเข้าไปหาเขาแต่โดยดี
บาร์คัสโน้มตัวลงเล็กน้อยขนนกแขนข้างหนึ่งสอดเข้าที่ใต้พับเข่าของเธอแล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย
ไอล่าซบศีรษะลงบนไหล่ของเขาเหมือนยามที่เธอยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบ
“รู้ไหมคะว่าคุณน่ะมีมุมที่ใจดำอยู่เหมือนกัน”
คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยกับคำตำหนิที่ไร้บริบท ไอล่าไม่ได้อธิบายความรู้สึกที่ซับซ้อนนั้นต่อ แต่เธอกลับกระชับอ้อมกอดรัดเขาให้แน่นขึ้น
บาร์คัสใช้เสื้อคลุมห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้มิดชิดพลางเดินตัดข้ามสวนหลังบ้าน ไอล่าซุกใบหน้าลงกับคอเสื้อของเขา
ร่างกายของบาร์คัสมีกลิ่นสมุนไพรจางๆ ผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ จากชุดเกราะ และยังมีกลิ่นอายบางเบาที่ชวนให้นึกถึงใบไม้แห้งหรือฟางข้าว กลิ่นกายที่แสนเย็นยานั้นกลับทำให้ความขุ่นมัวในใจของเธอสลายหายไปอย่างน่าประหลาด ไอล่าลอบยิ้มสมเพชตัวเอง
เธอดูตลกเหลือเกินที่แอบตื่นเต้นเหมือนเด็กสาวเพิ่งเริ่มริรักกับหน้าหน้าที่ซึ่งเป็นเพียง 'ความสม่ำเสมอตามความเคยชิน' ของเขาเท่านั้น
การที่ผู้ชายคนนี้ปฏิบัติต่อเธออย่างนุ่มนวลก็เพียงเพราะต้องการรักษาคำสัตย์ที่ให้ไว้กับเสด็จแม่ของเธอเท่านั้น มันเป็นความใจดีที่เกิดจากพันธะหน้าที่... ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านั้น ถึงจะรู้ซึ้งแก่ใจดีแต่เธอก็ห้ามหัวใจไม่ให้เจ็บปวดไม่ได้เลย
‘คนใจร้าย... ถ้าจะใจร้ายก็ช่วยใจร้ายให้สุดไปเลยสิ ถ้าคุณไม่ทำดีกับฉันแบบนี้ ฉันก็คงจะพอใจกับความสัมพันธ์ที่เป็นเพียงเรื่องทางการเมืองไปได้แล้ว...’
เธอหลุบตาลงอย่างแสนเศร้า
“กระหม่อมจะสั่งให้ข้ารับใช้นำน้ำอุ่นไปถวายที่ห้องพ่ะย่ะค่ะ หลังจากแช่น้ำอุ่นให้ร่างกายผ่อนคลายแล้ว โปรดพักผ่อนเสียเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสที่เดินตัดข้ามสวนมาอย่างรวดเร็วหยุดลงที่หน้าทางเข้าที่พักพลางเอ่ยบอก ไอล่าพยักหน้าตอบรับ
ชายหนุ่มก้าวเดินขึ้นบันไดหินอย่างคล่องแคล่วและโน้มตัวลงหมายจะวางเธอลงบนพื้น
ในตอนนั้นเอง สายฟ้าก็ฟาดลงมาพร้อมเสียงกัมปนาทเลื่อนลั่น
ไอล่าเผลอกอดคอเขาแน่นตามสัญชาตญาณ
เสียงกึกก้องราวกับฟ้าจะถล่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมแสงสีทองที่พาดผ่านกลุ่มเมฆดำ ขณะที่เธอกำลังจ้องมองภาพเหตุการณ์ที่ดูราวกับวันสิ้นโลกผ่านไหล่ของเขาไปอย่างใจลอย จู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสีขาวซีดที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง
วินาทีนั้น เธอหลงนึกว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอนอันสยดสยอง ไอล่าอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
แสงสายฟ้าที่วาบขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามอย่างประหลาดได้อย่างแจ่มชัด ใบหน้าสีขาวโพลนที่อยู่บนลำคอระหงซึ่งดูบอบบางราวกับจะหักได้นั้น กำลังจ้องมองมาด้วยความเกลียดชังที่ลุกโชนจนน่าขนพองสยองเกล้า
ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าน้องสาวต่างมารดามีรูปโฉมที่งดงามโดดเด่นเพียงใด แต่ทำไมถึงยังรู้สึกช็อกได้ขนาดนี้กันนะ
ทาเลียที่ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ท่ามกลางพายุฝนดูราวกับทูตมรณะก็ไม่ปาน ไอล่าเผลอกลั้นหายใจกับภาพที่เป็นลางร้ายนั้น ทันใดนั้นทาเลียที่เคยนิ่งงันดุจรูปสลักก็หยิบแจกันที่วางอยู่ริมหน้าต่างขึ้นมา แล้วขว้างลงมาใส่เสาต้นที่พวกเขาพิงอยู่อย่างรุนแรง จนแจกันเซรามิกแตกกระจาย
ไอล่าร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ
โชคดีที่บาร์คัสช่วยโอบเอาตัวบังเธอไว้ทำให้รอดพ้นจากเศษแจกันมาได้ ทว่าบนใบหน้าของเขากลับมีรอยถลอกเล็กๆ เกิดขึ้น ไอล่ารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาหมายจะเช็ดแก้มให้เขา
บาร์คัสรับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปซับแผลที่หน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามปกติก่อนจะเหลือบมองขึ้นไปด้านบน
ไอล่ามองตามสายตาเขาไปและพบว่าทาเลียยังคงจ้องมองลงมาที่เธอด้วยสายตาอาฆาตเยี่ยงเดิม
เด็กคนนั้นไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความรู้สึกผิดในการกระทำของตัวเอง ทาเลียส่งสายตาที่วาวโรจน์ลงมาพลางเบ้ริมฝีปากที่แห้งผากซึ่งดูเหมือนกุหลาบที่ถูกบดขยี้
ความกลัวที่มากกว่าความโกรธเริ่มเกาะกินหัวใจของไอล่า น้องสาวต่างมารดาที่เธอเคยมองว่าเป็นเพียงตัวตนที่ไร้ความหมาย ในวินาทีนี้กลับดูเป็นตัวตนที่เป็นลางร้ายและคุกคามที่สุดในโลก เธอรู้สึกราวกับว่าวิญญาณร้ายที่เคยย้อมชีวิตเสด็จแม่ให้เต็มไปด้วยความทุกข์ กำลังจะฉุดกระชากเธอให้จมลงสู่ขุมนรกแห่งความโศกเศร้าตามไปด้วย
ไอล่าสั่นระทึกด้วยลางสังหรณ์อันน่าขนพองสยองเกล้า
ฝนที่ตกกระหน่ำตลอดทั้งคืนเริ่มซาลงเมื่อรุ่งสางมาเยือน
ทาเลียที่แทบไม่ได้ข่มตาหลับเลยทั้งคืน จ้องมองออกไปยังสวนด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้าและว่างเปล่า
ใบไม้ที่เคยเขียวชอุ่มเปี่ยมชีวิตชีวา บัดนี้จมอยู่ใต้โคลนตมและส่งกลิ่นเหม็นเขียวของลำต้นออกมา ส่วนดอกไม้ที่เคยประดับประดาสวนให้มีสีสันต่างก็คอหักละเนระนาดเหมือนซากศพที่ถูกทิ้งขว้าง
ทาเลียมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาหม่นหมอง ก่อนจะก้าวลงจากเตียงและเดินไปที่โต๊ะเล็กหน้าเตาผิง
บนจานเงินมีอาหารที่เธอไม่ได้แตะต้องเลยสักนิดวางนิ่งจนแข็งทื่อไปหมด เธอเริ่มกวาดสายตามองมันอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหยิบมีดเล็กๆ ที่วางข้างถาดขึ้นมา
แม้มันจะถูกออกแบบมาเพื่อใช้ตัดอาหาร แต่ความคมของมันก็ดูจะเพียงพอสำหรับการกรีดเนื้อคนได้ไม่ยาก
ทาเลียใช้นิ้วลูบปลายนิ้วที่คมกริบของมันเบาๆ ก่อนจะซุกมันลงในกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องไป
ที่ระเบียงทางเดินมีความชื้นแฉะปกคลุมอยู่อย่างเนือยๆ เธอเดินฝ่ามวลอากาศที่หนักอึ้งและเหนียวเหนอะนั่นไปพลางกำมีดที่เย็นเฉียบไว้แน่น
ฝ่ามือของเธอพร่ามัวไปด้วยเหงื่อเย็นกาฬ เธอไม่รู้เลยว่ามันเป็นเพราะความประหม่าหรือความตื่นเต้นกันแน่ หรือบางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่าง
เธอเม้มริมฝีปากที่แห้งผากพลางก้าวขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบดุจแมวขโมย
ไอล่าพักอยู่ที่ห้องชั้นบนสุด เมื่อถึงสุดขั้นบันได ทาเลียก็แนบกายชิดติดผนังเพื่อลอบสำรวจทางเดินที่มืดมัว โชคดีที่ไม่มีใครยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู
ทาเลียลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังประตูที่ตั้งอยู่สุดทางเดินอย่างระมัดระวัง
เมื่อมาหยุดที่หน้าประตูไม้เสริมขอบเหล็ก กลิ่นสมุนไพรจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นของธูปหอมที่ใช้สำหรับจุดเพื่อช่วยให้ประสาทผ่อนคลาย
ทาเลียเหยียดมุมปากขึ้น 'ดูท่าไอล่าเองก็คงจะไม่ได้นอนหลับสบายนักหรอกกับเรื่องเมื่อคืน' เมื่อนึกถึงใบหน้าที่ซีดเผือดด้วยความตระหนกยามเมื่อเห็นหน้าเธอ ทาเลียก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมา ทว่าทันทีที่ภาพเหตุการณ์หลังจากนั้นผุดขึ้นในหัว อารมณ์ของเธอก็พลันดิ่งวูบลงเหวทันที
ทาเลียชักสีหน้าปั้นยากพลางซุกมือเข้าไปกำด้ามมีดในกระเป๋าเสื้อแน่น
ทั่วทั้งร่างสั่นเทาด้วยความโกรธ วินาทีที่เห็นบาร์คัสอุ้มไอล่าไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินฝ่าสายฝนเข้ามา เธอรู้สึกเหมือนบางสิ่งที่เพียรพยายามรักษาไว้ได้พังทลายลงมาจนหมดสิ้น
เธอใช้แขนเสื้อคลุมเช็ดดวงตาที่เริ่มพร่ามัวอย่างแรง
มันคือความทรงจำเพียงหนึ่งเดียวของเธอ...
เป็นความทรงจำที่เธอฝังไว้ในก้นบึ้งของหัวใจและแอบหยิบออกมาดูอย่างเงียบๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ทำไมเขาถึงต้องทำลายความทรงจำนั้นให้กลายเป็นสิ่งไร้ค่าด้วย?
อย่างน้อย... เหลือสิ่งพิเศษที่เป็นแค่เรื่องของเราสองคนไว้สักหนึ่งอย่างไม่ได้เลยเหรอ?
ความบ้าคลั่งเดือดพล่านอยู่ในสมอง เธอรู้ดีว่ามันเป็นอารมณ์ที่ไร้ซึ่งเหตุผล ถึงกระนั้นเธอก็ไม่อาจให้อภัยทั้งคู่ได้เลย
เธออยากจะลงทัณฑ์ไอล่าที่ช่วงชิงเอา ‘ดินแดนศักดิ์สิทธิ์’ เพียงหนึ่งเดียวของเธอไป และอยากจะมอบความเจ็บปวดคืนให้แก่ผู้ชายคนนั้นให้เท่ากับที่เธอรู้สึก
ทาเลียจ้องมองประตูที่ปิดสนิทด้วยดวงตาวาวโรจน์ หากเธอก้าวข้ามประตูนี้เข้าไป เธอคงจะก้าวข้ามเส้นที่ไม่อาจย้อนกลับคืนมาได้อีกแล้ว
บางทีเธออาจจะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นนางแม่มดใจศิลาที่คร่าชีวิตองค์หญิงผู้น่าสงสารทว่าไร้ความผิด แต่ก็นั่นแหละ ใครจะสนล่ะ ในเมื่อตอนนี้เธอก็ถูกตราหน้าว่าเป็นนางมารร้ายที่แย่ที่สุดอยู่แล้ว หากจะตกลงสู่ก้นเหวให้ลึกขึ้นไปอีก เธอจะมีอะไรให้เสียอีกเหรอ?
เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาออกไปกำที่จับประตูเอาไว้แน่น
ไอล่าถามบาร์คัสถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ขณะที่ทาเลียซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นนางมารร้ายตัดสินใจเดินไปยังห้องของไอล่าด้วยมือที่สั่นเทา
กำลังโหลดความเห็น...