เอ็ดริกไม่หยุดคิดแม้แต่วินาทีเดียว เขากระโจนเข้าไปในรถม้าแล้วอุ้มหญิงสาวขึ้นมาทันที ร่างกายของเธอนั้นเบาจนน่าตกใจ และเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ระอุ
เขาใช้นิ้วมือรีบปัดเส้นผมสีทองที่ปรกหน้าเธอออกอย่างลนลานพลางตบแก้มที่ไร้สีเลือดนั้นเบาๆ เพื่อเรียกสติ
ในวินาทีนั้นเอง แพขนตาที่ทอดเงายาวลงบนแก้มก็ขยับสั่นเพียงนิดก่อนจะเบิกขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินเข้มจัด
เขาเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาที่ลึกดุจดั่งบึงน้ำสีฟ้าเข้มนั้นราวกับจะสูบวิญญาณของเขาเข้าไป
ในขณะที่เขากำลังจ้องมองดวงตาคู่นั้นอย่างใจลอย จู่ๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวก็แผ่ซ่านไปทั่วแก้มขวา
เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง หญิงสาวที่ดิ้นหลุดจากอ้อมแขนเขาไปในพริบตา ส่งสายตาจ้องมองมาราวกับเขาสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายที่สุดในโลก
“บังอาจเอามือสกปรกของนายมาโดนตัวฉันได้ยังไง?”
เอ็ดริกที่ยังอ้าปากค้างรีบขึ้นเสียงประท้วงด้วยความน้อยใจ
“กระหม่อมก็นึกว่าองค์หญิงทรงหมดสติไปแล้ว...!”
“นึกว่าฉันหมดสติไปแล้ว ก็เลยกะจะเข้าหาผลประโยชน์แบบต่ำๆ งั้นเหรอ?”
“ทรงกล่าวหาอะไรแบบนั้นพ่ะย่ะค่ะ...!”
ด้วยความโมโห เอ็ดริกรีบผุดลุกขึ้นยืนหมายจะเถียงให้รู้เรื่อง ทว่าศีรษะกลับไปโขกเข้ากับหลังคารถม้าอย่างจังจนเสียงดังสนั่น เขาจึงทรุดลงไปนั่งกุมหัวตัวเองอีกครั้ง
ทั้งความโกรธต่อคำดูหมิ่นขององค์หญิง และความเจ็บปวดที่เแล่นพล่านจนทำเอาน้ำตาปริ่มขอบตา
เขานั่งกุมหัวพลางครางโอดครวญอยู่นาน องค์หญิงที่เฝ้ามองภาพนั้นด้วยสายตาดูแคลนใช้นิ้วนวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะสะบัดหน้าเป็นเชิงไล่
“พอได้แล้ว อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ ออกไปซะ”
“อย่าทำแบบนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ ออกมาสูดอากาศข้างนอกสักหน่อยเถอะ เรายังต้องเดินทางต่ออีกครึ่งค่อนวัน ทรงจะขังตัวเองอยู่แต่ในที่อบอ้าวเหมือนเตาอบแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กันพ่ะย่ะค่ะ?”
เอ็ดริกที่ยังคงนวดหัวตัวเองพูดพึมพำด้วยสีหน้าบูดบึ้ง มันคือการทูลแนะนำอย่างซื่อตรงที่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องโดนตบอีกสักฉาด
องค์หญิงจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ดูท่าเธอคงจะแปลกใจไม่น้อยที่เขายังดึงดันจะบ่นว่าเธอไม่เลิก
เอ็ดริกพยายามสะกดกลั้นคำพูดที่อยากจะโพล่งออกไปว่า 'คิดว่ากระหม่อมอยากจะมาวุ่นวายกับองค์หญิงนักหรือไง’
ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่เขาเต็มใจเลือกทำตั้งแต่แรก แต่อย่างไรเสียองค์หญิงนอกคอกคนนี้ก็อยู่ในความดูแลของเขา หากเธอเกิดเป็นอะไรไประหว่างเดินทาง คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือเขาคนเดียวเท่านั้น
เขามองสบตาใบหน้าอันดุร้ายของเธอตรงๆ ด้วยความตั้งใจว่าหากจำเป็นเขาก็จะลากตัวเธอออกมาให้ได้
หญิงสาวที่ดูจะระอาในความดื้อแพ่งของเขา ขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะยอมพยุงตัวลุกขึ้นยืนในที่สุด
เขาแสดงสีหน้าสดใสขึ้นทันทีและรีบก้าวลงจากรถม้าก่อน เขาพยายามยื่นมือหนึ่งออกไปเพื่อจะเอสคอร์ตเธอ ทว่าองค์หญิงกลับกระชากประตูปิดใส่หน้าเขาดังปัง
เอ็ดริกที่ยืนอึ้งจ้องมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างถอดใจแล้วเดินเลี่ยงไปทางริมทะเลสาบ
‘...ไม่รู้จริงๆ ว่าไปทำอะไรไม่ถูกใจเธอตรงไหนนักหนา’
เขาถอนหายใจซ้ำๆ พลางเดินไปล้างหน้าที่เปียกไปด้วยเหงื่อด้วยน้ำที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง ในช่วงเวลาที่เขานั่งพักผ่อนใต้ร่มไม้ องค์หญิงจอมดื้อรั้นก็ยังไม่ยอมโผล่หน้าออกมาให้เห็นแม้แต่เงา
หรือเธอจะมัวแต่คอยระวังว่าจะมีใครมาลอบทำร้ายอยู่รึเปล่านะ?
ท่าทางที่คอยตั้งการ์ดป้องกันตัวจนเกินพิกัดแบบนั้น ทำให้เขานึกถึงสัตว์ป่าที่กำลังติดกับดัก
เขาจ้องมองรถม้าด้วยแววตาสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดศีรษะเพื่อสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป
ทำไมเขาต้องพยายามทำความเข้าใจผู้หญิงแบบนั้นด้วยนะ
ขอแค่ทนให้จบการเดินทางครั้งนี้ เขาก็จะหลุดพ้นจากงานที่แสนน่าเบื่อนี่แล้ว
องค์หญิงสองมักจะเปลี่ยนอัศวินองครักษ์บ่อยเป็นว่าเล่นอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเธอก็คงจะเปลี่ยนเขาออกไปเอง ทนไปอีกนิดก็พ้นแล้ว
เอ็ดริกพยายามให้กำลังใจตัวเองขณะนั่งล้อมวงกับกลุ่มอัศวินใต้ร่มไม้ เขาประทังความหิวด้วยขนมปังและไวน์อย่างง่ายๆ พักผ่อนได้ครู่หนึ่งจึงปีนขึ้นกลับไปนั่งบนอัฐม้าอีกครั้ง
หลังจากเที่ยงวันผ่านไป อากาศก็เริ่มเย็นสบายขึ้น
เหล่านักแสวงบุญที่เริ่มมีพละกำลังกลับคืนมาเคลื่อนขบวนเดินทางต่อไปตามแนวเทือกเกือกไกซาที่แบ่งแยกเขตตะวันตกและตะวันออกเฉียงเหนือออกจากกัน ด้วยการเคลื่อนทัพที่ขยันขันแข็ง ทำให้พอถึงยามอาทิตย์อัสดง พวกเขาก็เดินทางมาถึงที่ราบซีนายซึ่งเป็นเขตแดนเก่าของอาณาจักรบัลโต
“วันนี้เราจะพักแรมกันที่นี่”
บาร์คัสที่กวาดสายตาสำรวจขบวนเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เอ็ดริกมองดูเขาด้วยสายตาที่ยอมใจ บาร์คัสดูไม่เปลี่ยนไปจากตอนออกตัวเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ควบม้าเดินทางมาตลอดทั้งวัน
ผู้บังคับบัญชาที่ก้าวลงจากหลังม้าอย่างสง่างามไร้ที่ติ กวาดสายตาคมปรายสำรวจรอบบริเวณพลางเอ่ยสั่ง
“ติดตั้งปราการป้องกันรอบที่พักและจัดวางเวรยามให้แน่นหนา”
พวกอัศวินรับคำสั่งทันที
เอ็ดริกเองก็เริ่มลงมือติดตั้งรั้วรอบค่ายพักแรม แม้แวบหนึ่งจะแอบคิดว่ามันดูจะเป็นมาตรการที่เกินไปหน่อย แต่ในที่ราบซีนายแห่งนี้มีมอนสเตอร์อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก
ถึงข่าวที่ว่ากองทัพขนาดใหญ่จะถูกซุ่มโจมตีจะมีน้อยมาก แต่การระมัดระวังไว้ก่อนก็ย่อมดีกว่าเสมอ
เขาหยิบแผ่นไม้ที่มีหนามเหล็กติดตั้งอยู่ออกจากรถม้าสัมภาระนำไปฝังประจำจุด และพันสายเชือกที่ติดกระดิ่งใบเล็กๆ ไว้รอบบริเวณ
หลังจากลงมืออยู่นานหลายชั่วโมง เขาก็สามารถสร้างปราการป้องกันชั่วคราวล้อมรอบค่ายได้สำเร็จ
เขาปัดฝุ่นดินออกจากมือพลางเดินตรงไปยังกองไฟที่จุดไว้ ระหว่างที่พวกเขากำลังติดตั้งรั้วป้องกัน บรรดาข้ารับใช้ขององค์หญิงก็ได้จัดเตรียมมื้อค่ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เขากุมท้องที่ว่างเปล่าเดินเข้าไปหาความร้อนจากกองไฟพลางหยิบเบคอนชิ้นเล็กๆ เข้าปากชิ้นหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามนางกำนัล
“มื้อค่ำขององค์หญิงรอง จัดเตรียมไปถวายหรือยัง?”
นางกำนัลใบหน้าอ่อนเยาว์ที่กำลังคนหม้อซุปขนาดใหญ่หันมามองเขาด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก
“คือว่า... องค์หญิงรองทรงรับสั่งว่าไม่มีอารมณ์อยากเสวยน่ะค่ะ...”
เอ็ดริกที่ใช้ผ้าลินินเช็ดน้ำมันที่ติดมือขมวดคิ้วทันที
ตอนเที่ยงก็ไม่กิน นี่จะอดไปถึงมื้อเย็นเลยงั้นเหรอ?
ความหงุดหงิดที่เธอชอบทำตัวงอแงเหมือนเด็กพุ่งขึ้นมาอีกครั้งจนเขาชักจะเริ่มจะโมโห
เขาสะบัดผ้าเช็ดมือลงบนพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหยิบตะกร้าเปล่าใบหนึ่งขึ้นมา
“ตักของที่พอกินได้ใส่มาในนี้ให้หน่อย”
นางกำนัลรีบจัดแจงใส่พายชิ้นโต สตูเบคอน ไวน์ และผลไม้เชื่อมลงในตะกร้าให้อย่างครบถ้วน
เขาหนีบตะกร้าที่เต็มไปด้วยอาหารไว้ที่ข้างลำตัว แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปยัง 'ป้อมปราการขนาดย่อม' ขององค์หญิง
เขารู้ดีว่าไม่จำเป็นต้องไปฝืนคนดื้อดึงที่ไม่ยอมกินอะไรเลยแบบนั้น ทว่าพอนึกถึงร่างกายที่เบาจนน่าตกใจยามที่เขาอุ้มเธอไว้เมื่อตอนเที่ยงขึ้นมา เขาก็ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้
เขาสบถด่าในความขี้สงสารที่เกินความจำเป็นของตัวเองพลางเคาะประตูรถม้า
“ฝ่าบาท นำมื้อค่ำมาถวายพ่ะย่ะค่ะ”
“ก็บอกว่าไม่กินไง”
“ทรงอดอาหารมาทั้งวันแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ หากเสวยไม่เต็มอิ่มจะทรงทนการเดินทางที่ยากลำบากต่อจากนี้ได้ยังไง ต่อให้ทรงไม่มีความยากอาหาร แต่ก็โปรดเสวยสักนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
“บอกว่าพอแล้วไง! ไสหัวไปซะ!”
เอ็ดริกใบหน้าบิดเบี้ยว แม้แต่เม่นก็คงไม่ตั้งท่าป้องกันตัวจนกางขนออกมาน่ากลัวขนาดนี้ เขาพยายามรวบรวมความอดทนและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สุดจะใจเย็น
“ถ้าอย่างนั้น กระหม่อมจะวางตะกร้าไว้ตรงหน้าประตูนี้ หากทรงเปลี่ยนใจ...”
ในขณะที่เอ็ดริกกำลังก้มตัวจะวางตะกร้าลง เขาก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัวและถอยหลังหนี เมื่อจู่ๆ ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าสีขาวนวลที่บึ้งตึงปรากฏขึ้นในครรลองสายตา
เขาลอบกลืนน้ำลายยามเมื่อต้องสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าที่ทอประกายแจ่มชัดท่ามกลางแสงสีทองจากสายัณห์สวัสดิ์
เอ็ดริกรีบอุ้มทาเลียออกจากรถม้าและพยายามปลุกสติเธอ ก่อนจะพยายามดูแลองค์หญิงผู้ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ด้วยความลำบากใจ
กำลังโหลดความเห็น...