ทว่าประตูคันนั้นกลับไม่ไหวติง
ทาเลียที่พยายามดึงที่จับประตูอยู่หลายครั้งเริ่มรู้ตัวว่ามีการลงกลอนจากด้านใน เธอจึงขบเคี้ยวเขี้ยวฟันด้วยความแค้น
‘นังไอล่า... บ้าเอ๊ย...’
ความโกรธที่อัดอั้นมาตลอดทั้งคืนพุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมา
ทาเลียจ้องมองประตูที่ปิดสนิทพลางกัดริมฝีปากที่แห้งกรังจนเลือดซิบ ก่อนจะจำใจหันหลังกลับ
บางทีการที่มันเป็นแบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้ หากเธอลงมือทำอะไรลงไปตามสัญชาตญาณโดยไม่มีการเตรียมตัว แล้วเกิดพลาดพลั้งขึ้นมา เธอก็คงต้องตายไปอย่างไร้ค่าอยู่เพียงลำพัง
เธอต้องเตรียมการให้รอบคอบกว่านี้แล้วค่อยลงมือทำ เส้นทางการเดินทางยังอีกยาวไกลนัก อีกไม่นานโอกาสต้องมาถึงแน่
เธอพยายามปรับลมหายใจที่ติดขัดให้คงที่พลางเร่งฝีเท้าออกจากระเบียงทางเดิน ทว่าในขณะที่กำลังจะเดินลงบันไดมุ่งหน้าไปที่ห้องของตัวเอง เธอก็ได้ยินเสียงดังขลุกขลักมาจากที่ไหนสักแห่ง
เธรีบหลบวูบเข้าหลังเสาทันที
แสงรุ่งอรุณที่เริ่มสาดส่องเข้ามาเผยให้เห็นเงาร่างสายหนึ่งทาบลงบนระเบียงทางเดิน
ทาเลียซ่อนตัวอยู่ในความมืดพลางค่อยๆ โผล่หน้าออกไปสำรวจ ที่หน้าห้องพักซึ่งอยู่ติดกับห้องของเธอ มีผู้หญิงรูปร่างโปร่งบางยืนอยู่คนหนึ่ง
เธอหรี่ตาพิจารณาใบหน้าของหญิงคนนั้น หล่อนเป็นผู้หญิงวัยกลางหน้าที่ผมสีน้ำตาลเข้มและมีใบหน้าจืดชืดธรรมดา
ผ่านไปครู่ใหญ่ ทาเลียถึงจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือหนึ่งในกลุ่มผู้ติดตามที่มารดาส่งมาอารักขาเธอ
หญิงคนนั้นปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง ก่อนจะดึงฮู้ดสีน้ำตาลเข้มขึ้นคลุมศีรษะแล้วเดินออกจากระเบียงไปอย่างไร้เสียง ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังนั้นเขม็งก่อนจะเริ่มสะกดรอยตามไป
หญิงคนนั้นเดินออกจากตัวอาคารและมุ่งหน้าไปตามทางดินที่เฉอะแฉะด้วยน้ำขังอย่างรวดเร็ว ดูจากท่าทางที่แคล่วคล่องว่องไวแล้ว หล่อนคงผ่านการฝึกฝนด้านการจารกรรมมาไม่น้อย
หลังจากกวาดสายตาสำรวจรอบตัวอย่างถี่ถ้วน หญิงคนนั้นก็หยุดลงที่บริเวณสวนหลังวิหารหลัก
ทาเลียแอบมองผ่านเสาระเบียงทางเดินโค้ง หญิงคนนั้นเดินไปเดินมาอยู่หน้าศาลาราวกับกำลังรอใครบางคน จนกระทั่งเห็นอะไรบางอย่างจึงรีบก้าวเดินไปหาทันควัน
ทาเลียมองตามการเคลื่อนไหวนั้นไปและพบกับนักบวชในชุดคลุมสีดำที่ค่อยๆ เดินออกมาจากความมืด เธอหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด
ดูจากใบหน้าที่คุ้นตา ชายคนนี้คือหนึ่งในนักบวชที่ไปร่วมงานเลี้ยงมื้อค่ำเมื่อวานนี้
นักบวชที่ดูอายุราวสี่สิบปีหยิบขวดยาเล็กๆ ออกจากอกเสื้อส่งให้หญิงคนนั้น หล่อนรับไปเปิดฝาเช็กของข้างในครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดฝาให้แน่นแล้วซุกเข้าที่แขนเสื้อคลุม จากนั้นจึงหันหลังเดินย้อนกลับมาทางเดิม
ทาเลียรีบวิ่งกึ่งเดินกลับไปยังอาคารที่พักทันที
เธอกระโจนเข้าไปในห้องนอนพลางพิงหลังกับประตูจนหมดแรง
ทาเลียพยายามคุมลมหายใจและเงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายนอก ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้องข้างๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสนิทราวกับป่าช้า
เธอพยายามลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก
เธอไม่รู้แน่ชัดว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่นี้หมายความว่าอย่างไร
นักบวชคนนั้นเป็นใครกันแน่?
เป็นสายสืบที่ช่วยงานแม่ของเธออย่างนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้น สิ่งที่เขาส่งให้คืออะไรกัน? หรือว่าหล่อนกำลังวางแผนลอบวางยาพิษใครอยู่หรือเปล่า?
เธอรู้สึกอึดอัดที่ลำคอจนแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลง
หากเป็นยาพิษทั่วไป หล่อนคงหาซื้อได้เองโดยไม่ต้องพึ่งพาคนนอก แต่หากต้องใช้วิธีลับๆ เช่นนี้เพื่อหาของสิ่งนี้มา แสดงว่ามันต้องเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ในเมืองหลวง หรือถูกห้ามนำเข้าโดยเด็ดขาดแน่นอน
‘หล่อนกำลังวางแผนทำอะไรอยู่กันแน่?’
ทาเลียเฝ้าคาดคะเนไปต่างๆ นานา ทว่าภาพในหัวก็ยังไม่ชัดเจนนัก
‘แต่ที่แน่ๆ คือ กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น’
เซเนเวียร์เป็นคนประเภทที่หากตั้งใจจะทำอะไรแล้วต้องทำให้สำเร็จ หากหล่อนตัดสินใจจะกำจัดขวากหนามที่ขวางทางมานานหลายปีทิ้งไป องค์รัชทายาทก็คงไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้วครึ่งตัว และหากโชคดี ไอล่าเองก็อาจจะหายไปจากโลกนี้พร้อมกันเลยก็ได้
หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นเต้นจนรู้สึกหน้ามืด ทาเลียประดับรอยยิ้มพึงพอใจไว้ที่มุมปาก
การเดินทางที่แสนยาวนานและน่าเบื่อเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
หน่วยอารักขาที่ประกอบด้วยอัศวินและทหารเดินเท้านับร้อยก้าวเดินอย่างสงบนิ่งภายใต้แสงแดดจ้า หากเป็นความเร็วระดับนี้ อีกสิบวันพวกเขาก็คงจะข้ามพรมแดนอดีตอาณาจักรโอซิเรียไปได้
เอ็ดริก ลูบอน คลี่แผนที่ออกเพื่อคำนวณระยะทางที่เหลือ ก่อนจะหันไปมองรถม้าที่เงียบกริบราวกับโลงศพ
องค์หญิงสองยังคงขังตัวอยู่แต่ในรถม้าและปิดม่านหนาทึบเหมือนเช่นเคย
เขาควบม้าเข้าไปขนาบข้างรถม้าพลางเฝ้าสังเกตเงาจางๆ ที่ทาบบนผ้าม่านด้วยความจดจ่อ อากาศร้อนระอุเสียจนแม้แต่ม้ายังหอบหายใจ เขาเกรงว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ เธออาจจะถูกลมแดดเผาจนตายคาคันรถเสียก่อน
“ฝ่าบาท ลองเปิดหน้าต่างระบายอากาศหน่อยดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
“...ไปให้พ้นหน้าฉันซะ”
โชคดีที่เธอยังมีลมหายใจ
เอ็ดริกลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะควบม้าขึ้นไปนำขบวน
ที่หัวขบวนนั้นมีองค์รัชทายาทประทับอยู่บนม้าสีทองสายพันธุ์นอร์เนกอยู่เช่นเคย
เอ็ดริกลอบมองสีหน้าของเขา กาเร็ธที่มีใบหน้าแดงก่ำเพราะความร้อนกำลังพ่นอารมณ์หงุดหงิดใส่ท่านชายเชียคานไม่หยุด ฟังดูเหมือนเขากำลังเซ้าซี้ถามว่าเมื่อไหร่จะได้พักผ่อนเสียที
‘ดูท่าการเดินทางครั้งนี้คงไม่ราบรื่นนัก’
อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ พวกเขาต้องผ่านทุ่งหญ้าที่แห้งแล้งและภูมิประเทศภูเขาที่ทุรกันดาร องค์รัชทายาทที่แสนจุกจิกคนนี้จะทนทานต่อความยากลำบากเหล่านั้นไหวไหมนะ
เอ็ดริกส่ายหน้าไปมาพลางควบม้าเข้าไปข้างกายบาร์คัส
ผู้บังคับบัญชาของเขาทำเพียงปล่อยให้คำบ่นขององค์รัชทายาทเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา สายตาของเขายังคงจดจ้องขบวนและเส้นทางอย่างระมัดระวัง ดูท่าไม่ว่าว่าที่กษัตริย์ของจักรวรรดิจะแผดเสียงด่าทออยู่ข้างหูอย่างไร เขาก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
เอ็ดริกนึกชื่นชมในความสุขุมของหัวหน้าพลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ท่านชายเชียคาน พวกรัชทายาทและทหารดูจะเหนื่อยล้าจากความร้อนมากเลยครับ แม้จะยังไม่ถึงเวลา แต่อยากให้ลองหาสถานที่เหมาะสมเพื่อแวะพักผ่อนก่อนดีไหมครับ?”
บาร์คัสที่จดจ้องทางเบื้องหน้าพลางควบม้าอยู่เงียบๆ หันมามองเขา
เอ็ดริกเผลอเกร็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ เขาไม่เคยเห็นชายคนนี้แสดงท่าทีลนลานหรือขึ้นเสียงใส่ใครเลยสักครั้ง ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับบาร์คัส
เขาทำท่าทีลอบกลืนน้ำลายก่อนจะรีบเสริมความเห็นต่อ
“ขออภัยถ้าเป็นการเสนอแนะที่ล้ำเส้นครับ เพียงแต่ขบวนหลังเริ่มที่จะเดินรั้งท้ายลงเรื่อยๆ ...”
“เดินต่ออีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะมีทะเลสาบ เราจะพักกันที่นั่น”
บาร์คัสเอ่ยขัดเขา เอ็ดริกจ้องมองเขาด้วยสายตาอึ้งๆ ครู่หนึ่งก่อนจะรีบก้มศีรษะตอบรับ องค์รัชทายาทที่จ้องมองเหตุการณ์นั้นอยู่อย่างไม่พอใจจึงแผดเสียงบ่นออกมาเสียงดัง
“ทีเวลาฉันพูดล่ะทำเป็นไม่ได้ยิน แต่พอเป็นเจ้าเด็กนั่นพูดนายกลับฟังเหรอ?”
“กระหม่อมเพียงแต่เห็นว่าคำพูดของฝ่าบาทไม่ใช่สิ่งที่ต้องการคำตอบ จึงนิ่งเงียบเสียเพื่อรับฟังคำสั่งอื่นพ่ะย่ะค่ะ ทว่ากระหม่อมก็หาได้ละเลยคำที่ทรงตรัสไปไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ใครบอกว่าไม่ต้องการคำตอบกันฮะ!”
องค์รัชทายาทแผดตะโกนจนแก้วหูเอ็ดริกแทบจะสั่นสะเทือน เสียงอันดังลั่นนั้นช่างสมกับเรือนร่างที่ใหญ่โตของเขาเสียจริง
เอ็ดริกพยายามข่มอารมณ์ที่อยากจะสบถทิ้งพลางควบม้าถอยกลับไปที่ท้ายขบวน เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นองค์รัชทายาทผู้มีชื่อเสียงเรื่องนิสัยมุทะลุดั่งไฟ กลับดูเหมือนเด็กไม่รู้จักโตยามอยู่ต่อหน้าท่านชายเชียคาน
‘...น่ากังวลจริงๆ หลังจากท่านชายเชียคานออกจากกององครักษ์ไปจะเป็นยังไงนะ’
เมื่อบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน เดินทางไปยังภาคตะวันออกแล้ว คงไม่มีใครสามารถหยุดยั้งอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของกาเร็ธได้อีก และในเมื่อองค์หญิงหนึ่งก็จะตามบาร์คัสไปที่นั่นด้วย ในวังหลวงก็คงจะเหลือเพียงกาเร็ธและทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เท่านั้น
เมื่อจินตนาการถึงอนาคตของกององครักษ์ที่ต้องรับมือกับเชื้อพระวงศ์ที่แสนเอาแต่ใจถึงสองคนพร้อมกัน เขาก็รู้สึกมืดแปดด้าน เอ็ดริกถอนหายใจยาวพลางควบม้าไปที่ข้างรถม้าของทาเลีย
ครู่ต่อมา ก็ได้ยินเสียงนกหวีดให้สัญญาณเป่ามาจากหัวขบวนเพื่อประกาศการแวะพัก
เอ็ดริกหยุดม้าและออกคำสั่งให้ลูกน้องตั้งกระโจมในจุดที่เหมาะสม พวกอัศวินรีบกางกระโจมทหารภาคสนามแบบง่ายๆ บนพื้นที่ราบเพื่อสร้างร่มเงาทันที
เขานำรถม้าไปหยุดใกล้ๆ จุดนั้นก่อนจะเคาะหน้าต่างเบาๆ
“ถึงเวลาพักผ่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ เชิญเสด็จลงมาเถอะ”
“.....”
“จะทรงดื้อรั้นไปถึงเมื่อไหร่พ่ะย่ะค่ะ ขังตัวอยู่แต่ข้างในนั้นมาทั้งวันแล้ว หากทรงไม่ระวังอารมณ์ตอนนี้ล่ะก็ อาจจะทรงล้มพับไปจริงๆ ก็ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”
เขาแกล้งพูดจาดุดันขึ้นเล็กน้อยเพราะคิดว่าต่อให้โดนเธอตบกลับมาเขาก็ต้องพาตัวเธอออกมาข้างนอกให้ได้ ทว่าภายในรถม้ากลับไม่มีเสียงตอบโต้ใดๆ เลย
เอ็ดริกขมวดคิ้วมุ่น
หรือว่าเธอจะหมดสติไปแล้วจริงๆ?
ด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดี เขาจึงเลือกกระชากประตูรถม้าออกอย่างรุนแรง ทันใดนั้น กลิ่นหอมระเหยหวานๆ ราวกับกลิ่นน้ำผึ้งผสมกลิ่นน้ำมันหอมก็พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า พร้อมกับมวลอากาศที่ร้อนระอุราวกับห้องอบซาวน่า
เอ็ดริกหรี่ตามองเข้าไปในรถม้าที่สลัวและต้องตัวแข็งทื่อ เมื่อพบกับเงาร่างขององค์หญิงที่กำลังนอนฟุบแน่นิ่งอยู่บนพื้นรถม้า
ทาเลียพบว่าประตูถูกลงกลอนจากด้านในจนต้องกลับไปด้วยความแค้น ต่อมาเอ็ดริกกระชากประตูรถม้าออกและพบองค์หญิงนอนฟุบแน่นิ่งอยู่ในความร้อนอบอ้าว
กำลังโหลดความเห็น...